Αλίνας Σωτηρίου ν. Ειρένας Ζαβρού, Αρ. Αγωγής: 1558/05, 28.02.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2011:A36 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Δ. Ι. Κίτσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1558/05 Μεταξύ: Αλίνας Σωτηρίου, από την Πάφο Ενάγουσας - και - Ειρένας Ζαβρού, από την Πάφο Εναγομένης --------------------- Ημερομηνία: 28.02.2011 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: κ. Ε. Κορακίδης (κα Π. Πέτρου κατά την απόφαση) Για την Εναγόμενη: κ. Α. Δημητριάδης (κα Σιμιλλίδου κατά την απόφαση) --------------------- ΑΠΟΦΑΣΗ Η απαίτηση της Ενάγουσας εναντίον της Εναγόμενης αφορά διεκδίκηση γενικών και ειδικών αποζημιώσεων για τραυματισμό τον οποίο υπέστηκε, ως ισχυρίζεται, από τροχαίο ατύχημα που έλαβε χώρα στις 27.07.2002 στον κύριο δρόμο Πάφου - Πόλεως Χρυσοχούς. Όπως προκύπτει από τους ισχυρισμούς της Έκθεσης Απαίτησης, η Ενάγουσα κατά τον ουσιώδη χρόνο του δυστυχήματος, βρισκόταν συνοδηγός στο όχημα DAD303 ενώ η Εναγόμενη οδηγώντας το όχημα με αριθμούς εγγραφής HHK974, επιχείρησε να προσπεράσει το όχημα επί του οποίου επέβαινε η Ενάγουσα οπότε συγκρούστηκε μαζί του, στη συνέχεια το DAD303 συγκρούστηκε με άλλο όχημα (ΕΖΑ962). Στην Έκθεση Απαίτησης της Ενάγουσας παρατίθενται λεπτομέρειες αμέλειας της Εναγόμενης αλλά και λεπτομέρειες του τραυματισμού της Ενάγουσας. Ο τραυματισμός της Ενάγουσας συνίσταται σε πολλαπλά τραύματα στο πρόσωπο, στο δεξί αυτί, δεξί ώμο και στο λαιμό, ως επίσης, κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Περαιτέρω με την Έκθεση Απαίτησης ζητείται το ποσό των €3.000,00 ως έξοδα τα οποία θα χρειαστούν για χειρουργική επέμβαση λόγω καλαισθητικού προβλήματος. Στην υπεράσπιση της η Εναγόμενη παραδέχεται ότι συνέβηκε τροχαίο ατύχημα στις 27.07.2002 πλην όμως δεν αποδέχεται ευθύνη στην πρόκληση του δυστυχήματος. Περαιτέρω επιρρίπτει ευθύνη στον Σωτήρη Κώστα, οδηγό του οχήματος DAD303 στο οποίο επέβαινε η Ενάγουσα, παραθέτοντας σχετικές λεπτομέρειες αμέλειας του προαναφερόμενου οδηγού. Επίσης η Εναγόμενη αρνείται ότι, οποιεσδήποτε σωματικές βλάβες ή ζημιές ήθελε αποδείξει η Ενάγουσα, οφείλονται σε δική της ευθύνη. Προσαχθείσα μαρτυρία: Κατά την ακροαματική διαδικασία κατατέθηκε ως παραδεκτό γεγονός ότι την αποκλειστική ευθύνη για το επίδικο δυστύχημα έναντι της Ενάγουσας φέρει η Εναγόμενη. Το γεγονός αυτό χάριν στον χειρισμό των δύο ευπαιδεύτων συνηγόρων τους οποίους το Δικαστήριο οφείλει να ευχαριστήσει, εξοικονόμησε αρκετό χρόνο και βοήθησε στη σύντομη εκδίκαση της υπόθεσης. Ακολούθησε δε η κατάθεση της Ενάγουσας η οποία αντεξετάστηκε, και δεν παρουσιάστηκε οποιαδήποτε άλλη προφορική μαρτυρία. Κατά τη μαρτυρία της η Ενάγουσα ανέφερε ότι κατά την ημερομηνία του δυστυχήματος ήταν ηλικίας 19 ετών, είχε δε παντρευτεί νωρίτερα στις 15.02.2002. Από το δυστύχημα τραυματίστηκε οπότε έχασε τις αισθήσεις της και ξύπνησε σε Νοσοκομείο, την τρίτη μέρα όταν πήγε σε καθρέφτη είδε για πρώτη φορά ότι είχε γδαρσίματα στη δεξιά πλευρά του προσώπου της. Τραυματίστηκε επίσης στην κοιλιά και ένοιωθε ζάλη. Στο Νοσοκομείο παρέμεινε από τις 27.07.2002 μέχρι τις 05.08.2002 παρ΄ όλο που αναγράφεται εκ λάθους στο Τεκμήριο 1 (Ιατρικό Πιστοποιητικό Νοσοκομείου Πάφου) ότι εξήλθε 28.07.2002, και η αλήθεια είναι ότι εξήλθε στις 05.08.2002. Παρουσίασε ως Τεκμήριο 2 σχετικές σημειώσεις του Νοσοκομείου που επιβεβαιώνουν ότι παρέμεινε στο Νοσοκομείο μέχρι τις 05.08.2002. Όταν εξήλθε του Νοσοκομείου επισκέφθηκε ιδιώτη ιατρό στη Λευκωσία, ο οποίος αφού την εξέτασε της έκδωσε πιστοποιητικό (Τεκμήριο 3). Όσον αφορά στη σημερινή της κατάσταση έκανε λόγο για πόνο στο πρόσωπο και στην πλάτη όταν είναι κρύο. Κατά την αντεξέταση της η Ενάγουσα εξήγησε ότι δεν επισκέφθηκε οποιοδήποτε άλλο ιατρό μέχρι σήμερα πλην των όσων ανέφερε στην κύρια εξέταση της. Αρνήθηκε όμως υποβολές ότι το μελάνωμα στο πηγούνι της προϋπήρχε του δυστυχήματος. Κατά το στάδιο των αγορεύσεων οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων παρουσίασαν τις θέσεις τους προβάλλοντας επιχειρήματα μέσα από τη δοθείσα μαρτυρία, αλλά και τη νομολογία με εκατέρωθεν εισηγήσεις ως προς το εύλογο ποσό των αποζημιώσεων που θα πρέπει να επιδικάσει το Δικαστήριο. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Ενάγουσας εισηγείται ότι λαμβανομένων υπόψη των τραυμάτων της, του πόνου και της ταλαιπωρίας που υπέστηκε, κυρίως όμως το καλαισθητικό πρόβλημα το οποίο παραμένει στο πρόσωπο της, θα πρέπει να επιδικαστεί και ανάλογη αποζημίωση ενόψει του ότι πρόκειται για μόνιμες ουλές οι οποίες προφανώς θα παραμείνουν εάν δεν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Έγινε επίκληση ως σχετικών αποφάσεων
(1)Ενωτιάδου ν. Κ.Πόλεου,
(1988)1(Δ) Α.Α.Δ. 1996,
(2)Β. Αδαμίδης ν. Κ.Χ"Νικολάου
(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 1108,
(3)Γ. Γεωργίου ν. Α. Αντωνίου
(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1098 και
(4)Δ. Καλογήρου κ.α. ν. Χρ. Αντωνιάδου
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1444, ωστόσο δεν υπήρξε εισήγηση συγκεκριμένου ποσού ως εύλογου για τις γενικές αποζημιώσεις. Όσον αφορά το θέμα των τόκων, κάλεσε το Δικαστήριο να μην υιοθετήσει αυστηρή θέση, Από την άλλη ο ευπαίδευτος συνήγορος της Εναγόμενης εισηγείται ότι το ποσό των αποζημιώσεων που θα πρέπει να επιδικάσει το Δικαστήριο στην Ενάγουσα δεν πρέπει να ξεπερνά το ποσό των €3.000,00, καθότι, έστω και αν υπήρξε πόνος και ταλαιπωρία δεν πρόκειται για σοβαρής μορφής τραύματα. Ειδικότερα όσον αφορά τις ουλές δεν πρόκειται ούτε για μεγάλου μεγέθους αλλά ούτε και για δύσμορφες ή ακαλαίσθητες ουλές. Εισηγήθηκε ακόμη ότι πιθανό κάποιες από τις ουλές να προϋπήρχαν του δυστυχήματος. Τέλος εξέφρασε τη θέση ότι οποιοιδήποτε τόκοι που θα επιδικαστούν δεν θα πρέπει να έχουν ως αφετηρία την ημέρα του δυστυχήματος, αλλά, την 09.11.2010 οπότε καταχωρήθηκε η Έκθεση Απαίτησης, καθότι προ της εν λόγω ημερομηνίας η αγωγή της Ενάγουσας βρισκόταν σε αδράνεια. Αξιολόγηση μαρτυρίας και ευρήματα Δικαστηρίου: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευχέρεια και παρακολούθησε με κάθε δυνατή προσοχή την Ενάγουσα η οποία ήταν και η μόνη μάρτυρας που παρουσιάστηκε ενώπιον του. Από την όλη συμπεριφορά και στάση της στο εδώλιο του μάρτυρα, καθώς επίσης το περιεχόμενο της μαρτυρίας της σε συνυφασμό με το περιεχόμενο των τεκμηρίων που έχει παρουσιάσει, το Δικαστήριο την κρίνει αξιόπιστη και αποδέχεται πλήρως τη μαρτυρία της. Παρατηρείται ειδικότερα, ότι η Ενάγουσα με πολύ φυσιολογικό τρόπο και απλό κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου, χωρίς οποιοδήποτε ενδοιασμό ή διστακτικότητα, ήταν άμεση και πειστική η μαρτυρία της, άλλωστε όσον αφορά στο θέμα των τραυμάτων της επιβεβαιώνεται και ενισχύεται μέσα από τα Τεκμήρια 1, 2 και
- Επιβεβαίωση υπήρξε επίσης από την ιδία αντίληψη που είχε το Δικαστήριο όταν είδε τις ουλές στο πρόσωπο της. Δόθηκε επίσης πειστική εξήγηση για το λανθασμένο στοιχείο που αναγράφεται στο Τεκμήριο 1, ως προς την έξοδο της από το Νοσοκομείο Πάφου στις 28.07.2002, στοιχείο που επιβεβαιώνεται και από όσα περιγράφονται στο Τεκμήριο 2, πως η Ενάγουσα παρέμεινε μέχρι τις 05.08.
- Σημειώνεται δε πως δεν υπήρξε αμφισβήτηση αυτής της μαρτυρίας, συνεπώς παρέμεινε αναντίλεκτη. Ομοίως δε αναντίλεκτη έχει παραμείνει η μαρτυρία που προέρχεται από το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 1, 2 και
- Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση, τα ουσιώδη πραγματικά γεγονότα που διέπουν την παρούσα υπόθεση και τα οποία αποτελούν και ευρήματα του Δικαστηρίου έχουν ως ακολούθως: Στις 27.07.2002 η Ενάγουσα ήταν συνοδηγός στο όχημα DAD303 το οποίο οδηγούνταν από κάποιο Σωτήρη Κώστα στο δρόμο Πάφου - Πόλης Χρυσοχούς, σε κάποιο σημείο το εν λόγω όχημα κτυπήθηκε από το όχημα της Εναγόμενης (ΗΗΚ974) και στη συνέχεια συγκρούστηκε με το όχημα ΕΖΑ
- Σύμφωνα με το παραδεκτό γεγονός την αποκλειστική ευθύνη για το εν λόγω δυστύχημα φέρει η Εναγόμενη. Από την πιο πάνω σύγκρουση η Ενάγουσα τραυματίστηκε και έχασε τις αισθήσεις της, γι΄ αυτό μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου όπου παρέμεινε από τις 27.07.2002 μέχρι τις 05.08.2002 οπότε και έτυχε περίθαλψης. Επίσης είναι εύρημα του Δικαστηρίου (και το οποίο προκύπτει από τη μαρτυρία της Ενάγουσας αλλά και το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 1 και 3) ότι οι τραυματισμοί της Ενάγουσας συνίστανται στους πιο κάτω: (α) Πολλαπλά τραύματα στο πρόσωπο, στο δεξιό αυτί, δεξιό ώμο και λαιμό. (β) Κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Η Ενάγουσα μετέπειτα που εξήλθε του Νοσοκομείου Πάφου επισκέφθηκε τον Δρ. Ανδρέα Φελλά στις 23.11.2002 αναφορικά με τις ουλές στο πρόσωπο της, ο οποίος αφού την εξέτασε κάνει λόγο στο πιστοποιητικό του για καλαισθητικό πρόβλημα. Περαιτερώ αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι από τα τραύματα της Ενάγουσας έχουν παραμείνει μόνιμες εμφανείς ουλές από σχετικά κοντινή απόσταση στο πρόσωπο της, δηλαδή δύο πιο έντονες ουλές στο δεξί μάγουλο περί τα 1,5 και 2 εκατοστά και δύο λεπτά σημάδια, όχι και τόσο εμφανή παρά μόνο από κοντά, καθώς επίσης και ένα μικρό μελάνωμα στο πηγούνι 1 έως 1,5 εκατοστά. Όσον αφορά στο μελάνωμα και επειδή υπήρξε η θέση της υπεράσπισης ότι δεν προκλήθηκε από το δυστύχημα, το Δικαστήριο κρίνει ότι έστω και αν δεν αναφέρεται ρητά ή εξειδικευμένα αυτό το στοιχείο στα Τεκμήρια 1 και 3, γίνεται όμως αναφορά για πολλαπλά τραύματα στο πρόσωπο, ως επίσης η Ενάγουσα της οποίας η μαρτυρία κρίθηκε αξιόπιστη, επέμενε ότι ήταν αποτέλεσμα του τραυματισμού της από το επίδικο δυστύχημα. Συνεπώς η σχετική θέση της υπεράσπισης η οποία δεν υποστηρίζεται από οποιαδήποτε οποιαδήποτε απορρίπτεται. Νομική πτυχή: Η παρούσα υπόθεση είναι πολιτική, η απόσειση του βάρους απόδειξης θα κριθεί με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Επιπλέον, το βάρος απόδειξης βρίσκεται στην Ενάγουσα, να αποδείξει τους ισχυρισμούς της οι οποίοι περιλαμβάνονται στην έκθεση απαίτησης. Η απόσειση του βάρους απόδειξης θα αποτιμηθεί υπό το φως της παραδεκτής μαρτυρίας και όχι του παραδεκτού της μαρτυρίας, υπό το πρίσμα πάντοτε του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου διευκρινίζεται και τονίζεται πως η απόσειση του βάρους απόδειξης συναρτάται αποκλειστικά με τη μαρτυρία η οποία κρίνεται αξιόπιστη. Ενόψει του ευρήματος για το θέμα της ευθύνης παραμένουν προς εκδίκαση μόνο τα θέματα των γενικών αποζημιώσεων και ειδικών ζημιών της Ενάγουσας καθώς και αυτό των τόκων. Παρατίθενται στη συνέχεια σχετική νομολογία επί ενός εκάστου θέματος, και ακολουθεί η εξέταση τους από το Δικαστήριο, επιδικάζοντας τα εύλογα και δικαιολογημένα ποσά ως θα κριθεί δίκαιο. Ειδικές αποζημιώσεις της ενάγουσας: Σύμφωνα με νομολογιακές αρχές οι ειδικές ζημιές θα πρέπει να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις με λεπτομέρεια και να αποδεικνύονται αυστηρότατα. Βλέπε υπόθεση Τηλεμάχου ν. Παπακυριακού
(1986)1 Α.Α.Δ. 705 και Ηρακλέους ν. Πέτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239. Περαιτέρω στην υπόθεση Α. Μιχαηλίδη ν. Α. Δημοσθένους Κακουλλή
(1992)1 Α.Α.Δ στη σελίδα 674 αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «Είναι πρωτίστως καθήκον του εφεσείοντα να ικανοποιήσει το Δικαστήριο με αξιόπιστη μαρτυρία για τη βασιμότητα της απαίτησης του και όχι με τους εφεσίβλητους να την αντικρούσει». Προχωρώντας στην εξέταση της ειδικής ζημιάς που η Ενάγουσα διεκδικεί στην έκθεση απαίτησης της (€3.000,00 για χειρουργική επέμβαση) λαμβανομένων υπόψη των πιο πάνω αρχών και της απουσίας οποιασδήποτε μαρτυρίας τόσο περί της αναγκαιότητας ή χρησιμότητας τέτοιας επέμβασης αλλά και ως προς το ύψος αυτής, κρίνεται ότι το εν λόγω κονδύλι δεν αποδείχθηκε. Γενικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες της ενάγουσας: Προχωρώντας στον καθορισμό του ποσού των γενικών αποζημιώσεων έχοντας υπόψη τα τραύματα που υπέστηκε η Ενάγουσα γίνεται κατ' αρχήν παραπομπή στην υπόθεση Fysko Constructing Co Ltd v. Χριστάκη Γεωργίου
(1991)1 ΑΑΔ σελ. 1014, όπου στη σελίδα 1028 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με τις αρχές που πρέπει να διέπουν και να καθοδηγούν το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων: «Βρίσκουμε τις αρχές που διέπουν τον προσδιορισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων συμπυκνωμένες στη σελίδα 793 της απόφασης του Δικαστή Πική στην υπόθεση Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 CLR 789. Στόχος των αποζημιώσεων που επιδικάζονται είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά του διαδίκου που τραυματίστηκε χωρίς να εναποτίθεται υπέρμετρο βάρος πάνω στον αδικοπραγήσαντα. ...................................................................Η αναφορά μας στην υπόθεση Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi δεν θα ήταν ολοκληρωμένη αν παραλείπαμε να σημειώσουμε τη διαπίστωση ως προς τη σταθερή τάση για ελευθεροποίηση των ποσών που επιδικάζονται ως γενικές αποζημιώσεις η οποία καταλήγει σε αύξηση τους σε σύγκριση με εκείνο που εθεωρείτο το μέτρο στο παρελθόν, έτσι που, όπως επιγραμματικά παρατηρήθηκε, αν η απόδοση μας στα ελληνικά είναι ορθή, να τοποθετείται μεγαλύτερη αξία στον ανθρώπινο πόνο και τις αγωνίες της ανικανότητας. Τελικά, θα πρέπει να προσθέσουμε πως σε κάθε περίπτωση, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι πραγματικότητες όπως μπορούν να εξακριβωθούν με γνώμονα και την αγοραστική αξία του χρήματος κατά το χρόνο της επιδίκασης των αποζημιώσεων, ως αυτοτελή παράγοντα αλλά και ως συγκριτικό όταν ανατρέχουμε σε υποθέσεις του παρελθόντος στο βαθμό που αυτές, σε περιπτώσεις αυτής της φύσης, θα μπορούσε να είναι βοηθητικές [Polykarpou v. Adamou (ανωτέρω)].» Μελετώντας τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου συνάγεται το συμπέρασμα ότι υπάρχει τάση για αύξηση στα ποσά των αποζημιώσεων για σωματικές βλάβες και τον ανθρώπινο πόνο, βέβαια είναι σαφές ότι τα Δικαστήρια κατά την εκδίκαση αποζημιώσεων θα πρέπει να έχουν γνώμονα τη δίκαιη και εύλογη αποκατάσταση και όχι την τιμωρία ή την υπερβολή. Ερχόμενο το Δικαστήριο στον καθορισμό των γενικών αποζημιώσεων πέραν των γενικών αρχών που έχουν παρατεθεί προηγουμένως, σχετική έρευνα έγινε σε παρόμοιες υποθέσεις που έχουν απασχολήσει τα Δικαστήρια, κυρίως στο θέμα των ουλών. Διαπιστώνεται ωστόσο ότι υποθέσεις όπως αυτές που παρατίθενται στο σύγγραμμα Αποζημιώσεις για Σωματικές Βλάβες 1996, του Φρίξου Νικολαϊδη (Δικαστή Ανωτάτου Δικαστηρίου) στις παραγράφους 04-04, 04-15, 4-24, 4-25, 4-26 και 4-34 αφενός μεν είναι πολύ παλαιές χρονολογικά, αφ΄ ετέρου δεν είναι επ΄ ακριβώς ίδιας μορφής, είτε συνοδεύονται με πολλές άλλες σωματικές βλάβες είτε σοβαρές ή μη, είναι όμως βοηθητικές αφού έχουν στοιχεία γενικής καθοδήγησης. Τα ίδια σχόλια ισχύουν και για τη νομολογία την οποία επικαλέστηκε η πλευρά της Ενάγουσας (αναφέρεται πιο πάνω στις σελίδες 3 και 4) με πιο πλησιέστερη προς την παρούσα περίπτωση (με περισσότερες όμως σωματικές βλάβες) την υπόθεση Β. Αδαμίδη ν. Κ. Χ"Νικολάου
(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 1108, όπου για τραυματισμό στο πρόσωπο, διάστρεμμα αυχένα και επώδυνο περιορισμό των κινήσεων του αυχένα, εκδορές και θλάση μαλακών μορίων του αριστερού ώμου και αντιβραχίονα και με μόνιμες μικρές ουλές στο μέτωπο και στο φρύδι, επιδικάστηκε από Πρωτόδικο Δικαστήριο ποσό Λ.Κ.6.000,00 το οποίο χαρακτηρίστηκε ως μάλλον χαμηλό αλλά όχι έκδηλα ανεπαρκές και ως εκ τούτου το Εφετείο δεν επενέβηκε. Στην παρούσα υπόθεση το Δικαστήριο θεωρεί ότι μπορεί επίσης να αντλήσει γενική καθοδήγηση κυρίως στα θέματα των ουλών μέσα από την απόφαση στην υπόθεση Παναγιώτης Νεοφύτου ν. Μαριάννας Ανδρέου
(2005)1 Α.Α.Δ. 692 όπου νεαρή κοπέλα πέραν των άλλων σοβαρών της τραυματισμών με κατάγματα, υπέστηκε τραύματα στο πρόσωπο όπου της παρέμειναν δύσμορφες ουλές. Το Εφετείο συμφώνησε και επιβεβαίωσε τις περιστάσεις στις οποίες στηρίχθηκε το Πρωτόδικο Δικαστήριο και οι οποίες συνίσταντο στο ότι παρόλο που οι ουλές δεν ήταν τραύματα σοβαρά από απόψεως κινδύνου στην υγεία, αποτελούσαν κατάλοιπα τα οποία θα την ταλαιπωρούσαν στην υπόλοιπη της ζωή έχοντας συνέπειες σ' αυτή. Βέβαια το ποσό των Λ.Κ.40.000 που επιδικάστηκε δεν μπορεί να αποτελέσει βάση για ταύτιση με την παρούσα υπόθεση αφού ελλείπουν τα στοιχεία των όποιων ψυχολογικών τραυμάτων στην Ενάγουσα, αλλά και η σοβαρότητα των άλλων τραυμάτων που είχε η εφεσίβλητη στην προαναφερθείσα υπόθεση, ως επίσης ελλείπει η δυσμορφία στις ουλές, ωστόσο, διαφαίνεται ξεκάθαρα από την απόφαση του εφετείου η βαρύτητα που δίδεται από τα Δικαστήρια στα θέματα των ουλών που αφήνουν κατάλοιπα, κυρίως σε νεαρά άτομα. Προχωρώντας και λαμβάνοντας υπόψη τα τραύματα που έχει υποστεί η Ενάγουσα, τα οποία συνοπτικά συνίστανται σε κρανιοεγκεφαλική κάκωση, τραύματα στο πρόσωπο τα οποία της άφησαν μόνιμα κατάλοιπα, δηλαδή τις ουλές στο πρόσωπο που έχουν ήδη λεπτομερώς περιγραφεί στα ευρήματα προηγουμένως, και ειδικότερα ότι οι ουλές που παρέμειναν είναι εμφανείς όχι όμως δύσμορφες, πρόκειται δε για νεαρή σχετικά κοπέλα (29 ετών), χωρίς όμως να υπάρχει οποιοδήποτε στοιχείο ψυχολογικής μορφής ως συνέπεια και προέκταση των ουλών, κρίνεται ότι το ποσό των €12.000,00 είναι εύλογο υπό τις περιστάσεις και αποτελεί δίκαιη αποζημίωση. Το θέμα του τόκου αποτελεί επίσης αντικείμενο διαφωνίας μεταξύ των διαδίκων. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ενώ το επίδικο δυστύχημα συνέβηκε την 27.02.2002, η αγωγή καταχωρήθηκε στις 31.05.2005, ενώ η έκθεση απαίτησης στις 09.11.2010, καμία εξήγηση δόθηκε γι΄ αυτές τις καθυστερήσεις, συνεπώς υπό τις περιστάσεις αυτές το Δικαστήριο κρίνει ότι νομιμοποιείται να μην επιδικάσει τόκο από το ατύχημα μέχρι την καταχώρηση της αγωγής και τούτο επειδή διαφαίνεται ότι τα ιατρικά πιστοποιητικά, Τεκμήρια 1 και 3 είχαν ετοιμαστεί πολύ πιο νωρίς (19.06.2003 και 23.11.2002 αντίστοιχα)από την καταχώρηση της αγωγής. Επίσης το Δικαστήριο λόγω της ανεξήγητης καθυστέρησης στην καταχώρηση έκθεσης απαίτησης κρίνει ότι είναι ορθό να επιδικάσει νόμιμο τόκο για το 1/2 της περιόδου από 31.05.2005 μέχρι 09.11.2010 αφού πλέον η αγωγή εκκρεμούσε στο Δικαστήριο και η πλευρά της Εναγόμενης δεν έλαβε μέτρα για απόρριψη λόγω μη προώθησης και έτσι ανέχθηκε την καθυστέρηση πλέον τόκο 5,5% από 10.11.2010 μέχρι εξόφλησης. Ενόψει όλων των πιο πάνω εκδίδεται απόφαση προς όφελος της Ενάγουσας και εναντίον της Εναγόμενης για το ποσό των €12.00,00 ως γενικές αποζημιώσεις για τις σωματικές της βλάβες, πλέον νόμιμο τόκο για το μισό της περιόδου από την καταχώρηση της αγωγής (31.05.2005) μέχρι την καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης (09.11.2010) και τόκο 5,5% από 10.11.2010 μέχρι εξοφλήσεως. Επιπλέον επιδικάζονται προς όφελος της Ενάγουσας τα έξοδα της δίκης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................... Δ. Ι. Κίτσιος, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής ./Λ.Κ. Subject: Civil/Other Actions/Final Αναφορά: Αμέλεια - Αποζημιώσεις -Σωματικές Βλάβες - ουλές στο πρόσωπο - πολλαπλά τραύματα στο πρόσωπο - κρανιοεγκεφαλική κάκωση-12.000,00 Ευρώ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο