Γιαννάκη Ομήρου κ.α. ν. Μάρως Ανδρέα Δημητρίου κ.α., Αρ. Αγωγής: 1166/10, 16.2.2011

(478), Φυλ./Σχεδ.2/148/350(51/3), Άγιος Θεόδωρος, Πάφος. 2. Παρεμπίπτον διάταγμα που να απαγορεύει στην εναγόμενη αρ. 3, την πώληση, μεταβίβαση, επιβάρυνση ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο αποξένωση ή διαφορετικά διάθεση της ακίνητης ιδιοκτησίας που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα της, αρ. εγγραφής 30693, αρ. τεμ. 115

(479), Φυλ./Σχεδ.2/148/350(51/3), Άγιος Θεόδωρος, Πάφος." Η παρούσα αίτηση βασίζεται στα άρθρα 4 και 5 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, στη Δ.48, Κ.2 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στα άρ. 2, 5, 6, 7 και 9 του περί Διαχείρισης της Περιουσίας Ανίκανων Προσώπων Νόμου του 1996, στα άρθρα 29Α και 29Β του περί Διανοητικών Ασθενών Νόμου, και στα άρθρα 11 και 2 του Περί Ερμηνείας Νόμου. Η εν λόγω αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Χαράλαμπου Σωτηριάδη από την Πάφο ο οποίος αναφέρει τα ακόλουθα: "

1. Είμαι δικηγόρος και επίσης ο Γιαννάκης Ομήρου είναι δικηγόρος και ο οποίος με έχει εξουσιοδοτήσει να προβώ στην παρακάτω Ένορκη Δήλωση.
2. Με το διάταγμα, Τεκμήριο Α, του Ε.Δ. Πάφου ημερ. 14/04/82 διοριστήκαμε δυνάμει των άρθρων 29Α και 29Β του cap. 252, διαχειριστές της περιουσάις της διανοητικά ασθενούς Κυριακούς (ή Κυριακούλας) Χαραλάμπους (Κεφαλωνίτη ή Δημητρίου), από την Πάφο, αρ. ταυτ.
4. Ο διορισμός εξακολουθεί να ισχύει.
5. Προφανώς δόλια, άκυρα, παράνομα και κατόπιν συνομωσίας των εναγόμενων αρ. 1, 2, 4 & 5, η ασθενής υπέγραψε το ειδικό πληρεξούσιο έγγραφο, ημερ. 20/07/05, Τεκμήριο Β. Η εναγόμενη αρ. 4 είναι μητέρα των εναγόμενων αρ. 2 και 1 και η τελευταία εργάζεται στο γραφείο του εναγόμενου αρ.
7. Ακολούθως με βάση το πληρεξούσιο αποξενώθηκαν με δωρεά τα δύο ακίνητα της ασθενούς που περιγράφονται στο πιστοποιητικό έρευνας ημερ. 30/03/10, Τεκμήριο Γ. οι δηλώσεις μεταβιβάσεις είναι τα τεκμήρια Δ και Ε.
8. Το ακίνητο αρ. εγγραφής 30693 μεταβιβάστηκε περαιτέρω στους εναγόμενους αρ. 3, Τεκμήριο Στ, είναι η δήλωση μεταβίβασης.
9. Από όσα γνωρίζω και πιστεύω τα δύο παραπάνω αναφερόμενα ακίνητα είναι το αντικείμενο της παρούσας αγωγής, στην οποία υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότατα οι ενάγοντες υπό την παραπάνω ιδιότητα μας να δικαιούμεθα στις αξιώσεις και θεραπείες που ζητούμε.
10. Ενδεχόμενη πώληση, υποθήκευση ή κάποια άλλη διάθεση ή δέσμευση των αναφερθέντων ακινήτων θα καταστήσει άνευ νοήματος τις θεραπείες (α), (β), (γ), (δ) και (ε), που ζητούμε με την οπισθογράφηση του κλητηρίου εντάλματος ή ανάλογα με την θεραπεία που θα δοθεί από το Δικαστήριο, θα καταστήσει δύσκολη την είσπραξη των ποσών των (στ) & (ζ) της οπισθογράφησης του κλητηρίου εντάλματος.
11. Αν εκδοθεί το διάταγμα που ζητείται οι εναγόμενοι δε θα υποστούν οποιαδήποτε ζημιά.
12. Για τα παραπάνω γεγονότα έχομε ενημερώσει γραπτά τους Αστυνομικόν Διευθυντήν Πάφου, Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας Πάφου, Διευθυντή Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας, και Αρχιπρωτοκολλητήν.
13. Σύμφωνα με πληροφορία υπαλλήλου του κ. Ομήρου ορισμένοι από τους εναγομένους θεάθηκαν στο κτηματολόγιο Πάφου και συζητούσαν την περίπτωση μεταβίβασης των επίδικων ακινήτων." Στη συνέχεια κατεχωρήθηκε η δεύτερη αίτηση ημερ. 29.4.2010 με την οποία οι Αιτητές-Ενάγοντες αξιώνουν εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 4 τις ακόλουθες θεραπείες: "
14. Παρεμπίπτον διάταγμα που να απαγορεύει στις εναγόμενες αρ. 1 και 2, την πώληση, μεταβίβαση, επιβάρυνση ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο αποξένωση ή διαφορετικά διάθεση της ακίνητης ιδιοκτησίας που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα τους, αρ. εγγραφής 7026, αρ. τεμ. 203, Φυλ./Σχεδ.45/54, Επισκοπή, Πάφος.
15. Παρεμπίπτον διάταγμα που να απαγορεύει στην εναγόμενη αρ. 4, την πώληση, μεταβίβαση, επιβάρυνση ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο αποξένωση ή διαφορετικά διάθεση της ακίνητης ιδιοκτησίας που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα της, αρ. εγγραφής 7165, αρ. τεμ. 654, Φυλ./Σχεδ/ 45/63, Επισκοπή, Πάφος." Η αίτηση βασίζεται στο άρθρο 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, στη Δ.48 Κ.2 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στα άρ. 2, 5, 6, 7 & 9 του Περί Διαχείρισης της Περιουσίας Ανικάνων Προσώπων Νόμου του 1996, στα άρθρα 29Α και 29Β του περί Διανοητικών Ασθενών Νόμου, και στα άρθρα 11 & 2 του Περί Ερμηνείας Νόμου. Η εν λόγω αίτηση επίσης υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Χαράλαμπου Σωτηριάδη από την Πάφο, Αιτητή-Ενάγοντα 2 , ο οποίος αναφέρει τα ακόλουθα: «
16. Είμαι δικηγόρος και επίσης ο Γιαννάκης Ομήρου είναι δικηγόρος και ο οποίος με έχει εξουσιοδοτήσει να προβώ στην παρακάτω Ένορκη Δήλωση.
17. Υιοθετώ ως ορθά όσα ορκίζομαι στην Ε/Δ μου ημερ. 08/04/
19. Κατά τον χρόνο της αίτησης ημερ. 08/04/10 οι διαχειριστές δεν γνωρίζαμε ότι τα επίδικα κτήματα αρ. εγγραφής 30692 & 30693 βαρύνοντο με εμπράγματα βάρη που μάλιστα εξανεμίζουν την αξία των κτημάτων και για το λόγο αυτό η αίτηση ημερ. 08/04/10 περιορίστηκε στη δέσμευση των επίδικων κτημάτων.
20. Μετά την αποκάλυψη των εμπραγμάτων βαρών που περιγράφονται στα Τεκμήρια Στ, Ζ, Η & Θ είναι φανερό ότι ενδεχόμενη πώληση, υποθήκευση ή κάποια άλλη διάθεση ή δέσμευση των ακινήτων αρ. εγγραφής 7026 και 7165 θα καταστήσει δύσκολη την είσπραξη των ποσών των (στ) & (ζ) της οπισθογράφησης του κλητηρίου εντάλματος.
21. Αν εκδοθεί το διάταγμα που ζητείται οι εναγόμενοι δε θα υποστούν οποιαδήποτε ζημιά.» Στην αίτηση ημερ. 15.4.2010 οι Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγόμενοι 3 κατεχώρησαν ένσταση την 1.11.2010 στην οποία αναφέρουν τους ακόλουθους λόγους ένστασης: "

(1)Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 για την έκδοση και διατήρηση ενός τέτοιου διατάγματος αλλά και η Αίτηση είναι παράτυπη, και αντινομική αφού η ένορκος δήλωσης που την συνοδεύει φέρει ημερομηνία 14.04.10 όπως αυτή τουλάχιστον επιδόθηκε.

(2)Ελλείπει το στοιχείο του κατεπείγοντος αλλά και από την άλλη οι Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγόμενοι αρ. 3 προβαίνουν σε έναρξη διαδικασιών αξιοποίησης του με δανεισμό του 60% της επένδυσης τους φθάνοντας στην τελική αξία των €2.250.00 κατά την εκτίμηση τους, το 40% της οποίας θα αποτελεί την άμεση δική τους καταβολή, άλλως η τράπεζα θα αρνηθεί την χρηματοδότηση.

(3)Οι Ενάγοντες ενώ εμποδίζουν μια σειρά κτήματα των λοιπών Εναγομένων ουδαμόθεν θέτουν τις αξίες τούτων, ούτε όμως και τις αντιπαραθέτουν με κανένα ύψος της δικής τους ζημιάς που αριθμητικά παραμείνει αόριστη ως ένας αδρανής παράγοντας.

(4)Η προβαλλόμενη δήθεν αποξένωση είναι αόριστη και/ή τουλάχιστον δεν περιλαμβάνει τους Εναγόμενους αρ. 3, που αγόρασαν το οικόπεδο ως καλής πίστης αγοραστές με αξιόλογο αντάλλαγμα και καθαρό και μη εμποδισμένο τίτλο στο Κτηματολόγιο, που οι Ενάγοντες εφόσον είχαν σχετικό διάταγμα διαχείρισης της περιουσίας διανοητικά ασθενούς όφειλαν να καταχωρήσουν και/ή αποτρέψουν γενικά." Η ένσταση της Καθ΄ ης η Αίτηση-Εναγόμενης 3 βασίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 4, 5, 6, 7 & 9, στον Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, Κεφ. 148, άρθρα 43, στον Περί Συμβάσεων Νόμο Κεφ. 149, άρθρο 13 και 37

(1), στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρα 31 και 32, στον Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή-Εγγραφή & Εκτίμηση) Νόμο, Κεφ. 224, άρθρα 2, 4 και στα άρθρα 2(α)(β)(γ) του 27

(1)του 2010 Τροποποιητικού τούτου Νόμου, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Δικαστικούς Κανονισμούς Δ.48, Θ.1-4, 8 & 9, στις Γενικές Αρχές του Δικαίου (Νόμου) και στις Αρχές του Δικαίου της Επιείκειας, τη Νομολογίας, την Πρακτική και στις Συμφυείς Εξουσίες των Δικαστηρίων. Η ένσταση της Καθ΄ ης η Αίτηση-Εναγόμενης 3 υποστηρίζεται από μακροσκελή ένορκη δήλωση του Μιχάλη Μίτα από την Πέγεια, ενός από τους διευθυντές της Εναγόμενης

1. Περιληπτικά οι ισχυρισμοί της Καθ΄ ης η Αίτηση-Εναγόμενης 3 είναι όπως πιο κάτω: Υπάρχει ισχυρισμός ότι η αίτηση δεν στηρίζεται στο ορθό νομικό υπόβαθρο, ότι η Εναγόμενη αρ. 2 ήταν εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του οικοπέδου εδώ και πέντε χρόνια, παράγοντας που είναι καταλυτικός για αυτή την αίτηση, ότι η Εναγόμενη 3 αγόρασε το οικόπεδο αυτό στις 4.12.2007 και μεταβιβάστηκε επ΄ ονόματι τους στις 7.2.2008, ότι δεν υπήρξε σπουδή ή βιασύνη στη μεταβίβαση και ότι έγινε καλή τη πίστη και έναντι αξιόλογης αντιπαροχής αφού καταβλήθηκαν €452.
2. Περαιτέρω η Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση 3 ισχυρίζεται ότι οι δύο διαχειριστές της περιουσίας της Κυριακούς Χαραλάμπους Κεφαλωνίτη υπήρξαν αμελείς και δεν ενήργησαν έγκαιρα και σωστά παρόλο ότι είχαν αυξημένη προς τούτο υποχρέωση λόγω του ότι είναι και δικηγόροι και παραβίασαν το καθήκον επιμέλειας και εμπιστευτικότητας που είχαν ως διαχειριστές της περιουσίας. Υπάρχει ακόμη ισχυρισμός ότι οι Ενάγοντες εμποδίζονται από το να προωθούν την παρούσα αγωγή διά συμπεριφοράς, διαγωγής και εγγράφων δηλώσεων τους, και ότι με την αδιαφορία που υπέδειξαν εγκατέλειψαν κάθε δικαίωμα να ζητούν δικαστική προστασία, ότι έχουν ετοιμάσει σχέδια για αξιοποίηση της γης που αγόρασαν και έχουν δικαίωμα ανταγωγής εναντίον των Εναγόντων. Επίσης υπάρχει ο ισχυρισμός ότι η ένορκος δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση φέρει ημερ. 14.4.10 όπως αυτή τουλάχιστον επιδόθηκε, γεγονός που ισοδυναμεί με ανυπαρξία ενόρκου δηλώσεως που υποστηρίζει την αίτηση. Στις 10.11.2010 κατεχώρηθηκε ένσταση από την Καθ΄ ης η Αίτηση-Εναγόμενη 1 στην αίτηση ημερ. 15.4.2010 και από τους Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγόμενους 1, 2 και 4 στην αίτηση ημερ. 29.4.2010, όπου αμφότερες οι αιτήσεις είναι πανομοιότυπες και αναφέρουν τους ίδιους λόγους ένστασης και οι οποίοι είναι οι ακόλουθοι: «Α. Η αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του νόμου για έκδοση του διατάγματος και διατήρηση του σε ισχύ. Β. Η Αίτηση δεν στηρίζεται στους ορθούς νόμους και κανονισμούς. Γ. Η Αίτηση δεν υποστηρίζεται από το αναγκαίο πραγματικό υπόβαθρο γεγονότων για έκδοση του διατάγματος και/ή δεν υπάρχει πραγματικό υπόβαθρο. Δ. Το Δικαστήριο στηρίχτηκε σε λανθασμένα γεγονότα και/ή ανύπαρκτα γεγονότα για να εκδώσει το διάταγμα. Ε. Οι Αιτητές παρέλειψαν να αποκαλύψουν ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα ουσιώδη γεγονότα με σκοπό να ξεγελάσουν το Δικαστήριο στην έκδοση του Αιτηθέντος Διατάγματος. ΣΤ. Η έκδοση όσο και η συνέχιση του διατάγματος είναι καταχρηστική για τον λόγο ότι οι Αιτητές παρέλειψαν να προωθήσουν την αγωγή τους το συντομότερο μετά την έκδοση του επίδικου διατάγματος. Ικανοποιούνται στο επίδικο διάταγμα όσο και άλλα προσωρινά διατάγματα. Ζ. Η Ένορκος δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση είναι ασύνδετη με την καταχωρηθείσα αγωγή γενικής οπισθογράφησης, ενώ φαίνεται να υπογράφηκε στις 14/04/2010, δηλαδή μια μέρα πριν την καταχώρηση της αγωγής. Η. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του νόμου για έκδοση του διατάγματος μονομερώς. Θ. Από την ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση δεν προκύπτει το επείγον. Ι. Τα ακίνητα τα οποία δεσμεύονται με το επίδικο διάταγμα δεν σχετίζονται με το επίδικο θέμα της αγωγής. Κ. Οι Αιτητές παρέλειψαν να παρουσιάσουν στοιχεία της οικονομικής κατάστασης των Εναγομένων και να δικαιολογήσουν γιατί θα είναι δύσκολο να εισπράξουν ενδεχόμενη απόφαση προς όφελος τους. Λ. Δεν προβάλλεται ισχυρισμός ότι αν δεν εκδοθεί το επίδικο διάταγμα θα είναι αδύνατη η εκτέλεση οποιασδήποτε απόφασης προς όφελος τους. Μ. Δεν είναι δίκαιο και εύλογο να παραμείνει σε ισχύ το προσωρινό διάταγμα.» Αμφότερες οι ενστάσεις της Καθ΄ ης η Αίτηση-Εναγομένης 1 και των Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγομένων 1, 2 και 4 στηρίζονται στο Νόμο 14/60, άρθρο 32, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 4, 5, 8 και 9, στους Θεσμούς Πολιτικής δικονομίας, Διαταγή 39, Δ.48 Θ.1-4, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι πιο πάνω ενστάσεις υποστηρίζονται και από ένορκες δήλωσης κάποιου Χριστάκη Χριστοδούλου από την Πάφο, ο οποίος είναι, όπως αναφέρει, στενός συγγενής σε σχέση με τους Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγόμενους 1, 2 και 4, οι ισχυρισμοί των οποίων είναι παρόμοιοι και αναφέρονται στα κάτωθι θέματα: Ισχυρίζεται ο ενόρκως δηλών ότι οι αιτήσεις είναι παράτυπες και αντικανονικές και δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του Νόμου για έκδοση του διατάγματος, ότι δεν υπάρχει πραγματικό υπόβαθρο για έκδοση του διατάγματος, ότι οι Αιτητές παρέλειψαν να αποκαλύψουν ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα ουσιώδη γεγονότα με σκοπό να ξεγελάσουν το Δικαστήριο, ότι η έκδοση και η συνέχιση του διατάγματος είναι καταχρηστική για το λόγο ότι οι Αιτητές παρέλειψαν μέχρι σήμερα να προωθήσουν την αγωγή τους, ότι δεν προκύπτει από τις ενόρκους δηλώσεις που υποστηρίζουν τις δύο αιτήσεις το επείγον, ότι δεν προβάλλεται ισχυρισμός ότι αν δεν εκδοθούν τα επίδικα διατάγματα θα είναι αδύνατη η εκτέλεση οποιασδήποτε απόφασης προς όφελος τους, ότι δεν είναι δίκαιο και εύλογο να παραμείνουν σε ισχύ τα διατάγματα, ότι δεν υπάρχει καλή βάση αγωγής και πιθανότητα επιτυχίας, ότι τα ακίνητα που δεσμεύθησαν δεν είναι επίδικα και δεν υπάρχει ισχυρισμός ότι οι Καθ΄ ων η αίτηση-Εναγόμενοι είναι αφερέγγυοι, ότι όλοι οι Εναγόμενοι είναι σε πολύ καλή οικονομική κατάσταση ενώ ο Εναγόμενος 3 είναι μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες ανάπτυξης γης που δραστηριοποιούνται στην Πάφο, ότι δεν δίδονται στοιχεία για την αξία των ακινήτων και ότι η κατάσταση της υγείας της Κυριακούς Χαραλάμπους είναι πολύ καλή και τόσο κατά τον ουσιώδη χρόνο όσο και σήμερα ήταν και είναι σε θέση να προβαίνει σε νομικές πράξεις, όπως την επίδικη και/ή άλλες που σχετίζονται με αυτή και κατά συνέπεια οι Ενάγοντες δεν έχουν αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Εναγομένων. Όλοι οι διάδικοι στηρίχθησαν στο περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων τους και δεν ζήτησαν όπως αντεξετάσουν το πρόσωπο το οποίο προέβηκε στην ένορκο δήλωση για την κάθε πλευρά. Οι διάδικοι μέσω των συνηγόρων τους κατεχώρησαν γραπτές αγορεύσεις στις οποίες εκθέτουν την επιχειρηματολογία τους και τις νομικές αυθεντίες πάνω στις οποίες στηρίζονται. Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας της υπό εκδίκαση αίτησης και έχοντας υπόψη την νομική της βάση που είναι ο Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος, Κεφ. 6, άρθρα 4, 5, 7 και 9, ο Περί Δικαστηρίων Νόμος 14/60, άρθρο 32 και οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.1-9 παρατηρώ τα ακόλουθα: Σύμφωνα με το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 οι τρεις βασικές προϋποθέσεις που προβλέπονται για έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων είναι (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, (β) η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας και (γ) εκτός αν εκδοθεί το διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο (βλέπε υπόθεση (Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557). Για να ικανοποιηθεί η πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται με βάση τα δικόγραφα, συζητήσιμη υπόθεση. Για να ικανοποιηθεί η δεύτερη προϋπόθεση, αυτή δηλαδή της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί με βάση τα γεγονότα που τέθησαν ενώπιον του ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας της Ενάγουσας στην αγωγή. Ο βαθμός ικανοποίησης του Δικαστηρίου για αυτό το θέμα αν και μεγαλύτερος από απλή πιθανότητα εντούτοις δεν ισοδυναμεί με το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που απαιτείται στις πολιτικές υποθέσεις. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 συναρτάται και εξαρτάται από τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Odysseos (ανωτέρω) το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα σε αυτά τα πλαίσια της προϋπόθεσης αυτής. Όσο πιο απομακρυσμένη φαίνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρούται η τρίτη προϋπόθεση. Με την ικανοποίηση των πιο πάνω προϋποθέσεων, το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει με γνώμονα το τι είναι δίκαιο και πρόσφορο έχοντας πάντοτε υπόψη τα γεγονότα της υπόθεσης αν πρέπει να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα ή να το διατηρήσει σε ισχύ. Σύμφωνα με το άρθρο 4 του Κεφ. 6 το Δικαστήριο δύναται να εκδίδει διατάγματα για την προστασία περιουσίας που αποτελεί αντικείμενο της αγωγής κατά την διάρκεια της εκκρεμοδικίας ή και μέχρι την εκτέλεση της απόφασης. Περαιτέρω σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 5 του Κεφ. 6 η Αιτήτρια-Ενάγουσα θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει καλή βάση αγωγής και ότι με την πώληση ή μεταβίβαση της περιουσίας σε οποιονδήποτε τρίτο είναι πιθανόν να εμποδισθεί στο να πετύχει ικανοποίηση μελλοντικής απόφασης υπέρ της. Στην υπόθεση Lakatamitis v. Θεοδώρου

(1983)1 A.A.Δ. 520 αποφασίστηκε πως, διάταγμα που προβλέπεται από το άρθρο 5 μπορεί να εκδοθεί και δυνάμει του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 αλλά σε τέτοια περίπτωση πρέπει να ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που τίθενται και από τα δύο άρθρα στο βαθμό που διαφέρουν. Στην απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση ΑBP Holdings Ltd. v. Ανδρέα Κιταλίδη κ.ά.

(1994)1 Α.Α.Δ. 694, το Δικαστήριο τόνισε ότι τα άρθρα 4 και 5 κάνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται χωρίς να αφαιρούν οτιδήποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, που προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Σε σχέση με τον ισχυρισμό των Καθ΄ ων η αίτηση - Εναγομένων 3 ότι δεν υπάρχει ένορκη δήλωση που να υποστηρίζει την αίτηση, τον κρίνω αβάσιμο διότι όπως προκύπτει από το πρωτότυπο της ενόρκου δηλώσεως η ημερομηνία είναι 15.4.2010. Η διόρθωση της ημερομηνίας πρέπει να έγινε πριν την καταχώρηση διότι μετά την καταχώρηση κανένας δεν έχει πρόσβαση στο φάκελο εκτός από το Πρωτοκολλητείο και το Δικαστήριο. Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομικές αρχές θα πρέπει να εξετάσω και αποφασίσω στην παρούσα υπόθεση, αν θα συνεχίσουν να ισχύουν ή όχι τα δύο προσωρινά διατάγματα που εξεδόθησαν μονομερώς, έχοντας πάντοτε κατά νου ότι το Δικαστήριο εκδικάζοντας τέτοια αίτηση θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την ουσία της υπόθεσης. Η εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης εναπόκειται στο Δικαστήριο που θα ακούσει την υπόθεση και θα αποφανθεί για την ουσία της. (Βλέπε υποθέσεις Jonitexo Ltd. v. Adidas

(1984)1 C.L.R.263, Άκης Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστίνας Χριστοφόρου κ.ά.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Στην υπόθεση Τ.Α. Micrologic Consulats Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 Α.Α.Δ. 1802). Στις πιο πάνω υποθέσεις τονίσθηκε πως σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που απαιτείται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας της ύπαρξης του. Εξετάζοντας στην παρούσα υπόθεση τις απαραίτητες προϋποθέσεις που απαιτούνται και που προβλέπονται από το νόμο και καθιερώθηκαν από τη νομολογία, σημειώνω ότι η Ενάγουσα στην παρούσα περίπτωση με βάση την γενική οπισθογράφηση της αγωγής και ότι άλλο τέθηκε ενώπιον μου μέσω των ενόρκων δηλώσεων των Αιτητών και των εγγράφων που επεσύναψαν σαν τεκμήρια αιτούνται ακύρωση της μεταβίβασης των κτημάτων επ' ονόματι των Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγομένων ισχυριζόμενοι ότι ενώ είναι οι ίδιοι διορισμένοι διαχειριστές της περιουσίας της Κυριακούς Χαραλάμπους με διάταγμα του Δικαστηρίου αυτή η μεταβίβαση εγένετο δυνάμει πληρεξουσίου εγγράφου υπογραφέντος από την Κυριακού Χαραλάμπους. Από αυτά τα γεγονότα και την όλη εξέταση και μελέτη του τι τέθηκε ενώπιον μου ευρίσκω ότι η Ενάγουσα απέδειξε τις προϋποθέσεις (α) και (β) του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 και του άρθρου 5 του Νόμου Κεφ. 6. Με τα γεγονότα αυτά οι Αιτητές-Ενάγοντες προβάλουν σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, ότι έχουν καλή βάση αγωγής και ότι υπάρχει αρκετή πιθανότητα επιτυχίας στην υπόθεση τους. Επίσης απ΄ ότι προκύπτει από το τι δηλώθηκε ενώπιον μου και ειδικά από το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων των Καθ΄ ων η Αίτηση υπάρχει κίνδυνος αποξένωσης της περιουσίας από τους Καθ΄ ων η Αίτηση τη στιγμή μάλιστα που μερικοί εξ αυτών είναι επιχειρηματίες ανάπτυξης γης. Είναι επίσης η απόφαση μου ότι η καταχώρηση της δεύτερης αίτησης στις 29.4.2010 δεν ενέχει οποιαδήποτε κακοπιστία εκ μέρους των Αιτητών-Εναγόντων και τούτο προκύπτει σαφέστατα από την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση και κρίνω επίσης ότι οι Αιτητές ουδέν απέκρυψαν από το Δικαστήριο όπως είναι ο ισχυρισμός των Καθ΄ ων η Αίτηση. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 που εξετάζει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων, όπως λέχθηκε και πιο πάνω σημειώνω ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατο της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε κατοπινότερο στάδιο, περιλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. (Βλέπε Παπαστράτης ν. Πιερίδης

(1979)1 Α.Α.Δ. 321 και Κυρισάββα ν. Κύζη

(2001)1 Α.Α.Δ. 1245). Στην ανά χείρας υπόθεση οι Αιτητές-Ενάγοντες αξιώνουν ακύρωση της μεταβίβασης των κτημάτων επ΄ ονόματι των Καθ΄ ων η Αίτηση και επανεγγραφή τους στο όνομα της Κυριακούς Χαραλάμπους. Η αξίωση για ακύρωση της επ΄ ονόματι των Καθ΄ ων η Αίτηση εγγραφής των επιδίκων κτημάτων λόγω ακύρων και/ή παρανόμως εξασφαλισθέντων πληρεξουσίων εγγράφων είναι περίπτωση που η θεραπεία των αποζημιώσεων δεν αποτελεί επαρκή θεραπεία. Τελειώνοντας κρίνω ότι υφίστανται όλες οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 όπως και οι προϋποθέσεις του άρθρου 5 του Κεφ. 6 για συνέχιση της ισχύος των μονομερώς εκδοθέντων διαταγμάτων. Ευρίσκω επίσης ότι το ισοζύγιο ευχέρειας του Δικαστηρίου θα πρέπει να κριθεί υπέρ των Αιτητών προς τον σκοπό διατήρησης της κατάστασης πραγμάτων ως είχαν αμέσως προ της έγερσης της αγωγής και ότι πληρούνται και οι προϋποθέσεις του άρθρου 9

(1)του Κεφ. 6 για το θέμα του επείγοντος για έκδοση τέτοιων διαταγμάτων. Η πρώτη αίτηση κατεχωρήθη στις 15.4.2010 και η δεύτερη αίτηση στις 29.4.2010. Το χρονικό διάστημα μεταξύ των δύο αιτήσεων δεν είναι κατά την άποψη μου τέτοιο που να εξουδετερώνει το κατεπείγον της διαδικασίας που απαιτεί ο Νόμος. Συνακόλουθα τα διατάγματα που εκδόθηκαν μονομερώς στις 15.4.2010 και στις 29.4.2010 καθίστανται απόλυτα μέχρι περάτωσης της παρούσας αγωγής. Τα έξοδα των αιτήσεων, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών-Εναγόντων και εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγομένων 1, 2, 3 και 4 και τα οποία θα πληρωθούν με το πέρας της ουσίας της αγωγής. (Υπ.) ................. Φ. Χαραλάμπους, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο