ALPHA PANARETI PUBLIC LTD ν. Lorraine Nash, Αρ. Αγωγής: 33/2010, 08.03.2011

ALPHA PANARETI PUBLIC LTD ν. Lorraine Nash, Αρ. Αγωγής: 33/2010, 08.03.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2011:A42 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ.Ι.ΚΙΤΣΙΟΥ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 33/2010 Μεταξύ: ALPHA PANARETI PUBLIC LTD από την Πάφο Ενάγουσας Και Lorraine Nash από το Ηνωμένο Βασίλειο Εναγόμενης ---------------- Ημερομηνία: 08.03.2011 Αίτηση ημερομηνίας 27.10.2010 για διαγραφή μέρους της Απάντησης και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση Για Εναγόμενη-Αιτήτρια: κος Ν. Δαμιανού(Κα Στεφάνου κατά την απόφαση) Για Ενάγουσα-Καθ΄ ης η Αίτηση: κα Στ. Φλωράκη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή: Αντικείμενο της παρούσας απόφασης αποτελεί η αίτηση της Εναγόμενης - Αιτήτριας ημερομηνίας 27.10.2010 (στο εξής η επίδικη αίτηση) η οποία καταχωρήθηκε με άδεια του Δικαστηρίου στα πλαίσια κλήσης για οδηγίες που εξέδωσε το Δικαστήριο. Με την επίδικη αίτηση ζητείται η διαγραφή μέρους της Απάντησης και Υπεράσπισης σε Ανταπαίτηση που καταχώρησαν οι Ενάγοντες. Ειδικότερα με την αίτηση ζητούνται τα πιο κάτω διατάγματα: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον την διαγραφή μέρους της Απαντήσεως στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση που κατεχωρήθη από μέρους των εναγόντων εις την υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό υπόθεση και συγκεκριμένα ολόκληρης της παραγράφου

1. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον την καταχώρηση τροποποιημένης συμφώνως της πιο πάνω διαγραφής Απαντήσεως στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση εντός 15 ημερών από της εκδόσεως του τοιούτου διατάγματος ή και εντός του χρόνου του οποίου ήθελε κρίνει ως δίκαιο και εύλογο το Δικαστήριο.» Περαιτέρω στην επίδικη αίτηση εκτίθενται γεγονότα τα οποία την στηρίζουν και έχουν ως ακολούθως: «(α) Στην έκθεση απαίτησης οι ενάγοντες επικαλούνται και στηρίζονται επί της επίδικη συμφωνίας πώλησης και στην εξακολούθηση της ισχύος της για να αξιώνουν στην βάση αυτή ποσό €89.000 οφειλόμενο σύμφωνα με τους όρους της σύμβασης ή και την επίδικη εκτέλεση της σύμβασης. (β) Στην έκθεση απαίτησης οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι η αξία του πωλούμενου ακινήτου είναι γύρω στις €110.000 (παράγραφος 5). (γ) Με την παράγραφο 11 της Απαντήσεως στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση οι ενάγοντες εγείρουν νέα βάση αγωγής, δηλαδή αποζημίωση λόγω τερματισμού ή καταγγελίας ή λήξεως ή ακύρωσης της σύμβασης με ισχυριζόμενη υπαιτιότητα της εναγομένης επικαλούμενη ζημιές ή απώλειες που μόνο στην έκθεση απαίτησης θα μπορούσαν να εγερθούν. (δ) Οι ισχυρισμοί στην παράγραφο 11 της Απαντήσεως στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση είναι ασύμβατοι ή και αντίθετοι με τους ισχυρισμούς των εναγόντων στην έκθεση απαίτησης τους και την διαμορφωμένη βάση αγωγής ή και διαζευκτικά ακόμη και με την παράγραφο 5 της έκθεσης απαίτησης. (ε) Οι εν λόγω ισχυρισμοί των εναγόντων γίνονται χωρίς άδεια για τροποποίηση της έκθεσης απαίτησης, δημιουργούν δικονομικό ή και διαδικαστικό ή και αποδεικτικό μειονέκτημα ή και πρόβλημα ή επηρεασμό της υπόθεσης της υπεράσπισης της εναγομένης ή και τείνουν να επηρεάσουν αρνητικά την υπεράσπισης. (στ) Οι εν λόγω ισχυρισμοί των εναγόντων αντιτίθενται στις πρόνοιες των σχετικών διαδικαστικών Κανονισμών που αφορούν τους κανόνες δικογράφησης.» Περαιτέρω η επίδικη αίτηση στηρίζεται στους Διαδικαστικούς Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 Κ.13-14, Δ.21 Κ.14, Δ.26 Κ.11, Δ.64, Δ.48 Κ.1-2, 8, 9 και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Στην πιο πάνω επίδικη αίτηση καταχωρήθηκε από τους Ενάγοντες (στο εξής καθ΄ ων η αίτηση) ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στηριζόμενη στους ακόλουθους λόγους: «(α) Η Αίτηση είναι παράτυπη και ουσιαστικά και νομικά αβάσιμη. (β) Η παράγραφος 11 της Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση δεν εγείρει νέα βάση αγωγής και/ή ισχυρισμούς οι οποίοι έπρεπε να περιληφθούν στην Έκθεση Απαίτησης. (γ) Οι ισχυρισμοί της παραγράφου 11 της Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση αποτελούν ουσιαστικά υπεράσπιση στην ανταπαίτηση που εγείρει η εναγομένη και/ή ασπίδα προστασίας των εναγόντων στην απαίτηση που εγείρει με την ανταπαίτηση της και/ή αντίστοιχη απαίτηση (cross claim) στην ανταπαίτηση της εναγομένης. (δ) Οι ισχυρισμοί της παραγράφου 11 της Απάντησης στην Υπεράσπιση και της Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση έχουν προκύψει από την ανταπαίτηση της εναγομένης η οποία βασίζεται σε κατ΄ ισχυρισμό τερματισμό της ίδιας της επίδικης συμφωνίας και σε καμία περίπτωση δεν εγείρεται νέα βάση αγωγής, καθότι η απαίτηση των εναγόντων αφορά και εξακολουθεί να αφορά υπόλοιπο τιμήματος της επίδικης συμφωνίας, η οποία σύμφωνα με την απαίτηση βρίσκεται σε ισχύ, γεγονός το οποίο οι ενάγοντες εξακολουθούν να ισχυρίζονται και προτίθενται να αποδείξουν κατά την ακρόαση της αγωγής. (ε) Οι ισχυρισμοί των εναγόντων για την αξία του ακινήτου στην παράγραφο 11 της Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση και τυχόν διαφορά τους με την έκθεση απαίτησης είναι θέμα πραγματικό που θα κριθεί κατά την εκδίκαση της υπόθεσης και γι΄ αυτό δεν απαιτείται τροποποίηση της έκθεσης απαίτησης με σχετική αίτηση. Ταυτόχρονα, η όποια τυχόν διαφορά, δεν επηρεάζει με οποιονδήποτε τρόπο την Υπεράσπιση της εναγομένης ή την Ανταπαίτηση της, ούτε μπορεί να προκαλέσει σύγχυση σε αυτή, ούτε την φέρει σε δύσκολη ή δυσμενή θέση.» Η ακροαματική διαδικασία της αίτησης διεξάχθηκε στη βάση αγορεύσεων των δικηγόρων των διαδίκων, επισημαίνεται ότι ούτε η αίτηση ούτε και η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης συνοδεύονται από ένορκη δήλωση, συνακόλουθα δεν τέθηκε ζήτημα αντεξέτασης ενόρκως δηλούντα. Από την πλευρά του ο ευπαίδευτος συνήγορος της αιτήτριας εισηγείται ότι εφόσον οι Ενάγοντες στην αγωγή τους εμμένουν στην εξακολούθηση της ισχύος και εφαρμογής της επίδικης συμφωνίας πώλησης, αξιώνοντας το ποσό των €89.000,00 καθώς και την ειδική εκτέλεση της συμφωνίας, δεν μπορούν με τις παραγράφους 10 και 11 της Απάντησης τους και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση, να διεκδικούν αποζημίωση λόγω τερματισμού ή καταγγελίας της επίδικης σύμβασης. Κάτι τέτοιο όφειλαν οι Ενάγοντες να το εγείρουν από την αρχή στην αγωγή τους έστω σε διαζευκτική βάση, συνεπώς με τις παραγράφους 10 και 11 εγείρεται νέα βάση αγωγής, στοιχείο το οποίο δεν είναι επιτρεπτό δυνάμει της Δ.19 Κ.
2. Έγινε δε σχετική επίκληση αναφορών από το Annual Practice του 1956 και στην αγγλική διάταξη που είναι ανάλογη της Δ.19 Κ.
3. Από την άλλη πλευρά η ευπαίδευτη συνήγορος των καθ΄ ων η αίτηση εισηγείται ότι με την παράγραφο 11 της Απάντησης και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση εγείρεται μία νέα όντως απαίτηση των Εναγόντων η οποία προέκυψε όμως από τους ισχυρισμούς της Εναγόμενης διά της Ανταπαίτησης της. Η νέα αυτή απαίτηση προκύπτει ταυτόχρονα με την Ανταπαίτηση της Εναγόμενης και από την ίδια επίδικη συμφωνία πώλησης της οποίας το κύρος είναι επίδικο θέμα. Ο μόνος σκοπός της παραγράφου 11 είναι να αποτελέσει ασπίδα (shield) των Εναγόντων σε περίπτωση που επιτύχει η Ανταπαίτηση της Εναγόμενης, πρόθεση δεν είναι να εγκαταλειφθούν οι ισχυρισμοί της έκθεσης απαίτησης. Θα ήταν δε άδικο για τους Ενάγοντες να διαταχθούν να τροποποιήσουν την έκθεση απαίτησης τους με αποτέλεσμα να επιβαρυνθούν με έξοδα και λαμβανομένου υπόψη ότι η νέα απαίτηση δεν μπορούσε να εγερθεί στην έκθεση απαίτησης. Προς υποστήριξη της θέσης των Εναγόντων έγινε παραπομπή στο Annual Practice του 1958 καθώς και σε αγγλική νομολογία. Νομική πτυχή: Λαμβάνοντας υπόψη τη νομική βάση της επίδικης αίτησης καθώς και τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τις αγορεύσεις κρίνεται σκόπιμο να παρατεθούν στη συνέχεια οι σχετικές διατάξεις και αυθεντίες οι οποίες σχετίζονται με το θέμα της επίδικης αίτησης. Η Δ.19 Κ.14 έχει ως ακολούθως: «
4. No pleading shall, except by way of amendment where leave to amend has been granted, raise any new ground of claim or contain any allegation of fact inconsistent with the previous pleadings of the party pleading the same." Αντίστοιχη στη δική μας διάταξη Δ.19 Θ.14 είναι η Αγγλική διάταξη Δ.19 Θ.
5. Στο σύγγραμμα The Annual Practice του 1958 όπου ερμηνεύεται η φράση "New ground" της αγγλικής διάταξης O.19 R.16, αναφέρονται στη σελίδα 471 τα εξής: «This meanς that a party´s second pleading must not contradict his first. If a plaintiff claims rent on his writ, he cannot claim the same sum in his reply as damages for unlawfully "holding over". (Duckworth v. McClelland 2 L.R. Ir. 527). Or, if the statement of claim alleges merely a negligent breach of trust, the reply must not assert that such breach of trust was fraudulent. (Kingston v. Corker 29 L.R. Ir. 364). Such inconsistent claims should be pleaded, if at all, alternatively in the statement of claim: and the plaintiff may amend his statement of claim once without leave before replying (O.28 r.2)» Μέσα από τις πιο πάνω αναφορές συνάγεται πως ο σκοπός της θεσμοθέτησης της Δ.19 Κ.14 είναι η αποφυγή διαφοροποίησης βάσης απαίτησης η οποία να επιφέρει αφ΄ ενός μεν πλεονέκτημα στα όσα προβάλλονται από την υπεράσπιση, η οποία δεν θα έχει την ευχέρεια να απαντήσει, αφ΄ ετέρου η αποφυγή πρόκλησης σύγχυσης στην υπεράσπιση η οποία έχει το δικονομικό δικαίωμα να γνωρίζει και να αντιμετωπίσει τους όποιους ισχυρισμούς του Ενάγοντα κατά τη δίκη. Όπως διαφαίνεται από τα νομολογηθέντα η παράθεση διαζευκτικής εκδοχής είναι μεν επιτρεπτή, μόνο όμως όταν γίνεται στο αρχικό δικόγραφο του Ενάγοντα ή αν δοθεί άδεια για τροποποίηση του, οπότε η υπεράσπιση θα έχει την ευχέρεια να αντικρούσει σε επίπεδο δικογράφου τις δύο ή περισσότερες εκδοχές του Ενάγοντα, καταχωρώντας υπεράσπιση στο αρχικό ή στο τροποποιημένο δικόγραφο. Όσον αφορά τη Δ.21 Κ.14, αλλά και τη Δ.26 Κ.11 δεν κρίνεται ορθό να παρατεθεί το περιεχόμενο τους, κρίνεται αρκετή η αναφορά και παρατήρηση του Δικαστηρίου ότι δεν σχετίζονται ή υποστηρίζουν το αίτημα της αιτήτριας. Επίσης όσον αφορά τη Δ.48 σημειώνεται ότι δεν προσφέρει στην ουσία της αίτησης, για δε τη Δ.64 θα επανέλθει αργότερα το Δικαστήριο στο παρόν δε στάδιο επισημαίνει πως η Δ.64 Κ.2 προβλέπει περί του χρόνου και τρόπου που θα υποβάλλεται ένα αίτημα για διαγραφή διαδικαστικού διαβήματος, δεν δίνει όμως δικονομικό δικαιοδοτικό έρεισμα για διαγραφή μέρους δικογράφου λόγω παράβασης της Δ.19 Κ.
6. Ως τέτοια διαταγή κατά το Δικαστήριο λειτουργεί η Δ.19 Κ.26 η οποία δεν περιλαμβάνεται στη νομική βάση της αίτησης, για το θέμα αυτό θα επανέλθει το Δικαστήριο όμως στη συνέχεια. Αξιολόγηση των εκατέρωθεν εκδοχών και συμπεράσματα Προτού επιχειρηθεί η αξιολόγηση των εκδοχών των διαδίκων θα πρέπει κατ΄ αρχήν να παρατηρηθεί ότι στην παρούσα υπόθεση δεν είμαστε αντιμέτωποι με την απλή περίπτωση ως προς την εφαρμογή της Δ.19 κ.14 και των όσων έχουν νομολογηθεί σχετικά μ΄ αυτήν, αλλά υπάρχει πιο σύνθετη μορφή του ζητήματος. Αφορά σε επίπεδο δικογράφων, δηλαδή με την υπεράσπιση έχει καταχωρηθεί και ανταπαίτηση, ενώ οι επίμαχες αναφορές των οποίων ζητείται η διαγραφή, αναφέρονται στο δικόγραφο της Απάντησης και Υπεράσπισης σε Ανταπαίτηση και όχι σε Απάντηση, αυτό βέβαια είναι και σε συνυφασμό με τη θέση των Εναγόντων, ότι οι εν λόγω αναφορές αποτελούν ασπίδα της υπεράσπισης και μόνο στην Ανταπαίτηση, και ουδόλως εγείρεται νέα βάση αγωγής ή απαίτησης. Περαιτέρω είναι ορθό να επισημανθεί πως για την επιτυχία ή όχι της επίδικης αίτησης προβάλλουν ενώπιον του Δικαστηρίου δύο βασικά ερωτήματα: (α) αν όντως εγείρεται νέα βάση απαίτησης με τις παραγράφους 10 και 11 της Απάντησης και Υπεράσπισης σε Ανταπαίτηση, και/ή θέσεις οι οποίες αντιμάχονται την αρχική εκδοχή των Εναγόντων όπως αυτή παρατίθεται στην έκθεση απαίτησης. (β) κατά πόσο η θετική απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα, δικαιολογεί το αίτημα για διαγραφή της παραγράφου 11 της Απάντησης και Υπεράσπισης σε Ανταπαίτηση. Για να απαντηθεί το (α) ερώτημα είναι χρήσιμο να γίνει σύντομη αναφορά επί της ουσίας των δικογράφων των διαδίκων. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης, δυνάμει πωλητηρίου εγγράφου και/ή γραπτής συμφωνίας που έγινε στην Πάφο κατά ή περί την 03.04.2007, οι ενάγοντες συμφώνησαν να πωλήσουν στην εναγόμενη ένα διαμέρισμα, το υπ΄ αριθμό Β4 στο μπλοκ «ANTIGONE HOUSE» το οποίο θα ανεγειρόταν σε μέρος ακινήτων των εναγόντων στη Γεροσκήπου της επαρχίας Πάφου, θα αποτελούσε δε μέρος του συγκροτήματος κατοικιών με την ονομασία "ARCADIA GARDENS". Το τίμημα πώλησης του πιο πάνω διαμερίσματος συμφωνήθηκε στο ποσό των €139.165,59 (£81.450,00) το οποίο θα πληρωνόταν ως ακολούθως: (α) ποσό €2.902,91 (£1.699,00) ως προκαταβολή. (β) ποσό €17.971,07 (£10.518,00) το οποίο θα πληρωνόταν με την υπογραφή του πωλητηρίου εγγράφου. (γ) ποσό €111.332,47 (£65.160,00) το οποίο θα πληρωνόταν κατευθείαν στους Ενάγοντες κατόπιν απαίτησης τους σταδιακά και σύμφωνα με την πρόοδο των εργασιών ανέγερσης του εν λόγω διαμερίσματος. (δ) ποσό €6.959,13 (£4.073,00) το οποίο θα πληρωνόταν με την παράδοση της κατοχής στην Εναγόμενη. Η Εναγόμενη σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης μέχρι την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής έχει πληρώσει το ποσό της προκαταβολής δηλαδή το ποσό των €2.902,91 (£1.699,00) και το ποσό το οποίο θα πληρωνόταν με την υπογραφή του πωλητηρίου εγγράφου ήτοι το ποσό των €17.971,07 (£10.518,00). Κατά τους ισχυρισμούς των Εναγόντων κανένα άλλο ποσό δεν έχει πληρωθεί από την Εναγόμενη παρόλο που οι εργασίες ανέγερσης του επίδικου διαμερίσματος έχουν προχωρήσει σημαντικά. Ενόψει των πιο πάνω η αξίωση των Εναγόντων είναι η ακόλουθη: «(α) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η συμφωνία και/ή το πωλητήριο έγγραφο ημερομηνίας 03/04/2007 εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ. (β) Απόφαση και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται και/ή να εξαναγκάζεται η εναγομένη να συμμορφωθεί με τον όρο 2.3 του πωλητηρίου εγγράφου ημερομηνίας 03/03/2007 και/ή να διατάσσεται να καταβάλει στους ενάγοντες το ποσό των €89.000,00 πλέον τόκους προς 9% ετησίως από 05/10/2009 μέχρι εξόφλησης, στα γραφεία τους στην Πάφο, στην οδό Αρτέμιδος 2, Κ. Πάφος εντός 10 ημερών από την επίδοση σε αυτής του εν λόγω διατάγματος. (γ) Διαζευκτικά απόφαση υπέρ των εναγόντων και εναντίον της εναγομένης για το ποσό των €89.000,00 λόγω παράβασης του πωλητηρίου εγγράφου ημερομηνίας 03/04/2007 και/ή ειδική εκτέλεση του εν λόγω εγγράφου και/ή άλλως. (δ) Γενικές Αποζημιώσεις για παράβαση σύμβασης. (ε) Τόκους προς 9% ετησίως επί του ποσού των €89.000,00 από την 05/10/2009 μέχρι εξόφλησης. (στ) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι ενάγοντες επιφυλάσσουν τα δικαιώματα τους να διεκδικήσουν το υπόλοιπο του τιμήματος πώλησης του πωλούμενου διαμερίσματος το οποίο θα καταστεί απαιτητό με την περαιτέρω πρόοδο των εργασιών ανέγερσης του πωλούμενου διαμερίσματος, την ολοκλήρωση της ανέγερσης αυτού και την παράδοση του στην Εναγομένη.» Στην Έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης η Εναγόμενη μεταξύ άλλων αναφέρει ότι, η συμφωνία κατέστη άκυρη ή/και ανεφάρμοστη ή/και μη εκτελεστή αφού καταγγέλθηκε από την Eναγόμενη ή/και υπήρξε υπαναχώρηση της ή/και υπαναχώρηση που έγινε αποδεκτή από τους Ενάγοντες από/ή περί τα μέσα του 2009 ή/και περί τις αρχές Νοεμβρίου 2009 ή/και προγενέστερα ή/και στη συνέχεια και επομένως η αξίωση των Εναγόντων για δέσμευση της Εναγόμενης στη συμφωνία με την καταβολή του τιμήματος ή/και συνέχιση της συμφωνίας είναι κατά νόμω και ουσία αβάσιμη. Η Εναγόμενη επίσης ισχυρίζεται ότι συνεπεία της πιο πάνω ακύρωσης ή/και τερματισμού ή/και υπαναχώρησης ή/και απόρριψης ή/και παράβασης της συμφωνίας ή/και μη εκτέλεσης της το καταβληθέν ποσό των €20.703,12 από μέρους της προς τους Ενάγοντες οφείλεται προς αυτήν και το ζητά ανταπαιτητικά. Στην Απάντηση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση οι Ενάγοντες αρνούνται τους προβαλλόμενους από την Εναγόμενη ισχυρισμούς και επαναλαμβάνουν τις αρχικές τους θέσεις, επιπλέον όμως, και ειδικότερα στις παραγράφους 10 και 11 αναφέρουν τα ακόλουθα: "
7. Περαιτέρω οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι ακόμα και αν αποδειχθεί ότι το Πωλητήριο Έγγραφο ημερ. 03/04/2007 είναι άκυρο και/ή έχει τερματισθεί και/ή έχει νομίμως καταγγελθεί γεγονός το οποίο αρνούνται κατηγορηματικά, η Εναγόμενη δεν μπορεί να διεκδικεί οποιεσδήποτε αποζημιώσεις από τους Ενάγοντες, καθ΄ ότι ακόμα και αν η Συμφωνία τερματίστηκε, ήταν με υπαιτιότητα της εναγομένης και ως εκ τούτου οι Ενάγοντες επιφυλάσσουν τα δικαιώματα τους για αποζημιώσεις λόγω παράβασης σύμβασης εκ μέρους της Εναγομένης.
8. Οι ενάγοντες δεσμεύονται να αναφέρουν κατά τη δικάσιμο περισσότερες λεπτομέρειες αναφορικά με τη ζημία που υπέστησαν, σε περίπτωση που το ως άνω πωλητήριο έγγραφο τερματίστηκε και/ή ακυρώθηκε με υπαιτιότητα της εναγομένης και/ή κριθεί ως εξ΄ υπαρχής άκυρο, την οποία θα διεκδικήσουν από την εναγομένη. Ενδεικτικά αναφέρεται από τους ενάγοντες ότι κατέβαλαν ποσό της τάξης των €16.699,87ή £9.774,= (ήτοι 12% επί του τιμήματος) ως έξοδα προώθησης και διαφήμισης του επίδικου διαμερίσματος, αλλά και ως μεσιτεία, δικηγορικά και άλλα έξοδα για την ολοκλήρωση της πώλησης του διαμερίσματος με αριθμό Β4 του ANTIGONE HOUSE, στο συγκρότημα ARCADIA GARDENS, στην Εναγομένη. Επίσης, οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι η αξία του επίδικου διαμερίσματος μειώθηκε κατά 30% από την αρχική τιμή πώλησης, ήτοι κατά €41.749,68 ως απόρροια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και της κατακόρυφης μείωσης της ζήτησης ακινήτων στην Πάφο με τα ίδια και/ή παρόμοια φυσικά και νομικά χαρακτηριστικά του επίδικου διαμερίσματος, η οποία έρχεται σε αντίθεση με την τεράστια προσφορά απούλητων διαμερισμάτων με ανάλογα χαρακτηριστικά." Με βάση τους πιο πάνω δικογαφημένους ισχυρισμούς το Δικαστήριο συμπεραίνει ότι τα όσα προβάλλουν οι Ενάγοντες στην παράγραφο 11 ανωτέρω (της Απάντησης και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση) δεν αποτελούν ισχυρισμούς Απάντησης και Υπεράσπισης ή Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση, αλλά ισχυρισμούς Ανταξίωσης συνδεδεμένης με νέα βάση απαίτησης η οποία δεν συνάδει με το αρχικό δικόγραφο της έκθεσης απαίτησης. Βέβαια επί του δικογράφου αυτού των Εναγόντων δεν υπάρχει ανταξίωση ξεχωριστή και πέραν των αρχικών αξιώσεων της επί της έκθεσης απαίτησης, κρίνεται όμως ότι η επιλογή αυτή των Εναγόντων βρίσκεται σε αντίθεση με το αρχικό δικόγραφο της Έκθεσης Απαίτησης και ως εκ τούτου το περιεχόμενο της παραγράφου 11 παραβιάζει τον κανόνα που θεσπίστηκε με τη Δ.19 Κ.
9. Επόμενο και κρίσιμο επίσης ως (β) ζήτημα είναι αναγκαίο να εξετασθεί αν το Δικαστήριο ενόψει του πιο πάνω συμπεράσματος του νομιμοποιείται στην έγκριση του αιτήματος για διαγραφή της παραγράφου 11 της Απάντησης και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση. Εξετάζοντας όλα τα στοιχεία που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου, διαπιστώνεται κατ΄ αρχήν ότι οι νομικές διατάξεις που επικαλείται η Αιτήτρια δεν δίνουν δικαιοδοτικό έρεισμα στο Δικαστήριο. Ως τέτοια διάταξη η οποία δίνει έρεισμα για διαγραφή δικογράφου, είτε μέρος αυτού, λειτουργεί η Δ.19 Κ.26 η οποία όμως δεν περιλαμβάνεται στην επίδικη αίτηση, συνεπώς υπάρχει ζήτημα παρατυπίας το οποίο απασχολεί το Δικαστήριο και ως εκ τούτου οφείλει να εξετάσει, ποιες είναι οι συνέπειες αυτής της παρατυπίας. Θα πρέπει εξαρχής να επισημανθεί ότι το Δικαστήριο βρίσκεται αντιμέτωπο με έλλειψη συμμόρφωσης με τη Δ.48 Κ.1, η οποία, επιβάλλει όπως σε κάθε αίτηση καθορίζεται το νομικό βάθρο αυτής με αναφορά στο άρθρο ή άρθρα της νομοθεσίας και των θεσμών που την στοιχειοθετούν, πρόκειται έτσι για όρο απαράβατο για την εγκυρότητα του δικονομικού μέτρου (βλέπε υπόθεση Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη κ.ά.