← Κύπρος

Χαράλαμπου Ανδρέα Κούππα ν. Πούλλας Τσαδιώτης Λίμιτεδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 787/10, 9.2.2011

Χαράλαμπου Ανδρέα Κούππα ν. Πούλλας Τσαδιώτης Λίμιτεδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 787/10, 9.2.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2011:A25 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Φ. Χαραλάμπους, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 787/10 Μεταξύ: Χαράλαμπου Ανδρέα Κούππα από τη Δρούσεια Ενάγοντα Και

  1. Πούλλας Τσαδιώτης Λίμιτεδ από το Ανατολικό
  2. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Εναγομένων ------------------- Ημερομηνία: 9.2.2011 Aίτηση ημερ. 27.9.2010 Για Αιτητή-Ενάγοντα κ. Γεωργιάδης μαζί με κ. Π. Μιχαηλίδη (Για ν΄ ακούσει απόφαση κ. Α. Παπαχαραλάμπους) Για Καθ΄ ης η Αίτηση-Εναγόμενη 1 κα Αθηνοδώρου-Μάντη (Για ν΄ ακούσει απόφαση κ. Ν. Μάντης) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο αιτητής με την παρούσα αίτηση ζητά τις πιο κάτω θεραπείες: «
  3. Παρεμπίπτον διάταγμα που να απαγορεύει στους εναγόμενους αρ. 1, στους υπηρέτες, αντιπροσώπους και συνεργάτες τους, την λατόμηση, αφαίρεση χώματος, εκσκαφή, αποκοπή δένδρων και τη με οποιοδήποτε άλλο τρόπο επέμβαση στη μορφολογία του εδάφους του κτήματος, αρ. εγγραφής 12716, Δρούσεια, Πάφος και την μεταφορά των υλικών εκτός του κτήματος.
  4. Παρεμπίπτον διάταγμα που να διατάσσει τα πρόσωπα της παρ. 1 να σταματήσουν την διεξαγωγή των εργασιών που αναφέρονται στην ίδια παράγραφο.» Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Αιτητή-Ενάγοντα ο οποίος μεταξύ άλλων αναφέρει τα ακόλουθα: «
  5. Με προφορική συμφωνία τον Ιούλιο του 2007 συμφώνησα με τους εναγόμενους αρ. 1 να τους πωλήσω το κτήμα μου αρ. εγγραφής 12716, στη Δρούσεια (το κτήμα προς ΛΚ.6.000,00 τη σκάλα, συνολικά (στρογγυλός αριθμός) ΛΚ.30.000,
  7. Ακολούθως στις 20/07/07 δήλωσα στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου την μεταβίβαση του κτήματος στους εναγόμενους αρ.
  9. Κατά τον χρόνο της δήλωσης εγώ και οι εναγόμενοι αρ. 1, είχαμε την αντίληψη ότι η έκταση του κτήματος ήταν 6.6.89,00 τ.μ.
  10. Στην πραγματικότητα η έκταση του κτήματος κατά τον χρόνο της δήλωσης ήταν και είναι πολύ μεγαλύτερη αυτής που αναφέρεται στην εγγραφή, δηλαδή των 6.6.89,00 τ.μ., όπως βεβαιώνει, και η επιστολή ημερ. 01/03/2010 του Μιχαήλ Ο. Μιχαήλ, η έκθεση ημερ. 10/03/2010 του Χαρίλαου Μαρδά, και η πληροφορία του πιστοποιητικού έρευνας ημερ. 24/02/10, ότι το ακίνητο δεν βασίζεται στα εν χρήσει σχέδια,
  11. Με επιστολή μου ημερ. 09/03/10 ακύρωσα την εν λόγω συμφωνία και ζήτησα επιστροφή του κτήματος.
  12. Αμέσως μετά την έκδοση στις 16/09/10 της ενδιάμεσης απόφασης του Ε.Δ. Πάφου στην παρούσα αγωγή, αξιωματούχοι, υπηρέτες, αντιπρόσωποι και συνεργάτες των εναγόμενων αρ. 1, μεταξύ των οποίων και εταιρεία C. Kasinos Constructions Limited και πρόσωπο με το επώνυμο Κάσινος, όπως με πληροφόρησαν οι επί τόπου εργαζόμενοι και επιγραφές στα οχήματα άρχισαν με μηχανικά μέσα εργασίες αφαίρεσης χωμάτων και πέτρας και μεταφοράς του εκτός του κτήματος, όπως περιγράφεται και στην έκθεση ημερ. 22709/10 του Χάρη Ι. Παπαδόπουλου, από τη Λευκωσία, πολιτικού μηχανικού-σύμβουλου εδαφομηχανικού, τεκμήριο Α. Επίσης απέκοψαν δένδρα.
  13. Κατάγγειλα τη διεξαγωγή των εργασιών σε διάφορες Αρχές και στην Αστυνομία όπου, όσοι εμπλέκοντο και ερωτήθηκαν παραδέχθηκαν ότι δεν είχαν εξασφαλίσει τις άδειες που απαιτούνται από τον Περί Μεταλλείων και Λατομείων Νόμο και τον Περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμο, όμως ισχυρίστηκαν ότι είχαν αποταθεί προς τον σκοπό αυτό και ανέμεναν την έκδοση των εν λόγω αδειών.
  14. Η αφαίρεση των υλικών συνεπάγεται οικονομική ζημιά σε βάρος του ιδιοκτήτη του κτήματος, όπως εξάλλου αναφέρεται στο Τεκμήριο Α, και που υπολογίζεται σε ποσόν άνω των €500.000,
  16. Οι εναγόμενοι αρ. 1 συνεχίζουν, σκοπεύουν και απειλούν, από όσα οι ίδιοι μου είπαν, να συνεχίσουν οι ίδιοι και μέσω συνεργατών τους τις εργασίες λατόμησης και αφαίρεσης χώματος και την μεταφορά των υλικών σε άλλο μέρος, από ότι αντιλήφθηκα από τα πρόσωπα που διεξάγουν τις εργασίες, για σκοπούς λιμενικών έργων στην περιοχή Πύργου Τυλληρίας.
  17. Η συνέχιση των εν λόγω εργασιών θα έχει σαν αποτέλεσμα τη περαιτέρω καταστροφή και χειροτέρεψη του κτήματος που θα κάνει αδύνατη ή πολύ δύσκολη ή οικονομικά ασύμφορη την επαναφορά του στη προηγούμενη του κατάσταση.
  18. Η συνέχιση των εργασιών που έχει έτσι σαν αποτέλεσμα το πολλαπλασιασμό των ζημιών μου που, μάλιστα, θα είναι αδύνατο ή δύσκολο να υπολογιστούν στο τέλος της δίκης.
  19. Από όσα γνωρίζω και πιστεύω και από ότι με πληροφορούν οι δικηγόροι μου, το κτήμα είναι το αντικείμενο της παρούσας αγωγής, στην οποία υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότητα να δικαιούμαι στις αξιώσεις και θεραπείες που ζητώ.
  20. Με την έκδοση του διατάγματος δεν θα διαταραχθεί αλλά θα διαφυλαχθεί η αμέσως πριν την παράνομη έναρξη των εργασιών κατάσταση πραγμάτων.
  21. Αν δεν εκδοθεί το ζητούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.
  22. Από όσα γνωρίζω και πιστεύω και οι σκοποί της δικαιοσύνης ικανοποιούνται τα συμφέροντα μου καθώς και των εναγόμενων δεν ζημιώνονται με την έκδοση του διατάγματος παρά με τη μη έκδοση του.» Στις 22.11.10 η εναγόμενη 1 κατεχώρησε ένσταση η οποία στηρίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμούς Δ.48 Κ.1-13, Δ.19Κ.26, Δ.27 στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρα 4-9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο (14/60) αρ. 32 και στον τροποποιητικό νόμο 17

(1)/04, στη νομολογία επί του ζητήματος έκδοσης προσωρινού διατάγματος και στην διακριτική και σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης που επικαλείται η Εναγομένη 1 είναι οι ακόλουθοι: «
  1. Υπάρχει προδικαστική ένσταση με βάση την πολλαπλότητα των ένδικων μέσων (κατάχρηση διαδικασίας). Συγκεκριμένα υπάρχει εναλλακτικό ένδικο μέσο που έχει προωθηθεί ταυτόχρονα με την παρούσα διαδικασία. Ο ενάγοντας με την παρούσα αίτηση ζητά προσωρινό διάταγμα που να απαγορεύει την διεξαγωγή εργασιών στο επίδικο. Επιδιώκει τον ίδιο βασικά σκοπό και αποτέλεσμα με την αίτηση για τροποποίηση, ζητώντας διάταγμα που να εμποδίζει τους εναγομένους (αφού γίνει η προσθήκη) από το να χρησιμοποιούν και να εκμεταλλεύονται το επίδικο. Είναι η θέση μας πώς αυτό αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας και το δικαστήριο στα πλαίσια της διακριτικής του ευχέρειας και της σύμφυτης εξουσίας του μπορεί να απορρίψει την παρούσα αίτηση.
  2. Υπάρχει προδικαστική ένσταση με βάση ότι η παρούσα αίτηση είναι επιπόλαια (frivolous), ενοχλητική (vexatious), κακόβουλη και καταχρηστική της διαδικασίας του δικαστηρίου. Δεν εξυπηρετεί οποιονδήποτε άλλο σκοπό εκτός από την παρενόχληση, τόσο της εναγομένης όσο και των εμπορικών εταίρων και/ή συνεργατών της. Ο τρόπος που επιδιώκει να το πράξει αυτό είναι με την εμπλοκή της εναγομένης σε αχρείαστες δικαστικές διαδικασίες και την σπατάλη του χρόνου της. Η παρούσα αίτηση είναι αβάσιμη, αχρείαστη και θα σπαταλήσει τον χρόνο του δικαστηρίου χωρίς λόγο. Το δικαστήριο έχει ήδη απορρίψει προηγούμενη αίτηση για προσωρινό διάταγμα και ουσιώδεις προϋποθέσεις για την έκδοση του παραμένουν ανικανοποίητες. Η παρούσα αίτηση πρέπει κατά την άποψη μας να απορριφθεί ως επιπόλαια, κακόβουλη και ενοχλητική.
  3. Έχει ήδη αποφασισθεί από το δικαστήριο ότι η παρούσα αγωγή δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας, προϋπόθεση που είναι απαραίτητη για την επιτυχία αίτησης έκδοσης προσωρινού διατάγματος. Το δικαστήριο έχει ήδη αποφανθεί επί του ζητήματος και δεν έχουν παρουσιασθεί καινούργια στοιχεία για το ζήτημα των πιθανοτήτων επιτυχίας της αγωγής (μόνο στοιχεία σχετικά με εργασίες που γίνονται στο επίδικο). Ενόψει του γεγονότος αυτού το δικαστήριο δεν δύναται να επιληφθεί του θέματος αφού το ζήτημα αυτό έχει αποφασισθεί και πρέπει να απορρίψει την αίτηση προδικαστικά χωρίς να δει ξανά αν τηρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Ακόμα και αν το γεγονός ότι το δικαστήριο έχει επιληφθεί στο παρελθόν του νομικού σημείου δεν δρα απαγορευτικά στην επανεξέταση του ζητήματος, το δικαστήριο δεν δύναται να προβεί σε αυτοαναίρεση και να δικάσει το συγκεκριμένο σημείο διαφορετικά. Για το λόγο αυτό είναι η θέση μας πώς το δικαστήριο πρέπει να απορρίψει την αίτηση καθώς η ικανοποίηση της συγκεκριμένης προϋπόθεσης είναι απαραίτητη για την έκδοση διατάγματος.
  4. Αν το δικαστήριο αποφανθεί ότι δεν μπορεί να απορρίψει προδικαστικά την αίτηση πρέπει να εξετάσει κατά πόσον οι προϋποθέσεις για την έκδοση προσωρινού διατάγματος πληρούνται. Η θέση μας είναι ότι οι προϋποθέσεις αυτές δεν τηρούνται. Δεν υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας στην παρούσα αγωγή καθότι και τα δύο μέρη στην συμφωνία γνώριζαν για την αβεβαιότητα σχετικά με το εμβαδόν του επίδικου. Επίσης η εναγομένη 1 είναι φερέγγυα, είναι ιδιοκτήτρια εκατοντάδων στρεμμάτων γης και ουδεμία ζημιά κινδυνεύει να υποστεί ο ενάγων και αν ακόμη πετύχει η αγωγή του.» Η ένσταση της Εναγομένης 1 συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Χρήστου Αθηνοδώρου από την Πάφο, ο οποίος αναφέρει τα ακόλουθα: «
  5. Αρνούμαι τα όσα αναφέρει ο ενάγων στην ένορκη δήλωση του ημερομηνίας 27/09/10 εκτός όσα ρητά τα παραδέχομαι, στην παρούσα ένορκη δήλωση.
  6. Οι πρώτες έξι παράγραφοι της ένορκης δήλωσης του ενάγοντα ημερομηνίας 27/09/10 αποτελούν πιστή αντιγραφή της ενόρκου δηλώσεως ημ. 15/3/10 που συνοδεύει την αίτηση για προσωρινό διάταγμα της ίδιας ημερομηνίας και που απορρίφθηκε από το δικαστήριο. (Αντίγραφο της ενόρκου δήλωσης του ενάγοντα ημερομηνίας 15/3/10 επισυνάπτεται και σημειώνεται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ Α).
  7. Αρνούμαι τους ισχυρισμούς της παραγράφου 2 της σχετικής ένορκης δήλωσης του ενάγοντα-αιτητή και αναφέρω ότι το επίδικο δεν αγοράστηκε και/ή εκτιμήθηκε με την σκάλα. Αγοράστηκε ολόκληρο για το ποσό των £30.000=, ως είχε επιτόπου, με πλήρη επίγνωση ότι η έκταση του ήταν αβέβαιη.
  8. Η απάντηση μου στους ισχυρισμούς των παραγράφων 3 έως 6 συμπεριλαμβανομένων της ενόρκου δηλώσεως ημ. 27/9/10 παραμένει η ίδια και δηλώνω ξανά αυτολεξεί αυτά που είχα δηλώσει στην ένορκη δήλωση μου ημερομηνίας 13/4/
  9. Τα παραθέτω ξανά στην παρούσα ένορκη δήλωση για ευκολία του δικαστηρίου: Αρνούμαι τους ισχυρισμούς των παραγράφων 2 & 4 της ένορκης δήλωσης του ενάγοντα ημερομηνίας 1573/10 περί του γεγονότος ότι τα μέρη είχαν αντίληψη ότι η έκταση του κτήματος ήταν 6.6.89 τμ. Ήταν ξεκάθαρο και στις δύο πλευρές ότι «η εγγραφή (με αριθμό 12716) δεν βασίζετο στα εν χρήσει σχέδια». Το γεγονός αυτό αναγράφεται στον τίτλο ιδιοκτησίας. «ΤΕΚΜΡΙΟ Α» και καταδεικνύει ότι ο αιτητής είχε γνώση του γεγονότος ότι η έκταση του κτήματος δεν ήταν αυτή που υποδεικνυόταν στα σχέδια. Τα μέρη γνώριζαν πολύ καλά ότι το εμβαδόν θα αυξομειώνετο κατόπιν επιτόπιας έρευνας και σχετική δήλωση συμπεριλήφθηκε και στην δήλωση μεταβίβασης τύπου Ν
  10. «ΤΕΚΜΗΡΙΟ Β». Επίσης στο ίδιο έντυπο συμπεριλήφθηκε δήλωση ότι ο φάκελος ΑΧ 2161705 βάση του οποίου θα υπήρξε κάποια μείωση στο εμβαδό. Αυτά καταδεικνύουν ότι τα μέρη είχαν γνώση και σε καμία περίπτωση δεν αγνοούσαν το γεγονός ότι το εμβαδόν της εγγραφής δεν ήταν ξεκάθαρο και οι εναγόμενοι Νο 1 το αγόραζαν ως είχε ανεξάρτητα από οποιαδήποτε αυξομείωση της έκτασης. Ο ενάγων πώλησε και η εναγομένη 1 αγόρασε το κτήμα ολόκληρο ως υπεδείχθη επιτόπου για το ποσό των ΛΜ£30,000= με την σαφή γνώση και επίγνωση αμφοτέρων των μερών ότι η αναγραφόμενη στον τίτλο έκταση δεν αντιπροσώπευε την πραγματικότητα και αυτό έγινε αποδεκτό και από τις δύο πλευρές τόσο κατά την σύναψη όσο και κατά την ολοκλήρωση της συμφωνίας. Αρνούμαι και θεωρώ όψιμους τους ισχυρισμούς των παραγράφων 5 & 6 της ένορκης δήλωσης του ενάγοντος, όπως αυτοί αναφέρονται. Το ακίνητο πωλήθηκε και η συμφωνία ολοκληρώθηκε από τον Ιούλιο του
  11. Ο Ενάγων μετά από σχεδόν 3 χρόνια θυμήθηκε να διορίσει ειδικούς και να προβαίνει σε μετρήσεις και επισκέψεις/επεμβάσεις στο ακίνητο της εναγομένης Νο. 1 χωρίς οποιονδήποτε δικαίωμα. Ο ενάγων κωλύεται δια διαγωγής και/ή έγγραφων δηλώσεων και/ή δηλώσεων ενώπιον του κτηματολογίου που έγιναν κατά την μεταβίβαση να ισχυρίζεται ότι η πώληση του κτήματος δεν ολοκληρώθηκε και δεν έλαβε το συμφωνηθέν τίμημα του κτήματος ως είχε με την αβέβαιη και/ή μη ξεκαθαρισμένη έκταση του κατά την 20/7/
  12. Να αναφέρω επίσης ότι το ακίνητο είχε πωληθεί 6-7 φορές από την έκδοση της εγγραφής το 1916 χωρίς αυτό να θέσει σε κίνδυνο την νομιμότητα των συμφωνιών ασχέτως του πραγματικού εμβαδού της εγγραφής. Η οικονομική κρίση άνοιξε την όρεξη του ενάγοντα προς εξεύρεση εύκολου τρόπου να αποκομίσει οφέλη και ψάχνει τρόπους μετά από σχεδόν 3 χρόνια να διεκδικήσει περιουσία που πώλησε και μεταβίβασε. Αρνούμαι ότι ελάβαμε την επιστολή ημ. 15/3/
  13. Η επιστολή που λάβαμε ήτο ημ. 9/3/10 και απαντήθηκε με επιστολή της δικηγόρου μας ημ. 17/3/
  14. Αντίγραφα των οποίων επισυνάπτονται και σημειώνονται ως «ΤΕΚΜΗΡΙΑ Γ1 και Γ2» αντίστοιχα. (Ο τίτλος ιδιοκτησίας, η δήλωση μεταβίβασης και επιστολές ημερομηνίας 9/3/10 ΚΑΙ 17/3/10 επισυνάπτονται και σημειώνονται ως ΤΕΚΜΗΡΙΑ Β, Γ και Δ.1 και Δ.2 αντίστοιχα. Τα πρωτότυπα βρίσκονται στο φάκελο του δικαστηρίου στην παρούσα αγωγή. Κατατέθηκαν σε ένορκη δήλωση ημ. 13/4/10).
  15. Αρνούμαι τους ισχυρισμούς που αναφέρονται στην παράγραφο 7 της ένορκης δήλωσης του ενάγοντα. Η εταιρεία C. KASINOS CONSTRUCTION LIMITED αφαιρεί τους επιφανειακούς βράχους ούτως ώστε να μπορεί να αξιοποιηθεί. Εκτελεί τις εργασίες αυτές με την άδεια της εναγομένης Νο. 1 που αποτελεί την ιδιοκτήτρια του κτήματος, νόμιμα εγγεγραμμένη στο κτηματολόγιο. Συγκεκριμένα, γίνονται εργασίες για λιμενοβραχίονα στην περιοχή Πόλεως Χρυσοχούς από την εταιρεία C. KASINOS CONSTRUCTION LIMITED η οποία χρειάζεται βράχους για τις εργασίες αυτές. Η εναγομένη εταιρεία επιθυμεί να βελτιώσει το ακίνητο της ώστε να μπορεί να το αξιοποιήσει γεωργικά; Κάτι που δεν είναι τώρα δυνατό λόγω του βραχώδους και ανισόπεδου του εδάφους. Επιθυμεί επίσης να προσκομίσει όφελος από την επένδυση της. Η εναγομένη Νο. 1 σίγουρα δεν αγόρασε το κτήμα για να το αφήσει ανεκμετάλλευτο. Είναι εταιρεία με έντονη επιχειρηματική δράση πάσης φύσεως. Ασχολείται με εργασίες παρασκευής και εμπορίας σκυροδέματος, έτοιμου πυλού, εργασίες λατόμευσης, εμπορίας πέτρας, εργασίες χάλικα καθώς και βελτίωσης γης για επαναπώληση σε υψηλότερη τιμή. Η εταιρεία ρυθμίζει την δράση της ανάλογα με τις οικονομικές συνθήκες και τις κερδοφόρες ευκαιρίες που συναντά. Το χωράφι σίγουρα δεν αγοράστηκε για να κτισθεί ξενοδοχείο ούτε και η ζώνη το επιτρέπει. Το να αφαιρούμε τους βράχους και να προβαίνουμε σε εργασίες βελτίωσης και ισοπέδωσης του χωραφιού μας είναι οι τρόπου που δύναται να χρησιμοποιήσει η εναγομένη 1 για να αξιοποιήσει το ακίνητο. Εν πάση περιπτώσει σίγουρα δεν αποτελεί θέμα που αφορά τον ενάγοντα.
  16. Αρνούμαι τους ισχυρισμούς που αναφέρονται στην παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσης. Ουδέποτε δηλώθηκε από την εναγομένη εταιρεία ή την C. KASINOS CONSTRUCTION LIMITED ότι αποταθήκαμε για άδεια με βάση των Περί Μεταλλείων και Λατομείων Νόμο. Η εναγομένη εταιρεία και οι συνεργάτες μας δεν διεξάγουν τέτοιου είδους εργασίες και για τον λόγο αυτό τέτοια ενέργεια δεν χρειάζεται. Αυτό που έχει εξασφαλισθεί και επισυνάπτεται ως τεκμήριο είναι άδεια από το Υπουργείο Γεωργίας Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος που, έχοντας μετά από επιτόπια έρευνα διαπιστώσει την ύπαρξη πέτρων μεγάλης διαμέτρου διάσπαρτες στο ακίνητο, μας έδωσε άδεια να απομακρύνουμε τις πέτρες αυτές ώστε να αξιοποιηθεί γεωργικά. Σύμφωνα με την άδεια αυτή αν κατά την διάρκεια των εργασιών διαφανεί ότι η εξομάλυνση θα υπερβεί το βάθος των 60 εκ. πρέπει να αποταθούμε στο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως για διασφάλιση Πολεοδομικής όσιο και Οικοδομικής άδειας. Αυτό και συνέβη καθώς ορισμένες από τις πέτρες/βράχους βρίσκονταν σε βάθος πέραν των 60 εκ. και για το λόγο αυτό η αφαίρεση τους αναστάλθηκε μέχρι την έκδοση της σχετικής άδειας. Η άδεια αυτή αναμένεται σύντομα. Εν τω μεταξύ η εναγομένη και οι συνεργάτες της προχώρησαν με την απομάκρυνση των βράχων/πετρών που δεν βρίσκονταν σε βάθος πέραν των 60 εκ. (Η άδεια αφαίρεσης πετρών/ογκόλιθων από το Υπουργείο Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος επισυνάπτεται και σημειώνεται ως «ΤΕΚΜΗΡΙΟ Ε»).
  17. Το τι κάνει η εναγομένη Νο. 1 με την περιουσία που έχει αγοράσει και της ανήκει δεν αποτελεί θέμα που αφορά οποιονδήποτε άλλο πρόσωπο και κυρίως τον προκάτοχο. Η στάση του ενάγοντα και τα μέτρα που έχει λάβει μέχρι τώρα, τόσο δικαστικά όσο και με καταγγελίες μας σε διάφορους κυβερνητικούς φορείς και υπηρεσίες είναι ενοχλητική και εκδικητική. Δεν τον αφορά το τι κάνουμε με την περιουσία μας. Μας πούλησε το κτήμα αυτό και εισέπραξε στο ακέραιο το συμφωνηθέν τίμημα. Ο ενάγοντας χρησιμοποιεί τα χρήματα όπως αυτός θέλει αλλά συνεχίζει να προσπαθεί να επέμβει στο πώς θα χρησιμοποιήσουμε εμείς την περιουσία μας. Κατάφερε αρχικά να επιτύχει απαγόρευση πώλησης του ακινήτου. Αφού αυτό τελικά απέτυχε, θέλει να σταματήσει οποιεσδήποτε εργασίες. Αν δεν έχουμε όμως το δικαίωμα να το πουλήσουμε αλλά ούτε και να το αξιοποιήσουμε με το να το βελτιώσουμε, ισοπεδώσουμε και/ή χρησιμοποιήσουμε τις πέτρες που είναι μέσα (σύμφωνα πάντα με τον ενάγοντα) γιατί να έχουμε προβεί στην αγορά του; Ποιος ο σκοπός απόκτησης ενός κτήματος, πολύ περισσότερο από μια εταιρεία με επιχειρηματική δράση και σκοπό, αν δεν μπορεί να το βελτιώσει και/ή να το εκμεταλλευθεί.
  18. Αρνούμαι τους ισχυρισμούς που αναφέρονται στην παράγραφο 9 της ένορκης δήλωσης του ενάγοντα. Η αφαίρεση των βράχων δεν αποτελεί οικονομική ζημιά του ενάγοντα καθώς δεν είναι ιδιοκτήτης. Και το ποσό της ζημίας που αναφέρεται είναι πασιφανώς εκτός πραγματικότητας. Η αξία του κτήματος το 2007 που πωλήθηκε και μεταβιβάστηκε ήταν £30.000= το τίμημα αυτό έγινε δεκτό από το κτηματολόγιο και συνεπακόλουθα είναι η καλύτερη δυνατή εκτίμηση της αξίας του ακινήτου. (έντυπο μεταβίβασης τεκμήριο Γ). Πως γίνεται η αξία του κτήματος, που συμπεριλαμβάνει οποιεσδήποτε πέτρες και/ή βράχους υπάρχει μέσα, να εκτιμήθηκε το 2007 στις £30.000= (αξία σε ευρώ €51.256=) και τώρα η αξία μόνο της πέτρας να είναι €500.000=. Αυτό και μόνο το σημείο φανερώνει την πλήρη αναξιοπιστία του αιτητή. Να σημειωθεί ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε δυσκολία αποτίμησης της γης και/ή των βράχων. Το κτήμα, όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, έχει εκτιμηθεί πρόσφατα από το κτηματολόγιο. Οποιοσδήποτε ισχυρισμός ότι η «ζημιά» θα ήταν αδύνατο ή ακόμα και δύσκολο να αποτιμηθεί πρέπει να απορριφθεί ως ανυπόστατος.
  19. Αρνούμαι τους ισχυρισμούς που αναφέρονται στις παράγραφους 10 και 11 της ένορκης· δήλωσης του ενάγοντα. Η εναγομένη Νο. 1 δεν αφαιρεί χώμα ούτε λατομεύει όπως ο ενάγοντας αναληθώς ισχυρίζεται. Αφαιρεί επιφανειακούς βράχους (αυτό φαίνεται καθαρά και στην επιστολή του Χάρη Παπαδόπουλου, παρ. 2 που επισυνάπτει ως τεκμήριο Α ο αιτητής. Δηλ. λέει ότι έγινε αφαίρεση επιφανειακών υλικών. Δεν λέει λατόμευση) και ισοπεδώνει το ακίνητο για την βελτίωση και αξιοποίηση του. Δεν «καταστρέφει και χειροτερεύει το κτήμα». Και θα ήταν παράλογο κάποιος να ζητά επαναφορά του στην προηγούμενη κατάσταση.
  20. Εξ΄ όσον με συμβουλεύουν οι δικηγόροι μου ουδεμία από τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί δικαστηρίων νόμου 14/60 πληρείται και δεν δικαιολογείται με οποιονδήποτε λόγο η έκδοση προσωρινού διατάγματος.
  21. Ο ενάγοντας δεν έχει πιθανότητα επιτυχίας στην παρούσα αγωγή. Είναι ξεκάθαρο από τα στοιχεία ότι γνώριζε για την αβεβαιότητα στο εμβαδόν του ακινήτου και την πιθανότητα αυξομείωσης. Αυτό αποφάνθηκε και το δικαστήριο σε προηγούμενη αίτηση του ενάγοντα για προσωρινό διάταγμα.
  22. Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι δεν θα είναι δύσκολο σε μεταγενέστερο στάδιο να απονεμηθεί δικαιοσύνη. Η εναγόμενη Νο 1 είναι φερέγγυα και ιδιοκτήτρια ακινήτων εκατοντάδων στρεμμάτων σε έκταση. Έχει την δυνατότητα να πληρώσει οποιαδήποτε αποζημίωση τυχών διαταχθεί από το δικαστήριο. Είναι η καθ΄ ης η αίτηση που κινδυνεύει να μην εισπράξει τα έξοδα στα οποία θα καταδικαστεί ο ενάγων που την περιπλέκει, αχρείαστα και ενοχλητικά σε όλες αυτές τις δικαστικές περιπέτειες. Αυτός λόγω της αφερεγγυότητας του δεν έχει τίποτε να χάσει. Να αναφερθεί επίσης ξανά ότι δεν υπάρχει δυσκολία αποτίμησης της ζημιάς σε χρηματικό ποσό καθότι το κτήμα (άρα και οι πέτρες) έχει εκτιμηθεί πρόσφατα από το κτηματολόγιο (με την μεταβίβαση).
  23. Η έκδοση του διατάγματος θα προκαλέσει αδικαιολόγητη δυσπραγία (hardship) στην εναγόμενη, ενώ ο ενάγοντας-αιτητής ουδέν έχει να ζημιωθεί ή ριψοκινδυνεύσει με την μη έκδοση του. Ο ενάγοντας μας πούλησε το ακίνητο και εισέπραξε το τίμημα ενώ προσπαθεί με κάθε τρόπο να εμποδίσει την εκμετάλλευση του επίδικου. Ο ενάγοντας μπορεί να κάνει ότι θέλει με τα χρήματα που εισέπραξε αλλά η εναγομένη εμποδίζεται και/ή κινδυνεύει να εμποδιστεί από το να χρησιμοποιήσει την περιουσία της ως η ίδια θέλει. Απόφαση του δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα θα επηρεάσει αρνητικά το ισοζύγιο της ευχέρειας σε βάρος της εναγομένης εταιρείας. Αυτό που de facto ζητεί ο ενάγοντας είναι να καθορίζει την χρήση τόσο των χρημάτων που εισέπραξε για την πώληση όσο και του ακινήτου που πούλησε. Αυτό κατά την άποψη μου είναι άδικο για την εναγομένη και πρέπει να απορριφθεί.
  24. Η πολλαπλότητα των διαδικασιών, η βιασύνη του ενάγοντα-αιτητή να προβαίνει σε κάθε είδους μέτρα σκεφθεί πριν καν σιγουρευτεί για αυτά δείχνει την έλλειψη επαγγελματισμού και σοβαρότητας εκ μέρους του. Πριν βεβαιωθεί ότι η εναγομένη εταιρεία προβαίνει σε εργασίες λατόμευσης ζητά διάταγμα να εμποδίσει τις εργασίες. Σε χρόνο ρεκόρ βρεθήκαμε αντιμέτωποι με έφεση κατά την απόφασης του δικαστηρίου για ακύρωση του εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος που εμπόδιζε την πώληση του ακινήτου, με αίτηση τροποποίησης προσθήκης νέων (άσχετων) εναγομένων, με αίτηση για συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης και με αίτηση για έκδοση νέου προσωρινού διατάγματος. Έλεος επιτέλους!!!
  25. Αν το σεβαστό δικαστήριο εισακούσει τον ενάγοντα αιτητή και παραχωρήσει το προσωρινό διάταγμα είναι έναντι της εναγομένης που θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μελλοντικό στάδιο γιατί είναι σήμερα που οι συνεργάτες μας χρειάζονται τους βράχους μας καθότι τώρα φτιάχνουν τον λιμενοβραχίονα. Αν εμποδιστούμε να τους δώσουμε τώρα θα χάσουμε την ευκαιρία μετατροπής του βραχώδους κτήματος σε χωράφι για δεντροφύτευση.» Οι συνήγοροι των διαδίκων κατεχώρησαν γραπτές αγορεύσεις στις οποίες εμφαίνονται οι νομικές αυθεντίες και η επιχειρηματολογία για τις θέσεις τους και βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου. Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας της υπό εκδίκαση αίτησης και έχοντας υπόψη την νομική της βάση που είναι ο Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος, Κεφ. 6, άρθρα 4, 5, 7 και 9, ο Περί Δικαστηρίων Νόμος 14/60, άρθρο 32 και οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.1-9 παρατηρώ τα ακόλουθα: Σύμφωνα με το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 οι τρεις βασικές προϋποθέσεις που προβλέπονται για έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων είναι (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, (β) η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας και (γ) εκτός αν εκδοθεί το διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο (βλέπε υπόθεση (Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557). Για να ικανοποιηθεί η πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται με βάση τα δικόγραφα, συζητήσιμη υπόθεση. Για να ικανοποιηθεί η δεύτερη προϋπόθεση, αυτή δηλαδή της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί με βάση τα γεγονότα που τέθησαν ενώπιον του ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας της Ενάγουσας στην αγωγή. Ο βαθμός ικανοποίησης του Δικαστηρίου για αυτό το θέμα αν και μεγαλύτερος από απλή πιθανότητα εντούτοις δεν ισοδυναμεί με το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που απαιτείται στις πολιτικές υποθέσεις. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 συναρτάται και εξαρτάται από τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Odysseos (ανωτέρω) το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα σε αυτά τα πλαίσια της προϋπόθεσης αυτής. Όσο πιο απομακρυσμένη φαίνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρούται η τρίτη προϋπόθεση. Με την ικανοποίηση των πιο πάνω προϋποθέσεων, το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει με γνώμονα το τι είναι δίκαιο και πρόσφορο έχοντας πάντοτε υπόψη τα γεγονότα της υπόθεσης αν πρέπει να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα ή να το διατηρήσει σε ισχύ. Σύμφωνα με το άρθρο 4 του Κεφ. 6 το Δικαστήριο δύναται να εκδίδει διατάγματα για την προστασία περιουσίας που αποτελεί αντικείμενο της αγωγής κατά την διάρκεια της εκκρεμοδικίας ή και μέχρι την εκτέλεση της απόφασης. Περαιτέρω σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 5 του Κεφ. 6 η Αιτήτρια-Ενάγουσα θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει καλή βάση αγωγής και ότι με την πώληση ή μεταβίβαση της περιουσίας σε οποιονδήποτε τρίτο είναι πιθανόν να εμποδισθεί στο να πετύχει ικανοποίηση μελλοντικής απόφασης υπέρ της. Στην υπόθεση Lakatamitis v. Θεοδώρου
(1983)1 A.A.Δ. 520 αποφασίστηκε πως, διάταγμα που προβλέπεται από το άρθρο 5 μπορεί να εκδοθεί και δυνάμει του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 αλλά σε τέτοια περίπτωση πρέπει να ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που τίθενται και από τα δύο άρθρα στο βαθμό που διαφέρουν. Στην απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση ΑBP Holdings Ltd. v. Ανδρέα Κιταλίδη κ.ά.
(1994)1 Α.Α.Δ. 694, το Δικαστήριο τόνισε ότι τα άρθρα 4 και 5 κάνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται χωρίς να αφαιρούν οτιδήποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, που προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομικές αρχές θα πρέπει να εξετάσω και αποφασίσω στην παρούσα υπόθεση, αν θα εκδοθεί ή όχι διάταγμα, έχοντας πάντοτε κατά νου ότι το Δικαστήριο εκδικάζοντας τέτοια αίτηση θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την ουσία της υπόθεσης. Η εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης εναπόκειται στο Δικαστήριο που θα ακούσει την υπόθεση και θα αποφανθεί για την ουσία της. (Βλέπε υποθέσεις Jonitexo Ltd. v. Adidas
(1984)1 C.L.R.263, Άκης Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστίνας Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Στην υπόθεση Τ.Α. Micrologic Consulats Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802). Στις πιο πάνω υποθέσεις τονίσθηκε πως σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που απαιτείται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας της ύπαρξης του. Πριν προχωρήσω στο σχηματισμό της κρίσης μου για το υπό εκδίκαση θέμα θα πρέπει να αναφερθώ στο ιδιαίτερο ιστορικό που παρουσιάζει αυτή η υπόθεση. Η παρούσα αγωγή κατεχωρήθη στις 15.3.2010 στην κλίμακα €100.000-€500.000 που είναι δικαιοδοσία Ανώτερου Επαρχιακού Δικαστή. Ταυτόχρονα με την καταχώρηση της αγωγής κατεχωρήθη και μονομερής αίτηση με την οποία ο Αιτητής-Ενάγοντας ζητούσε παρεμπίπτον διάταγμα που να απαγορεύει στους Εναγόμενους αρ. 1, την πώληση, μεταβίβαση, επιβάρυνση ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο αποξένωση ή διαφορετικά διάθεση της επίδικης περιουσίας. Ο αδελφός Δικαστής ενώπιον του οποίου τέθηκε η υπόθεση εξέδωσε μονομερώς το διάταγμα, το όρισε επιστρεπτέο, κατεχωρήθη ένσταση στην αίτηση, εκδικάστηκε η αίτηση και το Δικαστήριο την απέρριψε ακυρώνοντας ταυτόχρονα και το μονομερώς διάταγμα που εξεδόθη. Η απορριπτική απόφαση του Δικαστηρίου εξεδόθη στις 16.9.
  1. Ο Αιτητής-Ενάγων ως είχε δικαίωμα εφεσίβαλε την απορριπτική απόφαση του Δικαστηρίου και η οποία εκκρεμεί ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου για εκδίκαση. Στις 27.9.2010 ο Αιτητής-Ενάγοντας κατεχώρησε την παρούσα αίτηση με την οποία ζητά τη θεραπεία που αναφέρεται πιο πάνω. Στις 29.9.2010 ο Αιτητής-Ενάγοντας κατεχώρησε στο φάκελο της υπόθεσης έγγραφο με το οποίο αυξάνετο η κλίμακα της αγωγής από €100.000-€500.000 σε €500.000-€2.000.000 με τα ανάλογα χαρτόσημα και δικηγορόσημα που απαιτούσε η αυξημένη κλίμακα. Στις 27.9.2010 που ήταν ορισμένη για πρώτη φορά η αίτηση ενώπιον του Δικαστηρίου το Δικαστήριο ζήτησε από τους συνηγόρους του Αιτητή-Ενάγοντα να επιχειρηματολογήσουν γιατί να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα μονομερώς. Οι δικηγόροι επιχειρηματολόγησαν και το Δικαστήριο στις 30.9.2010 εξέδωσε την ενδιάμεση απόφαση του με την οποία απέρριπτε το αίτημα για έκδοση τέτοιου διατάγματος μονομερώς και διέταξε την επίδοση της αίτησης. Έχω μελετήσει με μεγάλη προσοχή την αίτηση, την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, τα επισυνημμένα στην ένορκη δήλωση Τεκμήρια, την ένσταση, την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση και τα επισυνημμένα στην ένορκη δήλωση Τεκμήρια, τις γραπτές αγορεύσεις των συνηγόρων των διαδίκων που είναι ενώπιον μου και το ιστορικό αυτής της υπόθεσης που παρουσιάζει κάποια ιδιαιτερότητα. Θα πρέπει εξαρχής να πω ότι στις 27.9.2010 που ήταν η υπόθεση ενώπιον μου και αγόρευσαν οι δικηγόροι του Αιτητή-Ενάγοντα για το αν θα πρέπει να εκδοθεί μονομερώς το διάταγμα ή όχι, η υπόθεση ήταν στην κλίμακα €100.000-€500.000 και όχι στην κλίμακα €500.000-€2.000.000 διότι η αύξηση της κλίμακας έγινε στις 29.9.
  2. Παρά το γεγονός ότι το παρόν Δικαστήριο είχε και έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει αυτή την υπόθεση ανεξαρτήτως κλίμακας, εκείνο το οποίο θα σημειωθεί είναι ότι με το να τεθεί στην κορυφή της αίτησης η κλίμακα €500.000-€2.000.000 ουσιαστικά αφαιρέθηκε η υπόθεση από το φυσικό Δικαστή της και τέθηκε ενώπιον μου, γεγονός που αφήνει να νοηθεί ότι ο Αιτητής-Ενάγοντας προσπάθησε να επιλέξει και επέλεξε Δικαστήριο για την περαιτέρω προώθηση της υπόθεσης του. Από την άλλη προκύπτει αβίαστα και είναι κοινό έδαφος ότι η απορριπτική απόφαση του αδελφού Δικαστή πάνω στο θέμα της αίτησης ημερ. 15.3.2010 εκκρεμεί ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου για εκδίκαση. Είναι ολοφάνερο ότι ο Αιτητής-Ενάγοντας προς εξασφάλιση των θεραπειών που ζητά με τις αιτήσεις του ημερ. 15.3.2010 και 27.9.2010 ακολουθεί παράλληλες διαδικασίες οι οποίες συνιστούν κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου. Πέρα και περαιτέρω των πιο πάνω θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο Αιτητής-Ενάγων με την παρούσα διαδικασία δεν επικαλείται μόνο σαν βάση της αγωγής του το αμοιβαίο λάθος αναφορικά με την έκταση του επίδικου ακινήτου αλλά επικαλείται και την μεγάλη αξία του κτήματος που πώλησε στους Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγομένους αφήνοντας να νοηθεί ότι και σε αυτό το σημείο είτε υπήρξε κάποιο λάθος στο καθορισμό της τιμής πώλησης ή και ότι πεπλανημένα και/ή εκ παραδρομής η τιμή πώλησης καθορίστηκε σε πολύ χαμηλά επίπεδα αντί της πραγματικής. Τούτο προκύπτει από την αύξηση της κλίμακας της αγωγής από €100.000-€500.000 σε €500.000-€2.000.000 και από το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως του Αιτητή-Ενάγοντα που υποστηρίζει την αίτηση και αναφέρει ότι η αφαίρεση υλικών συνεπάγεται οικονομική ζημιά σε βάρος του ιδιοκτήτη του κτήματος, δηλαδή του ιδίου και που υπολογίζεται σε ποσό άνω των €500.
  3. Έχοντας υπόψη πως διατυπώνεται η γενική οπισθογράφηση της αγωγής και το τι αναφέρεται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή-Ενάγοντα θα έλεγα ότι οι θεραπείες που αξιώνονται στην παρούσα αίτηση δεν καλύπτονται από τις θεραπείες που εκτίθενται στη γενική οπισθογράφηση της αγωγής. Τούτο προκύπτει και από την αίτηση ημερ. 29.9.10 που κατεχώρησε ο Αιτητής-Ενάγοντας και με την οποία αξιώνει από το Δικαστήριο διάταγμα τροποποίησης της γενικής οπισθογράφησης του κλτητηρίου εντάλματος με την προσθήκη των ακόλουθων θεραπειών: «3.θ) Δήλωση του Δικαστηρίου πως ο ενάγων έχει το δικαίωμα κατοχής του κτήματος και/ή πως οι εναγόμενοι κανένα δικαίωμα κατοχής ή άλλο δικαίωμα έχουν επί ή σε σχέση με το κτήμα. ι) Κατοχή του κτήματος. κ) Διάταγμα του Δικαστηρίου που να εμποδίζει τους εναγόμενους και τους αντιπροσώπους, υπηρέτες τους και οποιουδήποτε από αυτούς από το να κατέχουν, χρησιμοποιούν και με οποιοδήποτε τρόπο επεμβαίνουν στο κτήμα. λ) Γενικές και/ή ειδικές και/ή παραδειγματικές αποζημιώσεις για επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία.» Το αν οι Καθ΄ ων η Αίτηση λατομεύουν υλικά και ειδικά βράχους, χωρίς την εν των προτέρων εξασφάλιση άδειας από τις αρμόδιες αρχές, δεν είναι και ούτε μπορούσε να είναι επίδικο θέμα της παρούσας διαδικασίας. Αν γίνεται κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει καταγγελία στις αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους για δίωξη τους. Τούτο όμως δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε βαρύτητα στην έκβαση της παρούσας διαδικασίας. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω είναι η κρίση μου ότι η προϋπόθεση που απαιτείται για έκδοση τέτοιων διαταγμάτων και που έχει σχέση με την αδυναμία να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο δεν έχει αποδειχθεί σε αυτή τη διαδικασία. Εκείνο το οποίο επιζητείται με την παρούσα αίτηση είναι να εμποδιστούν οι Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγόμενοι να χρησιμοποιούν και/ή να εκμεταλλεύονται το ακίνητο το οποίο ευρίσκεται εγγεγραμμένο επ΄ ονόματι τους. Με αυτό το δεδομένο κρίνω ότι δεν είναι αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη στο τέλος της ημέρας εάν ο Αιτητής-Ενάγων κερδίσει την υπόθεση. Πέραν όμως της πιο πάνω κρίσης μου, την παρούσα αίτηση θα την απέρριπτα και για το λόγο ότι κάτω από όλες τις περιστάσεις δεν είναι ούτε δίκαιο ούτε πρόσφορο να εκδώσω τέτοιο διάταγμα διότι διαφορετικά θα δικαιώνετο ο Αιτητής-Ενάγοντας σε μια διαδικασία που ολοφάνερα αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται και ο Αιτητής-Ενάγοντας καταδικάζεται στα έξοδα των Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγομένων όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και να πληρωθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) .................. Φ. Χαραλάμπους, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.