THUSHARA HEMANTHΑ DABARE ALBORUGE ν. VIDANE MOHONDIRAIGE SUJITH, Αρ. Αγωγής 290/2009, 15 Μαρτίου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2011:A43 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Κ. Κουνίδου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 290/2009 Μεταξύ: THUSHARA HEMANTHΑ DABARE ALBORUGE Ενάγοντα Και VIDANE MOHONDIRAIGE SUJITH Εναγόμενου ------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 15 Μαρτίου 2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τoν ενάγοντα: κ. Ι. Χαπάρης (για να ακούσει απόφαση ο κ. Μ. Μυτίδης) Για τον εναγόμενο : Καμία εμφάνιση Α Π Ο Φ Α Σ Η Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης, ο ενάγοντας ο οποίος κατάγεται από την Σρι Λάνκα και διέμενε στην Πάφο, κατά τον ουσιώδη για την αγωγή χρόνο, ήταν ηλικίας 34 ετών, υγιής και προτού έλθει στην Κύπρο ήταν αθλητής στο κρίκετ ενώ στην Κύπρο λάμβανε μέρος σε αγώνες κρίκετ που διοργάνωνε η Σρι Λανκέζικη κοινότητα. Στη χώρα του ο ενάγοντας εργαζόταν σε φάρμα εκτροφής πτηνών. Και πάλι σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης, ο εναγόμενος, κατά ή περί την 10.2.2007 ήταν ο οδηγός του μοτοποδηλάτου με αριθμούς εγγραφής ΕΥΜ 430, στο οποίο επέβαινε ο ενάγοντας ως συνεπιβάτης και το οποίο οδηγούσε στην οδό Χ. Παπαθεοχάρους στην Έμπα με κατεύθυνση τη διασταύρωση με την Λεωφ. Έμπας και την οδό Γ. Νεάρχου. Ισχυρίζεται ο ενάγοντας, ότι κατά τον πιο πάνω χρόνο και τόπο, ο εναγόμενος, λόγω δικής του αποκλειστικής αμέλειας και κατά παράβαση των καθηκόντων του, προκάλεσε δυστύχημα. Συγκεκριμένα, το μοτοποδήλατο που οδηγούσε και στο οποίο ήταν συνεπιβάτης ο ενάγοντας, συγκρούστηκε μαζί με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΗΕΡ 676, το οποίο οδηγείτο με κατεύθυνση την Τάλα κατά μήκος της Λεωφ. Έμπας με συνέπεια ο ενάγοντας να τραυματιστεί. Αξιώνει εναντίον του εναγόμενου, το ποσό των €2.405.18 ως ειδικές αποζημιώσεις, γενικές αποζημιώσεις, τόκους και έξοδα. Σύμφωνα με περιεχόμενο του φάκελο του Δικαστηρίου, το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε, δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 25.1.2010, στην Ασφαλιστική Εταιρεία του εναγόμενου χωρίς όμως να καταχωρηθεί εμφάνιση με αποτέλεσμα η αγωγή να οδηγηθεί σε απόδειξη. Για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης του ενάγοντα, κατατέθηκαν, ένορκη δήλωση του ενάγοντα, μεταφράσεις αυτής στην Αγγλική και Ελληνική γλώσσα, ένορκη δήλωση του Αστ. 2970 Ματθαίου Ματθαίου εξεταστή του δυστυχήματος, ένορκη δήλωση του γιατρού Χαράλαμπου Καμπουρή και ένορκη δήλωση του γιατρού Γιώργου Σιάμιση. Ευρήματα Δικαστηρίου: Με βάση την πιο πάνω μαρτυρία αλλά και το σύνολο του μαρτυρικού υλικού που τέθηκε ενώπιον μου καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Κατά την 10.2.2007 περί ώρα 19:30, ο ενάγοντας βρισκόταν ως συνεπιβάτης στο μοτοποδήλατο με αριθμούς εγγραφής ΕΥΜ 430, το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος, στην οδό Χαράλαμπου Παπαθεοχάρους με κατεύθυνση την λεωφόρο Έμπας. Ο εναγόμενος παρέλειψε να σταματήσει στο σημείο του δρόμου το οποίο ελέγχεται με σήμα ΣΤΟΠ στην οδό Χαράλαμπου Παπαθεοχάρους και να ελέγξει την τροχαία κίνηση στον κύριο δρόμο (Λεωφ. Εμπας) προτού εισέλθει εντός αυτής, με σκοπό να την διασχίσει και να εισέλθει στην οδό Γεωργίου Νεάρχου, με αποτέλεσμα, εισερχόμενος με το μοτοποδήλατο του εντός της Λεωφόρου Έμπας, να συγκρουστεί με το όχημα υπ΄αρ. εγγραφής ΗΕΡ 676 που οδηγούσε ο Βάσος Θεοδώρου και το οποίο κινείτο στην πιο πάνω λεωφόρο στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Συνεπεία της πιο πάνω σύγκρουσης, το μοτοποδήλατο του εναγόμενου ανατράπηκε, ο οδηγός και ο συνεπιβάτης κατέληξαν στην άσφαλτο και τραυματίστηκαν. Στη συνέχεια ο Αστ. 2970, Ματθαίος Ματθαίου, μαζί με τον Αστ. 1050 Ελευθέριο Χαριλάου, περί ώρα 19:50 επισκέφθηκαν την σκηνή του δυστυχήματος όπου βρήκαν τα δύο ενεχόμενα οχήματα στις τελικές τους θέσεις. Στη βάση των εξετάσεων και των μετρήσεων που έγιναν στη σκηνή του δυστυχήματος, ο Αστ. 2970 Μ. Ματθαίου ετοίμασε σχέδιο (Τεκμήριο 1 στην ένορκη του δήλωση), το οποίο απεικονίζει την σκηνή του δυστυχήματος. Το σημείο σύγκρουσης των δύο μηχανοκίνητων οχημάτων είναι το σημείο Χ επί του Τεκμηρίου
- Το μοτοποδήλατο στο οποίο επέβαινε ο ενάγων ως συνεπιβάτης σύρθηκε σε απόσταση 34 μέτρων από το σημείο της σύγκρουσης (σημείο Α1 στο σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος). Στην διασταύρωση της οδού Χαράλαμπου Παπαθεοχάρους υπήρχε ορατή προειδοποιητική πινακίδα με την ένδειξη STOP, η πιο πάνω οδός είναι ευθεία χωρίς οπτικά εμπόδια ώστε η προειδοποιητική πινακίδα να είναι ορατή από αρκετή απόσταση ενώ από το σημείο του αλτ υπάρχει οπτικό πεδίο πέραν των 100 μέτρων και από τις δύο κατευθύνσεις της λεωφόρου Έμπας. Κατά την ώρα του δυστυχήματος επικρατούσε σκοτάδι υπήρχε όμως ικανοποιητικός οδικός φωτισμός τόσο στην οδό Χ. Παπαθεοχάρους όσο και στην λεωφόρο Έμπας. Ο ενάγοντας, συνεπεία του τραυματισμού του μεταφέρθηκε στο τμήμα πρώτων βοηθειών του Νοσοκομείου Πάφου και στη συνέχεια εισήχθηκε για νοσηλεία στο Ορθοπεδικό τμήμα του Νοσοκομείου. Ο ενάγοντας υπέστη διπολικό κάταγμα κνήμης και περόνης αριστερά το οποίο αντιμετωπίστηκε συντηρητικά με ΓΕ ΜΚΠΔ (Γύψινος επίδεσμος ΜηροΚνημοΠοδικός) και εξήλθε από το Νοσοκομείο στις 13.2.
- Στις 27.7.2007 εισήχθη εκ νέου στο Νοσοκομείο όπου και διαπιστώθηκε ψευδάρθωση του κατάγματος και για αυτό στις 30.7.2007 χειρουργήθηκε με την μέθοδο κλειστής ασφαλιζόμενης ενδομυελικής ήλωσης. Παρέμεινε στο ορθοπεδικό τμήμα ως εσωτερικός ασθενής για περίοδο 4 ημερών και στις 3.8.2007 πήρε εξιτήριο. Σύμφωνα με το ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ. Χ. Καμπούρη ορθοπεδικού του Νοσοκομείου Πάφου ημερομηνίας 7.4.2009, το οποίο επισυνάπτεται ως Τεκμήριο στην ένορκη του δήλωση του, η πορεία του εξελιχθεί ομαλά και στο κάταγμα επήλθε πώρωση. Το γόνατο και η ΠΔΚ (ποδοκνημική) άρθρωση έχουν πλήρες εύρος κίνησης. Ο ασθενής βαδίζει ελεύθερα και μπορεί να εργάζεται. Ο ενάγοντας επανεξατάσθηκε τις 24.3.2009 και η κλινική του κατάσταση ήταν καλή ενώ εκκρεμεί η αφαίρεση των υλικών οστεοσύνθεσης. Στις 18.5.2009 ο εναγόμενος, εξετάστηκε από τον Ορθοπεδικό Χειρούργο - Τραυματολόγο Γεώργιο Σιάμιση, ο οποίος αν και διαπίστωσε ότι βαδίζει φυσιολογικά χωρίς πόνο παρουσιάζει ελαφρά χωλότητα κυρίως κατά την άσκηση ή σε ακραίες κινήσεις λόγω της ατροφίας των μυών του αριστερού κάτω άκρου καθώς και ελαφρύ περιορισμό των κινήσεων του γόνατος και ποδοκνημικής. Σύμφωνα με τον πιο πάνω γιατρό, η μείωση της κάμψης και έκταση της ποδοκνημικής προβλέπεται να είναι μόνιμη ενώ η αφαίρεση του ενδομυελικού ήλου θα παρουσιάσει βελτίωση στην κίνηση του γόνατος και αναμένεται να υποχωρήσει ο πόνος. Ο ενάγοντας κατά τον χρόνο του δυστυχήματος ήταν ηλικίας 34 ετών. Μετά το ατύχημα βάδιζε με πατερίτσες και έκανε φυσιοθεραπεία. Λόγω των τραυμάτων του υπέφερε από πόνους και είχε έντονη δυσχέρεια και αδυναμία κίνησης στο αριστερό πόδι ειδικότερα όταν ασκούσε πίεση σε αυτό και προσπαθούσε να βαδίσει φυσιολογικά. Μετά την επέμβαση εξακολουθούσε να έχει πόνους στο αριστερό πόδι κυρίως κατά την παρατεταμένη βάδιση και στο ανέβασμα σκάλων και συνέχισε να περπατά με την βοήθεια των πατερίτσων για περίοδο 3 μηνών. Ο πόνος άρχισε να υποχωρεί περίπου 7 μήνες μετά την χειρουργική επέμβαση Στις 19.3.2010, μετά από ιατρική εξέταση διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχε ουσιαστική μεταβολή στην κατάσταση του και εξακολουθούσε να υποφέρει από χωλότητα κατά την γρήγορη βάδιση και τρέξιμο. Παρουσίαζε ραχιαία κάμψη του αριστερού άκρου ποδός μειωμένη 15 βαθμούς και πελματιαία κάμψη 10 βαθμούς μειωμένη σε σχέση με το δεξί πόδι. Το αριστερό γόνατο παρουσιαζόταν σε πλήρη έκταση ενώ η κάμψη παρουσίαζε ελαφρά μειωμένη 15 βαθμούς του αριστερού σε σχέση με το δεξί. Η μείωση της κάμψης προβλέπεται να είναι μόνιμη. Μέχρι σήμερα εξακολουθεί να υποφέρει από πόνους στο αριστερό πόδι, κυρίως στο γόνατο κατά την παρατεταμένη ορθοστασία, γρήγορη βάδιση και ανέβασμα της σκάλας, ενώ υποφέρει από πόνους κατά την αλλαγή του καιρού. Ο ενάγων πριν από το δυστύχημα και από νεαρή ηλικία, ασχολείτο με το άθλημα του κρίκετ τόσο στην Κύπρο όσο και στην χώρα του. Συμμετείχε σε ομάδες 3ης κατηγορίας στο Σρι Λανκέζικο πρωτάθλημα κρίκετ καθώς και σε άλλα πρωταθλήματα της 3ης κατηγορίας (πιστοποιητικά συμμετοχής επισυνάπτονται στην ένορκη του δήλωση ως Τεκμήρια 2, 3 και 4). Ο ενάγων μετά το δυστύχημα στερήθηκε της ικανότητας να λαμβάνει μέρος σε αγώνες κρίκετ καθότι δεν μπορεί να τρέχει ή να στέκεται για μεγάλο χρονικό διάστημα και να κάνει βουτιές όπως απαιτεί το άθλημα. Το επάγγελμα του ενάγοντα στην χώρα του ήταν η γενική διαχείριση εκτροφείου πτηνών, εργασία η οποία απαιτούσε σκληρή χειρονακτική εργασία. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Βάση της παρούσας αγωγής αποτελεί το αστικό αδίκημα της αμέλειας όπως προδιαγράφεται από το άρθρο 51 του Κεφ.
- Τα στοιχεία που συνθέτουν το αστικό αδίκημα της αμέλειας τέθηκαν στην υπόθεση Στρατμαρκο Λτδ ν. Μιχαήλ
(1989)1 C.L.R. 453, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Στο σημείο αυτό επιβάλλεται μια διευκρίνιση των στοιχείων που συνθέτουν το αστικό αδίκημα της αμέλειας. Αμέλεια είναι, κατά το άρθρο 51 του Περί Αστικών Αδικημάτων,............ ..............,παράβαση καθήκοντος επιμέλειας. Το καθήκον τούτο περιλαμβάνει την επιμέλεια που υποθετικά καταβάλει ο μέσος λογικός άνθρωπος κάτω από τις ίδιες αντικειμενικές συνθήκες και περιστάσεις που ενεργούσε ο εναγόμενος. Βασικό χαρακτηριστικό της αμέλειας είναι, καταρχήν, η έλλειψη της προσήκουσας προσοχής την οποία ο δράστης όφειλε και μπορούσε στις δοσμένες περιστάσεις να καταβάλει για να μην προκαλέσει ζημιά στον πλησίον του. Τα στοιχεία του 'μέσου συνετού ανθρώπου' και του 'πλησίον' διαγράφουν τα όρια της επιμέλειας την οποία όφειλε να καταβάλει ο εναγόμενος. Η έννοια του καθήκοντος επιμέλειας ολοκληρώνεται με το στοιχείο της δυνατότητας πρόβλεψης ότι, δηλαδή η ενεργούμενη παρά το καθήκον επιμέλειας πράξη μπορεί να προκαλέσει το συγκεκριμένο ζημιογόνο αποτέλεσμα.» Το πώς ενεργεί ένας οδηγός σε συγκεκριμένη περίπτωση σχετικά με το θέμα της αμέλειας έχει καθιερωθεί νομολογιακά ότι το κριτήριο είναι αντικειμενικό και το μέτρο ο προσεκτικός οδηγός (βλ. Μελέτιος Ρούσου ν. Χρίστος Αριστοδήμου
(1989)1 Α.Α.Α 12) και όχι ο εναγόμενος οδηγός (βλ. Μαρκαντώνης ν. Δημάκης
(1989)1 Α.Α.Δ 387) ή ο τέλειος οδηγός. Στην υπόθεση Αδωνης Αλεξάντρου ν. Αντρης Λεβέντη
(1996)1 Α.Α.Δ 420 έχουν λεχθεί τα εξής: Το κριτήριο της αμέλειας είναι καθολικό και απρόσωπο. Η αμέλεια κρίνεται αντικειμενικά με γνώμονα τις αντιδράσεις ενός συνετού οδηγού ο οποίος χρησιμοποιεί τον δρόμο λελογισμένα και με συναίσθηση της ευθύνης για την ασφάλεια των άλλων που χρησιμοποιούν τον δρόμο. Σχετική με την υπό κρίση περίπτωση, θεωρώ ότι είναι η υπόθεση Μακρίδη ν. Χαρίτωνος
(2001)1 (B) A.A.Δ. 1130. Στην υπόθεση αυτή λέχθηκαν τα εξής: «Καθήκον του εφεσείοντα προτού εισέλθει στον κύριο δρόμο ήταν να βεβαιωθεί ότι ήταν ασφαλές να το πράξει χωρίς να θέτει σε κίνδυνο οποιοδήποτε που χρησιμοποιούσε νόμιμα τον κύριο δρόμο. Το αν σταμάτησε στο αλτ ή όχι πριν να επιχειρήσει την είσοδο του στη λεωφόρο επιδεικνύοντας την αδιαφορία και την αμέλεια που αναδεικνύονται από τα γεγονότα, είναι άσχετο και χωρίς βαρύνουσα σημασία. Για να αποδειχθεί συντρέχουσα αμέλεια θα πρέπει να αποδειχθεί σφάλμα και υπαιτιότητα στον εφεσίβλητο λόγω μη λήψης κατάλληλης προφύλαξης». Μέσα από την νομολογία (βλ. Τουμαζή ν. Αλκιβιάδη
(1994)1 ΑΑΔ 420, Παναγιώτου ν. Χατζηγιάννη,
(1994)1 ΑΑΔ 178 ) προκύπτει ότι ένας οδηγός που χρησιμοποιεί κύριο δρόμο δεν αναμένεται να προβλέψει ότι ένας άλλος οδηγός θα προβάλει από πάροδο χωρίς να πρώτα να σταματήσει για να βεβαιωθεί ότι είναι ασφαλής να το πράξει, εκτός εάν υπάρχει κάποια ένδειξη που να τον θέτει σε επιφυλακή ότι ο εισερχόμενος μπορεί να μην σταματήσει. Εφαρμόζοντας τις νομικές αρχές που προκύπτουν από την πιο πάνω αναφερόμενη νομολογία στα γεγονότα της υπό εξέταση υπόθεσης, καταλήγω ότι μοναδική αιτία πρόκλησης του επίδικου δυστυχήματος ήταν η οδική συμπεριφορά του εναγόμενου, ο οποίος παρέλειψε να ελαττώσει ταχύτητα και να σταματήσει επί του σήματος ΣΤΟΠ για να ελέγξει και να βεβαιωθεί κατά πόσο ήταν ασφαλές να διασχίσει την οδό Χ. Παπαθεοχάρους και να εισέλθει στην οδό Γ. Νεάρχου, με αποτέλεσμα να ανακόψει την νόμιμη πορεία του οχήματος που οδηγούσε ο Βάσος Θεοδώρου και το οποίο κινείτο στη λεωφόρο Έμπας και να συγκρουστεί μαζί του. Αποτέλεσμα της πιο πάνω παράβασης του καθήκοντος επιμέλειας του εναγόμενου, ήταν η σύγκρουση των δύο μηχανοκίνητων οχημάτων και ο τραυματισμός του ενάγοντα ο οποίος επέβαινε στο μοτοποδήλατο του. ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ: Ειδικές αποζημιώσεις: Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω το θέμα των ειδικών αποζημιώσεων: Είναι εμπεδωμένη νομική αρχή ότι οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να εξειδικεύονται στην απαίτηση και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα. Στον McGregor on Damages, 15η Έκδοση, παράγραφος 23, σελίδα 15, αναφέρεται:- "Special damages, on the other hand, are such as the law will not infer from the nature of the act. They do not follow in ordinary course. They are exceptional in their character and, therefore, they must be claimed specially and proved strictly.". H πιο πάνω αρχή έχει υιοθετηθεί και επιβεβαιωθεί και από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σειρά αποφάσεων (Βλέπε, μεταξύ άλλων, Σπύρου ν. Χατζηχαραλάμπους
(1989)1 Ε C.L.R. 298, Emmanuel v. A. Nicolaou
(1977)1 C.L.R. 15, Zachariou v. Lioness
(1983)1 C.L.R. 415 Pourikkos v. Fevzi
(1963)2 C.L.R, Ηρακλέους ν. Πίτρου
(1994)1 ΑΑΔ 239). Ο ενάγων αξιώνει ως ειδικές αποζημιώσεις το συνολικό ποσό των €2405.18 ως ακολούθως, ποσό €85 ως έξοδα της αστυνομικής έκθεσης ποσό €197.84 για τα ιατρικά πιστοποιητικά και ποσό €2.122.43 έξοδα Νοσοκομείου. Ο ενάγων στην ένορκη δήλωση επισυνάπτει ως Τεκμήρια δύο αποδείξεις για το συνολικό ποσό των €300.- που όπως αναφέρει στην παρ.18 της ένορκης δήλωσης του δήλωσης είναι τα έξοδα του γιατρού Δρ. Σιαμίση. Το ως άνω ποσό δεν περιλαμβάνεται στην έκθεση απαίτησης του και συνεπώς δεν μπορεί να του επιδικαστεί. Αναφορικά με το ποσό των €85 για την αστυνομική έκθεση καμία μαρτυρία δεν έχει παρουσιαστεί που να αποδεικνύει το κονδύλι αυτό και συνεπώς δεν μπορεί να του επιδικαστεί και δεν επιδικάζεται. Το μονό ποσό το οποίο ο ενάγων έχει αποδείξει με βάση την μαρτυρία του και τα επισυνημμένα ως τεκμήρια τιμολόγια είναι τα έξοδα νοσηλείας του στο Νοσοκομείο Πάφου. Συνεπώς από το σύνολο των ειδικών αποζημιώσεων του ενάγοντα, όπως αυτές περιγράφονται στην έκθεση απαίτησης του, επιδικάζω για τους πιο πάνω λόγους, μόνο το ποσό των €2122.34 που αντιστοιχεί στα έξοδα νοσηλείας του στο Νοσοκομείο Πάφου. Β. Γενικές αποζημιώσεις: Οι αρχές που διέπουν την επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων έχουν καθιερωθεί επίσης από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και διαπιστώνεται μία τάση για αύξηση των αποζημιώσεων που επιδικάζονταν στο παρελθόν (Σχετικές αποφάσεις Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 C.L.R. 789, Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευάς
(1992)1 Α.Α.Δ. 498, Μαυροπετρή ν. Γεωργίου Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ, 66. Στην Μαυροπετρή (πιο πάνω) σελ 74 -75 έχουν αναφερθεί τα ακόλουθα: «Η νομολογία αποκαλύπτει σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων, τάση που αντανακλά μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και την ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου» «Σταθερή είναι όμως η αρχή του δικαίου ότι οι αποζημιώσεις πρέπει να είναι κοινωνικά παραδεκτές. Η αποζημίωση για αστικά δεν έχει σκοπό την τιμωρία αλλά την αποκατάσταση. Αυτή τούτη η ατέλεια του χρήματος ως μέσο για αποκατάσταση, δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων.» Οι χρηματικές αποζημιώσεις εξαρτώνται άμεσα από την σοβαρότητα των τραυμάτων, τον πόνο την ταλαιπωρία και τη δυσχέρεια που προκαλούν τα τραύματα και η διάρκεια αποθεραπείας κα σοβαρότητας, υπόψη λαμβάνεται ο παράγοντας της αξίας του χρήματος που υπόκειται σε μείωση με την πάροδο του χρόνου (βλ. Ορφανίδης ν. Γεωργίου
(1994)1 Α.Α.Δ. 253, και Νεοφύτου ν. Δημητρίου
(1992)1 (Ε) Α.Α.Δ 430). Το ύψος των αποζημιώσεων είναι αλληλένδετο με τα ιδιαίτερα περιστατικά κάθε τραυματισθέντα. Ισχύει η αρχή ότι στον τομέα των αποζημιώσεων ότι η δυσχέρεια του ανθρώπινου πόνου αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερη ευαισθησία. Η υγεία είναι ο κοινός παρονομαστής για την ευημερία του ανθρώπου. Οι αποζημιώσεις είναι το μέσο για την αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου και την αντιμετώπιση των λειτουργικών δυσχερειών που φέρει ο τραυματισμός ( Βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofis
(1992)1 Α.Α.Δ σελ 789). Είναι σύνηθες για τον καθορισμό του ύψους των αποζημιώσεων σε μία υπόθεση το Δικαστήριο να αντλεί καθοδήγηση και να λαμβάνει υπόψη του το ύψος των αποζημιώσεων που έχουν επιδικαστεί σε προηγούμενες αποφάσεις στις οποίες υπάρχει αναλογία στην έκταση των κακώσεων και τα επακόλουθα τους έτσι ώστε να επιδέχονται σύγκριση. (βλ. Κική Ανδρέου ν Wilhelm Junquirth
(1995)1 A.A. Δ 431) Εισηγείται ο συνήγορος του ενάγοντα με αναφορά στα τραύματα του ενάγοντα και στην κατάσταση της υγείας του, επικαλούμενος και σχετική νομολογία που αφορά τον καθορισμό των γενικών αποζημιώσεων και κάποιες αποφάσεις (Φιλίππου Γιαπάτου ν. 1 Μαρίας Σάββα κ.α Πολιτική Έφεση 286/2007 ημερομηνίας 16.7.2010, Στέλιος Αποστολίδης ν. Παντελή Ζούλη
(2001)ΑΑΔ 1696, Τάσος Σολομωνίδης ν. 1. Μιχαήλ Λ. Ζέβηλου κ.α
(2000)1 ΑΑΔ 228, Γιώργος Τιτώνη ν. Χαράλαμπος Πηλακούτας Λτδ
(2001)1 ΑΑΔ 479, Μαρία Πέτρου ν. Ιωάννη Γαλάνη Πολιτική Έφεση 219/2006 ημερ. 22.1.2009, Νικόλας Σοφοκλέους ν. Εφραίμη Χαριλάου
(1998)1 ΑΑΔ 1645 Ανδρέας Παναγή ν. Χλόης Παναγιώτου
(2008)1 ΑΑΔ 1267) για παρόμοιους τραυματισμούς, ότι το ποσό που αντανακλά στον δέοντα βαθμό τον πόνο και την ταλαιπωρία και των περιορισμό των ανέσεων της ζωής του ενάγοντα θα πρέπει να κυμαίνεται μεταξύ €28,000.- με €30,000. Εισηγείται επίσης, ότι ο ενάγοντας δικαιούται επιπρόσθετες αποζημιώσεις για απώλεια απόλαυσης της ζωής, καθότι λόγω των τραυμάτων του, πλέον δεν μπορεί να ασχολείται με το άθλημα του κρίκετ και εισηγείται αναφορικά με το θέμα αυτό την επιδίκαση επιπρόσθετου ποσού €15.000.- Περαιτέρω εισηγείται πως θα πρέπει στον ενάγοντα να επιδικαστεί ποσό της τάξης των €17.000.- ως απώλεια που σχετίζεται με τον κίνδυνο μείωσης της ικανότητας του να εργαστεί στον ίδιο τομέα που εργαζόταν προηγουμένως με αποτέλεσμα να έχει αρνητικό αντίκτυπο στις απολαβές του. Μέσα από τις σχετικές ως προς το θέμα των γενικών αποζημιώσεων αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, που αφορούν τραυματισμούς συνεπεία τροχαίων ατυχημάτων, και όχι μόνο, προκύπτει ότι το δικαστήριο κατά τον καθορισμό τους ύψους των γενικών αποζημιώσεων προσμετρά, τον πόνο, την ταλαιπωρία και την απώλεια απόλαυσης ζωής και καταλήγει στην επιδίκαση ενός συνολικού ποσού. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Φοινικαρίδης ν. Γεώργιου Λάμπρου Γεωργίου
(1991)1 ΑΑΔ 475, κατά τον υπολογισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων, το οποίο εκ της φύσης του είναι αδιαίρετο, συνυπολογίζονται όχι μόνο τα όσα υπέστη ο ενάγων κατά το χρονικό διάστημα από τον τραυματισμό του ως τη δίκη, αλλά, συνήθως και όσα θα υποφέρει ή θα στερηθεί στο μέλλον. Tα ίδια ισχύουν και σε σχέση με την ζημιά που προκύπτει σε σχέση με την μείωση της ικανότητας για εργασία. Όπως νομολογιακά έχει αποφασιστεί ((βλ. Κυριάκος Μαυροπετρή ν. Γεώργιου Λουκά
(1995)1 ΑΑΔ 66, Clarke v. Rotax Aircraft
(1975)3 All ER 794, 798, Foster v. Tyne and Wear CC
(1986)1 All ER 567, 571, 572) και Moeliker v. A Reyrolle and Co ltd
(1977)1 All ER 9,15,17) η ζημιά αυτή προσμετρά ως απώλεια που ανάγεται στις γενικές αποζημιώσεις και όχι κάτω από συγκεκριμένο κονδύλι μελλοντικής ζημιάς. Το θέμα της μείωσης της ικανότητας για εργασία στο μέλλον, έχει αναλυθεί στην υπόθεση Thia Industrie v. Hadjikyriakou
(1982)1 CLR 871, στην οποία διατυπώθηκε η νομική αρχή που διατυπώθηκε στην υπόθεση Moeliker v. A. Reyrolle & Co Ltd
(1977)1 All E.R. 9. Αναφορικά με το πιο πάνω ζήτημα θα πρέπει αρχικά να απαντηθεί το ερώτημα κατά πόσο ο ενάγοντας με τον τραυματισμό του έχει υποστεί μείωση της ικανότητας του για εργασία και κατ΄ επέκταση εάν αναμένεται εξαιτίας αυτού του γεγονότος να μειωθεί η εισοδηματική του ότι ικανότητα Ο ενάγων δεν έχει προσκομίσει καμία μαρτυρία αναφορικά με το ύψος των εισοδημάτων του, επίσης δεν αναφέρει εάν προσπάθησε να βρει εργασία στον ίδιο τομέα ή εάν εργάστηκε μετά το δυστύχημα και το ύψος του μισθού που ελάμβανε σε σύγκριση με τον προηγούμενο του μισθό. Με βάση όμως την ιατρική μαρτυρία, η μείωση της κάμψης και έκταση της ποδοκνημικής προβλέπεται να είναι μόνιμη ενώ η αφαίρεση του ενδομυελικού ήλου θα παρουσιάσει βελτίωση στην κίνηση του γόνατος και αναμένεται να υποχωρήσει ο πόνος. Με βάση τις αρχές που έχουν καθιερωθεί από την Νομολογία και αφού εξέτασα τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπό κρίση περίπτωση σε σχέση με το ζήτημα αυτό, ειδικότερα το γεγονός ότι ο ενάγων κατά τον χρόνο που δυστυχήματος ήταν ηλικίας 34 ετών, την εργασία που γνώριζε να κάνει και τον τομέα με τον οποίο ασχολείτο που είναι αυτός του εργάτη και να εκτελεί βοηθητικές εργασίες σε φάρμα εκτροφής πτηνών, η οποία απαιτεί σωματική κίνηση και κόπωση αλλά και το μέγεθος της πιθανότητας να μην μπορεί να κάνει την ίδια εργασία, ενόψει της σωματικής βλάβης που υπέστηκε, η οποία κρίνω ότι δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη ενόψει και του γεγονότος ότι αναμένεται τουλάχιστον κάποια σημαντική βελτίωση στην υγεία του μετά την αφαίρεση του ενδομυελικού ήλου θεωρώ ότι το ποσό των €2000 ευρώ είναι δίκαιο και εύλογο για να αποζημιώσει τον ενάγοντα. Έχοντας λάβει υπόψη μου τις πιο πάνω αρχές σε σχέση με τον τρόπο υπολογισμού των χρηματικών αποζημιώσεων, το είδος και την φύση των κακώσεων που υπέστη ο ενάγων, τον πόνο και την ταλαιπωρία η οποία προκλήθηκε σε αυτόν, τα προβλήματα τα οποία αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει λόγω των τραυμάτων του, την σχετική νομολογία για παρόμοιους τραυματισμούς (βλ. Μαρία Πέτρου ν. Ιωάννη Γαλάνη Πολιτική Έφεση 291/2006 ημερομηνίας 22.1.2009, Amitha Perera v. Αναστασίας Άστρα Πολιτική Έφεση 151/2005 ημερομηνίας 10.10.2006, Στέλιος Αποστολιδης ν. Παντελή Ζούλη
(2001)1Γ ΑΑΔ 1695) εφαρμόζοντας επίσης την αρχή ότι κάθε περίπτωση πρέπει να κρίνεται με βάση τα δικά της περιστατικά, λαμβάνοντας υπόψη επίσης ότι στην προκειμένη περίπτωση σε αντίθεση με την υπόθεση Πέτρου (πιο πάνω) εκκρεμεί 2η χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση των υλικών οστεοσύνθεσης που θα έχει ως αποτέλεσμα ο ενάγοντας να ταλαιπωρηθεί εκ νέου γεγονός όμως που θα οδηγήσει και στη βελτίωση της κίνησης του γονάτου και στην υποχώρηση του πόνου, κρίνω ότι το ποσό των €26.000, περιλαμβανομένων αποζημιώσεων για μελλοντική απώλεια εισοδήματος, αποτελεί δίκαιη και εύλογη αποζημίωση υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων. Συνεπακόλουθα εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενου για το ποσό των €2,122.43- υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων, καθώς και ποσό €26.000- ως γενικές αποζημιώσεις. Τα πιο πάνω ποσά θα φέρουν νόμιμο τόκο από την 10.2.2007 μέχρι εξόφλησης. Πλέον τα έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) Κ. Κουνίδου Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητή cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο