Ronald Brian Morrell κ.α. ν. Keith William Massey κ.α., Αρ. Αγωγής: 1936/2007, 4 Μαρτίου 2011

(1),2

(2),3,4,7,9 και 12, και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Το πραγματικό της υπόβαθρο τίθεται με την ένορκη δήλωση της κας Μαρίας Ιωάννου, ημερομηνίας 22.11.2010 υπαλλήλου στο δικηγορικό γραφείο της συνηγόρου που εκπροσωπεί τους Ενάγοντες - Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα Αίτηση Οι λόγοι της ένστασης προβάλλονται στο σώμα της. Ειδικότερα προτάσσεται πως: (α) Η παρούσα Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί, ως νομικά ανύπαρκτη. (β) Οι Αιτητές - Εναγόμενοι είναι αναξιόπιστοι. (γ) Οι Αιτητές - Εναγόμενοι δεν έχουν σοβαρές επιτυχίας της Έφεσης τους. (δ) Οι Αιτητές - Εναγόμενοι είναι αλλοδαποί και μόνιμοι κάτοικοι εξωτερικού. (ε) Οι Καθ'ών η Αίτηση είναι αξιόχρεοι και κατοικούν στην Πορτογαλία, χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία έχουν περιουσία. Ο κύριος Τάκης Σιμιλλίδης στα πλαίσια της Ένορκης Δήλωσης του που συνοδεύει την Αίτηση, ημερομηνίας 13.9.2010, αναφέρει ότι είναι δικηγόρος στη δικηγορική εταιρεία που αντιπροσωπεύει τους Εναγόμενους στην παρούσα αίτηση, ότι είναι πλήρως και κατάλληλα εξουσιοδοτημένος από αυτούς να προβεί στην εν λόγω ένορκο δήλωση και ότι γνωρίζει ο ίδιος προσωπικά τα γεγονότα και την πορεία της υπόθεσης από την ενασχόληση του με αυτή. Ακολούθως αναφέρεται στο γεγονός της καταχώρισης από την πλευρά των Εναγομένων Έφεσης κατά της απόφασης που εκδόθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο στις 20.8.2010 (εν τοις εφεξής καλουμένης «η απόφαση»), Έφεση που καταχωρήθηκε στις 9.9.

1. Περαιτέρω αναφέρει ότι στις 30.8.2010 οι Ενάγοντες έχουν εγγράψει την εκδοθείσα απόφαση επί ακινήτου περιουσίας - κατοικία, των Εναγομένων (ΜΕΜΟ), η αξία της οποίας είναι πέριξ των €500.000,
2. Η εν λόγω κατοικία μεταβιβάστηκε επ' ονόματι των Εναγομένων όπως αναφέρει ο κ. Σιμιλλίδης, μέσα στα πλαίσια της επίδικης συναλλαγής - αγοραπωλησίας μεταξύ των διαδίκων. Περαιτέρω αναφέρει ότι οι Εναγόμενοι έχουν δεσμεύσει ποσό €32.503,00 στην Marfin Laiki Bank όπως εμφαίνεται στο Τεκμήριο Γ της ενόρκου δηλώσεως του, ήτοι αντίγραφο κατάθεσης του εν λόγω ποσού σε λογαριασμό του δικηγόρου τους Παύλου Ευθυμίου. Αντίθετα εισηγείται ο κ. Σιμιλλίδης, αν οι Εναγόμενοι υποχρεωθούν να πληρώσουν το εξ αποφάσεως χρέος, θα δημιουργηθούν σοβαρές επιπλοκές στο μέλλον, αφού οι Ενάγοντες είναι αλλοδαποί και μόνιμοι κάτοικοι εξωτερικού χωρίς καμιά περιουσία στην Κύπρο. Τα πιο πάνω είναι εισήγηση του κ. Σιμιλλίδη, σε συνδυασμό με τις σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας της Έφεσης των Εναγομένων, καθιστούν ορθό και δίκαιο την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος για αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης του Δικαστηρίου. Στην ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης των Εναγόντων, η κυρία Μαρία Ιωάννου, η οποία είναι υπάλληλος στο δικηγορικό γραφείο της συνηγόρου των Εναγόντων, αναφέρει ότι έχει γνώση των γεγονότων που αφορούν την παρούσα Αίτηση τόσο από τις οδηγίες που πήρε από τους Ενάγοντες όσο και από τη νομική συμβουλή που πήρε από την δικηγόρο των Εναγόντων. Περαιτέρω είναι η θέση της κυρίας Ιωάννου ότι η υπό εξέταση Αίτηση είναι αντικανονική και νομικά ανύπαρκτη αφού αυτή δεν συνοδεύεται από νομότυπη ένορκο ομολογία και τούτο γιατί συνοδεύεται από ένορκο δήλωση με ομνύοντα δικηγόρο που εργάζεται στο δικηγορικό γραφείο του συνηγόρου των Εναγομένων - Αιτητών. Τούτο εισηγείται η κα Ιωάννου δυνάμει των Αρχών της Νομολογίας καθιστά την Αίτηση μη υποστηριζόμενη δεόντως και νομικά ανύπαρκτη. Ακόμη εισηγείται ότι οι Εναγόμενοι - Αιτητές είναι αναξιόπιστοι και απώτερος στόχος τους είναι να εμποδίσουν τους Ενάγοντες από του να δρέψουν τους καρπούς της επιτυχίας τους από την εκδοθείσα απόφαση. Η πρόθεση τους αυτή προκύπτει, κατά την εισήγηση της κυρίας Ιωάννου, και από το γεγονός ότι οι Εναγόμενοι - Αιτητές αμέσως μετά την εκδοθείσα απόφαση προσπάθησαν να αποξενώσουν την μόνη περιουσία που έχουν στην Κύπρο, ήτοι την κατοικία που αγόρασαν από τους Ενάγοντες, τούτο δε αποφεύχθηκε μόνο επειδή η Ενάγοντες πρόλαβαν και καταχώρησαν MEMO επί της περιουσίας αυτής. Ακόμη είναι η θέση της κυρίας Ιωάννου ότι οι Εναγόμενοι - Αιτητές, δεν έχουν σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας στην Έφεση τους, είναι αλλοδαποί και διαμένουν στο Ηνωμένο Βασίλειο σε άγνωστη διεύθυνση, η μόνη δε περιουσία που έχουν στην Κύπρο είναι η κατοικία που έχουν αγοράσει από τους Ενάγοντες και τυχόν απελευθέρωση της από το ΜΕΜΟ θα έχει σαν συνέπεια να την αποξενώσουν και να καταστεί αδύνατη η ικανοποίηση της απόφασης μετά από την αποπεράτωση της Έφεσης. Αντιθέτως εισηγείται η κυρία Ιωάννου οι Ενάγοντες έχουν πολύ καλές πιθανότητες να επικυρωθεί η πρωτόδικη απόφαση από το Εφετείο, είναι ευκατάστατοι και αξιόχρεοι, αφού μόλις τους ζητήθηκε παρείχαν και ασφάλεια εξόδων με τη κατάθεση του ζητηθέντος ποσού στο Δικαστήριο, κατέχουν περιουσία στην Πορτογαλία χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και είναι σε θέση να επιστρέψουν το όποιο ποσό λάβουν από τους Εναγόμενους - Αιτητές στην περίπτωση που ακυρωθεί η πρωτόδικη απόφαση. Σε σχέση με το ποσό που έχουν καταθέσει οι Εναγόμενοι σε λογαριασμό του δικηγόρου τους, όπως φαίνεται από το Τεκμήριο Γ που επισυνάπτεται στην ένορκο δήλωση του κύριου Σιμιλλίδη, είναι η θέση της κυρίας Ιωάννου ότι εκτός από το γεγονός ότι τούτο είναι μικρότερο από το ποσό που θα δικαιούνται να λάβουν οι Ενάγοντες, τούτο δεν μπορεί να θεωρηθεί επαρκής εξασφάλιση αφού είναι κατατεθειμένο σε λογαριασμό του δικηγόρου τους. Όσον αφορά τα έξοδα της αγωγής η κυρία Ιωάννου αναφέρει στην ένορκο της δήλωση, ότι η συνήγορος των Εναγόντων - Καθ' ων η Αίτηση αναλαμβάνει την υποχρέωση να το επιστρέψει εάν και εφόσον της καταβληθεί, σε περίπτωση που το Εφετείο εκδώσει τέτοια διαταγή. Εν κατακλείδι εισηγείται ότι η υπό εξέταση Αίτηση είναι και καταχρηστική γι' αυτό θα πρέπει να απορριφθεί και για το λόγο αυτό. Οι δικηγόροι των δύο πλευρών αποποιήθηκαν στις 7.1.2011, που η Αίτηση ήταν ορισμένη για ακρόαση, του δικαιώματος τους να αντεξετάσουν η κάθε πλευρά τους ενόρκως δηλούντες στην Αίτηση και ένσταση αντίστοιχα, περιοριζόμενοι σε αγορεύσεις. Τις εν λόγω αγορεύσεις τους ετοίμασαν γραπτώς, τις διάβασαν και αντίγραφα τους κατέθεσαν στο Δικαστήριο. Το σύνολο των όσων αναφέρουν οι συνήγοροι έχει μελετηθεί και ληφθεί υπόψη και αναφορά σε αυτό στην παρούσα, θα γίνεται όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Ο συνήγορος των Αιτητών - Εναγομένων, στην αγόρευση του επικαλέστηκε σε σχέση με τα γεγονότα, τις θέσεις που προβάλλονται στην Αίτηση και στην ένορκο δήλωση που την υποστηρίζει. Όσο αφορά την νομική πτυχή, επικαλέστηκε την σχετική νομολογία, παραπέμποντας σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η συνήγορος των Εναγόντων - Καθ' ων η Αίτηση, στη δική της αγόρευση επίσης προέβαλε τις θέσεις και επιχειρήματα των Εναγόντων όπως αυτά πηγάζουν από την ένσταση τους και περαιτέρω αναφορικά με τη νομική πτυχή παρέπεμψε το Δικαστήριο στους σχετικούς περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, έκαμε δε αναφορά στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Νίκος Σταύρου Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd, Πολ. Εφ. 10949

(2001)1 Α.Α.Δ. 1978. Κρίνω σκόπιμο και ορθό προτού εξετάσω οποιοδήποτε άλλο θέμα αναφορικά με την έκβαση της υπό εξέταση Αίτησης να εξετάσω τον λόγο ένστασης των Εναγόντων με αριθμό 1, ήτοι τη θέση ότι η Αίτηση είναι νομικά ανύπαρκτη και αντικανονική καθότι δεν συνοδεύεται από νομότυπη και νομικά αποδεκτή ένορκο ομολογία αφού η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει ταύτην έχει δοθεί από δικηγόρο που εργάζεται στη δικηγορική εταιρεία που εκπροσωπεί τους Αιτητές - Εναγόμενους. Τούτο διότι η νομολογία, κατά τη θέση της ενόρκως δηλούσας που υποστηρίζει την ένσταση των Εναγόντων, καθορίζει ότι δεν είναι αποδεκτό και συνακόλουθα την καθιστά ως μη υπάρχουσα αφήνοντας την Αίτηση έκθετη σε απόρριψη αφού δεν υποστηρίζεται επαρκώς από τα γεγονότα που δικαιολογούν τις αιτούμενες θεραπείες. Επισημαίνω κατ' αρχάς ότι η συγκεκριμένη θέση δεν απετέλεσε αντικείμενο περαιτέρω σχολιασμού και δεν ασχολήθηκε καθόλου με αυτή στην αγόρευση της η συνήγορος των Εναγόντων - Καθ' ων η Αίτηση. Επίσης ούτε έγινε παραπομπή και επίκληση οποιασδήποτε απόφασης ή αυθεντίας που να υποστηρίζει την θέση της κας Μαρίας Ιωάννου. Ανεξάρτητα όμως από αυτό έχω μελετήσει το θέμα το οποίο έχει εγερθεί και από την έρευνα που έχω πραγματοποιήσει δε θα συμφωνήσω και δεν αποδέχομαι την θέση όπως αυτή εκφράζεται στον λόγο ένστασης αρ. 1 της ένστασης. Αυτό το οποίο έχει καθορισθεί από τη νομολογία είναι ότι συνήγορος ο οποίος χειρίζεται προσωπικά μία υπόθεση ενώπιον Δικαστηρίου δεν μπορεί να ενεργεί ταυτόχρονα σαν δικηγόρος και μάρτυρας και επίσης ότι δεν είναι επιθυμητό δικηγόροι να προβαίνουν σε ενόρκους δηλώσεις που υποστηρίζουν αιτήσεις των πελατών τους μέσα στα πλαίσια δικαστικής διαδικασίας. Στην ενώπιον μου υπόθεση και στην υπό εξέταση Αίτηση, ο δικηγόρος ο οποίος χειρίστηκε προσωπικά την υπό εξέταση Αίτηση είναι ο κ. Παύλος Ευθυμίου και όχι ο κ. Τάκης Σιμιλλίδης που έχει επαγάγει την ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση των Εναγομένων. Πρόσθετα δεν έχει τεθεί ζήτημα ο κ. Σιμιλλίδης να ενήργησε υπό την ιδιότητα του μάρτυρα και του συνηγόρου κατά το χειρισμό της παρούσας Αίτησης. Ακόμη ο κ. Τάκης Σιμιλλίδης αποκαλύπτει τις πηγές της πληροφόρησης του και δηλώνει ότι έχει προσωπική γνώση των όσων επικαλείται, θέση η οποία δεν έχει επίσης αμφισβητηθεί Για το συγκεκριμένο ζήτημα στην υπόθεση Ανδρέας Χριστοδούλου ν. Θεοδώρας Αγαθοκλέους

(1996)1Β Α.Α.Δ 1203, στις σελίδες 1205 και 1206 το Ανώτατο Δικαστήριο αναφέρει τα εξής: «Ο κ. Ιωάννου δεν αναφέρθηκε τελικά στο περιεχόμενο της μαρτυρίας του κ. Μπενάκη ή στα όσα αυτή τεκμηρίωνε. Θα έπρεπε, όπως πρότεινε, να μήν της προσδώσουμε σημασία επειδή προερχόταν από δικηγόρο και επικαλέστηκε τις υποθέσεις In Re Efthymiou

(1987)1 C.L.R. 329 και Thanos Hotels Ltd ν. Ιωάννου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1036 σε σχέση με την υπογραφή ένορκης δήλωσης από τους δικηγόρους που ταυτόχρονα χειρίζονται την υπόθεση. Επίσης την υπόθεση In Re LA. an Advocate

(1987)1 C.L.R. 319 που αφορούσε στο εντελώς άσχετο θέμα της πειθαρχικής καταδίκης δικηγόρου επειδή με ένορκη δήλωση ανέλαβε προσωπικά υποχρέωση πληρωμής διατροφής σε περίπτωση παράλειψης του πελάτη του. Υποδείξαμε στον κ. Ιωάννου πως εδώ ο κ. Μπενάκης δεν εμφανιζόταν ως δικηγόρος στην υπόθεση και πως, όπως δέχθηκε και ο ίδιος με την απόσυρση σχετικών ισχυρισμών του στην ένσταση, εκείνος είχε την προσωπική γνώση για τα γεγονότα στα οποία αναφέρθηκε. Υποστήριξε τότε ο κ. Ιωάννου πως το ενδεδειγμένο θα ήταν να ενημερώσει ο κ. Μπενάκης τον εφεσείοντα για να υπογράψει εκείνος την ένορκη δήλωση πάνω στη βάση πληροφοριών, όπως είχε δικαίωμα δυνάμει της Δ.39 θ.2 των Θεσμών περί Πολιτικής Δικονομίας, οπότε θα είχε και εκείνος μεγαλύτερη ευχέρεια αντεξέτασης αφού δεν θα ήταν στο εδώλιο του μάρτυρα συνάδελφός του. Αποκαλύπτεται παρανόηση της νομολογίας πάνω στο θέμα αλλά και σύγχυση ως προς τη δυνατότητα που προσφέρει η Δ.39 θ.2 και της μεθόδου απόδειξης αμφισβητούμενων ισχυρισμών. Για τους σκοπούς όμως της παρούσας υπόθεσης αρκεί να σημειώσουμε πως δεν υπάρχει τίποτε που να αποκλείει πρόσωπο που γνωρίζει γεγονότα σχετικά προς επίδικο ζήτημα να καταθέτει ως μάρτυρας, επειδή είναι δικηγόρος. Το ασυμβίβαστο όπου υπάρχει, αφορά στην ταυτόχρονη ανάληψη της ιδιότητας του δικηγόρου στην ίδια υπόθεση, (βλ. συναφώς Περέλλα Τζεννάρο (Αρ.1)

(1995)1 Α.Α.Δ. 356.» Επίσης στην υπόθεση Thanos Hotels Ltd v. Δημήτρη Ιωάννου

(1991)1 Α.Α.Δ 1036, στις σελίδες 1041 το Ανώτατο Δικαστήριο αναφέρει τα εξής: «Τελειώνοντας θα θέλαμε να σχολιάσουμε το γεγονός ότι η Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση έγινε από το συνήγορο των Αιτητών. Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει επανειλημμένα σχολιάσει το ανεπιθύμητο της πρακτικής αυτής και θα αναμέναμε ότι το φαινόμενο αυτό θα έπρεπε να είχε ήδη εκλείψει. Για τους πιο πάνω λόγους και με βάση τις αρχές που παραθέσαμε, η έφεση απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος των Εφεσειόντων- Εναγομένων.» ( βλέπε επίσης για το ίδιο ζήτημα την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Re Efthymiou

(1987)1 C.L.R 329). Συνακόλουθα και εφόσον τα ενώπιον μου γεγονότα δεν ταυτίζονται με αυτά τα οποία επιτάσσει η νομολογία, βλέπε Ανδρέας Χριστοδούλου ν. Θεοδώρας Αγαθοκλέους ανωτέρω, ο λόγος ένστασης με αρ. 1 της ένστασης απορρίπτεται. Προχωρώ τώρα να εξετάσω κατά πόσο οι θεραπείες που αιτούνται οι Εναγόμενοι 1 και 2 και το αιτούμενο διάταγμα για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης υποστηρίζεται επαρκώς, τόσο από τα γεγονότα όσο και από τη νομική πτυχή, έτσι ώστε να δικαιολογείται η έκδοση του. Όσο αφορά τα γεγονότα, η κρίση του Δικαστηρίου θα βασιστεί επί των όσων αναφέρονται στις ενόρκους δηλώσεις που υποστηρίζουν την Αίτηση και την ένσταση. Επισημαίνω δε ότι αυτά δεν έχουν αμφισβητηθεί αφού οι ομνύοντες δεν αντεξετάστηκαν. Σε σχέση δε με την νομική πτυχή παραθέτω κατωτέρω τα όσα έχουν καθιερωθεί και αφορούν αιτήσεις παρόμοιας φύσεως με την υπό εξέταση. Στο σύγγραμμα Halsbury´s Laws of England 4η έκδοση Τόμος 17, στην παράγραφο 454 υπό τον τίτλο "Stay of execution pending appeal" γίνεται αναφορά στον βασικό κανόνα σε σχέση με το ζήτημα της αναστολής εκτέλεσης της απόφασης ενώ εκκρεμεί έφεση, όπως αυτός απευθείας τίθεται με τον κανονισμό 18 της Δ.35 των Διαδικαστικών Κανονισμών περί Πολιτικής Δικονομίας. Αναφέρει σχετικά: "Except so far as the court below or the Court of Appeal may otherwise direct, an appeal does not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision of the court below, and no intermediate act or proceeding is invalidated by an appeal." Στην παράγραφο 451 του ως άνω αναφερόμενου συγγράμματος, υπό τον τίτλο "Stay of execution generally" αναφέρεται επίσης μεταξύ άλλων ότι: ". . . On the contrary, the court's inherent jurisdiction to stay the execution of a judgment or order is limited in its extent, and can only be exercised on grounds that are relevant to a stay of the enforcement proceedings themselves, and not to matters which may operate as a defence in law or relief in equity, for such matters must be specifically raised by way of defence in the action itself. The special circumstances which entitle the court to stay execution of a money judgment are circumstances which go to the enforcement of the judgment and not those which go to its validity or correctness." Όπως εξάλλου υποδεικνύεται στην Αγγλική Δικαστηριακή Πρακτική ( Annual practice) του 1958, στη σελίδα 1697: "It is in the discretion of the Court to grant or refuse a stay (Becker - v - Earl´s Court Ltd

(1911)56 SJ 206; The Ratata [1897] P at p. 132; A. G. - v - Emerson

(1889)24 QBD pp.58,59), and the Court will grant it where the special circumstances of the case so require." Σε σχέση με την αναστολή της εκτέλεσης αναφορικά με τα έξοδα της διαδικασίας, είναι αναγκαίο να σημειωθεί η θέση η οποία προβάλλεται στο σύγγραμμα Halsbury´s Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, σελίδα 272, παράγραφος 455, όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι: "As a rule, a stay of execution as to costs pending an appeal is not granted when the respondent's solicitor undertakes to repay the cost paid to him if the applicant is successful on the appeal, but this practice is not invariable." Περαιτέρω, σε σχέση με το ζήτημα των εξόδων και της δυνατότητας αναστολής εκκρεμούσης της Έφεσης, στην Αγγλική Δικαστηριακή Πρακτική (Annual Practice) του 1958, σελίδα 1698, στην παράγραφο υπό τον τίτλο "Terms on which a stay is ordered" εντοπίζονται μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: "These are in the discretion of the Court, but in regard to the payment of costs under the judgment or order appealed from they are usually that the costs shall be paid to the solicitor of the other side on his personal undertaking to return them if the appeal is successful." Σε κάθε περίπτωση πάντως, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ανάμεσα στις ειδικές περιστάσεις που το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη του για την έγκριση αιτήματος αναστολής εκτέλεσης απόφασης, αποτελεί το γεγονός ότι υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης τυχόν μη έγκριση του αιτήματος και κατά συνέπεια πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους ή κατ΄ άλλο τρόπο ικανοποίηση της απόφασης θα καθιστούσε τυχόν επιτυχία της Έφεσης άνευ αντικειμένου (nugatory) (βλ. Wilson - v - Church (no. 2)

(1879)12 Ch. D. 454, C.A., Metropolitan Real and General Property Trust Ltd - v - Slatters and Bodeca Ltd

(1941)1 All ER 310, C.A.) ή ακόμα τυχόν αφερεγγυότητα του Ενάγοντα θα ήταν δυνατό να οδηγήσει σε αδυναμία επιστροφής του εξ αποφάσεως χρέους και εξόδων σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης, ή ακόμα, το γεγονός ότι ο εξ αποφάσεως δανειστής είναι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού, εντασσόμενο βέβαια στο σύνολο των πραγματικών περιστατικών που περιβάλλουν την κάθε υπόθεση. Οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (βλ. υποθέσεις Ναυτικός Όμιλος Πάφου -v- Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 ΑΑΔ 1147 και Πραξιτέλης Βογαζιανού -ν- Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(1997)1 ΑΑΔ, σελίδα 591). Οι αρχές που διέπουν το θέμα αναστολής εκτέλεσης της πρωτόδικης απόφασης μέχρι την εκδίκαση Έφεσης, έχουν επίσης τεθεί σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Δημοκρατίας. Στην υπόθεση ABP Holdings Ltd - v - Kittalides κ.α. (Αρ. 1)

(1994)1 ΑΑΔ 287, αναφέρθηκε μεταξύ άλλων από το σεβαστό δικαστή (όπως ήταν τότε) κ. Στυλιανίδη ότι: «Η αναστολή εκτέλεσης της Δικαστικής απόφασης βρίσκεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται με βάση δύο αρχές:

1. Ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει δεν πρέπει να στερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, του καρπού της επιτυχίας του.
2. Το ένδικο μέσο της Έφεσης το οποίο ασκείται δικαιωματικά δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητάς του. (Βλ. μεταξύ άλλων Gruno - v - Ship "Algazera"

(1980)1 CLR 595, Essex Overseas - v - Legent Shipping

(1981)1 CLR 263, Phoenix - v - Al Khalaf Exhibition

(1981)1 CLR 673, Mavrochanna and Another - v - Michael

(1984)1 CLR 760, Charalambous - v - Nicolaides & Neophytou

(1985)1 CLR 737, Μέγας Χ"Ευαγγέλου - ν - Dorami Marine Limited και Άλλων

(1991)1 ΑΑΔ 172, Ναυτικός Όμιλος Πάφου - ν - Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 ΑΑΔ 1147). Το Δικαστήριο, στην άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, με βάση τις πιο πάνω αρχές, λαμβάνει υπόψη τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης.» Στην υπόθεση Παναγιώτα Νεοφύτου - ν - Χρυσάνθης Δημητρίου

(1989)1 ΑΑΔ 592 ο σεβαστός πρώην Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Πικής, (Δικαστής όπως ήταν τότε) πραγματευόμενος το ζήτημα ανέφερε μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: «Η άσκηση Έφεσης δεν αναιρεί ούτε αναστέλλει την πρωτόδικη απόφαση. Η απόφαση παραμένει ισχυρή και διατηρεί τον τελεσίδικό της χαρακτήρα μέχρι την τροποποίηση, ή ανατροπή της από το Ανώτατο Δικαστήριο στην άσκηση της δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας του. Οποιαδήποτε τροποποίηση ή ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης έχει αναδρομική ισχύ και συνεπάγεται ανάλογα με την περίπτωση την αναδιαμόρφωση της πρωτόδικης απόφασης. Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για αναστολή πρωτόδικης απόφασης εξαρτάται από το αποτέλεσμα της εξισορρόπησης δύο εξίσου σημαντικών παραγόντων για την απονομή της δικαιοσύνης. Τη διασφάλιση, αφενός, του τελεσίδικου χαρακτήρα της πρωτόδικης απόφασης και της απόδοσης στο διάδικο που έχει επιτύχει τον καρπό της επιτυχίας του και την εξασφάλιση, αφετέρου, της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση Έφεσης. Οι αρχές αυτές καθώς και η νομολογία επεξηγούνται στην υπόθεση E.Y.R.I.K and others - v - Kotsonis

(1986)1 CLR 617. Ο συγκερασμός των δύο αρχών επιτυγχάνεται συνήθως με την πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους στον ενάγοντα (εξ αποφάσεως δανειστή), όταν το αντικείμενο της απόφασης αποτιμάται σε χρήμα και την παράλληλη παροχή εγγύησης από τον εξ αποφάσεως δανειστή ότι θα επιστρέψει το αντικείμενο της απόφασης ή μέρος του ανάλογα και σύμφωνα με οποιαδήποτε τροποποίηση της πρωτόδικης απόφασης ήθελε διατάξει το Εφετείο.» Σε κάθε περίπτωση στόχος του Δικαστηρίου θα πρέπει να είναι η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων. Προς επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου επιβάλλεται η στάθμιση του κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής όσο και την ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση της Έφεσης. Οι δύο αυτοί παράγοντες εξισορροπούνται με γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Η εξισορρόπηση συνήθως επιτυγχάνεται με την επιβολή τέτοιων όρων που να εξασφαλίζουν ένα υγιές ισοζύγιο μεταξύ των συγκρουόμενων συμφερόντων των δύο πλευρών (βλ. Ιωσηφάκης - ν - Αριστοδήμου

(1990)1 ΑΑΔ 394). Επανερχόμενος στα υπό ουσιαστική διερεύνηση ζητήματα της παρούσας Αίτησης και στην προσπάθεια εξισορρόπησης των συγκρουόμενων συμφερόντων και δικαιωμάτων των διαδίκων, θα πρέπει να σημειωθεί πως δεν μπορεί με βεβαιότητα να γίνει πρόγνωση ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης εναντίον της πρωτόδικης απόφασης. Επίσης στο παρόν στάδιο σπεύδω να σημειώσω ότι ο χρόνος που έχει διαρρεύσει από την έκδοση της απόφασης μέχρι την καταχώρηση της υπό συζήτησης Αίτησης, κρίνω ότι δεν μπορεί να αποτελέσει αρνητικό παράγοντα στην έκβαση της, αφού αυτή καταχωρήθηκε προτού παρέλθει χρονικό διάστημα ενός μηνός από την έκδοση της απόφασης, ήτοι δεν παρατηρείται καθυστέρηση στην καταχώρηση της. Ως εκ τούτου δεν θεωρώ, αφού ούτε και έχει τεθεί τέτοια εισήγηση, ότι υπάρχει λόγος για να εξετάσω περαιτέρω την πτυχή αυτή. Παράλληλα θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι Εναγόμενοι - Αιτητές δεν έχουν καταβάλει οποιοδήποτε ποσό έναντι του εξ αποφάσεως χρέους μέχρι σήμερα, ενώ συνεχίζουν να έχουν εγγεγραμμένο επ' ονόματι τους το ακίνητο που αγόρασαν από τους Ενάγοντες για το ποσό των £202.000,00 ήτοι €345,137,

1. Ακόμα και εφόσον τούτο δεν αμφισβητήθηκε, όπως προκύπτει από την ένορκο δήλωση της κας Μαρίας Ιωάννου, οι Εναγόμενοι 1 και 2 προσπάθησαν αμέσως μετά την έκδοση της απόφασης να αποξενώσουν το εν λόγω ακίνητο κάτι που δεν πέτυχαν λόγω επιβάρυνσης τούτου με την εκδοθείσα απόφαση στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Περαιτέρω το οποιοδήποτε ποσό βρίσκεται κατατεθειμένο σε λογαριασμό του συνηγόρου τους δεν αποτελεί αυτομάτως και εγγύηση υπό μορφή δέσμευσης προς εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους, αφού ανά πάσα στιγμή με σχετικές οδηγίες τούτο μπορεί να μεταφερθεί σε οποιοδήποτε λογαριασμό εντός και εκτός Κύπρου. Ο κίνδυνος δε αυτός καθίσταται ακόμη πιο αυξημένος αφού αυτοί είναι κάτοικοι εξωτερικού. Επίσης η περιουσία που έχουν στην Κύπρο οι Εναγόμενοι - Αιτητές συνίσταται από το πιο πάνω αναφερόμενο ακίνητο και αν ακόμα εξακολουθεί να είναι κατατεθειμένο στο λογαριασμό των συνηγόρων τους, το ποσό που αναφέρεται στο Τεκμήριο Γ της ενόρκου δηλώσεως του κύριου Τάκη Σιμιλλίδη ύψους €32.503,
2. Το ποσό δε αυτό όπως εύκολα προκύπτει από απλές μαθηματικές πράξεις δεν είναι αρκετό να καλύψει το μέχρι σήμερα οφειλόμενο ποσό δυνάμει της εν λόγω απόφασης, τα έξοδα και τους τόκους αφού επί του ποσού της απόφασης εκ €25.002,30 έχει επιδικαστεί τόκος ύψους 8,5% ετησίως από 31.3.2003 μέχρι πλήρους εξόφλησης, ήτοι προστίθεται στο εν λόγω ποσό για κάθε χρόνο που περνά ποσό ύψους €2.125,
3. Πρόσθετα τα έξοδα έχουν υπολογιστεί και εγκριθεί στο ποσό των €3.592,83 πλέον τόκο, πλέον Φ.Π.Α. Ένας πρόχειρος υπολογισμός του ποσού των τόκων μέχρι και 31.3.2010, δείχνει οτι το ποσό γι αυτούς ανέρχεται σε €14.875,00 αν δε προστεθεί και το ποσό που αντιστοιχεί σε έντεκα μήνες, ήτοι μέχρι και 28.2.2011, εξ €1.947,00 εύκολα προκύπτει πως μέχρι σήμερα το εξ αποφάσεως χρέος, πλέον τόκοι και έξοδα ξεπερνά τις €45.000,
4. Σε σχέση τέλος με την αξία του πιο πάνω αναφερομένου ακινήτου, ιδιοκτησίας των Εναγομένων - Αιτητών, όπως διαφαίνεται από τους ισχυρισμούς των ιδίων των Εναγόντων στην Έκθεση Απαίτησης τους είναι πέραν των €300.000,
5. Όμως το γεγονός της εγγραφής της δικαστικής απόφασης επί του εν λόγω ακινήτου (memo), δεν εξυπακούει αυτόματα και την εξασφάλιση του εξ αποφάσεως χρέους, των τόκων και των εξόδων αφού δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου κατά πόσο το εν λόγω ακίνητο επιβαρύνεται με οποιεσδήποτε άλλες επιβαρύνσεις που προηγούνται του memo των Εναγόντων. Ακόμη σε σχέση με το συγκεκριμένο ζήτημα σε περίπτωση επιτυχίας της υπό εξέταση Αίτησης η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης αυτομάτως θα επηρεάσει και την εν λόγω εγγραφή. Από την άλλη και οι ίδιοι οι Ενάγοντες όπως επίσης προκύπτει από την ένορκο δήλωση του κυρίου Τάκη Σιμιλλίδη, είναι αλλοδαποί και μόνιμοι κάτοικοι εξωτερικού, Πορτογαλίας, όπως και η ομνύουσα προς υποστήριξη της ένστασης τους Μαρία Ιωάννου αναφέρει στην παράγραφο 8 της ενόρκου δηλώσεως της. Θα πρέπει βεβαίως να υπογραμμιστεί πως το γεγονός ότι οι Ενάγοντες διαμένουν εκτός Κύπρου, ήτοι στη Πορτογαλία, δεν μπορεί άνευ άλλου τινός να οδηγήσει στην υιοθέτηση της θέσης ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο σε περίπτωση πληρωμής του ποσού της απόφασης και των εξόδων, να δημιουργήσει σοβαρές επιπλοκές στο μέλλον. Δεν μπορεί ωστόσο παρά να εντοπιστεί το γεγονός πως δεν έχει αναφερθεί κατά πόσο οι Ενάγοντες, είναι ιδιοκτήτες ή δικαιούχοι οποιασδήποτε περιουσίας ή άλλων στοιχείων στη Κύπρο. Όπως δε είναι αυξημένος ο κίνδυνος αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων που έχουν στην Κύπρο οι Εναγόμενοι, άλλο τόσο και ακόμη πιο αυξημένος είναι ο κίνδυνος να αποξενώσουν τα δικά τους περιουσιακά στοιχεία οι Ενάγοντες πού αυτοί έχουν στο εξωτερικό. Επισημαίνω βεβαίως ότι πέραν του γενικού ισχυρισμού ότι είναι αξιόχρεοι και ότι είναι κάτοχοι περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό, δεν έγινε οποιαδήποτε συγκεκριμένη αναφορά είτε στο είδος είτε στην αξία των εν λόγω περιουσιακών τους στοιχείων, τα οποία θα μπορούσαν, αντικειμενικά πάντα θεωρούμενα, να διασκεδάσουν τις ανησυχίες των Εναγομένων - Αιτητών για την δυνατότητα τούτων να επιστρέψουν τα ποσά της απόφασης που θα τους καταβληθούν σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης. Υπό το φώς των πιό πάνω και έχοντας υπόψη την σχετική με το ζήτημα νομολογία, αλλά και μετά από συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων και αρχών που διέπουν την άσκηση της διακριτικής μου εξουσίας, διατάσσω την αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης που εξεδόθη εναντίον των Εναγομένων- Αιτητών στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή στις 20.8.2010, μέχρι πλήρους εκδίκασης της Έφεσης που καταχώρησαν εναντίον αυτής, με τους πιο κάτω όρους: (α) Οι Εναγόμενοι 1 και 2 ή οποιοσδήποτε από αυτούς, να καταθέσουν στο Δικαστήριο είτε ολόκληρο το ποσό της απόφασης πλέον τους τόκους μέχρι την ημερομηνία της τοιαύτης κατάθεσης είτε τραπεζική εγγυητική για το ποσό της απόφασης πλέον τους τόκους, ως εγγύηση, για την περίοδο από σήμερα μέχρι την έκδοση απόφασης στην έφεση που έχουν καταχωρήσει στις 9.9.2010, εναντίον της πιο πάνω απόφασης ή μέχρι την με οποιοδήποτε άλλο τρόπο τερματισμό της Έφεσης. (β) Οι Εναγόμενοι να καταβάλουν στην δικηγόρο των Εναγόντων τα επιδικασθέντα έξοδα της αγωγής, υπό την προϋπόθεση ότι η τελευταία θα αναλάβει προσωπική υποχρέωση είτε ενώπιον του Δικαστηρίου σήμερα είτε ενώπιον του Πρωτοκολλητή, με σχετική γραπτή δήλωση, ότι θα συμμορφωθεί αμέσως με οποιαδήποτε οδηγία ή διαταγή που το Εφετείο θα ήθελε εκδώσει στα πλαίσια της Έφεσης αναφορικά με τα έξοδα. Παρέχεται χρονικό διάστημα 45 ημερών στους Εναγόμενους για να συμμορφωθούν με τους όρους αναστολής της εκτέλεσης της απόφασης. Σε περίπτωση παράλειψης των Αιτητών - Εναγομένων να συμμορφωθούν προς τους όρους αναστολής εντός του πιο πάνω καθορισθέντος χρονικού διαστήματος, η απόφαση θα υπόκειται σε εκτέλεση. Τα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή του κανόνα που ισχύει σε παρόμοιες περιπτώσεις, επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων - Αιτητών. (Υπ.) .......... Τ. Κατσικίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο