Α. Σ. ΞΙΝΑΡΗΣ ΚΑΙ ΥΙΟΙ ΛΤΔ ν. Χριστάκη Μιχαήλ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2062/10, 17.06.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2011:A81 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Δ. Ι. Κίτσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2062/10 Μεταξύ: Α. Σ. ΞΙΝΑΡΗΣ ΚΑΙ ΥΙΟΙ ΛΤΔ εκ Πάφου Εναγόντων Και
- Χριστάκη Μιχαήλ εκ Πάφου
- Μιχάλη Μιχαήλ εκ Πάφου Εναγομένων ------------------ Ημερομηνία: 17.06.2011 Αίτηση ημερομηνίας 29.11.2010 για έκδοση προσωρινού διατάγματος Για Ενάγοντες-Αιτητές: κα Ν. Κυπριανού για Θεόδωρος Μ. Ιωαννίδη & Σία ΔΕΠΕ και κ. Φρίξο Βαρκάρη Για Εναγόμενο 2 - Καθ΄ ου η Αίτηση: κ. Ν. Ιωάννου για κ. Α. Αλεξάνδρου(κα Μενοίκου κατά την απόφαση) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή: Η απαίτηση των Εναγόντων εναντίον των δύο Εναγομένων είναι για το ποσό των €85.303,27 στη βάση του ότι ήσαν διανομείς των προϊόντων των Εναγόντων από 10.11.1999 ο Εναγόμενος 1 και από τον Ιούλιο του 2006 ο Εναγόμενος 2, ωστόσο ενώ εισέπρατταν χρηματικά ποσά από πωλήσεις προϊόντων δεν τα παρέδιδαν στους Ενάγοντες, ως επίσης, μέρος της απαίτησης αφορά αξία προϊόντων τα οποία απουσίαζαν από αποθήκη που διατηρούσαν οι Εναγόμενοι για λογαριασμό των Εναγόντων. Οι Eνάγοντες (Αιτητές στην παρούσα αίτηση) στις 29.11.2010 καταχώρησαν μονομερή αίτηση εναντίον του Εναγόμενου 2 στο εξής Καθ΄ ου η Αίτηση (η οποία στη συνέχεια επιδόθηκε), με την οποία αιτούνται από το Δικαστήριο την έκδοση: «Α. Προσωρινού διατάγματος που να απαγορεύει στον Καθ΄ ου η Αίτηση 2 μέχρι τελικής εκδίκασης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης ή νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου, από του να πωλήσει, υποθηκεύσει, μεταβιβάσει, διαθέσει ή καθ΄ οιονδήποτε τρόπο αποξενώσει το συμφέρον του στη πιο κάτω ακίνητη ιδιοκτησία: (α) Κτήμα στο Δήμο Πάφου, της Ενορίας Αγίου Θεοδώρου Αρ. Εγγραφής 38729.» Η αίτηση βασίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 4, 5 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρα 29 και 32, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ. 1, 2, 3 και 8 και στις γενικές Συμφυείς Εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση των Αιτητών υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Διευθυντή της Ενάγουσας Εταιρείας, Σάββα Ξιναρή από τη Λευκωσία. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα λόγω της θέσης του στην Ενάγουσα εταιρεία. Ως αναφέρει ο Εναγόμενος 1 προσλήφθηκε στην υπηρεσία της Ενάγουσας κατά ή περί την 10.11.1999 και απολύθηκε στις 30.09.
- Ο Εναγόμενος 2, ο οποίος είναι υιός του Εναγόμενου 1, προσλήφθηκε στην υπηρεσία της Ενάγουσας κατά ή περί τον Ιούλιο του 2006 και απολύθηκε επίσης στις 30.9.
- Οι δύο Εναγόμενοι ήσαν διανομείς των προϊόντων της Ενάγουσας και ταυτόχρονα διαχειρίζονταν μία αποθήκη, η οποία βρισκόταν στην οικία του Εναγόμενου 1 στην Πάφο, εκεί αποστέλλονταν και αποθηκεύονταν τα προϊόντα της Ενάγουσας για την επαρχία Πάφου. Για την χρήση της αποθήκης η Ενάγουσα κατέβαλλε στον Εναγόμενο 1 το ποσό των €100,00 το μήνα. Η αποθήκη βρισκόταν υπό τον πλήρη και απόλυτο έλεγχο των Εναγόμενων. Η Ενάγουσα κατά ή περί την 10.09.2000 προέβηκε σε αιφνιδιαστικό έλεγχο στην αποθήκη των Εναγομένων και σε όλα τα τιμολόγια και αποδείξεις που αφορούσαν τα προϊόντα που αποστέλλονταν στους Εναγόμενους στην επαρχία Πάφου. Από το σύνολο των εισπράξεων των εμβασμάτων και των αποσταλέντων ποτών, διαφάνηκε ότι οι Εναγόμενοι είχαν πωλήσει ποτά και εισπράξει το συνολικό ποσό των €64.825,27 σεντ το οποίο παρέλειψαν να αποδώσουν στην Ενάγουσα εταιρεία. Επίσης από έλεγχο στα εμπορεύματα που βρίσκονταν στην αποθήκη των Εναγομένων διαφάνηκε ότι υπήρχε έλλειμμα προϊόντων στην αποθήκη αξίας €20.478,
- Συνολικά το ποσό των χρημάτων που εισέπραξαν οι Εναγόμενοι από τις πωλήσεις των ποτών και δεν το απέδωσαν στην Ενάγουσα καθώς και το έλλειμμα στην αποθήκη ανερχόταν στο ποσό των €85.303,
- Η Ενάγουσα κάλεσε επανειλημμένα τους Εναγόμενους να της επιστρέψουν το ποσό των €85.303,27 το οποίο κατακράτησαν, αλλά αυτοί αρνήθηκαν να συμμορφωθούν. Σαν αποτέλεσμα η Ενάγουσα εταιρεία κατήγγειλε τους Εναγόμενους στην Αστυνομία. Περαιτέρω ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι οι Ενάγοντες έχουν προβεί σε έρευνα για τα περιουσιακά στοιχεία των Εναγομένων και η μόνη περιουσία που υπάρχει είναι η ακίνητη περιουσία που αναφέρεται στην αίτηση επ΄ ονόματι του Εναγόμενου 2, η δε εν λόγω περιουσία ήταν επ΄ ονόματι του Εναγόμενου 1 και αυτός τη μεταβίβασε σε άγνωστο χρόνο στον υιό του, Εναγόμενο
- Το στοιχείο αυτό της μεταβίβασης ο ενόρκως δηλών το πληροφορήθηκε από το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου όταν προσήλθε για να καταχωρήσει προσωρινό διάταγμα το οποίο είχε εξασφαλιστεί στα πλαίσια της παρούσας αγωγής με το οποίο απαγορευόταν να αποξενώσει την περιουσία του ο Εναγόμενος
- Τέλος ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι υπάρχουν πληροφορίες ότι ο Εναγόμενος 2 προτίθεται να αποξενώσει την περιουσία του, και επειδή δεν έχει άλλη ακίνητη περιουσία θα είναι αδύνατο η Ενάγουσα να ικανοποιήσει οποιαδήποτε τυχόν δικαστική απόφαση αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο προσωρινό διάταγμα. Στην πιο πάνω αίτηση ο Εναγόμενος 2-Καθ΄ ου η Αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης, η οποία στηρίζεται στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο 32, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 4, 5, 6 και 9, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμούς Δ.48 Κ.1-4 και στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Οι λόγοι της ένστασης είναι οι ακόλουθοι: "(α) Με τους ισχυρισμούς που προβάλλονται στην αίτηση των αιτητών δεν αποκαλύπτεται κανένα απολύτως στοιχείο για το κατεπείγον της έκδοσης προσωρινού διατάγματος. (β) Δεν αποκαλύπτεται η πηγή πληροφορίας που ισχυρίζεται ο ενόρκως δηλών για ισχυριζόμενη πρόθεση του καθ΄ ου η αίτηση αρ. 2 να αποξενώσει την περιουσία του, ισχυρισμός ο οποίος δεν ευσταθεί. (γ) Οι αιτητές δεν έχουν προβεί σε πλήρη και αληθινή αποκάλυψη όλων των ουσιωδών στοιχείων που σχετίζονται με την υπόθεση, και εσκεμμένα απέκρυψαν από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα. (δ) Δεν αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής με δεδομένο ότι οι αιτητές ισχυρίζονται για κατάσταση λογαριασμών οι οποίες είναι στην διάθεση των εναγομένων και παρά το γεγονός ότι τους ζητήθηκαν με επιστολή του δικηγόρου του καθ΄ ου η αίτηση αρ. 2 ημερομηνίας 22.07.2010, μέχρι σήμερα δεν έχει δοθεί καμία τέτοια κατάσταση. (ε) Καμία από τις προϋποθέσεις που απαιτούνται από το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίου Νόμου 14/60 δεν πληρούνται και/ή δεν συντρέχουν και/ή δεν έχουν ικανοποιηθεί για την έκδοση προσωρινού διατάγματος." Οι πιο πάνω λόγοι ένστασης υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση ο οποίος αναφέρει ότι απορρίπτει πλήρως το περιεχόμενο της αίτησης των Αιτητών, καθώς και της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση, εκτός από τα σημεία που γίνεται σαφής παραδοχής εκ μέρους του. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση υιοθετεί πλήρως τους λόγους ένστασης που εμφαίνονται στην ένσταση του, και περαιτέρω αναφέρει ότι ενώ ο Σάββας Ξιναρής στην ένορκη δήλωση του λέγει ότι υπήρξε καταγγελία στην Αστυνομία, παραλείπει σκόπιμα να αναφέρει ότι κανένα απολύτως στοιχείο προέκυψε εναντίον του και ότι καμία υπόθεση καταχωρήθηκε εναντίον του, αφού η καταγγελία στην Αστυνομία ήταν εντελώς αβάσιμη. Όσον αφορά το θέμα του κατεπείγοντος ο Καθ΄ ου η Αίτηση αναφέρει ότι δεν συντρέχει, καθότι η αγωγή εναντίον του καταχωρήθηκε στις 18.06.2010 και η αίτηση για προσωρινό διάταγμα καταχωρήθηκε 5 ½ μήνες μετά, δηλαδή στις 29.11.
- Τέλος ο Καθ΄ ου η Αίτηση ισχυρίζεται ότι δεν αποκαλύπτεται εναντίον του καλή βάση αγωγής, δεδομένου ότι δεν προσδιορίζεται μέσα από την αγωγή, πότε χρονικά δημιουργήθηκε το έλλειμμα που ισχυρίζονται οι Ενάγοντες, αναφορικά με τις εισπράξεις καθώς και με το έλλειμμα ποτών στην αποθήκη. Το μόνο που διαφαίνεται είναι ότι οι Ενάγοντες προέβηκαν σε έλεγχο στις 10.9.2000 όπου διαπίστωσαν τα ελλείμματα, χρόνο κατά τον οποίο ο Εναγόμενος 2 δεν ήταν στην υπηρεσία των Εναγόντων. Όσον αφορά τον ισχυρισμό των Εναγόντων επί της Έκθεσης Απαίτησης, ότι βρίσκονται στα χέρια των Εναγομένων καταστάσεις λογαριασμού, ο Καθ΄ ου η Αίτηση αρνείται κάτι τέτοιο, επισυνάπτει δε σχετική επιστολή του δικηγόρου του ημερομηνίας 22.07.2010 προς τους δικηγόρους της Ενάγουσας όπου ζητούνταν αντίγραφα αυτών των λογαριασμών, αλλά μέχρι σήμερα δεν του έχουν δοθεί. Η ακροαματική διαδικασία της επίδικης αίτησης διεξάχθηκε στη βάση των γεγονότων που υποστηρίζουν την αίτηση και την ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης, καθώς και διά των αγορεύσεων των συνηγόρων των διαδίκων. Μέσα από τις αγορεύσεις οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων υποστηρίζουν με επιχειρήματα και συλλογισμούς τις εκατέρωθεν εκδοχές των πελατών τους. Ειδικότερα η πλευρά των Αιτητών υποστήριξε τη θέση πως νομολογιακά δεν απαιτείται η απόδειξη πρόθεσης αποξένωσης της περιουσίας που έχει επ΄ ονόματι του ο Καθ΄ ου η αίτηση, είναι αρκετό ότι η τυχόν μεταβίβαση ή αποξένωση της θα καταστήσει άνευ αντικειμένου οποιαδήποτε δικαστική απόφαση ήθελε εκδοθεί προς όφελος των Εναγόντων και εναντίον του Εναγόμενου 2 - Καθ΄ ου η Αίτηση. Με τελική εισήγηση ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 κλήθηκε το Δικαστήριο να απορρίψει ως αβάσιμους τους λόγους ένστασης και να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Από την άλλη η πλευρά του Καθ΄ ου η Αίτηση επέμενε στη θέση πως δεν αποδεικνύεται μέσα από τα γεγονότα της αίτησης ότι οι Ενάγοντες έχουν καλή υπόθεση εναντίον του, καθότι αυτός προσλήφθηκε στην Υπηρεσία τους το 2006 ενώ το υπόλοιπο το οποίο διεκδικούν οι Ενάγοντες διαπιστώθηκε από το 2000 κατά τον αιφνιδιαστικό έλεγχο που έκαναν ως ισχυρίζονται. Επίσης τέθηκε θέμα καθυστέρησης στην καταχώρηση της επίδικης αίτησης αλλά και θέμα απουσίας μαρτυρίας που να στηρίζει την θέση ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση προτίθεται να αποξενώσει το ακίνητο του. Νομική πτυχή Η αίτηση στηρίζεται τόσο στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όσο και στα άρθρα 4, 5 και 9 του Κεφ.
- Πρέπει να σημειωθεί ότι στην αγόρευση του ο δικηγόρος του αιτητή δεν έκανε αναφορά, και ορθά πρέπει να λεχθεί, στο άρθρο 4 του Κεφ. 6, γι' αυτό το λόγο ούτε το Δικαστήριο θα ασχοληθεί ιδιαίτερα εκτός από του να παραπέμψει στο πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση ABP Holdings Ltd v. Κιταλίδη,
(1994)1 ΑΑΔ 694 από τη σελίδα 701. «... Τα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, κάνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται. Δεν αφαιρούν τίποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60, που προσδιορίζει, όπως είπαμε πιο πριν το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων.» Το άρθρο 32
(1)έχει ως εξής: «Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστακτικόν), ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ΄ αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ΄ ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο ενάγων δικαιούται εις θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.». Το άρθρο 32 του Ν. 14/60 αναλύθηκε σε σωρεία δικαστικών αποφάσεων και συγκεκριμενοποιήθηκαν οι προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Οι υποθέσεις Karydas Taxi Co Ltd v. Andreas Komodikis
(1975)1 CLR 321, Constantinides v. Makriyiorghou and another
(1978)1 CLR 585, ιδιαίτερα όμως η Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 CLR 557, είναι μόνο μερικές που ενδεικτικά αναφέρονται. Έχει νομολογιακά αποσαφηνισθεί ότι οι ακόλουθες τρεις βασικά προϋποθέσεις θα πρέπει να συντρέχουν πριν το Δικαστήριο αποφασίσει ν΄ ασκήσει τη διακριτική του εξουσία με βάση το ισοζύγιο των επιπτώσεων υπέρ της έκδοσης ή όχι του αιτούμενου διατάγματος: (α) Σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα ότι ο ενάγων δικαιούται σε θεραπεία στην αγωγή. (γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Αναφορικά με τις δύο πρώτες προϋποθέσεις έχει εξηγηθεί ότι ως προς την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, δεν περιλαμβάνεται οτιδήποτε πέραν από του να αποδειχθεί ότι πρόκειται περί συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα ή τη μαρτυρία. Για δε την ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο Ενάγοντας σε θεραπεία επεξηγείται στη νομολογία ότι αφορά την απόδειξη ύπαρξης υπόθεσης πέραν από απλή πιθανότητα αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις πολιτικές υποθέσεις. Ειδικότερα σε σχέση με τη δεύτερη προϋπόθεση είναι χρήσιμα τα όσα αναφέρονται στην υπόθεση Α. Κυτάλα ν. Άννα Χρυσάνθου και άλλοι (Πολιτική Έφεση 8502, ημερ. 19.3.96) και είναι τα εξής: «Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας, που αποτελεί προϋπόθεση, γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας: βλ. Odysseos v. Pieris Estated Ltd and Others
(1982)1 CLR 557. Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Το Εφετείο στην υπόθεση Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 CLR 585, παρέθεσε επιδοκιμαστικά το εξής απόσπασμα από την απόφαση του δικαστή Slade J., στην Re Lord Cable (deceased) Garatt and Others v. Waters and Others
(1976)3 ALL E.R. 417 (σελ. 430) στην οποία εξηγείται ότι, ακόμα και μετά την απόφαση στην American Gyanamid v. Ethicon
(1975)1 All E.R. 504, η προοπτική επιτυχίας δεν μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση μαρτυρίας.» Μια άλλη αρχή, την οποία το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή μη ένα προσωρινό διάταγμα, είναι το ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά η ίδια θεραπεία με αυτή της κυρίως αγωγής, ούτως ώστε ν΄ αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα σε δύο περιπτώσεις. (Βλ. γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Michael v. Brenivos Ltd
(1969)1 CLR 578, Bhimjiyani v. Gregoriou
(1980)1 CLR 14 και τη σχετικά πρόσφατη υπόθεση Re Χ΄΄ Κωνσταντή, Αίτ. 89/98 της 8.10.98). Περαιτέρω σύμφωνα με την υπόθεση C.T. TOBACCO LIMITED v. Της Εταιρείας Εκδόσεις ΑΡΚΤΙΝΟΣ Λτδ κ.α. Πολιτική Έφεση 11133 ημερομηνίας 29.06.2003, το Δικαστήριο δεν μπορεί στο στάδιο της έκδοσης ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος να προβεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας των προσώπων που τυχόν αντεξετάσθηκαν για να καταλήξει σε εύρημα κατά πόσο ήταν αξιόπιστοι ή όχι. Αξιολόγηση των δυο εκδοχών και συμπέρασμα: Λαμβανομένων υπόψη όλων των πιο πάνω νομικών αρχών και κανόνων, της μαρτυρίας η οποία τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου δια των ενόρκων δηλώσεων, εξετάζεται στη συνέχεια κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που απαιτούνται και κατά ακολουθία εάν δικαιολογείται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση: Στηριζόμενο το Δικαστήριο στα όσα στοιχεία έχουν τεθεί ενώπιον του από τους Ενάγοντες κρίνει ότι η μαρτυρία που υποστηρίζει την αίτηση, και ειδικότερα η απαίτηση για το ποσό των €85.303,27 προερχόμενο από εισπράξεις που όφειλαν οι εναγόμενοι κατ΄ ισχυρισμό να παραδώσουν στους Ενάγοντες, αλλά και από έλλειψη προϊόντων από αποθήκη που διαχειρίζονταν οι Εναγόμενοι προκύπτει ότι ενώπιον του Δικαστηρίου βρίσκεται προς εκδίκαση ένα σοβαρό ζήτημα. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα οι ενάγοντες να δικαιούνται σε θεραπεία στην αγωγή: Λαμβάνοντας υπόψη τα όσα έχουν αναφερθεί στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd & Another
(1982)1 CLR 557 καθώς και άλλη νομολογία που ακολούθησε μεταγενέστερα ιδιαίτερα την υπόθεση Κυτάλα (ανωτέρω), με αναφορά στα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, κρίνεται ότι αυτή η προϋπόθεση δεν πληρείται για τους ακόλουθους λόγους: (α) Ως βασικό στοιχείο της μαρτυρίας το οποίο μειώνει τη δυναμική στην εκδοχή των εναγόντων - αιτητών, αποτελεί ο συσχετισμός της δικογραφημένης θέσης ότι, η αξία των €85.303,27 που ζητείται ως απαίτηση προέκυψε το 2000 μετά από έλεγχο των Εναγόντων, ενώ ο Εναγόμενος 2 - Καθ΄ ου η Αίτηση προσλήφθηκε στους Αιτητές τον Ιούλιο του 2006, σύμφωνα πάντοτε με τη μαρτυρία των Αιτητών. Υπό αυτή την εκδοχή και χωρίς οποιαδήποτε διευκρίνιση ή άλλη εξήγηση δεν είναι εύλογο για το Δικαστήριο να συμπεράνει έστω στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας ότι υπάρχει προοπτική για επιτυχία, τουλάχιστον με την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του, αλλά και την Έκθεση Απαίτησης ως έχει σήμερα. Καμία σύνδεση ή συσχέτιση με μαρτυρία υπάρχει για συγκεκριμένο ποσό ελλείματος ή ανάληψη ευθύνης για τέτοιο έλλειμμα κατά το 2006 όπου προσλήφθηκε ο Εναγόμενος 2 - Καθ΄ ου η Αίτηση. Συνακόλουθα η υπό συζήτηση προϋπόθεση δεν συντρέχει. (γ) Η μη έκδοση του διατάγματος θα συνεπάγεται δυσκολία ή αδυναμία να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Όσον αφορά την προϋπόθεση αυτή το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Στην υπόθεση δε Papastratis v. Petrides
(1979)1 CLR 231 έχει αναφερθεί πως ο χρηματικός παράγοντας δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Για τους λόγους που το Δικαστήριο θα εξηγήσει πιο κάτω, κρίνει ότι η μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων δεν θα συνεπάγεται δυσκολία ή αδυναμία να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο: (α) Προβάλλει κατ΄ αρχήν ως κυρίαρχο στοιχείο η δυσκολία ή αδυναμία για επιτυχία της αξίωσης-απαίτησης εναντίον του Καθ΄ ου η Αίτηση, εκτός βέβαια αν προσκομισθεί η ανάλογη μαρτυρία που να στοιχειοθετηθεί ευθέως οποιοδήποτε ποσό ελλείμματος μετά το 2006, αν αυτό είναι εφικτό με την ήδη καταχωρημένη Έκθεση Απαίτησης. (β) Έστω ότι αποδειχθεί κατά τη δίκη ευθύνη για κάποιο ποσό αυτό είναι άγνωστο αυτή τη στιγμή και μη προσδιορισμένο όχι, γιατί είναι αδύνατο να υπολογισθεί αλλά γιατί δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου, οπότε ελλείψει και μαρτυρίας για πολύ κακή οικονομική κατάσταση του Καθ΄ ου η Αίτηση, δεν είναι ασφαλές να συναχθεί συμπέρασμα ότι τυχόν απόφαση εναντίον του δεν θα μπορούσε να ικανοποιηθεί. (γ) Η επάρκεια των αποζημιώσεων που διεκδικούνται έστω υπό τις πιο πάνω αδυναμίες είναι ακόμη ένας λόγος αρνητικός για την μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Συνακόλουθα όλων των πιο πάνω κρίνεται ότι δεν συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και κατ΄ επέκταση δεν συντρέχει ανάγκη για εξέταση του θέματος κατά πόσο υπάρχει πρόθεση εκ μέρους του Καθ΄ ου η Αίτηση να αποξενώσει το ακίνητο του. Ενόψει όλων των πιο πάνω η επίδικη αίτηση απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος του Καθ΄ ου η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο για να πληρωθούν στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ................. Δ. Ι. Κίτσιος, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other actions/Interim Αναφορά: Πολιτική Δικονομία-Προσωρινό διάταγμα σε ακίνητη ιδιοκτησία cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο