HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LTD ν. STILKS ESTATES LTAD κ.α., Αρ. Αγωγής:1229/11, 23 Δεκεμβρίου 2011

(1),

(2)και

(3), Δ.64, θθ.1

(1),

(2)και

(3)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Αίτηση δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση. Όπως δε αναφέρεται στο σώμα της Αίτησης οι αιτούμενες προς διαγραφή παραγράφοι περιέχουν μαρτυρία και είναι μη αναγκαίες και σκανδαλώδεις. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Στην Αίτηση κατεχωρήθη ένσταση η οποία βασίζεται στη Δ.25, θθ.1-6, Δ.20, θθ.1-5, Δ.21, θθ.1-15, Δ.27, θθ.1-3 και Δ.39, θθ.1-21 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθώς επίσης και επί της συμφυούς εξουσίας και πρακτικής του Δικαστηρίου. Ως λόγοι ένστασης εξειδικεύονται οι ακόλουθοι: Επιδιώκεται η διαγραφή ισχυρισμών οι οποίοι είναι ουσιαστικοί, βασικοί, απαραίτητοι και απόλυτα σχετικοί με τη στοιχειοθέτηση της υπόθεσης του Ενάγοντα και σε καμία περίπτωση είναι σκανδαλώδεις. Η αίτηση είναι καταχρηστική και παράτυπη και άνευ ουσίας εφόσον έχουν ήδη καταχωρήσει Υπεράσπιση οι Εναγόμενοι και έχουν απαντήσει ήδη στις παραγράφους που επιδιώκουν τη διαγραφή. Τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση αποτελούν όρους οι οποίοι έχουν υπογραφεί μετά των διαδίκων και είναι απαραίτητοι για τη στοιχειοθέτηση της αγωγής τους και σε καμία περίπτωση βλάπτονται οι Εναγόμενοι. Οι Εναγόμενοι με την Αίτηση του απλώς επιδιώκουν την καθυστέρηση και παρέλκυση της διαδικασίας. Η Έκθεση Απαίτησης δίδει μια πλήρη εικόνα των θέσεων των Εναγόντων και δεν παραβιάζει τους κανόνες της Δ.19, θ.

1. Η υπό κρίση Αίτηση προκαλεί καθυστέρηση στην υπόθεση του Ενάγοντα. Οι Ενάγοντες με τα όσα αναφέρουν στην Έκθεση Απαίτησης τους περιέχουν όλες τις αναγκαίες λεπτομέρειες σε σχέση με την απαίτηση ώστε να μπορεί η άλλη πλευρά να σχηματίσει μια σαφή εικόνα για τη φύση και έκταση της υπόθεσης που πρόκειται να αντιμετωπίσει. Κάποιο θέμα δεν θεωρείται σκανδαλώδες αν είναι σχετικό με τα επίδικα θέματα και ο σχετικός ισχυρισμός των Εναγομένων ότι οι παραγράφοι που επιθυμούν να διαγραφούν είναι σκανδαλώδεις και δεν είναι βάσιμος. Η Έκθεση Απαίτησης είναι συνταγμένη με τέτοιο τρόπο που δεν παραβιάζει τους κανόνες της Δ.
2. Τα όσα οι Εναγόμενοι επιδιώκουν να διαγράψουν ουδόλως θίγουν τα δικαιώματα τους για δίκαιη δίκη. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Χριστάκη Φουλή υπαλλήλου των Εναγόντων στην οποία βασικά επαναλαμβάνονται οι λόγοι ένστασης. Μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι τα όσα περιγράφονται στην Έκθεση Απαίτησης και οι συγκεκριμένες παραγράφοι για τις οποίες επιζητείται διαγραφή αποτελούν ουσιώδεις όρους της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας και είναι απαραίτητες για τη στοιχειοθέτηση της αγωγής. Αναφέρεται, ακόμη, ότι η Έκθεση Απαίτησης δίδει μια πλήρη εικόνα των θέσεων των Εναγόντων και έτσι οι Εναγόμενοι δεν θα καταληφθούν εξ απίνης κατά την ακρόαση της υπόθεσης ενώ δεν βλάπτονται από την αναφορά των εν λόγω παραγράφων. ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΕΡΩΝ Κατά την ακρόαση της Αίτησης αμφότεροι οι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Η κα Μ. Παπαδάμου Σέλιπα εκ μέρους των Εναγομένων/Αιτητών, αφού αναφέρθηκε στις νομικές αρχές που διέπουν αιτήσεις αυτού του είδους, υποστήριξε ότι μια απλή ανάγνωση των παραγράφων για τις οποίες επιδιώκεται διαγραφή αποκαλύπτει ότι περιλαμβάνουν μαρτυρία και όχι γεγονότα κατά παράβαση των προνοιών της Δ.19, θ.4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ο κος Γ. Βασιλείου εκ μέρους των Εναγόντων/Αιτητών, αφού αναφέρθηκε και αυτός στις νομικές αρχές που εφαρμόζονται κατά την εξέταση αίτησης διαγραφής τονίζοντας ότι διαγραφή δικογράφων περιορίζεται στις εμφανείς και ξεκάθαρες περιπτώσεις παράβασης των κανόνων σύνταξης των δικογράφων και ότι μια τέτοια δραστική εξουσία δεν πρέπει να ασκείται παρά σε εξαιρετικές περιπτώσεις, επεσήμανε ότι οι παραγράφοι για τις οποίες επιδιώκεται διαγραφή δεν είναι δυνατό να μην περιληφθούν στην Έκθεση Απαίτησης των Εναγόντων αφού αποτελούν όρους που υπεγράφησαν από τους Ενάγοντες και είναι απαραίτητοι για τη στοιχειοθέτηση της αγωγής τους. Επεσήμανε, ακόμη, ότι αυτές οι παραγράφοι είναι σχετικές εφόσον επεξηγούν τους όρους της αρχικής συμφωνίας μεταξύ των Εναγόντων και των Εναγομένων η οποία και υπεγράφη από τους τελευταίους. Ο κος Βασιλείου τόνισε, τέλος, ότι η Αίτηση καταχωρήθηκε καταχρηστικά και για σκοπούς άλλους από εκείνους για τους οποίους προορίζεται υπογραμμίζοντας ότι πέρασαν 9 μήνες από την καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης και αφού προηγήθηκε η Υπεράσπιση από μέρους των Εναγομένων και Απάντηση στην Υπεράσπιση από τους Ενάγοντες. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται στη Δ.19,θ.26[1] η οποία δίδει το δικαίωμα διαγραφής οποιουδήποτε θέματος σε οποιαδήποτε οπισθογράφηση ή δικόγραφο το οποίο μπορεί να είναι αχρείαστο ή σκανδαλώδες ή το οποίο τείνει να επηρεάσει ή ενοχλήσει ή καθυστερήσει τη δίκαιη διεξαγωγή της δίκης. Ενόψει της ομοιότητας των προνοιών Δ.19,θ.26 με αυτές του Order 19 r.27 των παλαιών Αγγλικών Κανονισμών καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από την αγγλική νομολογία επί του θέματος. Στην Ετήσια Πρακτική του 1958 (Annual Practice) στη σελ. 477 αναφέρεται ότι η διατύπωση του κανόνα είναι ευρεία αλλά η εφαρμογή του περιορίστηκε σε κάποια έκταση με τις αποφάσεις που δόθηκαν σχετικά μ' αυτό. Η γενική εφαρμογή του κανόνα καθορίζεται με την απόφαση του Bowen L.J. στην υπόθεση Knowles v. Roberts 38 Ch.D. 270 όπου αναφέρεται ότι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να υπαγορεύει στα μέρη πώς να συντάσσουν τα δικόγραφα και ότι αυτός ο κανόνας θα πρέπει να τηρείται σαν ιερός. Από την άλλη, όμως, ο κανόνας αυτός υπόκειται στον περιορισμό ότι τα μέρη δεν πρέπει να παραβιάζουν τους κανόνες ετοιμασίας των δικογράφων και ότι αν κάποιος διάδικος εισάγει δικόγραφο που είναι αχρείαστο και τείνει να επηρεάσει δυσμενώς και να καθυστερήσει την εκδίκαση τότε το δικόγραφο αυτό είναι πέραν των δικαιωμάτων του διαδίκου. Το σχετικό απόσπασμα από την πιο πάνω αγγλική απόφαση έχει ως εξής: «Τhe rule that the Court is not to dictate to parties how they should frame their case, is one that ought always to be preserved sacred. But that rule is, of course, subject to this modification and limitation, that the parties must not offend against the rules of pleading which have been laid down by the law; and if a party introduces a pleading which is unnecessary, and it tends to prejudice, embarrass, and delay the trial of the action, it then becomes a pleading which is beyond his right." Η εξουσία του Δικαστηρίου να διαγράφει ισχυρισμούς in limine είναι, αναμφίβολα, δραστική και δεν πρέπει να ασκείται παρά σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Αποτελεί ταυτόχρονα ένα χρήσιμο όπλο προς αποφυγή κατάχρησης της διαδικασίας με την προώθηση σκανδαλωδών, αχρήστων ή ενοχλητικών θεμάτων που είναι αντίθετα με την ορθή παρουσίαση των δικογράφων και των κανόνων αυτών όπως προδιαγράφει η Δ.19, θ.4[2] με βάση την οποία μόνο τα ουσιώδη γεγονότα πρέπει να δικογραφούνται τα οποία είναι και σχετικά με τα επίδικα θέματα. Όσον αφορά ειδικότερα την έννοια του αχρείαστου δικογράφου σε σχόλιο του Annual Practice του 1959 στη σελ. 477 αναφέρεται ότι το γεγονός και μόνο ότι το δικόγραφο του αντιδίκου περιέχει κάποια αχρείαστα θέματα δεν είναι ικανοποιητικός λόγος για αίτηση σύμφωνα με τον κανονισμό αυτό. Κάποια δήλωση δεν διαγράφεται απλώς και μόνο επειδή είναι αχρείαστη εφόσον κατά τα άλλα είναι αβλαβής.[3] Έτσι αν ουσιώδη γεγονότα διατυπώνονται με αχρείαστη μακρηγορία ή με αχρείαστη λεπτομέρεια το δικόγραφο δεν θα διαγραφεί. Αν, όμως, εντελώς επουσιώδη θέματα καταγράφονται με τέτοιο τρόπο ώστε ο αιτητής να πρέπει να απαντήσει σε αυτά και με αυτό τον τρόπο εγείρονται άσχετα θέματα τα οποία θα καταλήξουν στην πρόκληση εξόδων, ταλαιπωρίας και καθυστέρησης, τότε αυτά θα διαγραφούν γιατί θα επηρεάσουν τη δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης[4]. ´Oπως τονίστηκε και στην υπόθεση Williams and Glyns Bank v. Ship "Maria"

(1984)1 CLR 821 στη σελ. 827: « It is well settled that the mere fact that an allegation is unnecessary, is not a ground for striking it out. (Rock v. Pursell

(1887)84 L.T. Jo.45) Nor is a pleading embarrassing because it contains allegations which are inconsistent (Child v. Stenning

(1887)5 Ch.D. 695) or stated in the alternative, provided they are pleaded clearly and distinctly and in separate paragraphs." Κύριος σκοπός της Δ.19,θ.26 είναι η συμμόρφωση των διαδίκων με τους κανόνες σύνταξης δικογράφων. Κατά την εξέταση αίτησης όπως και η παρούσα δεν επιχειρείται εξέταση της εγκυρότητας του δικογράφου.[5] Σχετικά με το πότε ένα δικόγραφο προκαλεί αμηχανία, χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει στο Σύγγραμμα Bullen & Leake, Precedent of Pleadings 12η έκδοση σελ. 147: "Accordingly a pleading is embarrassing which is ambiguous or unintelligible or which states immaterial matter and so raises irrelevant issues which may involve expense, trouble and delay and thus will prejudice the fair trial of the action, and so is a pleading which contains unnecessary or irrelevant allegations." Όπως λέχθηκε από τον Cotton L.J. στην υπόθεση Philips v. P. Q.B139:- "In my opinion it is absolutely essential that the pleading not to be embarrassing to the defendants should state those facts which will put the defendants on the guard and tell them what they have to meet when the case comes on for trial." Γενικά σκανδαλώδη, ενοχλητικά και άχρηστα θέματα είναι εκείνα τα οποία θεωρούνται ανήθικα ή υποβιβαστικά ή γίνονται με στόχο τον επηρεασμό της άλλης πλευράς, αλλά αν είναι σχετικά τότε δεν είναι κατ' ανάγκη και σκανδαλώδη, ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός απλώς και μόνο διότι είναι αχρείαστος, εκτός και αν είναι εμφανώς άσχετος. Πλατειασμός ο οποίος, όμως, δεν οδηγεί σε αοριστία ή σε διφορούμενες θέσεις ή είναι αβλαβής, δεν αποτελεί λόγο διαγραφής. Επίσης, ούτε και το γεγονός ότι στα δικόγραφα προβάλλονται αλληλοσυγκρουόμενοι ισχυρισμοί μπορεί να οδηγήσει σε διαγραφή. Η πολυλογία και περιττολογία δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ενθαρρύνονται. Όπως αναφέρθηκε και στην υπόθεση Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποϊών ν. Σοφοκλή Σαββίδη

(1997)1(β) Α.Α.Δ.685, η διατύπωση και παρουσίαση της υπόθεσης στα δικόγραφα πρέπει να είναι λιτή χωρίς πλατειασμούς, ενώ η μαρτυρία με την οποία μπορεί να αποδειχθεί οποιοδήποτε από τα επίδικα θέματα δεν έχει θέση σε δικόγραφο. Τέλος σημειώνω ότι η εξουσία του Δικαστηρίου για διαγραφή είναι δυνητική. Σε ό,τι αφορά τον ορθό δικογραφικό τρόπο σύνταξης απαίτησης η οποία βασίζεται σε παράβαση συμφωνίας όπως είναι νομολογημένο οι ουσιώδεις όροι της επίδικης συμφωνίας επί τους οποίους βασίζεται η υπόθεση θα πρέπει να παρατίθενται και, στην περίπτωση όπου οι συγκεκριμένες λέξεις είναι ειδικής σημασίας, οι όροι θα πρέπει να παρατίθενται verbatim. Για το θέμα αυτό απόλυτα διαφωτιστικό και κατατοπιστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το Σύγγραμμα Bullen and Leake, Precedents of Pleadings, 12η έκδοση, σελ. 346 το οποίο παραθέτω: "The material terms of the agreement which are relied on in the instant case should be set out, and if the precise words are of special significance, they should be set out verbatim, but it is in general sufficient to state the effect of any document or the purport of any conversation as briefly as possible, without setting out the whole document or conversation, and the precise words should not be stated unless of course they are themselves material .............................................. After the terms of the agreement have been clearly stated the plaintiff must show whether his claim is founded under or by virtue of the terms of the agreement or whether it is founded upon a breach of the agreement, and in the latter event, the plaintiff must show that the defendant has failed to fulfil or to comply with or has broken the terms of the agreement and in what particulars...................." Στο ίδιο Σύγγραμμα στη σελ. 44 τίθενται τα ζητήματα που αφορούν έγγραφα ή μια συνομιλία ως εξής: "Where any document or conversation is referred to in any pleading, the precise words of the document or conversation should not be stated, but only the effect of the document or the purport of the conversation should be briefly stated; but if the precise words of a document or conversation are themselves material, they must be set out in full in the pleading. Thus, it is not ordinarily necessary to set out verbatim the entire terms of a written contract, but only to state briefly the effect thereof and to specify the particular terms in respect of which any breach is alleged. So it is not ordinarily necessary to set out the precise words used by the parties when making a contract or taking part in any conversation relied on." Παρά το ότι η Δ.19, θ.26 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ρητά προνοεί ότι το διάταγμα διαγραφής μπορεί να εκδοθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, εν τούτοις η Αίτηση πρέπει να υποβάλλεται χωρίς καθυστέρηση και κατά κανόνα αμέσως μετά την επίδοση του ενοχλητικού δικογράφου[6], αν και σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να υποβληθεί μετά το κλείσιμο των δικογράφων[7] αλλά το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί να ακούσει τέτοια αίτηση μετά που η αγωγή έχει οριστεί για ακρόαση[8]. ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΝΟΜΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ Καθοδηγούμενη από τις πιο πάνω νομικές αρχές προχωρώ να εξετάσω την υπό κρίση αίτηση. Ήδη επισημάναμε στο στάδιο που συνοψίζαμε τη νομική πτυχή ότι σε αιτήσεις του είδους που εξετάζουμε το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να υπαγορεύει στα διάδικα μέρη πώς να συντάσσουν τα δικόγραφα τους και ότι το Δικαστήριο δεν εκδίδει διάταγμα διαγραφής κάποιου ισχυρισμού απλώς και μόνο επειδή είναι αχρείαστος εφόσον κατά τα άλλα είναι αβλαβής. Στην παρούσα υπόθεση όπως προκύπτει από το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα οι Ενάγοντες αξιώνουν από τους Εναγόμενους διάφορα ποσά δυνάμει των ακολούθων συμφωνιών: Ποσό €26.335,78 δυνάμει συμφωνίας παροχής πιστωτικών διευκολύνσεων με αρχικό όριο παρατραβήγματος. Ποσό €75.754,88 δυνάμει συμφωνίας δανείου ημερ. 30.11.07 που συνήφθη μεταξύ των Εναγόντων και του Εναγομένου 1 με την εγγύηση του Εναγόμενου

1. Ποσό €139.617,51 δυνάμει συμφωνίας δανείου ημερ. 31.7.08 και ποσό €6.663,28 δυνάμει πιστωτικής κάρτας του Εναγόμενου
2. Κατά τη σύνταξη του ειδικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος διαπιστώνεται ότι γίνεται αναφορά σε αρκετούς από τους όρους που διέπουν τις πιο πάνω επίδικες συμφωνίες που συνομολογήθηκαν μεταξύ των διαδίκων. Όπως ήδη επεσημάναμε στη νομική πτυχή εκεί όπου ο Ενάγων βασίζεται σε ουσιώδεις όρους μιας Συμφωνίας θα πρέπει να τους παραθέτει και εκεί όπου οι συγκεκριμένες λέξεις ενέχουν ιδιαίτερη σημασία, οι όροι αυτοί θα πρέπει να τίθενται αυτολεξεί (verbatim). Περαιτέρω θα πρέπει μετά την παράθεση των ουσιωδών όρων μιας συμφωνίας ο Ενάγων θα πρέπει να αποδεικνύει πως ο Εναγόμενος έχει παραλείψει να συμμορφωθεί με τους όρους της επίδικης συμφωνίας δίδοντας σχετικές λεπτομέρειες. Στην προκειμένη περίπτωση αν και γίνεται αναφορά από πλευράς Εναγόντων σε μεγαλύτερη έκταση απ' ό,τι θα ήταν αναγκαίο στους όρους των επίδικων συμφωνιών δεν έχω διαπιστώσει η πλευρά των Εναγόντων να έχει ξεφύγει από τα αναμενόμενα πλαίσια σωστής δικογράφησης της Απαίτησης της. Δεν θα συμφωνήσω ότι στην προκειμένη περίπτωση έχει περιληφθεί στο ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα μαρτυρία αλλά θεωρώ ότι έγινε απλή παράθεση κάποιων από τους όρους των επίδικων συμφωνιών που η πλευρά των Εναγόντων ισχυρίζεται ότι οι Εναγόμενοι έχουν παραβιάσει. Παρά το γεγονός ότι δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι η παράθεση των όρων των επίδικων συμφωνιών θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν σε μικρότερη έκταση δεν θεωρώ ότι η συμπερίληψη και δικογράφηση μη αναγκαίων ισχυρισμών που αναφέρονται στους όρους των επίδικων συμφωνιών είναι επιβλαβής στην πλευρά των Εναγομένων. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως αποτέλεσμα κρίνω ότι δεν δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου προς την κατεύθυνση που εισηγήθηκε η πλευρά των Αιτητών/Εναγομένων 1 και 2 και, συνεπώς, η υπό κρίση Αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι τα έξοδα της διαδικασίας ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, οι Ενάγοντες/Καθ'ων η Αίτηση δικαιούνται στα έξοδα τους. Οι Εναγόμενοι/Αιτητές να καταβάλουν στο τέλος της κυρίως υπόθεσης τα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ...................... Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /εκ [1] "The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action." [2] "Every pleading shall contain, and contain only, a statement in a summary form of the material facts on which the party pleading relies for his claim or defence, as the case may be, but not the evidence by which they are to be proved, ............." [3] Βλ. Vector Omega A.G. v. Του πλοίου M/V Girvas

(2000)1 ΑΑΔ 125 [4] "The mere fact that an opponent´s pleading contains some unnecessary matter is not sufficient ground for an application under this Rule. A statement will not be struck out merely because it is unnecessary, so long as it is otherwise harmless .. Thus if material facts be pleaded at unnecessary length or with unnecessary detail, the pleading will not be struct out; such prolixity will be left to the taxing master to deal with as a question of costs. ... It is no part of the defendant´s duty to reform the plaintiff´s pleading; but if wholly immaterial matter be set out in such a way that the applicant must plead to it and so raise irrelevant issues which may involve expense, trouble and delay, then the irrelevant matter will be struck out, as it will prejudice the fair trial of the action.." [5] βλ. Cyber Group Ltd v. Κυριάκου Χαραλαμπίδη κ.α.

(2004)1 Α.Α.Δ. 1852. [6] Δέστε Att. Gen. of Duchy of Lancaster v. London and North Western Ry

(1891)3 Ch. 274 και Wenlock v. Moloney

(1965)1WLR 1238 [7] Δέστε Tucker v. Collinson

(1886)16 QBD 562 [8] Δέστε Cross v. Earl Howe

(1892)60 L. J. Ch. 342 και Bullen & Leak and Jacob's Precedents of Pleadings 12η Έκδοση, σελ. 141. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο