Εν Πτωχεύσει: Κυριάκος Μιλτιάδου, Αρ. Αίτησης: 301/2010, 10.01.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2011:A1 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Δ. Ι. Κίτσιου, Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 301/2010 Εν Πτωχεύσει: Κυριάκος Μιλτιάδου (Α.Δ.Τ. 806094) από την Πάφο ----------------- Ημερομηνία: 10.01.2011 Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές: κ. Ντ. Μαστορούδης (κα Ευθυβούλου κατά την απόφαση) Για τον Καθ΄ού η Αίτηση: κ. Σ. Ζαννούπας ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 09.09.2010 οι EMPORIKI BANK-CYPRUS LTD(στο εξής οι αιτητές) καταχώρησαν την επίδικη αίτηση με την οποία ζητούν την έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του Κυριάκου Μιλτιάδους (στο εξής Καθ΄ ου η Αίτηση). Στην αίτηση αναφέρονται τα πιο κάτω γεγονότα: «1. Ότι ο ρηθείς Κυριάκος Μιλτιάδου πέραν των τελευταίων έξι
(6)μηνών προ της προσαγωγής της παρούσης αιτήσεως διέμενεν εις την ως άνω διεύθυνση εις Πάφο, οδός Μιντχάτ Πασά αρ. 58, 8016 Πάφος.
- Ότι ο ρηθείς Κυριάκος Μιλτιάδου αληθώς και δικαίως οφείλει εις ημάς το ποσό των €4.628,95 σεντ πλέον τόκους προς 14,50% ετησίως επί του ποσού των €4.241,29 σεντ από 23/06/2010 μέχρι εξοφλήσεως με κεφαλαιοποίηση των τόκων 2 φορές τον χρόνο την 30ην Ιουνίου και την 31ην Δεκεμβρίου εκάστου έτους μέχρι εξοφλήσεως, επί τη βάσει τελικής αποφάσεως εις την αγωγή με αριθμό 2878/2009 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου.
- Ότι ούτε ημείς ή οιονδήποτε άλλο πρόσωπο εκ μέρους ημών έχομε οιονδήποτε ασφάλειαν επί της περιουσίας του ρηθέντος χρεώστη μας ή οιονδήποτε μέρος ταύτης δια την πληρωμή των ρηθέντων ποσών.
- Ότι ο Κυριάκος Μιλτιάδου εντός τριών μηνών προ της προσαγωγής της παρούσης αίτησης διέπραξε την ακόλουθο πράξη πτώχευσης ήτοι ότι ούτος παρέλειψε προ της 27.07.2010 να συμμορφωθεί με τας απαιτήσεις Ειδοποίησης Πτώχευσης αρ. 453/2010 δεόντως επιδοθείσης εις αυτόν την 20.07.
- Η παρούσα αίτηση στηρίζεται επί του Περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5 άρθρα 2, 3, 4, 5, 6 & 87, επί των Περί πτωχευτικών Κανονισμών Καν. 2, 4, 5, 6, 7, 16, 25, 44, 25, 50 και 51 ως και επί των γενικών και συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου.» Ο Καθ΄ ου η Αίτηση έχει καταχωρήσει στις 29.10.2010 ειδοποίηση περί Πρόθεσης ένστασης στηριζόμενη στους ακόλουθους λόγους: «
- Τα όσα εκτίθενται στην αίτηση και στην ένορκη δήλωση δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
- Η Αίτηση είναι αντικανονική καθ΄ ότι με αυτήν επιδιώκεται η εκτέλεση Δικαστικής απόφασης κατά παράβαση του περί Πολιτικής δικονομίας Νόμου Κεφάλαιο 6, καθ΄ ότι η Αίτηση πτώχευσης δεν αποτελεί μέθοδο εκτέλεσης απόφασης.
- Οι Αιτητές χρησιμοποιούν καταχρηστικά την Πτωχευτική διαδικασία όχι για να διασφαλίσουν και προστατεύσουν περιουσία του καθ΄ ου η αίτηση η οποία ούτως ή άλλως δεν υπάρχει, αλλά για να εισπράξουν το ποσό στην απόφαση της Αγωγής με Αρ. 2878/2009 του Δ.Ε. Πάφου.
- Ο καθ΄ ου η αίτηση καμία περιουσία δεν έχει είτε κινητή είτε ακίνητη.
- Δεν συντρέχουν οι πραγματικές και νομικές προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος.» Οι λόγοι ένστασης υποστηρίζονται από γεγονότα που αναφέρονται σε ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση ημερομηνίας 29.10.2010 στην οποία αναφέρει ότι πριν από ένα μήνα επικοινώνησε με τους Αιτητές και του ανέφεραν ότι ήταν διατεθειμένοι να αποσύρουν την αίτηση αν τους πλήρωνε το ποσό της απόφασης στην αγωγή 2878/09 του Ε.Δ. Πάφου πλέον τα δικηγορικά έξοδα. Καμία περιουσία έχει είτε κινητή είτε ακίνητη, δεν εργάζεται και είναι δηλωμένος στο γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων ως άνεργος. Διαμένει δε με τη μητέρα του η οποία τον συντηρεί. Προσαχθείσα μαρτυρία: Κατά την ακροαματική διαδικασία κατατέθηκε εκ συμφώνου ως παραδεκτό γεγονός ότι εκδόθηκε ειδοποίηση πτώχευσης υπ΄ αριθμό 453/10 η οποία επιδόθηκε στον Καθ΄ ου η Αίτηση στις 20.07.2010 και ότι η ένορκη δήλωση επίδοσης βρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου (Τεκμήριο 1). Περαιτέρω κατέθεσαν εκ μέρους των Αιτητών ο Γεώργιος Χ"Μιλτής και ο Καθ΄ ου η Αίτηση για υποστήριξη της ένστασης του. Στη μαρτυρία του ο Γ. Χ"Μιλτής, ανέφερε ότι είναι υπεύθυνος πωλήσεων, στους αιτητές, υιοθέτησε την ένορκη του δήλωση ημερομηνίας 09.10.2010 η οποία συνοδεύει την επίδικη αίτηση. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν οι Αιτητές ο Καθ΄ ου η Αίτηση σήμερα οφείλει το ποσό των €4.628,95 πλέον τόκο 14,5% επί του ποσού των €4.241,29, παρουσίασε δε ως Τεκμήριο 2 σχετική κατάσταση. Ξεκαθάρισε πως ο Καθ΄ ου η Αίτηση δεν επικοινώνησε μαζί του ή με κάποιο συνάδελφο του σχετικά με την επίδικη αίτηση, δεν γνώριζε όμως αν επικοινώνησε με άλλο συνάδελφο του σε άλλη επαρχία. Το χρέος του καθ΄ ου η αίτηση απ' ότι γνωρίζει δεν είναι εξασφαλισμένο με υποθήκες, και δεν γνωρίζει να υπάρχει στο όνομα του Καθ΄ ου η Αίτηση οποιαδήποτε ακίνητη περιουσία. Ο Καθ΄ ου η αίτηση στη δική του μαρτυρία υιοθέτησε την ένορκη του δήλωση που συνοδεύει την ένσταση του και ανέφερε ότι από το 2004 μέχρι το 2009 εργαζόταν ως ειδικός αστυφύλακας, ενώ σήμερα δεν εργάζεται, παρόλο που προσπαθεί να βρει εργασία, με την πρώτη όμως ευκαιρία θα εργαστεί για να βγάζει το ψωμί του. Τώρα μένει στην Πάφο ενώ κάποιο διάστημα έμενε στη Δρούσια με την μητέρα του. Μέσα από τις αγορεύσεις οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων ανέπτυξαν με επιχειρηματολογία τις θέσεις τους ως προς την επιτυχία και αποτυχία αντίστοιχα της επίδικης αίτησης. Από την πλευρά του Καθ΄ ου η Αίτηση δεν αμφισβητήθηκε η αξιοπιστία του μάρτυρα των Αιτητών ο οποίος χαρακτηρίστηκε ως ειλικρινής, ως και ο Καθ΄ ου βέβαια. Ήταν η εισήγηση πως μέσα από τη μαρτυρία και των δύο προκύπτει ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε περιουσία του Καθ΄ ου η Αίτηση, αφού δεν εργάζεται και δεν έχει επ΄ ονόματι του οποιοδήποτε κινητό η ακίνητο. Συνακόλουθα, κατά την εισήγηση, δεν έχει νόημα η επιτυχία της επίδικης αίτησης καθ΄ ότι δεν θα εξυπηρετηθεί ο σκοπός του Νόμου που είναι η προστασία της περιουσίας του χρεώστη. Ως εκ τούτου ζητήθηκε η απόρριψη της αίτησης με έξοδα. Από την άλλη πλευρά οι Αιτητές εισηγούνται πως μέσα από την ακρόαση διαφάνηκε ότι ο Καθ΄ ου είναι δυνατό να αποκτήσει περιουσία από την εργασία που προσπαθεί να βρει, αλλά και επειδή είναι φυσικός κληρονόμος της μητέρας του, άλλωστε κατά την εισήγηση ο Καθ΄ ου η αίτηση δεν παρουσίασε στοιχεία για να πείσει το Δικαστήριο ότι στερείται οποιασδήποτε περιουσίας ή ότι δεν υπάρχει λογική προοπτική να αποκτήσει στο μέλλον περιουσία. Συνακόλουθα, η θέση των Αιτητών, είναι πώς το διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του Καθ΄ ου η Αίτηση θα πρέπει να εκδοθεί. Νομική πτυχή: Το άρθρο 4 του Κεφ. 5 έχει θεσμοθετήσει τη Δικαιοδοσία των Δικαστηρίων για έκδοση διαταγμάτων παραλαβής για την προστασία της περιουσίας του χρεώστη. Στο άρθρο 5 του ιδίου Νόμου προβλέπονται οι όροι και προϋποθέσεις οι οποίες θα πρέπει να συντρέχουν ούτως ώστε να δικαιούται κάποιος πιστωτής να υποβάλει αίτηση πτώχευσης. Οι όροι αυτοί είναι οι ακόλουθοι: (α) το ποσό του χρέους να υπερβαίνει τις ΛΚ500,00 (€854,30). (β) το χρέος να είναι εκκαθαρισμένο ποσό πληρωτέο είτε άμεσα είτε στο μέλλον σε καθορισμένο όμως χρόνο. (γ) η πράξη πτώχευσης στην οποία θα στηρίζεται η πτώχευση να συνέβηκε μέσα σε 3 μήνες πριν την υποβολή της αίτησης. (δ) ο οφειλέτης να κατοικεί στην Κύπρο ή εάν μέσα σε ένα χρόνο πριν την υποβολή της αίτησης είχε τη συνήθη διαμονή η τόπο εργασίας του στην Κύπρο ή διεξήγαγε εργασίες προσωπικά ή με αντιπρόσωπο στην Κύπρο. Επιπλέον στην περίπτωση όπου τυγχάνει ο αιτητής-πιστωτής να είναι εξασφαλισμένος οφείλει στην αίτηση του είτε να δηλώσει ότι προτίθεται να παραιτηθεί από την ασφάλεια του προς όφελος των πιστωτών σε περίπτωση που ο χρεώστης κηρυχτεί σε πτώχευση ή να δηλώσει εκτίμηση της ασφάλειας του. Το άρθρο 6 του Κεφ. 5 προβλέπει τη διαδικασία της προώθησης της αίτησης πτώχευσης. Σύμφωνα με την παράγραφο 2 του άρθρου 6 συνάγεται ότι κατά την ακρόαση αίτησης πτώχευσης και προκειμένου να εκδοθεί διάταγμα παραλαβής θα πρέπει να αποδειχθούν τα πιο κάτω στοιχεία. (α) βεβαίωση πιστωτή με ένορκη δήλωση για το χρέος. (β) το χρέος. (γ) η επίδοση της αίτησης. (δ) η πράξη πτώχευσης. Αναλόγως των αποδεικτικών στοιχείων το Δικαστήριο προχωρεί είτε στην έκδοση του διατάγματος, είτε στην απόρριψη της αίτησης. Λαμβανομένων δε υπόψη των λόγων ένστασης τόσο περί κατάχρησης της παρούσας διαδικασίας όσο και για την έλλειψη περιουσίας κρίνεται ορθό να αναφερθούν τα πιο κάτω: Στην αγγλική υπόθεση Re Majory η οποία εμφαίνεται με τον τίτλο Re A Debtor
(1955)2 All E.R. 65 (CA) διατυπώθηκε ο κανόνας ότι αποτελεί κατάχρηση η χρήση ή απειλή χρήσης της διαδικασίας πτώχευσης για σκοπό άλλο από εκείνο για τον οποίο προορίζεται, κυρίως αναφέρθηκε ότι αυτό αποτελεί κανόνα καθολικής εφαρμογής και όχι μόνο στις διαδικασίες πτώχευσης. Η έννοια και/ή ο θεσμός της κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας αναγνωρίζεται και λαμβάνεται υπόψη κατά την άσκηση της δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων. Η δε νομολογία προβάλλει πλούσια. Στην ίδια πιο πάνω υπόθεση Re a Debtor γίνεται παραπομπή στην απόφαση Re A Judgement Summons
(1953)1 All.E.R. 424 στην οποία αναφέρθηκε ότι δεν είναι παραδεκτή η χρήση της διαδικασίας πτώχευσης όπου αυτή θα αποτελούσε καταπιεστικό μέσο ως προς τα δικαιώματα του χρεώστη. Αναφορικά με το πότε προκύπτει κατάχρηση εξηγείται στην απόφαση Re Shaw
(1928)Ch 206, απόφαση στην οποία γίνεται ανασκόπηση στην προηγούμενη νομολογία, επί του θέματος. Με συντομία προκύπτει πως όταν η αίτηση πτώχευσης ή γενικά η πτωχευτική διαδικασία κινείται όχι με καλή πίστη ή πρόθεση αλλά για κάποιο παράλληλο ή άλλο σκοπό τότε πρόκειται για καταπίεση. Στο σύγγραμμα Williams on Bankruptcy 19η έκδοση των Μuir Hunter and David Graham στη σελίδα 70 γίνεται αναφορά στην εξουσία των αγγλικών Δικαστηρίων με βάση βέβαια ειδικό νόμο, του 1869, να μην εκδίδουν διατάγματα παραλαβής όταν το Δικαστήριο διαπιστώσει ότι η αίτηση πτώχευσης προωθείται για άλλο σκοπό ή για παράλληλο σκοπό. Οι ίδιες αρχές εξακολούθησαν να έχουν εφαρμογή και με μεταγενέστερη νομοθεσία, σε περιπτώσεις όπου έτυχε και λήφθηκαν χρήματα εκβιαστικά ή γίνονται προσπάθειες για να εισπραχθούν χρήματα εκβιαστικά ή ακόμη για να εξασφαλιστεί κάποιο πλεονέκτημα μυστικά από άλλους πιστωτές. Στην απόφαση London Clubs κ.α. ν. Ρόδου Παπαδόπουλου
(2002)1 Γ Α.Α.Δ. 1699 επιβεβαιώθηκε πρωτόδικη απόφαση με την οποία κρίθηκε ότι ήταν καταπιεστική σε βάρος χρεώστη η διαδικασία πτώχευσης καθ΄ότι, όπως εξηγείται και στην απόφαση του εφετείου, δεν προωθήθηκαν μέτρα εκτέλεσης εναντίον του χρεώστη παρ΄ ότι υπήρχαν διατάγματα πληρωμής με δόσεις στα οποία δεν συμμορφωνόταν. Κρίθηκε συνεπώς ότι η πτωχευτική διαδικασία αποσκοπούσε στο να καταπιεστεί ο χρεώστης. Επειδή υπήρξε σθεναρή τοποθέτηση από πλευράς του καθ' ου η αίτηση ως προς τον τέταρτο λόγο ένστασης και πως αυτός δεν έχει οποιαδήποτε περιουσία, συνεπώς είναι άνευ αντικειμένου το αιτούμενο διάταγμα κρίνεται ορθό στη συνέχεια να αναφερθούν τα όσα αναπτύσσονται στο σύγγραμμα Williams on Bankruptcy 19η έκδοση σελίδα 60. "Grounds for dismissing petition: "other sufficient cause" The court may dismiss the petition (
- a)if not satisfied with proof of the debt, of the act of bankruptcy, or of service; or (
- b)if satisfied by the debtor that he is able to pay his debts; or (
- c)that for some other sufficient cause no order ought to be made. The possibility, or even probability, the there will be no assets is no sufficient cause for dismissing a petition, for at the hearing the court will generally not have sufficient materials before it to decide the question, and the public examination of the debtor may bring assets to light; the trustee may also be able to recover assets by setting aside prior transactions, such as voidable preferences. But if the court it satisfied by the evidence that, if a receiving order is made, the debtor´s sole asset will be destroyed, or that, having regard to all the circumstances of the case, there cannot be any assets, or any reasonable prospect or probability of any coming into existence, it will, in the exercise of its discretion, dismiss the petition." Στο ίδιο πνεύμα και προβληματισμό κρίνεται ότι εντάσσονται τα όσα αναφέρονται στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 2, παράγραφος 601 όπου διαβάζουμε τα ακόλουθα : "Lack of assets. It is not a sufficient reason for refusing to make a receiving order that the debtor has no assets presently available for distribution among the creditors, as it is possible that there may be property coming to the debtor between the date of the receiving order and the date of the bankrupt´s discharge. The court, however, has a discretion, and may refuse to make a receiving order if it is clearly convinced, not merely by the statement of the debtor but from all the circumstances of the case, that there are no assets and no prospect of any coming into existence, and that the only effect of a receiving order would be a waste of money in costs, especially where there is a previous bankruptcy still in existence, or where the proceedings are of an oppressive character. The fact that the debtor has only one asset, such as an interest determinable on bankruptcy which would be destroyed if a receiving order were made, is sufficient reason for the court to refuse to make such an order. But it is no ground for refusing to make a receiving order that the debtor´s principal asset will be destroyed by the making of the receiving order. It is not enough to prove that he has but one asset at present, or that it will probably be the sole asset. To justify the court in refusing to make a receiving order there must be satisfactory evidence that the only asset is one determinable on bankruptcy, and that there is no likelihood of there being any other.» Αξιολόγηση μαρτυρίας: Κατά την ακροαματική διαδικασία το δικαστήριο είχε την ευχέρεια και παρακολούθησε με κάθε δυνατή προσοχή τόσο το μάρτυρα των αιτητών όσο και τον καθ ου η αίτηση. Με γνώμονα την όλη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης καθώς επίσης το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με τα τεκμήρια της υπόθεσης ακολουθεί η αξιολόγηση της μαρτυρίας τους, πιο συγκεκριμένα: Ο μάρτυρας των αιτητών Γεώργιος Χ'Μιλτής άφηστε πολύ καλή εντύπωση, η μαρτυρία του περιορίστηκε τα όσα γνώριζε με βεβαιότητα και δε δίστασε να αναφέρει ότι δεν εγνώριζε αν ο καθ΄ ου η αίτηση έχει οποιαδήποτε περιουσία και ουσιαστικά το αποδέχτηκε γενικά η μαρτυρία του ήταν φυσιολογική και αντικειμενική, δεν παρουσιάζονται οποιαδήποτε κλονιστικά στοιχεία και ως εκ τούτου το δικαστήριο τον θεωρεί ως μάρτυρα της αλήθειας και αποδέχεται τη μαρτυρία του ως αξιόπιστη, άλλωστε και η πλευρά του καθ΄ ου η αίτηση αποδέχτηκε την αξιοπιστία του. Ο καθ΄ ου η αίτηση επίσης σε γενικές γραμμές άφησε καλή εντύπωση πλην όμως η μαρτυρία του δεν γίνεται πλήρως αποδεχτή καθ' ότι στο σημείο που ανέφερε ότι επικοινώνησε με κάποιο πρόσωπο ή υπάλληλο των αιτητών και πως του ανέφεραν ότι αν πλήρωνε το χρέος τότε θα του απέσυραν την επίδικη αίτηση δεν ήταν πειστικός, αφού δεν έδωσε τις αναγκαίες λεπτομέρειες για το πότε πήρε τηλέφωνο, με ποιόν μιλούσε και σε ποια επαρχία, δεδομένης της μαρτυρίας του μάρτυρα των αιτητών πως αυτός δεν μίλησε μαζί του ούτε με κάποιο άλλο συνάδελφό του από το ίδιο τμήμα. Η εν λόγω συγκεκριμένη μαρτυρία του καθ΄ ου η αίτηση κρίνεται ως γενική και αφηρημένη με σκοπό δε να ενισχύσει τον λόγο ένστασης περί κατάχρησης της επίδικης αίτησης και ότι σκοπό είχε την είσπραξη των χρημάτων που αυτός όφειλε και ως μέτρο εκτέλεσης. Εφ' όσον ο καθ΄ ου η αίτηση τηλεφώνησε από μόνος του και δεν τον πήρε τηλέφωνο κάποιος εκ μέρους των αιτητών, ήταν αναμενόμενο να γνώριζε τουλάχιστον σε ποια πόλη πήρε τηλέφωνο, αλλά και προς τι η τηλεφωνική επικοινωνία εκ μέρους του και ποιο το αντικείμενο της δικής του επιθυμίας για επικοινωνία με τους αιτητές. Ευρήματα Δικαστηρίου: Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση και κατ επέκταση την αποδεχτή μαρτυρία διαπιστώνεται ότι τα ουσιώδη πραγματικά γεγονότα που διέπουν την παρούσα υπόθεση έχουν ως ακολούθως: Στις 08.12.2009 εκδόθηκε απόφαση στην αγωγή 2878/09 του επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου προς όφελος των αιτητών και εναντίον του καθ΄ ού η αίτηση για το ποσό των €3.358,96 πλέον τόκο 14,5% ετησίως από 24.7.2009 επί του ποσού των €3.327,23 μέχρι εξοφλήσεως με κεφαλαιοποίηση των τόκων δύο φορές ετησίως, πλέον έξοδα €580,00 με τόκο 5,5% ετησίως από 17.9.2009 πλέον €11,00 έξοδα επίδοσης, πλέον Φ.Π.Α. Στις 20.07.2010 επιδόθηκε στον καθ΄ ου η αίτηση ειδοποίηση πτώχευσης με αριθμό 453/10 ωστόσο αυτός δεν συμμορφώθηκε εντός της νενομισμένης προθεσμίας οπότε διέπραξε πράξη πτώχευσης. Περαιτέρω ο είναι εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο καθ΄ ου η αίτηση για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από τους 12 μήνες πριν την καταχώρηση της επίδικης αίτησης διέμενε στην επαρχία Πάφου στοιχείο που δεν αμφισβητήθηκε. Ακόμη διαπιστώνεται ότι ουδεμία ασφάλεια στην περιουσία του καθ΄ ου η αίτηση υπάρχει εκ μέρους των αιτητών ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο κατέχει εκ μέρους των αιτητών οποιαδήποτε ασφάλεια. Συμπέρασμα Δικαστηρίου: Λαμβάνοντας υπόψη τις πιο πάνω διαπιστώσεις κρίνεται κατ αρχήν ότι οι αιτητές έχουν αποδείξει όλες τις προϋποθέσεις του σχετικού Νόμου άρθρα 5 και 6 του Κεφαλαίου 5 όπως αυτά έχουν παρατεθεί πιο πάνω, άλλωστε κατά την ακρόαση δεν αμφισβητήθηκε τέτοιο στοιχείο ή προϋπόθεση. Ειδικότερα, το χρέος είναι πέραν των €854,00, είναι δε εκκαθαρισμένο και ο καθ΄ ου η αίτηση δεν συμμορφώθηκε με την ειδοποίηση πτώχευσης αρ. 453/10, επιπλέον υπήρξε βεβαίωση του χρέους από τον μάρτυρα των αιτητών και η επίδοση της αίτησης αποτέλεσε αναμφισβήτητο στοιχείο στη δίκη. Επομένως παραμένει προς εξέταση το κατά πόσο το δικαστήριο θα ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια ως προς την έκδοση ή μη του αιτούμενου διατάγματος έχοντας κατά νου και τους λόγους ενστάσεις που προβλήθηκαν από τον καθ΄ ου η αίτηση. Εξετάζοντας τους λόγους ένστασης, και αρχίζοντας από τον πρώτο λόγο κρίνεται απορριπτέος καθότι αφορά στα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση των αιτητών (προφανώς εννοείται του Γεωργίου Χ¨Μιλτή) και πως αυτά δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Κατά την ακροαματική διαδικασία όμως τα όσα κατέθεσε ο μάρτυρας των αιτητών δεν αμφισβητήθηκαν, αντίθετα δηλώθηκε η αποδοχή της αξιοπιστίας του, και ούτε υπήρξε εισήγηση ότι δεν αποδείχτηκε οτιδήποτε από αυτά που αναφέρονται στην εν λόγω ένορκη δήλωση ή αίτηση. Ο δεύτερος λόγος ένστασης προωθήθηκε με τη θέση πως με την επίδικη αίτηση επιδιώκεται η εκτέλεση της απόφασης, η μόνη αναφορά όμως σε επίπεδο μαρτυρίας που θα μπορούσε να σχετίζεται με αυτόν το λόγο είναι η μη αποδεκτή μαρτυρία του καθ΄ ου η αίτηση, πως του αναφέρθηκε από υπάλληλο των αιτητών πως εάν εξοφλούσε το χρέος η αίτηση εναντίον του θα αποσυρόταν. Επιπλέον όμως έστω κι αν τα πράγματα είχαν έτσι από μόνη της αυτή η αναφορά δεν οδηγεί σε ασφαλές συμπέρασμα ότι η αίτηση καταχωρήθηκε αποκλειστικά με σκοπό την καταπίεση του Καθ' ου η αίτηση ή ότι συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας, ως ένα άλλο θέμα το οποίο σχετίζεται με τον τρίτο λόγο ένστασης, υπενθυμίζεται έτσι πως σύμφωνα με τη νομολογία (βλέπε υπόθεση London Clubs (ανωτέρω)) τα γεγονότα της οποίας ήταν διαφορετικά από την παρούσα απαιτείται η απόδειξη συγκεκριμένων γεγονότων που να οδηγούν σε καταπίεση. Δεν υπάρχει οποιοδήποτε διάταγμα πληρωμής με δόσεις στην παρούσα υπόθεση, είτε και να επιδόθηκαν ειδοποιήσεις πτώχευσης και να αποσύρθηκαν, με προσπάθεια για πληρωμή μεγαλύτερου ποσού απ΄ ότι προβλέπει Διάταγμα του Δικαστηρίου. Στην παρούσα υπόθεση δεν είναι φανερό πως η διαδικασία πτώχευσης έχει σκοπό την καταπίεση και παράκαμψη Διατάγματος Δικαστηρίου για πληρωμή με δόσεις. Επίσης στην παρούσα υπόθεση καμία μαρτυρία υπήρξε από τον καθ΄ ου η αίτηση πως υπάρχει καταπίεση και ούτε δήλωσε αν είναι έτοιμος ή πρόθυμος να εξοφλήσει το χρέος του με δόσεις ή άλλως πως προκειμένου να αποφευχθεί η πτωχευτική διαδικασία εναντίον του και παρά ταύτα όμως ο αιτητής να επέλεξε καταχρηστικά την πτωχευτική διαδικασία. Όσον αφορά δε στον πέμπτο λόγο για τον οποίο γίνεται αναφορά πως δεν συντρέχουν οι πραγματικές και νομικές προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος, κρίνεται ότι το θέμα αυτό έχει αποφασιστεί ήδη με το συμπέρασμα του Δικαστηρίου ότι όλες οι προϋποθέσεις που απαιτεί η σχετική νομοθεσία πληρούνται. Τέλος όσον αφορά στον τέταρτο λόγο ένστασης, δηλαδή ότι ο καθ΄ ου η αίτηση δεν έχει κινητή η ακίνητη περιουσία, λαμβάνοντας υπόψη αφενός μεν τα όσα έχουν να αναφερθεί στη νομική πτυχή της παρούσας απόφασης, αφ ετέρου δε τα ευρήματα του Δικαστηρίου, κρίνεται ότι ούτε αυτός ο λόγος είναι δυνατό να επιτύχει. Όπως διαφαίνεται μέσα από τις αυθεντίες το δικαστήριο δεν εκδίδει διάταγμα παραλαβής περιουσίας μόνο όταν είναι πλήρως και απόλυτα ξεκαθαρισμένο ενώπιον του ότι ο καθ΄ ου η αίτηση δεν έχει οποιαδήποτε περιουσία και όταν δεν πρόκειται να αποκτήσει περιουσία στο μέλλον. Όπως αναφέρεται (βλέπε Halsbury's ανωτέρω) μέσα από την έρευνα στην οποία προβαίνει ο επίσημος παραλήπτης όταν εκδίδεται διάταγμα παραλαβής, είναι δυνατό να προκύψουν στοιχεία περιουσίας, συνεπώς στο βαθμό που διεξάγεται η δίκη δεν είναι δυνατό να στηριχθεί το Δικαστήριο μόνο στη δήλωση του Καθ' ου η αίτηση ότι δεν έχει περιουσία. Συνακόλουθα η αναφορά του καθ΄ ου η αίτηση στα πλαίσια της δίκης πως δεν έχει περιουσία δεν είναι αρκετή για τέτοιο ασφαλές συμπέρασμα. Επιπλέον μέσα από πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης διαφάνηκε ότι ο καθ΄ ου η αίτηση αναζητεί εργασία άρα θα έχει εισοδήματα στον μέλλον, συνεπώς δεν απόδειξε πως είναι αδύνατο να αποκτήσει στο μέλλον περιουσία. Με βάση όλα τα πιο πάνω το δικαστήριο κρίνει ότι δεν θα ήταν ορθό υπό τις περιστάσεις να μην εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Συνακόλουθα και εφόσον συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις της νομοθεσίας για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως επίσης όλοι οι λόγοι ένστασης έχουν απορριφθεί, κρίνεται ορθό όπως εκδοθεί διάταγμα παραλαβής περιουσίας του καθ΄ ου η αίτηση. Εκδίδεται διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του καθ΄ ου η αίτηση, το οποίο να επιδοθεί στον Επίσημο Παραλήπτη εντός 30 ημερών από τη σύνταξη του. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται εναντίον του καθ΄ ου η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το δικαστήριο. (Υπ.) .......... Δ. Ι. Κίτσιος, Επαρχιακός Δικαστής ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ, ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Civil/Bankruptcy/Final Αναφορά: Διάταγμα Παραλαβής Περιουσίας - απουσία οποιασδήποτε περιουσίας ενώπιον του Δικαστηρίου cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο