Marfin Popular Bank Public Co Ltd ν. Maricel Locsin Poblico κ.α., Αρ. Αγωγής: 61/10, 21.06.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2011:A83 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Δ. Ι. Κίτσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 61/10 Μεταξύ: Marfin Popular Bank Public Co Ltd από τη Λευκωσία Εναγόντων Και
- Maricel Locsin Poblico από την Πάφο Ανδρέας Θεοδώρου ή Θεωρή από την Πάφο Εναγομένων --------------------- Ημερομηνία: 21.06.2011 Αίτηση ημερομηνίας 03.02.11 για προσωρινό διάταγμα Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες-Αιτητές: κα Ε. Κυριάκου για Mantis & Athinodorou L.L.C.(κ.Χ Κουφέτας κατά την απόφαση) Για Εναγόμενο 1 - Καθ΄ ου η Αίτηση: κος Ν. Ιωάννου για κ. Αλ. Αλεξάνδρου (κα. Μενοίκου κατά την Απόφαση) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή Στις 11.01.2010 οι Ενάγοντες στην παρούσα αγωγή καταχώρησαν ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα με το οποίο αξιώνουν εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 απόφαση για το ποσό των €6.884,23 ως καθυστερημένα ενοίκια από 20.01.2009 (μέρος) μέχρι 20.11.2009 δυνάμει συμβολαίου ενοικιαγοράς ενός αυτοκινήτου υπ΄ αριθμούς εγγραφής ΗΝΤ 141 μάρκας Mitsubishi το οποίο ενοικίασαν στην Εναγόμενη 1 με την εγγύηση του Εναγόμενου
- Επίσης ζητούν απόφαση για το ποσό των €26.694,58 ως υπόλοιπο και αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας πλέον τόκους και έξοδα. Περαιτέρω οι Ενάγοντες με την αγωγή τους ζητούν εναντίον της Εναγόμενης 1, διάταγμα επιστροφής του πιο πάνω οχήματος - αντικείμενο της ενοικιαγοράς, και πώλησης του διά δημοσίου πλειστηριασμού προς το σκοπό ικανοποίησης της απαίτησης τους. Επιπλέον οι Ενάγοντες με την αγωγή τους ζητούν διάταγμα εναντίον του Εναγόμενου 2 για πώληση από το Κτηματολόγιο
(11)έντεκα ακινήτων τα οποία υποθηκεύτηκαν προς όφελος τους με τη δήλωση υποθήκης Υ1796/88 για το ποσό των €30.000,00 και προς κάλυψη της απαίτησης και των εξόδων τους. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 στις 17.03.2010 καταχώρησαν Υπεράσπιση προβάλλοντας μεταξύ άλλων ισχυρισμών πως ουδέποτε οι Ενάγοντες κατέστηκαν ιδιοκτήτες του οχήματος ΗΝΤ 141, συνεπώς ούτε το παρέδωσαν στην Εναγόμενη
- Επιπλέον αμφισβητούνται η εγκυρότητα και η εφαρμοσιμότητα της συμφωνίας ενοικιαγοράς. Διαζευκτικά των πιο πάνω, οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται πως αν αποδειχθούν ως έγκυρες οι συμφωνίες ενοικιαγοράς και εγγύησης, τα όποια ποσά διεκδικούν οι Ενάγοντες προκύπτουν προγενέστερα της εγγύησης του Εναγόμενου 2 ως επίσης στηρίζονται σε παράνομες χρεώσεις. Της Υπεράσπισης των Εναγομένων 1 και 2 ακολούθησε η καταχώρηση Απάντησης στις 24.03.2010 ενώ ακολούθησε αίτηση ορισμού και εμφανίσεις στην αγωγή η οποία είναι προγραμματισμένη για ακρόαση στις 30.06.
- Αίτηση: Στις 03.02.11 ωστόσο οι Ενάγοντες (οι οποίοι στο εξής θα καλούνται οι Αιτητές) καταχώρησαν μονομερή αίτηση (στο εξής η επίδικη αίτηση) η οποία επιδόθηκε με οδηγίες του Δικαστηρίου στην Εναγόμενη 1 (στο εξής Καθ΄ ης η Αίτηση), με την οποία διεκδικούν την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος το οποίο να εμποδίζει την Καθ΄ ης η Αίτηση από του να κατακρατεί το όχημα με αριθμούς εγγραφής ΗΝΤ 141 και να το παραδώσει για φύλαξη στους Ενάγοντες και ιδιοκτήτες του, μέχρι την εκδίκαση της αγωγής και/ή άλλης διαταγής του Δικαστηρίου. Η επίδικη αίτηση στηρίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 4, 5 και 7, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρα 21 και 32, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, Διαταγή 48, Θεσμοί 1, 2, 3, 8 και 9, στη Διαταγή 39, στη Διαταγή 64, στην πρακτική του Δικαστηρίου και στις γενικές αρχές του Νόμου. Περαιτέρω η επίδικη αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Νεόφυτου Νεοφύτου, υπάλληλου των Αιτητών. Στην εν λόγω ένορκη δήλωση γίνεται αναφορά στις πρόνοιες της συμφωνίας ενοικιαγοράς (φωτοαντίγραφο της οποίας επισυνάφθηκε ως Τεκμήριο). Τέλος αναφέρεται ότι υπάρχει σπουδαίο και σοβαρό θέμα προς εκδίκαση και ότι οι Ενάγοντες έχουν καλή βάση αγωγής, δικαιούνται συνεπώς το αξιούμενο διάταγμα, το οποίο αν δεν εκδοθεί θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, αφού είναι πολύ πιθανό η Εναγόμενη 1 να αποξενώσει το επίδικο όχημα και/ή να το καταστρέψει με τη χρήση του. Επίσης το αντικείμενο της συμφωνίας του οποίου ζητείται η δέσμευση είναι θέμα επίδικο και η δέσμευση του θα διατηρήσει την υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων μέχρι τελικής εκδίκασης της αγωγής. Ένσταση: Στην πιο πάνω επίδικη αίτηση η Εναγόμενη 1 - Καθ΄ ης η Αίτηση έχει καταχωρήσει στις 15.03.2011 ειδοποίησης περί πρόθεσης ένστασης στηριζόμενη στους ακόλουθους λόγους: «Α. Δεν συντρέχει το επείγον στην έκδοση του διατάγματος. Το αίτημα συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας γιατί η αίτηση καταχωρήθηκε αρκετούς μήνες μετά την καταχώρηση της αγωγής ενώ πλήρης δικαιοσύνη μπορεί να απονεμηθεί και σε μεταγενέστερο στάδιο με την πληρωμή αποζημιώσεων στους ενάγοντες αιτητές σε περίπτωση επιτυχίας τους στην αγωγή. Β. Δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση ούτε και πιθανότητα επιτυχίας των αιτητών. Κανένας λόγος δεν προβάλλεται που να δικαιολογεί το αιτούμενο διάταγμα. Γ. Το αιτούμενο διάταγμα ουσιαστικά επιδιώκει την ανάληψη της κατοχής του αυτοκινήτου από τους ενάγοντες, ανατρέποντας την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων αντί να την διατηρήσει. Δ. Καμία από τις προϋποθέσεις που απαιτούνται από το άρθρο 3 το Περί Δικαστηρίου Νόμου 14/60 δεν πληρούνται και/ή δεν συντρέχουν και/ή δεν έχουν ικανοποιηθεί για την έκδοση προσωρινού διατάγματος.» Η Καθ΄ ης η Αίτηση έχει καταχωρήσει ένορκη δήλωση με την οποία υποστηρίζει τους λόγους ένστασης. Στην εν λόγω ένορκη δήλωση προβάλλονται θέσεις και επιχειρήματα, αντί γεγονότα, συνεπώς θα ασχοληθεί με αυτά το Δικαστήριο κατά την εξαγωγή των συμπερασμάτων του και όχι στο παρόν στάδιο. Η ακροαματική διαδικασία της αίτησης διεξάχθηκε στη βάση των όσων στηρίζουν την αίτηση και τους λόγους ένστασης, καθώς επίσης διά των αγορεύσεων των ευπαίδευτων συνηγόρων των διαδίκων. Με επιχειρήματα και συλλογισμούς και οι δύο πλευρές εισηγήθηκαν την επιτυχία και αποτυχία της επίδικης αίτησης, αντίστοιχα, προωθώντας τις εκατέρωθεν εκδοχές τους. Κύριο μέρος των αγορεύσεων ασχολείται με τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 όπως τις έχει καθιερώσει η νομολογία των Δικαστηρίων. Νομική πτυχή Η αίτηση στηρίζεται τόσο στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όσο και στα άρθρα 4, 5 και 7 του Κεφ.
- Πρέπει να σημειωθεί ότι στην αγόρευση της η δικηγόρος του αιτητή δεν έκανε ιδιαίτερη αναφορά, στο άρθρο 4 του Κεφ. 6, γι' αυτό το λόγο ούτε το Δικαστήριο θα ασχοληθεί ιδιαίτερα εκτός από του να παραπέμψει στο πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση ABP Holdings Ltd v. Κιταλίδη,
(1994)1 ΑΑΔ 694 από τη σελίδα 701. «... Τα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, κάνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται. Δεν αφαιρούν τίποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60, που προσδιορίζει, όπως είπαμε πιο πριν το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων.» Το άρθρο 32
(1)στο οποίο επίσης στηρίζεται η επίδικη αίτηση έχει ως εξής: «Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστακτικόν), ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ΄ αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ΄ ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο ενάγων δικαιούται εις θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.». Το άρθρο 32 του Ν. 14/60 αναλύθηκε σε σωρεία δικαστικών αποφάσεων και συγκεκριμενοποιήθηκαν οι προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Οι υποθέσεις Karydas Taxi Co Ltd v. Andreas Komodikis
(1975)1 CLR 321, Constantinides v. Makriyiorghou and another
(1978)1 CLR 585, ιδιαίτερα δε η Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 CLR 557, είναι μόνο μερικές που ενδεικτικά αναφέρονται. Έχει νομολογιακά αποσαφηνισθεί ότι οι ακόλουθες τρεις βασικές προϋποθέσεις θα πρέπει να συντρέχουν πριν το Δικαστήριο αποφασίσει ν΄ ασκήσει τη διακριτική του εξουσία με βάση το ισοζύγιο των επιπτώσεων υπέρ της έκδοσης ή όχι του αιτούμενου διατάγματος: (α) Σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα ότι ο ενάγων δικαιούται σε θεραπεία στην αγωγή. (γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Αναφορικά με τις δύο πρώτες προϋποθέσεις έχει εξηγηθεί ότι ως προς την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, δεν περιλαμβάνεται οτιδήποτε πέραν από του να αποδειχθεί ότι πρόκειται περί συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα ή τη μαρτυρία. Για δε την ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο Ενάγοντας σε θεραπεία επεξηγείται στη νομολογία ότι αφορά την απόδειξη ύπαρξης υπόθεσης πέραν από απλή πιθανότητα αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις πολιτικές υποθέσεις. Ειδικότερα σε σχέση με τη δεύτερη προϋπόθεση είναι χρήσιμα τα όσα αναφέρονται στην υπόθεση Α. Κυτάλα ν. Άννα Χρυσάνθου και άλλοι (Πολιτική Έφεση 8502, ημερ. 19.3.96) και είναι τα εξής: «Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας, που αποτελεί προϋπόθεση, γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας: βλ. Odysseos v. Pieris Estated Ltd and Others
(1982)1 CLR 557. Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Το Εφετείο στην υπόθεση Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 CLR 585, παρέθεσε επιδοκιμαστικά το εξής απόσπασμα από την απόφαση του δικαστή Slade J., στην Re Lord Cable (deceased) Garatt and Others v. Waters and Others
(1976)3 ALL E.R. 417 (σελ. 430) στην οποία εξηγείται ότι, ακόμα και μετά την απόφαση στην American Gyanamid v. Ethicon
(1975)1 All E.R. 504, η προοπτική επιτυχίας δεν μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση μαρτυρίας.» Μια άλλη αρχή, την οποία το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας προκειμένου να εκδώσει ή μη ένα προσωρινό διάταγμα, είναι το ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά η ίδια θεραπεία με αυτή της κυρίως αγωγής, ούτως ώστε ν΄ αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα σε δύο περιπτώσεις. (Βλ. γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Michael v. Brenivos Ltd
(1969)1 CLR 578, Bhimjiyani v. Gregoriou
(1980)1 CLR 14 και τη σχετικά πρόσφατη υπόθεση Re Χ΄΄ Κωνσταντή, Αίτ. 89/98 της 8.10.98). Περαιτέρω σύμφωνα με την υπόθεση C.T. TOBACCO LIMITED v. Της Εταιρείας Εκδόσεις ΑΡΚΤΙΝΟΣ Λτδ κ.α. Πολιτική Έφεση 11133 ημερομηνίας 29.06.2003, το Δικαστήριο δεν μπορεί στο στάδιο της έκδοσης ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος να προβεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας των προσώπων που τυχόν αντεξετάσθηκαν για να καταλήξει σε εύρημα κατά πόσο ήταν αξιόπιστοι ή όχι. Αξιολόγηση των δυο εκδοχών και συμπέρασμα: Λαμβανομένων υπόψη όλων των πιο πάνω νομικών αρχών και κανόνων, της μαρτυρίας η οποία τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου δια των ενόρκων δηλώσεων, και χωρίς αυτή να αξιολογείται ως προς την αξιοπιστία της, εξετάζεται στη συνέχεια κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που απαιτούνται και κατά ακολουθία εάν δικαιολογείται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση: Στηριζόμενο το Δικαστήριο στα όσα στοιχεία έχουν τεθεί ενώπιον του από τους Ενάγοντες κρίνει ότι η μαρτυρία που υποστηρίζει την αίτηση, και ειδικότερα η κατ΄ ισχυρισμό ύπαρξη συμφωνίας ενοικιαγοράς (αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται) με χρηματοδότηση προς την Εναγόμενη 1 του ποσού των €30.050,22 πλέον €9.015,07 δικαιώματα ενοικιαγοράς, και με επιστολή τερματισμού της συμφωνίας συνοδευόμενη από τη μαρτυρία ότι αυτή παραβιάστηκε από την Εναγόμενη 1, κρίνεται ότι ενώπιον του Δικαστηρίου βρίσκεται προς εκδίκαση ένα σοβαρό ζήτημα. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα οι ενάγοντες να δικαιούνται σε θεραπεία στην αγωγή: Λαμβάνοντας υπόψη τα όσα έχουν αναφερθεί στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd & Another
(1982)1 CLR 557 καθώς και άλλη νομολογία που ακολούθησε μεταγενέστερα ιδιαίτερα την υπόθεση Κυτάλα (ανωτέρω), με αναφορά στα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, κρίνεται ότι και αυτή η προϋπόθεση πληρείται για τους ακόλουθους λόγους:
(1)Ως βασικό στοιχείο της εκδοχής των Εναγόντων είναι η ύπαρξη της συμφωνίας ενοικιαγοράς της οποίας αυτοί επικαλούνται την παράβαση εκ μέρους της Εναγόμενης 1 - Καθ΄ ης η Αίτηση. Το περιεχόμενο της συμφωνίας κρίνεται ότι είναι τέτοιο το οποίο προσδίδει ιδιαίτερη δυναμική και προοπτική επιτυχίας, συνοδευόμενο από επιστολή τερματισμού.
(2)Τα στοιχεία που τέθησαν από πλευράς Εναγόμενης 1 δεν αντιμάχονται την εγκυρότητα της συμφωνίας ενοικιαγοράς, και ούτε αμφισβητείται η σύναψη της, συνεπώς δεν είναι ικανά για οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα πλην των πιο πάνω υπό τις παρούσες περιστάσεις. (γ) Η μη έκδοση του διατάγματος θα συνεπάγεται δυσκολία ή αδυναμία να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Όσον αφορά την προϋπόθεση αυτή το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει και το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης παρ΄ όλο που στην υπόθεση Papastratis v. Petrides
(1979)1 CLR 231 έχει αναφερθεί πως ο χρηματικός παράγοντας δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Για τους λόγους ωστόσο που το Δικαστήριο θα εξηγήσει πιο κάτω, κρίνει ότι η μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν θα συνεπάγεται δυσκολία ή αδυναμία να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο:
(1)Προβάλλει κατ΄ αρχήν ως κυρίαρχο αρνητικό στοιχείο, στη δυσκολία ή αδυναμία να αποδοθεί δικαιοσύνη στο μέλλον, το γεγονός ότι η Ενάγουσα είναι εξασφαλισμένη από τυχόν απόφαση προς όφελος της με τη δήλωση υποθήκης
(11)έντεκα ακινήτων που παραχώρησε η Εναγόμενη 2.
(2)Η επάρκεια των αποζημιώσεων που διεκδικούνται και οι οποίες περιλαμβάνουν και την αξία του οχήματος, έστω αν αυτό καταστραφεί ολοσχερώς, είναι ακόμη ένας λόγος αρνητικός για την μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Συνακόλουθα των πιο πάνω κρίνεται ότι δεν συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και κατ΄ επέκταση δεν συντρέχει ανάγκη για εξέταση του θέματος κατά πόσο είναι εύλογο υπό τις περιστάσεις να εκδοθεί ή μη το αιτούμενο διάταγμα. Ωστόσο εάν ήθελε αποδειχθεί λανθασμένο το συμπέρασμα του Δικαστηρίου, ως προς τη μη απόδειξη της τρίτης προϋπόθεσης, το Δικαστήριο εξετάζει στα πλαίσια της διακριτικής του ευχέρειας με βάση το ισοζύγιο των επιπτώσεων, εάν θα ήταν εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Για τους λόγους που παρατίθενται στη συνέχεια το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν θα ήταν εύλογο να προχωρήσει στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος:
(1)Οι Ενάγοντες-Αιτητές τερμάτισαν τη συμφωνία ενοικιαγοράς στις 09.12.2009 και καταχώρησαν την αγωγή τους στις 11.01.2010, όπως διαφαίνεται έκτοτε δεν αποτάθηκαν πιο νωρίς για προσωρινό διάταγμα, προκύπτει έτσι το ερώτημα τι έχει μεσολαβήσει έκτοτε και θεωρούν πλέον πως η μη παράδοση του οχήματος σ΄ αυτούς θα τους προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη, λαμβανομένων υπόψη και των όσων έχουν εκτεθεί νωρίτερα για την επάρκεια των αποζημιώσεων. Σ΄ αυτό το ερώτημα δεν δίνουν απάντηση οι Ενάγοντες-Αιτητές.
(2)Η επιστροφή του οχήματος δεν είναι βέβαιο μέσα από μαρτυρία ότι θα μειώσει με οποιοδήποτε τρόπο τη ζημιά των Εναγόντων-Αιτητών, οι οποίοι ούτως ή άλλως στο τέλος της ημέρας έχουν συγκεκριμένο μέτρο αποζημίωσης όποια και αν είναι η αξία του οχήματος κατά την παράδοση.
(3)Δεν παραγνωρίζεται ότι το αίτημα των Αιτητών αφορά και σε θεραπεία την οποία ζητούν με την αγωγή τους. Ενόψει όλων των πιο πάνω η επίδικη αίτηση απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος της Καθ΄ ης η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο για να πληρωθούν στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ................. Δ. Ι. Κίτσιος, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other actions/Interim Αναφορά: Πολιτική Δικονομία-Προσωρινό διάταγμα σε κινητή ιδιοκτησία (Συμβόλαιο ενοικιαγοράς) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο