Επί τοις αφορώσι την εταιρεία Τ Μ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΥΙΟΣ ΛΤΔ, Αρ. Αίτησης Διάλυσης :- 40/10, 13η Ιανουαρίου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2011:A5 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον :- Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Αρ. Αίτησης Διάλυσης :- 40/10 Επί τοις αφορώσι τον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113, άρθρα 211 (ε) και 212 (β) Και Επί τοις αφορώσι την εταιρεία Τ & Μ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΥΙΟΣ ΛΤΔ. από την Πάφο Και Επί τοις αφορώσι την αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας από την Λευκωσία Ημερομηνία :- Πέμπτη 13η Ιανουαρίου 2011 Προδικαστική Εξέταση θέματος κατά τόπου αρμοδιότητας του Δικαστηρίου Για τον Αιτητή - Εξ αποφάσεως Πιστωτή :- κα. Μ. Πιερή (Για ν΄ ακούσει απόφαση :- Αυτοπροσώπως / ............. ) Για Εταιρεία - Εξ αποφάσεως Οφειλέτρια :- κος. Παύλου και κα. Φρυδά (Για ν΄ ακούσει απόφαση :- Αυτοπροσώπως / ............. ) Ενδιάμεση Απόφαση
- Οι ευπαίδευτοι δικηγόροι της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας προδικαστικά έθεσαν θέμα κατά τόπου αρμοδιότητας του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο όρισε την αίτηση για ακρόαση αναφορικά με αυτό το θέμα.
- Σύμφωνα με την εισήγηση των ευπαίδευτων δικηγόρων της καθ΄ ης η αίτηση διατηρώντας υπόψη τη διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου δεν είχε κατά τόπον αρμοδιότητα εκδίκασης της αίτησης. Σημειωτέον ότι το εγγεγραμμένο γραφείο της καθ΄ ης η αίτηση, σύμφωνα και με την αίτηση διάλυσης η οποία καταχωρήθηκε, βρίσκεται στη Λεμεσό και όχι στην Πάφο.
- Κατά την ακροαματική διαδικασία, μετά και από την ολοκλήρωση της αγόρευσης του κ. Παύλου, η κα. Πιερή όντως συμφώνησε με την εισήγηση όπως ανασταλεί η διαδικασία ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Ως επίσης όπως αυτή παραπεμφθεί ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Άλλωστε αυτή ήταν και η εισήγηση των ευπαίδευτων δικηγόρων της καθ΄ ης η αίτηση.
- Διαφώνησαν όμως οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των διαδίκων ως προς το εξής. Η κα. Πιερή εισηγήθηκε ότι το Δικαστήριο αυτό είχε εξουσία παραπομπής της αίτησης ενώ η θέση του κ. Παύλου ήταν ότι μόνο το Ανώτατο Δικαστήριο έχει μία τέτοια εξουσία.
- Αξίζει βεβαίως να σημειωθεί ότι η εισήγηση της κας. Πιερή δεν υποστηρίχθηκε με επιπρόσθετη αναφορά σε οποιαδήποτε σχετική νομοθεσία ή νομολογία ενώ ακόμη και ο κ. Παύλου περιορίστηκε σε αναφορά στο ίδιο το άρθρο 210 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
- Στο οποίο στηρίχθηκε και η κα. Πιερή δίδοντας του όμως διαφορετική ερμηνεία ως προς την παροχή, βάσει αυτού του άρθρου, εξουσίας παραπομπής και σε αυτό το Δικαστήριο και όχι μόνο στο Ανώτατο Δικαστήριο.
- Τέλος, εφόσον οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των διαδίκων είχαν συμφωνήσει ως προς το θέμα της κατά τόπον αρμοδιότητας του Δικαστηρίου σε σχέση με την εκδίκαση της αίτησης διάλυσης της καθ΄ ης η αίτηση το Δικαστήριο επεφύλαξε την απόφαση του αναφορικά με το ερώτημα κατά πόσο το ίδιο είχε εξουσία παραπομπής της αίτησης από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού ή κατά πόσο η εξουσία αυτή θα μπορούσε να ασκηθεί μόνο από το Ανώτατο Δικαστήριο.
- Κατ΄ αρχάς οφείλω απλώς να αναφέρω ότι σύμφωνα και με το εδάφιο
(1)του άρθρου 209 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 (στο εξής θα καλείται ο «σχετικός Νόμος») το Δικαστήριο αποδέχεται ως ορθή τη θέση ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού - ως το Δικαστήριο της επαρχίας όπου βρίσκεται το εγγεγραμμένο γραφείο της καθ΄ ης η αίτηση - έχει δικαιοδοσία εκκαθάρισης της. 8. Διευκρινίζω επίσης, σε σχέση και με την έννοια της φράσης «εγγεγραμμένο γραφείο» (βλ. σχετικά το εδάφιο
(2)του άρθρου 209 του σχετικού Νόμου) ότι δεν έχει αμφισβητηθεί με οποιοδήποτε τρόπο ότι η αναφορά επί της αίτησης ως προς τη διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της καθ΄ ης η αίτηση καλύπτει τη προβλεπόμενη περίοδο των έξη μηνών οι οποίοι προηγήθηκαν αμέσως πριν από την υποβολή της αίτησης για εκκαθάριση.
- Ουσιαστικά, όπως αναφέρεται και πιο πάνω, το δεδομένο της ύπαρξης δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού σε σχέση με την καθ΄ ης η αίτηση είναι κοινά αποδεκτό. Απλά θεώρησα ορθό να καταδείξω ότι και το Δικαστήριο συμφωνεί με αυτή τη θέση ως ορθή υπό τις περιστάσεις διατηρώντας υπόψη και την εφαρμογή του άρθρου 209 του σχετικού Νόμου.
- Ως προς τις συνέπειες της περίπτωσης υπό εξέταση, όπου δηλαδή η αίτηση έχει καταχωρηθεί σε Δικαστήριο το οποίο δεν έχει δικαιοδοσία εκκαθάρισης της εταιρείας της οποίας ζητείται η διάλυση, προβλέπονται σχετικά τα ακόλουθα από το εδάφιο
(1)του άρθρου 210 του σχετικού Νόμου. «210.-
(1)Η εκκαθάριση εταιρείας από το Δικαστήριο ή οποιαδήποτε διαδικασία εκκαθάρισης δύναται, σε οποιοδήποτε χρόνο και σε οποιοδήποτε στάδιο, και είτε μετά είτε χωρίς αίτηση από οποιοδήποτε μέρος σε αυτή, να παραπεμφθεί από ένα Δικαστήριο σε άλλο Δικαστήριο ή δύναται να παραμείνει στο Δικαστήριο που άρχισε η διαδικασία αν και δεν είναι το Δικαστήριο στο οποίο έπρεπε να είχε εγερθεί.» Θεωρώ ότι αξίζει να παραθέσω και το αρχικό κείμενο του συγκεκριμένου άρθρου, όπως αυτό είχε διατυπωθεί στην Αγγλική γλώσσα προ της επίσημης μετάφρασης του η οποία παρατίθεται πιο πάνω. "210.
(1)The winding up of a company by the Court or any proceedings in the winding up may at any time and at any stage, and either with or without application from any of the parties thereto, be transferred from one Court to another Court, or may be retained in the Court in which the proceedings were commenced although it may not be the Court in which they ought to have been commenced." 11. Διατηρώντας υπόψη τη διατύπωση αυτού του εδαφίου σε συνάρτηση με τα όσα προβλέπονται σχετικά στο αμέσως επόμενο εδάφιο του άρθρου 210 δεν έχω οποιαδήποτε αμφιβολία ότι με βάση το περιεχόμενο αυτού του άρθρου σαφώς δεν προβλέπεται ότι το Δικαστήριο αυτό έχει εξουσία παραπομπής της αίτησης αυτής ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Όπως προνοείται από το εδάφιο
(2)η εξουσία αυτή δύναται να ασκηθεί μόνο από το Ανώτατο Δικαστήριο. 12. Σύμφωνα με το εδάφιο
(2)του άρθρου 210 οι «.εξουσίες παραπομπής που χορηγούνται από τις προηγούμενες διατάξεις του άρθρου αυτού δύνανται, τηρουμένων και σύμφωνα με τους γενικούς κανονισμούς, να ασκηθούν από τον Αρχιδικαστή» (σύμφωνα με το αρχικό κείμενο του εδαφίου αυτού "(T)he powers of transfer, given by the foregoing provisions of this section may, subject to and in accordance with general rules, be exercised by the Chief Justice"). 13. Θεωρώ ότι με προσαρμογή του εδαφίου
(2)του άρθρου 210 (σύμφωνα και με το άρθρο 188.1 του Συντάγματος) η αναφορά σε Αρχιδικαστή θα πρέπει να διαβάζεται έτσι ώστε να αντικαθίσταται με αναφορά στο Ανώτατο Δικαστήριο. 14. Καταβάλλοντας προσπάθεια ανεύρεσης σχετικής νομολογίας είχα επίσης την ευκαιρία να μελετήσω την απόφαση των Αιτήσεων 176/93 και 210/93, ημερομηνίας 18/2/1994, Εις Πτώχευσιν : Άντρη Κολοκασίδου
(1994)1 Α. Α. Δ. 87 η οποία αν και παρέχει γενική καθοδήγηση επί του θέματος της παραπομπής υπόθεσης από ένα Δικαστήριο σε άλλο βάσει του άρθρου 61 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/60όπως τροποποιήθηκε) εντούτοις δεν εξετάζει ευθέως την εφαρμογή του άρθρου 210 του σχετικού Νόμου. 15. Πραγματικά μετά από προσεχτική ανάγνωση των εδαφίων
(1)και
(2)του άρθρου 210 του σχετικού Νόμου δεν έχω οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς το εξής. Σύμφωνα και με τη σαφή διατύπωση αυτών των εδαφίων η εξουσία παραπομπής της επίδικης αίτησης διάλυσης δύναται να ασκηθεί μόνο από το Ανώτατο Δικαστήριο και όχι από αυτό το Δικαστήριο.
- Η μοναδική αμφιβολία η οποία εκ πρώτης όψεως δημιουργείται έχει σχέση με τη μετάφραση της φράσης ".be transferred from one Court to another Court." ως η φράση «.να παραπεμφθεί από ένα Δικαστήριο σε άλλο Δικαστήριο.» όπου με τη χρήση της λέξης «από» θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι με αυτή εννοείται ότι το ίδιο το Δικαστήριο στο οποίο εκκρεμεί μία αίτηση θα μπορούσε να παραπέμψει τη διαδικασία εκκαθάρισης. Καθώς η λέξη «από» θα μπορούσε να ερμηνευτεί ότι χρησιμοποιείται με αναφορά στο Δικαστήριο ως ο τόπος από τον οποίο παραπέμπεται η αίτηση ή ως η αρμόδια αρχή για την παραπομπή αυτή. Ενώ σαφώς, διατηρώντας υπόψη το κείμενο στην Αγγλική γλώσσα, αυτό το οποίο προνοεί το συγκεκριμένο εδάφιο είναι η παραπομπή όχι από το ίδιο το Δικαστήριο στο οποίο εκκρεμεί η αίτηση (με την έννοια δηλαδή το ίδιο το Δικαστήριο να παραπέμπει) αλλά η παραπομπή από το Ανώτατο Δικαστήριο από το ένα Δικαστήριο σε άλλο Δικαστήριο.
- Συνεπώς, διατηρώντας υπόψη επίσης και τα όσα προνοούνται σχετικά από τη Δ.33 Θ. 10 των Διαδικαστικών Κανονισμών της Πολιτικής Δικονομίας σε συνδυασμό με την εφαρμογή του άρθρου 210 του σχετικού Νόμου, η διαδικασία της αίτησης θα πρέπει να ανασταλεί αν και θα θεωρούσα ότι υπό τις περιστάσεις το Δικαστήριο δεν θα έπρεπε να εκδώσει οποιαδήποτε διαταγή αναφορικά με τα έξοδα της διαδικασίας όπως προνοείται σχετικά από τη Δ.33 θ.
- Διατηρώντας δηλαδή υπόψη, σε σχέση με το θέμα των εξόδων, ότι η θέση αναφορικά με την ανυπαρξία κατά τόπου αρμοδιότητας του Δικαστηρίου εγέρθηκε για πρώτη φορά στις 18/11/2010 ενώ προηγουμένως η καθ΄ ης η αίτηση επεδίωκε την παραχώρηση χρόνου προς διευθέτηση της αίτησης (δηλαδή, αρχικά με εξόφληση του οφειλόμενου από την καθ΄ ης η αίτηση ποσό και ακολούθως είτε και με παροχή κάποιας μορφής εξασφάλισης). Διατηρείται επίσης υπόψη, επί του ιδίου θέματος, ότι κατά την αμέσως επόμενη δικάσιμο στις 10/12/2010 οι διάδικοι εν τέλει συμφώνησαν ως προς την έκβαση της αίτησης σε αυτό το στάδιο ενώ δεν θα αποκλειόταν και το ενδεχόμενο συνέχισης της σύμφωνα και με τα όσα προνοούνται σχετικά από το εδάφιο
(1)του άρθρου 210 του σχετικού Νόμου. Πέραν όμως αυτών των σκέψεων έχοντας υπόψη και την κατάληξη αυτής της απόφασης, όπως αυτή θα φανεί πιο κάτω, κρίνω ότι θα ήταν ορθότερο όπως μην εκδοθεί οποιαδήποτε διαταγή αναφορικά με τα έξοδα από αυτό το Δικαστήριο.
- Συνεπώς, έχοντας υπόψη τα όσα αναφέρονται πιο πάνω και με βάση το άρθρο 210 το μοναδικό ορθό συμπέρασμα στο οποίο θα μπορούσε να οδηγηθεί το Δικαστήριο, θα ήταν η αναστολή της διαδικασίας δίχως παράλληλα να εκδιδόταν οποιαδήποτε διαταγή αναφορικά με την παραπομπή της από αυτό το Δικαστήριο στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού.
- Προκύπτει όμως το εξής ερώτημα. Κατά πόσο δηλαδή παρέχεται από οποιαδήποτε άλλη σχετική νομοθεσία η δυνατότητα παραπομπής αυτής της αίτησης διάλυσης από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού. Παρά και το γεγονός ότι το ερώτημα αυτό δεν αποτέλεσε μέρος της επιχειρηματολογίας των ευπαίδευτων δικηγόρων το Δικαστήριο εντόπισε μία σχετικά πρόσφατη τροποποίηση του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/60όπως τροποποιήθηκε) στις 31/12/2008 με τον περί Δικαστηρίων (Τροποποιητικός) (Αρ.3) Νόμος του 2008 (Ν. 118(Ι)/08)και ο οποίος τροποποίησε το άρθρο 21 του βασικού νόμου με την προσθήκη, αμέσως μετά το εδάφιο
(3)αυτού, του ακόλουθου νέου εδαφίου,:- «
(4)Ανεξάρτητα από τις διατάξεις των άρθρων 61, 62, 63 και 64 σε περίπτωση που το Επαρχιακό Δικαστήριο ενώπιον του οποίου εισήχθη ή καταχωρίστηκε η αγωγή δεν είναι κατά τόπο αρμόδιο, δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου
(1), μπορεί να παραπέμψει την αγωγή ή την υπόθεση στο αρμόδιο κατά τόπο Επαρχιακό Δικαστήριο».
- Υπενθυμίζω σχετικά ότι σύμφωνα με το άρθρο ορισμού του περί Δικαστηρίων Νόμου (άρθρο 2), στο βαθμό στον οποίο το περιεχόμενο αυτού είναι σχετικό με το θέμα υπό εξέταση, «αγωγή» σημαίνει πολιτική διαδικασία αρχόμενη «.διά κλητηρίου εντάλματος ή κατά τοιούτον άλλον τρόπον ως καθορίζεται υπό διαδικαστικού κανονισμού.».
- Το ερώτημα βεβαίως το οποίο προκύπτει είναι κατά πόσο ο όρος αγωγή καλύπτει και τη περίπτωση αίτησης εκκαθάρισης εταιρείας. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Πικής Δ. (όπως ήταν τότε) στην απόφαση Εις Πτώχευσιν : Άντρη Κολοκασίδου εξέτασε παρόμοιο θέμα σε σχέση όμως με αίτηση πτώχευσης. Κρίθηκε ότι η αίτηση πτώχευσης περιλαμβάνεται στον όρο «αγωγή» δεδομένου ότι η διαδικασία πτώχευσης συνιστά πολιτική διαδικασία η έγερση της οποίας προβλέπεται από τους περί Πτωχεύσεως Θεσμούς. Αναλογικά δεν διαπιστώνω πραγματικά να υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος με βάση τον οποίο να μην ισχύει το ίδιο και σε σχέση με αίτηση διάλυσης εταιρείας.
- Επιπλέον κρίνω ότι ο περί Δικαστηρίων Νόμος πέραν και του δεδομένου ότι έχει σχέση με τις γενικότερες εξουσίες του Δικαστηρίου είναι μεταγενέστερος του σχετικού Νόμου και συνεπώς ως μεταγενέστερος υπερισχύει της οποιασδήποτε αντίθετης πρόνοιας εντός του σχετικού Νόμου. Υπενθυμίζω σχετικά τη βασική αρχή του δικαίου ως προς το ότι όταν υπάρχει ασυμφωνία μεταξύ προηγούμενης νομοθεσίας και μεταγενέστερης τότε υπερισχύει αυτή η οποία είναι πιο πρόσφατη[1].
- Συνεπώς, διατηρώντας υπόψη το πιο πάνω σκεπτικό, η διαδικασία αυτής της αίτησης ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου αναστέλλεται ενώ παραπέμπω την αίτηση στο αρμόδιο κατά τόπο Δικαστήριο δηλαδή το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού. Αναφορικά με τα έξοδα διατηρώντας υπόψη και τα όσα σχετικά αναφέρονται πιο πάνω δεν εκδίδεται οποιαδήποτε διαταγή. Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] "If there is repugnancy or inconsistency between one statute and another, the one that is later in date prevails." (βλ. σχετικά το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η Έκδοση, Τόμος 8
(2), CONSTITUTIONAL LAW AND HUMAN RIGHTS/3. PARLIAMENT/
(10)PARLIAMENTARY SOVEREIGNTY/234. Entrenchment of legislation and the doctrine of implied repeal). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο