← Κύπρος

Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Κοντέας ν. Γιάννης Πέτρου Ποουρκού κ.α., Αρ. Γ.Αιτ. 47/91, 20 Δεκεμβρίου, 2011

Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Κοντέας ν. Γιάννης Πέτρου Ποουρκού κ.α., Αρ. Γ.Αιτ. 47/91, 20 Δεκεμβρίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2011:A172 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Αρ. Γ.Αιτ. 47/91 Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Κοντέας Αιτητές και

  1. Γιάννης Πέτρου Ποουρκού
  2. Δοξούλα Λάρκου
  3. Νίκος Λάρκου
  4. Βασούλα Λάρκου
  5. Σωτήρης Ναζίρη Καθ΄ ων η Αίτηση Ημερομηνία: 20 Δεκεμβρίου,
  6. Αίτηση ημερ 26.9.2011 για άδεια εκτέλεσης Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κ. Φούλιας για Δρ. Ανδρέας Π. Ποιητής & Σία. Για Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Δαμιανού για Δαμιανού & Λάρκου. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την πιο πάνω αίτηση τους οι αιτητές αιτούνται: "Διάταγμα του Δικαστηρίου επιτρέπον την ανανέωση ή και εκτέλεση της δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 4.10.94 η οποία εξεδόθη εις την παρούσα αγωγή." Η αίτηση στηρίζεται από νομικής πλευράς στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.1-4,8,9 και Δ.40 θ.
  7. Όσον αφορά τα γεγονότα συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ. Ευρυπίδη Πέτρου, υπαλλήλου των Αιτητών, στην οποίαν αναφέρει το ιστορικό της υπόθεσης και καταλήγει υποστηρίζοντας ότι εκτός από μια περίοδο αδράνειας λόγω αιτημάτων των Καθ΄ ων να τους παραχωρηθεί χρόνος προς ικανοποίηση της απόφασης, οι Αιτητές ενήργησαν με σπουδή και θα πρέπει να τους δοθεί άδεια να προχωρήσουν με όλα τα επιτρεπόμενα μέτρα εκτέλεσης για να μην πληγεί το κύρος της δικαιοσύνης. Η αίτηση επιδόθηκε στους Καθ΄ ων 2, 3 και 4, οι οποίοι καταχώρισαν ένσταση στηριζόμενοι στις Δ.39 θ.2, Δ.40 θ.8, Δ.47 θ.1-3 και Δ.48 θ.1-4, 8-9, στο άρθρο 30.2 του Συντάγματος και στο άρθρο 6

(1)της Ε.Σ.Δ.Α., προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους ένστασης: (α) Δεν υπάρχει δικαστική απόφαση ημερ. 4.10.94, ούτε διαιτητική απόφαση ημερ. 26/1/
  1. (β) Το επισυνημμένο στην αίτηση διάταγμα δεν αποτελεί δικαστική απόφαση, αλλά αναφέρεται σε εκτέλεση διαιτητικής απόφασης η οποία δεν μπορεί να ανανεωθεί. (γ) Το επισυνημμένο στην αίτηση διάταγμα ή και η διαιτητική απόφαση ημερ. 26.1.91 έχει παραγραφεί ή και οι αιτητές εμποδίζονται στην εκτέλεση της ή και η τυχόν έγκριση τέτοιας αίτησης θα παραβίαζε κάθε δικαίωμα σύντομης εκδίκασης. (δ) Η υποστηρικτική ένορκη δήλωση είναι αντικανονική. (ε) Η αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας αφού ταυτόχρονα προχωρούν και με διαδικασίες πτώχευσης κατά των Καθ΄ ων η αίτηση. (στ) Δεν αποκαλύπτονται επαρκείς λόγοι για το νομικό και πραγματικό βάθρο της αίτησης. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση 3 ο οποίος επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και προσθέτει μεταξύ άλλων ότι: i. Οι Καθ΄ ων δεν οφείλουν το ποσό των €58.
  2. ii. Οι Αιτητές δεν ελάμβαναν καλόπιστα δικαστικά μέτρα εκτέλεσης iii. Οι Αιτητές καταχώρισαν εναντίον του για το ίδιο χρέος την αίτηση πτώχευσης 64/00 την οποίαν απέσυραν ανεπιφύλακτα, μετά καταχώρισαν την ειδοποίηση πτώχευσης 443/08 την οποίαν απέσυραν και στις 2.6.11 καταχώρισαν τις ειδοποιήσεις πτώχευσης 255/11 και 254/11 εναντίον του ιδίου και της Καθ΄ ης 4 αντιστοίχως. iv. Η αίτηση γίνεται για σκοπούς καταπίεσης των Καθ΄ ων με διαδικασίες πτώχευσης, χωρίς να λαμβάνονται μέτρα εναντίον του πρωτοφειλέτη και με στόχο την καταπίεση των Καθ΄ ων ώστε να μην προβάλλουν την πραγματική εικόνα σειράς δανείων που παραχώρησαν οι Αιτητές με σκοπό την εξόφληση υπολοίπου της εταιρείας Yugo Aftokinita Ltd και της οικογένειας Κίτσιου καθώς και της διαγραφής χρέους εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ προς όφελος της οικογένειας Κίτσιου. Οι δύο πλευρές δεν ζήτησαν να αντεξετάσουν οποιοδήποτε μάρτυρα και η αίτηση προχώρησε σε ακρόαση με βάση τις ένορκες δηλώσεις. Νομική Πτυχή Η Δ.40 θ.8 προνοεί - μετά την τελευταία τροποποίηση του 2011 - πως όταν παρέλθουν 10 έτη από την απόφαση ο διάδικος ο οποίος ισχυρίζεται ότι δικαιούται σε εκτέλεση δύναται να υποβάλει αίτηση στο δικαστήριο για άδεια να εκτελέσει αναλόγως και το δικαστήριο, εάν ικανοποιηθεί ότι ο διάδικος αυτός δικαιούται να εκτελέσει, έχει την εξουσία να εκδώσει διάταγμα προς αυτό το σκοπό, επιβάλλοντας όρους ως προς τα έξοδα. Το θέμα ανήκει στην διακριτική ευχέρεια του εξετάζοντος δικαστηρίου (βλ. Halsbury's Laws of England, 3η έκδ., Τόμος 16, σελ. 7). Ο πιο πάνω θ.8 της Δ.40 αντιστοιχεί στην αγγλική O.42 r. 23, στο σχολιασμό της οποίας αναφέρεται στο Annual Practice 1958 ότι ο αιτητής θα πρέπει να καταδείξει με ένορκη δήλωση: i. Την ημερομηνία της απόφασης, το αρχικό ποσό του εξ αποφάσεως χρέους και το ποσόν το οποίο εξακολουθεί να οφείλεται ii. Ότι δικαιούται να προβεί σε εκτέλεση ο ίδιος (π.χ. δεν υπάρχει αλλαγή διαδίκων ή μεταβίβαση συμφέροντος). iii. Τα αίτια της καθυστέρησης. Προτού προχωρήσω στην εξέταση των εγειρόμενων ζητημάτων θεωρώ σκόπιμο να υπενθυμίσω ότι το δικαστήριο έχει την εξουσία να λάβει γνώση και από το περιεχόμενο του φακέλου της διαδικασίας (υπ. Γεωργίου ν. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τράπεζας Κύπρου Λτδ (αρ.2)
(1999)1 Γ ΑΑΔ 1938). Επίσης ότι ακόμα και μετά την τροποποίηση της Δ.48 ο αιτητής εξακολουθεί να έχει το βάρος απόδειξης σχετικά με ζητήματα τα οποία αμφισβητούνται (υπ. Σεβαστού ν. Σεβαστού
(2002)1Γ ΑΑΔ 1980). Ειδικότερα εν σχέσει με την παρούσα παρατηρούνται τα εξής: i. Απόφαση Σύμφωνα με το άρθρο 52
(1)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Ν.22/85οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ συνεργατικής εταιρείας και μέλους της παραπέμπεται προς επίλυση στον Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών, ο οποίος και έχει εξουσία για περαιτέρω παραπομπή της διαφοράς σε διαιτητή προς επίλυση. Κάθε ενδιαφερόμενος έχει το δικαίωμα έφεσης εναντίον της διαιτητικής απόφασης στο δικαστήριο εντός 21 ημερών. Σύμφωνα με το άρθρο 52
(5)του ίδιου νόμου διαιτητική απόφαση εναντίον της οποίας δεν εκκρεμεί έφεση "είναι τελική και εκτελείται ως αν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου". Είναι με βάση αυτή τη διαδικασία που οι Αιτητές στην παρούσα αποτάθηκαν με την αρχική αίτηση τους ημερ. 8.8.91 για διάταγμα εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης ημερ. 26.1.91 ως απόφασης του δικαστηρίου. Φαίνεται δε, να δόθηκε άδεια για εκτέλεση της στις 4.10.91 σύμφωνα με το πρακτικό του δικαστηρίου. Να σημειωθεί πως η Διαιτητική απόφαση ημερ. 26.1.91 του Διαιτητή Ξ. Κληρίδη επισυνάπτετο στην αρχική αίτηση. Συνεπώς δεν ευσταθεί ο λόγος ένστασης ότι δεν υπάρχει διαιτητική απόφαση. Οι Αιτητές επισύναψαν στην υπό εκδίκαση αίτηση αντίγραφο συνταγμένου διατάγματος ημερ. 4.10.94 στο οποίο αναφέρεται ότι δίδεται άδεια για εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ημερ. 26.1.
  1. Προφανώς η ημερομηνία έκδοσης διακτυλογραφήθηκε λανθασμένα κατά τη σύνταξη του διατάγματος και προφανώς δεν ευθύνονται οι Αιτητές για το λάθος αυτό. Η ορθή ημερομηνία κατά την οποία δόθηκε άδεια από το δικαστήριο είναι 4.10.91 και όχι 4.10.
  2. Παρά ταύτα γεγονός παραμένει πως οι Αιτητές με την παρούσα αίτηση ζήτησαν άδεια για "εκτέλεση της δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 4.10.94 η οποία εξεδόθη εις την παρούσα αγωγή" και είναι επίσης προφανές πως εκ των πραγμάτων δεν είναι δυνατό να ικανοποιηθεί ένα τέτοιο αίτημα κυρίως επειδή δεν έχει εκδοθεί ούτως ή άλλως οποιαδήποτε δικαστική απόφαση στην παρούσα διαδικασία (που δεν είναι εν πάση περιπτώσει αγωγή) και δευτερευόντως επειδή ακόμα και να είχε εκδοθεί αυτή δεν ήταν στις 4.10.
  3. Όπως αναφέρεται και στο άρθρο 52
(5)του Νόμου αυτό που εκτελείται είναι η ίδια η Διαιτητική Απόφαση και είναι για εκείνη που θα έπρεπε να ζητηθεί άδεια λόγω παρέλευσης του θεσμοθετημένου χρόνου. Σημειώνω πως το θέμα είχε εγερθεί με τους δύο πρώτους λόγους της ένστασης που καταχωρίστηκε στις 26.10.11 και δεν έχει ληφθεί οποιοδήποτε μέτρο τροποποίησης της αίτησης, προφανώς επειδή οι Αιτητές είχαν την άποψη (όπως εισηγήθηκαν στην αγόρευση τους) πως αν η αρχική απόφαση για εκτέλεση δεν θεωρείται δικαστική απόφαση τότε δεν χρειάζεται και ανανέωση της σύμφωνα με τη Δ.40 θ.
  1. ii. Οφειλόμενο ποσό Οι Καθ΄ ων η Αίτηση αρνούνται ότι οφείλουν το ποσό των €58.424 και με βάση τις αναφερθείσες αρχές οι Αιτητές είχαν το βάρος να καταδείξουν ότι υπάρχει οφειλόμενο ποσό και το ύψος του, πράγμα που δεν έχουν επιτύχει. Παρατηρείται δε ότι βάσει της Διαιτητικής Απόφασης του 1991 το χρέος ήταν €7.996,71 (Λ.Κ. 4.680) συν τόκους προς 9% από 23.4.87 και είναι απορίας άξιον πώς αυτό έχει επταπλασιαστεί σε μια περίοδο κατά την οποίαν ίσχυε ακόμα ο Περί Τόκου Ν.2/77 ο οποίος απαγόρευε την είσπραξη τόκου πέραν του ύψους του αρχικού χρέους. Συνάγεται λοιπόν πως ούτε το ύψος του οφειλόμενου ποσού έχει καταδειχθεί από τους Αιτητές. Αίτια καθυστέρησης Όπως προκύπτει από τις ένορκες δηλώσεις και το περιεχόμενο του φακέλου τα μέτρα εκτέλεσης τα οποία έλαβαν οι Αιτητές ήταν κατά σειράν τα ακόλουθα:
  2. Αίτηση μηνιαίων δόσεων ημερ. 31.7.95 εναντίον των Καθ΄ ων 1-4, στα πλαίσια της οποίας εκδόθηκαν διατάγματα καταβολής μηνιαίων δόσεων στις 19.7.96, ήτοι £43 από 1.8.96 για τον Καθ΄ ου 3 και £10 από 1.8.96 για την Καθ΄ ης
  3. Η αίτηση για τους 1 και 2 απερρίφθη μετά την εξέταση από το Δικαστήριο.
  4. Αιτήσεις φυλάκισης ημερ. 4.10.96 για τους Καθ΄ ων 3 και
  6. Αίτηση μηνιαίων δόσεων ημερ. 26.1.00 εναντίον 1-4 η οποία απεσύρθη στις 9.10.
  8. Αίτηση για άδεια εκτέλεσης ημερ. 2.10.00 η οποία εγκρίθηκε στις 3.10.
  10. Αίτηση για άδεια εκτέλεσης ημερ. 23.4.02 η οποία εγκρίθηκε στις 23.5.
  12. Στις 30.3.04 η ακίνητη ιδιοκτησία των Καθ΄ ων 2, 3 και 4 επιβαρύνθηκε με την εγγραφή των memo υπ΄ αρ. Γ.Α. 418/04, Γ.Α. 419/04 και Γ.Α.417/04 αντιστοίχως. Οι εγγραφές αυτές παρατάθηκαν με διατάγματα του δικαστηρίου ημερ. 7.10.09, ημέρα κατά την οποία δόθηκε και άδεια εκτέλεσης ξανά.
  13. Αίτηση μηνιαίων δόσεων εναντίον του Καθ΄ ου 3 ημερ. 14.9.06 στα πλαίσια της οποίας εκδόθηκε διάταγμα για £50 από 1.2.
  15. Στις 7.9.07 η ακίνητη ιδιοκτησία των Καθ΄ ων 3 και 4 επιβαρύνθηκε και με τα memo υπ΄ αρ. ΕΒ451/07 και ΕΒ450/07 αντιστοίχως.
  16. Αίτηση για διάταγμα αποκοπής απολαβών εναντίον του Καθ΄ ου 3 ημερ. 10.9.08 απεσύρθη στις 24.2.
  17. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό εκδίκαση αίτηση γίνεται αναφορά και σε τέσσερις αιτήσεις πτώχευσης ημερ. 4.4.00 οι οποίες καταχωρίστηκαν εναντίον των Καθ΄ ων 1-4 και οι οποίες τελικά αποσύρθηκαν (αιτ. αρ. 137/00 μέχρι 140/00). Οι Καθ΄ ων προσθέτουν ότι κατά το 2008 και το 2011 λήφθηκαν ξανά κάποια μέτρα πτώχευσης εναντίον ορισμένων από τους Καθ΄ ων και συγκεκριμένα οι Ειδοποιήσεις Πτώχευσης αρ. 443/08, 254/11 και 255/
  18. Επί του θέματος συμφωνώ με την εισήγηση του συνηγόρου των Καθ΄ ων ότι οι διαδικασίες πτώχευσης δεν συνιστούν μέτρο εκτέλεσης βάσει του άρθρου 14 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, καθώς και της νομολογίας μας (βλ. υπ. Οικονομίδης ν. Λαϊκή Κυπρ. Τράπεζα Λτδ
(1997)1 ΑΑΔ 1255). Ως εκ τούτου αγνοούνται για τους σκοπούς της παρούσας. Από τα πιο πάνω γεγονότα μπορεί να λεχθεί συνοπτικά ότι οι Αιτητές σε διάστημα 20 ετών: - Καταχώρισαν μια αίτηση μηνιαίων δόσεων το 1995 - Καταχώρισαν αιτήσεις φυλάκισης το 1996 - Ενέγραψαν τρία memo το 2004 - Καταχώρισαν μια αίτηση μηνιαίων δόσεων το 2006 - Ενέγραψαν δύο memo το 2007. - Καταχώρισαν μια αίτηση αποκοπής απολαβών το 2008 την οποίαν απέσυραν Οι Αιτητές στην παρ. 6 της ένορκης δήλωσης τους αναγνωρίζουν ότι υπήρξε μια περίοδος αδράνειας ισχυριζόμενοι ότι αυτό έγινε επειδή οι Καθ΄ ων επισκέφθηκαν το γραφείο τους και ζήτησαν χρόνο για να τακτοποιήσουν την απόφαση και ότι ο λόγος που τους παραχωρήθηκε χρόνος ήταν για να μην τους καταστρέψουν. Η πραγματικότητα όμως είναι πως δεν είναι μια περίοδος αδράνειας που υπήρξε, αλλά πολλές και ειδικότερα οι περίοδοι 1991-1995, 1997-2004, 2005 και 2008-2011, οι οποίες συμποσούνται σε 16 έτη απραξίας. Οι λόγοι δε που προβάλλουν για την καθυστέρηση αυτή είναι αφενός γενικοί και αόριστοι, εφόσον δεν διευκρινίζεται ποιος και πότε ζήτησε χρόνο και αφετέρου ούτως ή άλλως πρόκειται για ισχυρισμούς τους οποίους αρνήθηκαν οι Καθ΄ ων και οι Αιτητές είχαν το βάρος στοιχειοθέτησης τους. Δεν παραγνωρίζω ότι η εγγραφή δικαστικής απόφασης επί ακίνητης ιδιοκτησίας συνιστά κατά το άρθρο 14
(1)του Κεφ. 6 μιαν από τις μεθόδους εκτέλεσης, πλην όμως από την άλλη πλευρά δεν προνοείται ούτε εννοείται ότι αυτή η επιβάρυνση θα εξακολουθήσει να ισχύει για πάντα. Όπως προκύπτει από τα άρθρα 57, 97 και 98 του Κεφ. 6 οι συνέπειες της εγγραφής είναι πως κατά την διάρκεια της ισχύος της το επί της ιδιοκτησίας συμφέρον του οφειλέτη επιβαρύνεται διά της πληρωμής του εξ αποφάσεως χρέους κατά προτεραιότητα έναντι άλλων χρεών και διατάσσεται υπό του δικαστηρίου σε οποιοδήποτε χρόνο (κατά τη διάρκεια της ισχύος της εγγραφής) να πωληθεί προς εκτέλεση της απόφασης. Σημειώνεται πως δεν υπήρξε οποιαδήποτε αμφισβήτηση ότι οι Αιτητές είναι τα πρόσωπα τα οποία θα δικαιούντο σε εκτέλεση εάν πληρούντο οι αναγκαίες προϋποθέσεις, αφού δεν υπήρξε μεταβίβαση συμφέροντος ή αλλαγή στους διαδίκους. Για τους λόγους όμως που εξήγησα και ειδικότερα ότι ζητείται άδεια για μιαν ανύπαρκτη απόφαση, δεν έχει καταδειχθεί το οφειλόμενο υπόλοιπο και δεν έχουν δοθεί σαφείς και βάσιμοι λόγοι για την καθυστέρηση καταλήγω ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος των Αιτητών και υπέρ των καθ΄ ων η Αίτηση 2, 3, 4, ως αυτά θα υπολογιστούν, συν Φ.Π.Α. (Υπ.) .......... Χ. Χαραλάμπους, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.