Αναφορικά με την Μαριάννα Ανδρέου, Αρ. Αίτ. Πτώχευσης 8/2011, 11.4.2011

(2002)ΑΑΔ 1 (Β) 1258). Σκοπός της πτωχευτικής διαδικασίας, όπως τονίστηκε στην υπόθεση London Clubs Ltd v. Ρ. Παπαδόπουλου,

(2002)ΑΑΔ 1(Γ) 1699, είναι η προστασία και διασφάλιση της περιουσίας του υπό πτώχευση ώστε να χρησιμοποιηθεί όπως ο νόμος ορίζει για την ικανοποίηση εξ΄ολοκλήρου ή μερικώς και κατ΄ισονομία όλων των πιστωτών. Σύμφωνα με το άρθρο 5

(1)του Κεφ. 5, η αίτηση δεν μπορεί να πετύχει «εκτός», αν προϋπάρχουν κάποιες προυποθέσεις. Όπως προσδιορίστηκε στο σύγγραμμα Williams & Hunter on Bankruptcy 19η έκδοση σελ 44, η λέξη ¨εκτός¨ (unless), που χρησιμοποιείται στο αντίστοιχο αγγλικό άρθρο 4

(1)του Bankruptcy Act 1914, πρέπει να θεωρείται ως νομική αρχή, που επιβάλλει το βάρος απόδειξης της κάθε μίας από τις προϋποθέσεις του Νόμου, στον πιστωτή. Οι προϋποθέσεις (όρους) που το άρθρο 5

(1)εμπεριέχει και που πρέπει να πληρούνται κατά την καταχώρηση της αίτησης είναι: (α) Το χρέος που οφείλεται από τον χρεώστη προς τον πιστωτή ανέρχεται σε €854.30 (Λ.Κ. 500.-). (β) Το χρέος είναι εκκαθαρισμένο ποσό άμεσα πληρωτέο. (γ) Η πράξη πτώχευσης στην οποία εδράζεται η αίτηση, συνέβηκε εντός 3 μηνών από της καταχωρήσεως της αίτησης πτώχευσης (δ) Ο χρεώστης κατοικεί στην Κύπρο, ή μέσα σε περίοδο ενός χρόνου πριν την ημερομηνία καταχώρησης της αίτησης είχε τη συνήθη διαμονή του, ή είχε τόπο διαμονής, ή τόπο εργασίας στην Κύπρο, ή διεξήγε εργασίες στην Κύπρο προσωπικά ή με αντιπρόσωπο. Με βάση την μαρτυρία και των 2 προσώπων που έχουν καταθέσει ενώπιον μου, κρίνω ότι έχουν αποδειχτεί όλα τα πιο πάνω. Σε ότι αφορά τον τόπο κατοικίας της καθ΄ης η αίτηση, που όπως αναφέρω πιο πάνω, δεν αποτελεί αυτοτελή λόγο ένστασης, θεωρώ ότι καλύπτεται από τον δεύτερο λόγο της ένστασης και εφόσον σχετίζεται και με την ύπαρξη δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου μπορεί να εξεταστεί και αυτεπάγγελτα. Ο μάρτυρας ανάφερε ότι η καθ΄ης η αίτηση κατά την υπογραφή της συμφωνίας εγγύησης, ως διεύθυνση δήλωσε την οδό Κέρκυρας 4 στην Πάφο και ότι η αίτηση, και όπως φαίνεται και από το Τεκμήριο 1 και η ειδοποίηση πτώχευσης, επιδόθηκαν στην καθ΄ης η αίτηση στην ίδια Διεύθυνση. Συνεπώς το τεκμήριο της συνέχειας δεν διαταράχθηκε και η καθ΄ης η αίτηση δεν προσκόμισε καμία μαρτυρία που να αντικρούει τα πιο πάνω. (βλ. Αναφορικά με τον Αντώνη Τόσκα και BNP Paribas RIBAS (Cyprus) Limited, Πολιτική Έφεση 37/2008 ημερομηνίας 20.12.2010) Το άρθρο 6

(2)του Κεφ. 5 προνοεί, μάλλον επιτακτικά, ότι όταν το Δικαστήριο, ικανοποιηθεί, με τέτοια απόδειξη, θα εκδίδει διάταγμα παραλαβής σύμφωνα με την αίτηση. Ποια είναι η «τέτοια απόδειξη;» Στο άρθρο 6

(2)υπάρχει ξεκάθαρη η απάντηση. « Κατά την ακρόαση της αίτησης το Δικαστήριο θα απαιτεί απόδειξη (α) του χρέους που οφείλεται προς τον αιτούνται πιστωτή (β) της επίδοσης της αίτησης και (γ) της πράξης πτώχευσης .» Όπως προσδιορίστηκε στο σύγγραμμα Williams & Hunter on Bankruptcy 19η σελ. 44 και 45 το χρέος πρέπει να είχε προέλθει πριν από την πράξη πτώχευσης. Να ήταν πληρωτέο πριν την πράξη πτώχευσης και πρέπει να διατηρείται πληρωτέο μέχρι το στάδιο της ακρόασης της αίτησης πτώχευσης και ακόμα στο στάδιο της έκδοσης του διατάγματος παραλαβής. Αν στο μεταξύ το χρέος πληρωθεί δεν εκδίδεται διάταγμα. Η έκδοση ενός διατάγματος παραλαβής αποτελεί αποτέλεσμα άσκησης διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου σύμφωνα με το άρθρο 4 του Κεφ. 5 το οποίο διαλαμβάνει ως εξής: «Τηρουμένων των πιο πάνω ορισμένων όρων, αν χρεώστης διαπράξει πράξη πτώχευσης το Δικαστήριο δύναται, κατόπιν υποβολής αίτησης πτώχευσης είτε από τον πιστωτή είτε από το χρεώστη να εκδώσει διάταγμα, το οποίο στον Νόμο αυτό καλείται «διάταγμα παραλαβής», για την προστασία της περιουσίας του χρεώστη. Σχετική αναφορά, ως προς την διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου σε περίπτωση διάπραξης πράξης πτώχευσης να εκδώσει διάταγμα παραλαβής για τη προστασία της περιουσίας χρεώστη γίνεται και στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England 3η έκδοση τόμος 2, παράγραφος 533. Ως προς την ανυπαρξία περιουσιακών στοιχείων στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England 3η έκδοση τόμος 2, παράγραφος 601: «It is not a sufficient reason for refusing to make a receiving order that the debtor has not assets presently available for distribution among the creditors, as it is possible that there may be property coming to the debtor between the date of the receiving order and the date of the bankrupt's discharge. The court, however, has a discretion, and may refuse to make a receiving order if it is clearly convinced, not merely by the statement of the debtor but from all the circumstances of the case, that there are no assents and no prospect of any coming into existence, and that the only effect of a receiving order would be a waste of money in costs, especially where there is a previous bankruptcy still in existence, of where the proceedings are of an oppressive character.» Σε ελεύθερη μετάφραση: «Το γεγονός ότι ο χρεώστης δεν έχει προς το παρόν περιουσιακά στοιχεία διαθέσιμα για διανομή μεταξύ των πιστωτών, δεν αποτελεί επαρκή λόγο άρνησης έκδοσης διατάγματος παραλαβής, καθότι είναι πιθανό ότι μπορεί να υπάρχει περιουσία η οποία θα περιέλθει στον χρεώστη μεταξύ της ημερομηνίας του διατάγματος παραλαβής και την ημερομηνία απαλλαγής του πτωχεύσαντος. Το Δικαστήριο, όμως, έχει διακριτική ευχέρεια, και δύναται να αρνηθεί να εκδώσει διάταγμα παραλαβής εάν είναι σαφώς πεπεισμένο από τη κατάθεση του χρεώστη αλλά και από όλα τα δεδομένα της υπόθεσης, ότι δεν υπάρχουν περιουσιακά στοιχεία και καμιά προοπτική αυτά να υπάρξουν, και ότι το μόνο αποτέλεσμα ενός διατάγματος παραλαβής θα ήταν η σπατάλη χρημάτων σε έξοδα, ειδικά όπου ήδη εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη μια προηγούμενη πτώχευση, ή όπου η διαδικασία έχει καταπιεστικό χαρακτήρα.» Από τα πιο πάνω προκύπτει πως και αν ακόμα δεν υπάρχει διαθέσιμη περιουσία για διανομή κατά τον χρόνο εξέτασης της αίτησης, η έκδοση ή όχι διατάγματος παραλαβής εξακολουθεί να είναι ζήτημα διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Το άρθρο 2 του Κεφ. 5 διαλαμβάνει ως εξής: «Περιουσία περιλαμβάνει χρήματα, εμπορεύματα, αγώγιμα δικαιώματα, γη και περιουσία κάθε περιγραφής ανεξάρτητα αν είναι κινητή ή ακίνητη, ή αν δεν βρίσκεται στην Κύπρο ή αλλού, επίσης υποχρεώσεις, δουλείες και κάθε είδους περιουσία, συμφέρον και όφελος, παρόν ή μελλοντικό, κεκτημένο ή υπό αίρεση, που προκύπτει από ή είναι συναφές με περιουσία όπως πιο πάνω ορίζεται πιο πάνω». Στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει αποδειχτεί ενώπιον μου με θετική μαρτυρία ότι η καθ΄ης η αίτηση κατέχει πράγματι κινητή ή ακίνητη περιουσία, ο μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να τοποθετηθεί επί αυτού του ζητήματος θετικά, όπως ανάφερε δεν γνωρίζει, ενώ σε σχέση την ύπαρξη κινητής περιουσίας ανάφερε ότι το ένταλμα κατάσχεσης κινητής περιουσίας εναντίον της καθ΄ης η αίτηση επιστράφηκε ανεκτέλεστο καθότι στερείται κινητής περιουσίας. Θα πρέπει όμως να τονιστεί ότι δεν απαιτείται ούτε από τον Νόμο ούτε από την νομολογία, να αποδειχτεί με θετική μαρτυρία από τους αιτητές η ύπαρξη περιουσίας και δεν υπέχουν τέτοια υποχρέωση. Σε ερώτηση του συνηγόρου της καθ΄ης η αίτηση προς τον μάρτυρα 2 αν γνωρίζει την ύπαρξη προοπτικής απόκτησης περιουσίας στο μέλλον από μέρους της καθ΄ης η αίτηση, ο μάρτυρας απάντησε, ως ήταν λογικό, πως δεν το γνωρίζει. Ανέφερε ο μάρτυρας, και γίνεται η μαρτυρία που αποδεκτή επί του προκειμένου, ότι η καθ΄ης η αίτηση κατά την υπογραφή της συμφωνίας εγγύησης δήλωσε ότι έχει ακάθαρτο εισόδημα ως αισθητικός Λ.Κ.6000.- τον χρόνο, περίπου €850 τον μήνα. Στην ένορκη της δήλωση η καθ΄ης η αίτηση δεν αναφέρει οτιδήποτε για τον μισθό της, πέραν του ότι ισχυρίζεται ότι στερείται παντελώς οποιασδήποτε κινητής ή ακίνητης περιουσίας. Συνεπώς και αν ακόμα δεχτώ ότι δεν υπάρχει μαρτυρία ενώπιον μου ότι η καθ΄ης η αίτηση λαμβάνει μισθό σε αυτό το χρονικό σημείο είναι αρκετό το γεγονός ότι υπάρχει μαρτυρία ότι είναι αισθητικός, εργαζόταν κατά τον χρόνο υπογραφής της συμφωνίας εγγύησης και είχε εισοδήματα, άρα η ίδια κατάσταση εξακολούθησε να υφίσταται και στην συνέχεια αλλά και η ίδια προοπτική υπάρχει για το μέλλον. Το άρθρο 2 του Κεφ. 5 αναφέρεται σε «συμφέρον και όφελος, παρόν ή μελλοντικό, κεκτημένο ή υπό αίρεση, που προκύπτει από ή είναι συναφές με περιουσία όπως πιο πάνω ορίζεται πιο πάνω», συνεπακόλουθα με τα πιο πάνω, είναι η άποψη μου ο μισθός αλλά και η προοπτική απόκτησης του καλύπτεται από το άρθρο 2 και πρόκειται για περιουσία εν τη έννοια του Νόμου και συνεπώς πρόκειται για περιουσία η οποία μπορεί να παραληφθεί από τον Επίσημο Παραλήπτη για τους σκοπούς της πτωχευτικής διαδικασίας. Όπως κρίθηκε και στην υπόθεση Ιωσήφ Ηλία ν. Λαϊκής Τράπεζας Λτδ Πολιτική Έφεση 260/2007 ημερομηνίας 8.3.2010, το μηναίο εισόδημα αναμφίβολα συνιστά περιουσία. Υπό το φως των πιο πάνω ο σχετικός λόγος της ένστασης απορρίπτεται. Ισχυρίζεται η καθ΄ου η αίτηση ότι η αίτηση θα πρέπει ως καταχρηστική να απορριφθεί. Ο λόγος είναι ότι σκοπός της αίτησης είναι η καταπίεση της για εξόφληση του χρέους. Στην υπόθεση London Clubs Ltd (ανωτέρω), τονίστηκε πως η πτωχευτική διαδικασία δεν σκοπεύει στον εξαναγκασμό του χρεώστη να εξοφλήσει το χρέος του προς συγκεκριμένο άτομο. Η πιο πάνω υπόθεση αφορούσε ειδοποιήσεις πτώχευσης. Υποβλήθηκε αίτηση ακυρώσεως των επιδοθεισών ειδοποιήσεων πτώχευσης επειδή συνιστούσαν κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Είχαν προηγηθεί άλλες δύο ειδοποιήσεις πτωχεύσεως οι οποίες αποσύρθηκαν από τους αιτητές αφού ο καθ΄ου η αίτηση συμφώνησε να πληρώνει το ποσό μηνιαίων δόσεων τριπλάσιο από εκείνο που είχε αρχικά συγκατατεθεί να πληρώνει. Το Εφετείο παρατήρησε πως δεν εξηγήθηκε στο πρωτόδικο δικαστήριο γιατί δεν είχε προωθηθεί η ορθή διαδικασία είσπραξης της εξ αποφάσεως οφειλής του εφεσίβλητου μετά που αυτός αμέλησε να καταβάλει τις καθυστερημένες δόσεις του. Παρά το ότι υπήρχε σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου για μηνιαίες δόσεις, οι εφεσείοντες δεν το προώθησαν προς εκτέλεση. Πέραν τούτου οι εφεσείοντες είχαν αποσύρει, προηγουμένως, τις δύο ειδοποιήσεις πτώχευσης, με αντάλλαγμα την αύξηση του ποσού των δύο διαταγμάτων μηνιαίων δόσεων από Λ.Κ.100.- το καθένα σε Λ.Κ.300.- το καθένα. Με εκείνα τα δεδομένα το Εφετείο αποφάνθηκε πως η διαδικασία που ανελήφθη από τους εφεσείοντες ήταν καταπιεστική εις βάρος του εφεσίβλητου , γιατί δεν απέβλεπε, με την ορθή χρήση της δικαστικής διαδικασίας, στην εκτέλεση των υπέρ του αποφάσεων, αλλά απέβλεπε στην καταπίεση του εφεσίβλητου με την κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Στην υπόθεση Πετράκης ν. Κίμωνος

(2006)1 (Β) ΑΑΔ 1311, λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Το όλο θέμα είναι θέμα γεγονότων. Εκεί που δεν υπάρχουν στοιχεία δόλου ή αθέμιτης εξασφάλισης χρημάτων ή πλεονεκτημάτων προς όφελος του συγκεκριμένου αιτητή - πιστωτή και εις βάρος του χρεώστη και των άλλων πιστωτών του, αίτηση εκδόσεως διατάγματος παραλαβής δεν θεωρείται ότι γίνεται για παράλληλο και αθέμιτο σκοπό ή κατά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, έστω και αν έχει σαν συνεπαγόμενο αποτέλεσμα κάποιο πλεονέκτημα για τον πιστωτή». Το γεγονός ότι ο μάρτυρας σε ερώτηση του συνηγόρου της καθ΄ης η αίτηση ως προς τον σκοπό που οι αιτητές προωθούν την υπό κρίση αίτηση εναντίον της καθ΄ης η αίτηση, απάντησε πως η αίτηση δεν έγινε με σκοπό ασκηθεί πίεση προς την καθ΄ης η αίτηση για εξόφληση του χρέους αλλά για να παραληφθεί η περιουσία της και να διανεμηθεί στους πιστωτές της, αλλά και το ότι η αίτηση καταχωρήθηκε 3 χρόνια μετά την έκδοση της απόφασης χωρίς να είναι σε θέση να γνωρίζουν οι αιτητές αν η καθ΄ης η αίτηση έχει κινητή ή ακίνητη περιουσία, δείχνουν, ανάφερε ο δικηγόρος της, ότι υπάρχει κατάχρηση της διαδικασίας. Στην απουσία αντίθετης μαρτυρίας, τα όσα προέκυψαν από την αντεξέταση του μάρτυρα 2 των αιτητών, δεν είναι αρκετά κατά την άποψη μου για να καταστήσουν την μαρτυρία του αναξιόπιστη. Ούτε οι απαντήσεις του μάρτυρα και η κάποια αδυναμία του να εξηγήσει τους λόγους που η νομική υπηρεσία της αιτήτριας επέλεξε να προωθήσει την αίτηση θεωρώ ότι επιδρούν καθ΄οιονδήποτε τρόπο στην αξιοπιστία του εν λόγω μάρτυρα. Στην υπό κρίση περίπτωση δεν έχω εντοπίσει οποιαδήποτε καταπίεση ή κατάχρηση των πτωχευτικών διαδικασιών εξ΄αιτίας των πιο πάνω γεγονότων και δεν έχω πειστεί ότι οι αιτητές αποβλέπουν στην απόσπαση χρημάτων από την καθ΄ης η αίτηση κατά αθέμιτο τρόπο ή ότι χρησιμοποιούν την δικαστική διαδικασία της έκδοσης διατάγματος παραλαβή με άλλο στόχο, άλλον από εκείνο που προβλέπεται και κατά τρόπο καταπιεστικό για την καθ΄ ης η αίτηση ως είναι η θέση της ιδίας. Υπό το φως των πιο πάνω όλοι οι λόγοι της ένστασης κρίνονται αβάσιμοι. Στην προκειμένη περίπτωση από όλα τα ενώπιον μου στοιχεία έχω ικανοποιηθεί ότι: - υφίσταται οφειλή της καθ΄ ης η προς τους αιτητές ύψους πέραν των €854. 30.- - το χρέος προέρχεται από Δικαστική απόφαση που δεν έχει ικανοποιηθεί (άρθρο 6

(2)) που κατέστη πληρωτέο (άρθρο 5

(1)(β)). - ότι η καθ΄ ης η αίτηση είναι οφειλέτης όπως ο Νόμος ορίζει και το Δικαστήριο τούτο έχει κατά τόπο αρμοδιότητα να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα αφού η καθ΄ης η αίτηση για τους τελευταίους έξι μήνες είχε την διαμονή της στην Πάφο. - οι πιστωτές δεν είναι εξασφαλισμένοι πιστωτές (άρθρο 5

(2)) - η πράξη πτώχευσης έχει αποδειχθεί. Στις 1/11/2010 επιδόθηκε στην καθ' ης η ειδοποίηση πτώχευσης υπ' αρ. 652/2010 και εντός 1 μηνός από την καταχώρησης της (καταχωρήθηκε στις 14/10/2010) και το χρέος δεν πληρώθηκε εντός 7 ημερών (άρθρο 6

(2)και 3

(1)(g)). Το γεγονός αυτό συνιστά πράξη Πτώχευσης (βλ. άρθρο 3

(1)(ζ) του Περί Πτωχεύσεων Κεφ.5). Η αίτηση καταχωρήθηκε εντός 3 μηνών από την πράξη πτώχευσης, η αίτηση καταχωρήθηκε στις 13.1.2011. Εν όψει όλων των πιο πάνω: Εκδίδεται Διάταγμα παραλαβής της περιουσίας της καθ΄ ης η αίτηση. Ο Επίσημος παραλήπτης καθίσταται παραλήπτης της περιουσίας της. Η καθ΄ης η αίτηση διατάσσεται να παρουσιαστεί στο γραφείο του Επίσημου Παραλήπτη στην Λευκωσία εντός 15 ημερών από της επιδόσεως του παρόντος διατάγματος. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των αιτητών και εναντίον της καθ΄ης η αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ)............ Κ. Κουνίδου Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο