Αναφορικά με τον Στέλιο Δημητρίου, από τη Χλώρακα, Αρ. Αιτήσεως: 236/2010, 1 Αυγούστου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2011:A102 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΠΤΩΧΕΥΣΕΩΝ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Κατσικίδη, Ε.Δ. Αρ. Αιτήσεως: 236/2010 Σε Πτώχευση: Αναφορικά με τον Στέλιο Δημητρίου, από τη Χλώρακα Χρεώστη ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 1η Αυγούστου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτητές-Πιστωτές: κος X. Ζόππος Για Καθ΄ ου η Αίτηση-Χρεώστη: για να ακούσει την απόφαση η κα Α. Νεοφύτου για κ.κ. Λ. Λουκαϊδου -Θεοφάνους Δ.Ε.Π.Ε, Καθ' ου η Αίτηση - Χρεώστης απών. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση (από τώρα και στο εξής καλουμένης «η Αίτηση») οι αιτητές κ.κ Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ (Hellenic Bank Public Company Ltd) ( από τώρα και στο εξής καλουμένων « οι Πιστωτές - Αιτητές »), αιτούνται από το Δικαστήριο την έκδοση Διατάγματος Παραλαβής για την περιουσία του Στέλιου Δημητρίου, από την Χλώρακα, Ανδρέα Έλληνα αρ. 5 διαμέρισμα 105, Πάφο, (από τώρα και στο εξής καλούμενος « ο Χρεώστης ») για το λόγο ότι αυτός οφείλει κατά τον ισχυρισμό των Αιτητών - Πιστωτών σε αυτούς το ποσό των € 35.880,63 πλέον τόκους μέχρι εξόφλησης πλέον έξοδα πλέον Φ.Π.Α. Η Αίτηση βασίζεται στο γεγονός ότι ο Χρεώστης δεν συμμορφώθηκε με την Ειδοποίηση Πτώχευσης Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου Αρ. 430/10, η οποία του επιδόθηκε στις 23.06.
- Η Αίτηση καταχωρίστηκε στις 12.7.10 και συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση που υπογράφει ο κος Μενέλαος Μενελάου, πρόσωπο που είναι υπάλληλος των Αιτητών - Πιστωτών και ο οποίος όπως αναφέρει σε αυτήν, είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί τόσο στην ένορκο δήλωση όσο και στην καταχώρηση της Αίτησης. Περαιτέρω στην Ένορκη Δήλωση του υιοθετεί το περιεχόμενο της Αίτησης και επισυνάπτει αντίγραφο της απόφασης δυνάμει της οποίας ο Χρεώστης οφείλει το πιο πάνω αναφερόμενο ποσό στους Αιτητές - Πιστωτές. Η Αίτηση επιδόθηκε στον Χρεώστη στις 16.07.10 και στον Επίσημο Παραλήπτη στις 09.09.
- Ο Επίσημος Παραλήπτης δεν εμφανίστηκε στην Αίτηση ούτε και επεδείχθη οποιοδήποτε ενδιαφέρον από μέρους του για την πορεία και το αποτέλεσμα της. Αντιθέτως ο Χρεώστης στις 24.09.10 που ήταν ορισμένη η Αίτηση εκπροσωπήθηκε από συνήγορο και ζήτησε χρόνο να καταχωρήσει ένσταση, όπερ και εγένετο με την καταχώρηση ένστασης στις 05.10.
- Τούτο διότι στις 30.09.10 που είχε οριστεί η Αίτηση ξανά για οδηγίες δεν καταχώρησε εμπρόθεσμα την ένσταση του και αφού ζήτησε επέκταση του χρόνου καταχώρησης, η Αίτηση αναβλήθηκε για τις 07.10.20 με οδηγίες να καταχωρείτο η ένσταση μέχρι και δύο καθαρές μέρες προηγουμένως. Σαν λόγους ένστασης ο Χρεώστης με συνοδευτική Ένορκη Δήλωση επικαλείται τους πιο κάτω:
- Οι Αιτητές δεν εξάντλησαν όλα τα δικαστικά μέτρα για είσπραξη προτού καταχωρήσουν την παρούσα διαδικασία και/ή ουδέν άλλο μέτρο έλαβαν για ικανοποίηση του εξ' αποφάσεως χρέους τους. Η παρούσα Αίτηση είναι καταχρηστική, καταπιεστική και άδικη εναντίον του καθ' ου η αίτηση. Η Αίτηση υπογράφεται από μη εξουσιοδοτημένο από τους Αιτητές πρόσωπο και/ή μη αρμόδιο. Η Αίτηση θα έπρεπε να υπογράφεται και από τον Δικηγόρο των Αιτητών. Η Αίτηση δεν υποστηρίζεται από την ορθή νομική βάση και/ή η νομική βάση είναι ελλιπής. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση Διατάγματος Πτώχευσης. Η Αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής δεν αποτελεί διαδικασία εκτέλεσης δικαστικής απόφασης. Η αίτηση πτώχευσης θα πρέπει να απορριφθεί διότι το χρέος είναι εξασφαλισμένο. Στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση ο Χρεώστης υιοθετεί πλήρως τους λόγους ένστασης και περαιτέρω για να δικαιολογήσει τούτους αναφέρει εν συνόψει τα εξής: · Η απόφαση η οποία εξεδόθη εναντίον του στις 10.11.09 αφορούσε αξίωση των Αιτητών - Πιστωτών δυνάμει συμφωνίας εγγύησης με την οποία αυτός εγγυήθηκε την Εναγόμενη 1 εταιρεία στην εν λόγω αγωγή, Cyperclean Import Limited (στο εξής καλουμένης «η Πρωτοφειλέτρια»). Αφού δε παραδέχεται την ευθύνη του σαν εγγυητής επισημαίνει ότι την εν λόγω εγγύηση όταν την υπέγραψε στις 02.06.06, ήταν διευθυντής της Πρωτοφειλέτριας, θέση την οποία εγκατέλειψε από το έτος
- · Ακόμη αναφέρει ότι προς εξασφάλιση του χρέους της Πρωτοφειλέτριας ένας εκ των μετόχων της, ο κ. Ανδρέας Μιλτιάδους, ενέγραψε προς όφελος των Πιστωτών - Αιτητών, την υποθήκη Y2687/2006 επί ακινήτου του που βρίσκεται στον Κάθηκα τις Επαρχίας Πάφου, για το ποσό των€41.006,43 ( Λ.Κ. 24,000.00 ) πλέον τόκους επί του εν λόγου ποσού. Παρά το ότι οι Αιτητές - Πιστωτές δεν προσέθεσαν το εν λόγω πρόσωπο ως συνεγγυητή του Χρεώστη στην αγωγή 1698/2009 του Ε.Δ. Πάφου, αυτοί επιφύλαξαν όλα τα δικαιώματα τους εναντίον του. Για την εν λόγω δε υποθήκη κατόπιν έρευνας που έγινε στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου διαπιστώθηκε ότι αυτή εξακολουθεί να υφίσταται, δεν είχε ληφθεί κατά τον χρόνο της έρευνας, οποιοδήποτε Δικαστικό μέτρο εναντίον του προσώπου που είναι ο ιδιοκτήτης του ακινήτου και ακόμη οι Αιτητές - Πιστωτές δεν αξίωσαν την εκποίηση της υποθήκης και ούτε έχουν λάβει οποιαδήποτε μέτρα γι' αυτήν. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι η Πρωτοφειλέτρια έχει την οικονομική δυνατότητα αλλά και περιουσία που εκ πρώτης όψεως είναι αρκετή για να ικανοποιήσει το ποσό της απόφασης ημερομηνίας 10.11.
- Τούτο συνάγεται από το γεγονός της προς όφελος των Αιτητών ― Πιστωτών εγγραφής της πιο πάνω αναφερόμενης υποθήκης και της αξίας του ενυπόθηκου ακινήτου. Ακόμα αναφέρει ότι ο ίδιος καταχώρησε αίτηση στις 09.08.10 για αναστολή της απόφασης ημερομηνίας 10.11.09 που εξεδόθη εναντίον του στην οποία οι Αιτητές - Πιστωτές καταχώρησαν ένσταση από την οποία προκύπτει ότι αυτοί με σχετική αίτηση στις 17.04.08 έθεσαν σε ενέργεια την διαδικασία πώλησης του πιο πάνω αναφερόμενου ενυπόθηκου ακινήτου δυνάμει αίτησης με αρ. ΑΝΠ 61/
- · Ακόμη ότι εκ της συμβουλής την οποία έλαβε από τους δικηγόρους του η παρούσα Αίτηση είναι αντικανονική, παράτυπη και δεν είναι σύμφωνη με τον περί Πτωχεύσεως Νόμο, Κεφ.6 και τους Πτωχευτικούς κανονισμούς. Επίσης η Αίτηση καταχωρήθηκε καταχρηστικά, κακόπιστα και εκδικητικά με μοναδικό σκοπό την άσκησης πίεσης σε βάρος του με στόχο να καταβάλει το εξ αποφάσεως ποσό. · Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι η παρούσα Αίτηση του προκαλεί μεγάλη ταλαιπωρία, βλάβη, δυσμενείς επιπτώσεις, κατάπτωση, δυσφορία και οδύνη και ότι οι επιπτώσεις από την τυχόν πτώχευση του θα είναι δυσανάλογες με την οποιαδήποτε ωφέλεια θα αποκομίσουν οι Αιτητές - Πιστωτές από την κήρυξη του σε πτώχευση. · Για όλους αυτούς τους λόγους η παρούσα Αίτηση δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς για τους οποίους παρέχεται το Δικονομικό μέτρο της πτώχευσης και γι' αυτό αποτελεί κατάχρηση της Δικαστική διαδικασίας και πρέπει να απορριφθεί. Περαιτέρω ο Χρεώστης επισυνάπτει στην ένορκο του δήλωση αντίγραφο της σύμβασης υποθήκης σαν Τ.1 και αντίγραφο της αίτησης για αναστολή της απόφασης που εξεδόθη εναντίον του στην αγωγή Ε.Δ. Πάφου 1698/2009, σαν Τ.
- Η Αίτηση ορίστηκε αρχικά για ακρόαση όπως και πιο πάνω αναφέρεται στις 07.10.10, κατόπιν όμως αιτήματος από τον συνήγορο του Χρεώστη λόγω του ότι εκκρεμούσε αίτηση αναστολής της εκτέλεσης της εις βάρος αυτού εκδοθείσας απόφασης, διαδικασία που θα έπρεπε να ολοκληρωθεί πρώτα κατά την εισήγηση του, αίτημα στο οποίο δεν έφερε ένσταση ο Συνήγορος των Πιστωτών - Αιτητών, αυτή αναβλήθηκε για την 12.10.
- Στις 12.10.2010 αναβλήθηκε και πάλι για ακρόαση για τις 18.10.
- Την 18.10.2010 που η Αίτηση ήταν ορισμένη για ακρόαση είχε οριστεί και αίτηση του Χρεώστη που καταχώρησε στις 15.10.2010 με την οποία αιτείτο αναστολή και ανακοπή της περαιτέρω διαδικασίας της παρούσας Αίτησης μέχρις ότου εκδικαζόταν η αίτηση του για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης που εξεδόθη εναντίον του στην αγωγή 1698/2009 Ε.Δ. Πάφου. Στις 18.10.2010 εν' όψει της θεραπείας που ζητείτο με την αίτηση ημερομηνίας 15.10.2010 η Αίτηση ορίστηκε για τις 25.10.2010 για ακρόαση, την ίδια δε ημερομηνία ορίστηκε και η αίτηση ημερομ. 15.10.2010 με οδηγίες να καταχωρείτο ένσταση από τους Πιστωτές - Αιτητές ως η εκφρασθείσα θέση τους. Στις 25.10.2010 τόσο η Αίτηση ως επίσης και ή αίτηση ημερομηνίας 15.10.2010 για την οποία καταχωρήθηκε ένσταση στις 22.10.2010, κατόπιν από κοινού σχετικού αιτήματος, ορίστηκαν για οδηγίες την 1.11.
- Την 1.11.2010 και πάλιν κατόπιν σχετικού αιτήματος και από τις δύο πλευρές η Αίτηση αλλά και η αίτηση ημερομηνίας 15.10.2010 ορίστηκαν για οδηγίες στις 8.11.
- Στις 8.11.2010 ζητήθηκε όπως και οι δύο αιτήσεις οριστούν για ακρόαση. Το Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη τις θεραπείες που ο Χρεώστης ζητούσε με την αίτηση του ημερομηνίας 15.10.2010 έκρινε ότι πρώτα θα έπρεπε να εξεταστεί και αποφασισθεί η αίτηση για αναστολή της περαιτέρω διαδικασίας και ακολούθως η Αίτηση. Επειδή δε το πρόγραμμα του Δικαστηρίου ήταν ήδη βαρυφορτωμένο καθημερινά με ακροάσεις που χρονολογικά προηγούντο της Αίτησης, εκρίθη ότι μπορούσε να εξασκηθεί η παρεχόμενη στο Δικαστήριο διακριτική ευχέρεια από τον θ. 187, των περί Πτωχεύσεως Θεσμών για ορισμό αυτής σε χρόνο πέραν των 7 ημερών, με επακόλουθο να οριστεί η αίτηση ημερομηνίας 15.10.2010 για ακρόαση στις 09.12.2010 και η Αίτηση την ίδια ημέρα για προγραμματισμό. Την 9.12.2010 και επειδή αναμενόταν η έκδοση της απόφασης στο κατά πόσο θα αναστέλλετο η εκτέλεση της απόφασης στην αγωγή 1698/2009 Ε.Δ Πάφου και μετά από κοινό αίτημα και κατόπιν δηλώσεων και από τις δύο πλευρές ότι δεν θα επικαλούντο τις πρόνοιες του θ. 60, των περί Πτωχεύσεως Θεσμών, τόσο για την αιτούμενη αναβολή ως επίσης και για τυχόν μετέπειτα αναβολές που θα κρίνονταν αναγκαίες, το Δικαστήριο εξασκώντας την διακριτική του ευχέρεια όρισε την αίτηση ημερομηνίας 15.10.2010 για ακρόαση την 17.01.2011 και την Αίτηση για προγραμματισμό την ίδια ημερομηνία. Στις 17.01.2011 και επειδή δεν είχε εκδοθεί η απόφαση στην αίτηση για αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης στην αγωγή 1698/2009 Ε.Δ Πάφου, η αίτηση ημερομηνίας 15.10.2010 ορίστηκε για ακρόαση την 01.03.2011 και η Αίτηση την ίδια ημερομηνία και πάλι για οδηγίες και προγραμματισμό. Την 01.03.2011 η αίτηση ημερομηνίας 15.10.2010 απορρίφθηκε κατόπιν αιτήματος για απόσυρση της και μετά που οι δύο πλευρές δήλωσαν και επαναβεβαίωσαν ότι δεν προτίθεντο να επικαλεστούν τις πρόνοιες του θ. 60 αναφορικά με το χρόνο αναβολής και ορισμού της Αίτησης για ακρόαση, αλλά και επειδή το πρόγραμμα του Δικαστηρίου δεν επέτρεπε να οριστεί ενωρίτερον, το Δικαστήριο, εξασκώντας τη Διακριτική του ευχέρεια δυνάμει του θ. 187 και κρίνοντας πώς συνέτρεχε καλός λόγος, την όρισε για ακρόαση την 02.05.
- Την 2.5.2011 κλήθηκαν ως μάρτυρες προς υποστήριξη της Αίτησης η κα Άντρη Λαζάρου, M.1, υπεύθυνη για την φύλαξη του φακέλου της Πτωχευτικής Ειδοποίησης 430/2010, στο Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, η οποία ανάφερε: · Τα καθήκοντα της. · Κατάθεσε τον φάκελο της Πτωχευτικής Ειδοποίησης Αρ.430/10 η οποία καταχωρήθηκε την 14.6.2010 και αφορά τον Χρεώστη στην παρούσα αίτηση κ. Στέλιο Δημητρίου, η οποία σημειώθηκε ως Τεκμήριο 1 (Τ.1). · Ότι η εν λόγω Ειδοποίηση Πτώχευσης επιδόθηκε στον Χρεώστη στις 23.6.2010 στην οποία αυτός δεν υπέβαλε ένσταση ή οποιοδήποτε άλλο ένδικο μέσο για παραμερισμό της. Αντεξέταση δεν υπήρξε και συνακόλουθα η μαρτυρία της Μ.1 παρέμεινε αναντίλεκτη. Δεύτερος μάρτυρας για τους Αιτητές - Πιστωτές, κλήθηκε ο κ. Μενέλαος Μενελάου, M.2, ο οποίος ανέφερε: · Ότι εργάζεται στους Πιστωτές - Αιτητές, στο υποκατάστημα τους στην Πάφο και ότι υιοθετεί πλήρως το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως του που συνοδεύει την Αίτηση. · Ότι ανάμεσα στα καθήκοντα του είναι να παρουσιάζεται στο Δικαστήριο και ότι είναι εξουσιοδοτημένος να υπογράφει από τους Αιτητές - Πιστωτές οποιαδήποτε έγγραφα που έχουν σχέση με την υπηρεσία του και επίσης να δώσει μαρτυρία και να καταθέσει για την Αίτηση. · Ότι η Αίτηση αφορά το Στέλιο Δημητρίου - Χρεώστη, ο οποίος μέχρι και την 7.10.2010 εξακολουθούσε να οφείλει προς τους Αιτητές - Πιστωτές το ποσό των €56.939,
- Τούτο φαίνεται από κατάσταση λογαριασμού την οποία κατέθεσε στο Δικαστήριο χωρίς καμία ένσταση και σημειώθηκε σαν Τεκμήριο 2 (Τ.2). · Ότι η εν λόγω κατάσταση λογαριασμού, Τ.2, αφορά την Πρωτοφειλέτρια στην οποία ο Χρεώστης ήταν ο διευθυντής - διαχειριστής της. · Περαιτέρω διευκρίνισε ότι ο Χρεώστης οφείλει το ποσό που δεικνύεται στο Τ.2 αφού εναντίον του έχει εκδοθεί απόφαση για το ποσό των €35.880,63, πλέον τόκους προς 7,25% ετησίως από 2.6.2006 μέχρι 31.8.2006, πλέον τόκους 7,50% ετησίως από 1.9.2006 μέχρι 6.11.2006 και τόκους προς 10,50% ετησίως από 7.11.2007 μέχρι εξόφλησης. Η εν λόγω απόφαση έχει καταστεί οριστική και αμετάκλητη και από την έκδοση της δεν έχει γίνει καμία πληρωμή έναντι. · Ακόμη ανέφερε ότι το ποσό του εξ΄ αποφάσεως χρέους είναι εκκαθαρισμένο και άμεσα πληρωτέο, ο Χρεώστης δεν έχει προσφέρει και δεν υπάρχει από πλευράς του προς όφελος των Αιτητών - Πιστωτών οποιαδήποτε εξασφάλιση, υπάρχει όμως μια υποθήκη με αριθμό Υ2687/2006 που έχει εγγραφεί επί ακινήτου ιδιοκτησίας κάποιου κ. Αντρέα Μιλτιάδους για το ποσό των €42.006,43, ήτοι Λ.Κ.24,000.00, προς όφελος των Αιτητών - Πιστωτών. · Εν κατακλείδι ανέφερε ότι η καταχώριση της Αίτησης και η παρούσα διαδικασία σκοπό έχει να προστατευθεί πρώτα απ΄ όλα η περιουσία του Χρεώστη έτσι ώστε να μπορεί αυτή να χρησιμοποιηθεί δυνάμει των προνοιών της νομοθεσίας για την αποπληρωμή των πιστωτών του. Στην αντεξέταση του απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις και υποβολές από το συνήγορο του Χρεώστη ανέφερε ότι: · Διαφώνησε σε υποβολή ότι ο Χρεώστης δεν ήταν ο διαχειριστής - διευθυντής, αλλά υπάλληλος της εταιρείας Cyperclean Import Ltd μέχρι το 2008 και ότι σήμερα δεν έχει καμία σχέση με αυτήν. · Ότι δεν γνώριζε τι άλλα μέτρα εκτέλεσης έχουν ληφθεί εναντίον του Χρεώστη και τούτο διότι αυτό αφορά το νομικό των Αιτητών - Πιστωτών. · Ότι έχει τεθεί σε κίνηση η διαδικασία εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου δυνάμει της υποθήκης Υ2687/2006 δυνάμει αίτησης με αρ. Φακέλου ΑΝΠ 61/08, με ημερομηνία 17.4.
- · Τέλος διαφώνησε σε υποβολή ότι η Αίτηση είναι καταχρηστική αφού απώτερος σκοπός των Αιτητών - Πιστωτών, είναι η άσκηση πίεσης εις βάρος του Χρεώστη. Σε διευκρινιστική δε ερώτηση που του τέθηκε από το Δικαστήριο απάντησε ότι όταν ανέφερε ότι η παρούσα διαδικασία έχει εγερθεί για αποπληρωμή των πιστωτών του Χρεώστη, εννοούσε γενικά όλους τους πιστωτές αυτού. Προς υποστήριξη της ένστασης του έδωσε μαρτυρία ο Χρεώστης, ο οποίος στην κυρίως εξέταση του περιορίστηκε να προβεί σε δήλωση ότι υιοθετεί πλήρως το περιεχόμενο της ένστασης του καθώς επίσης και αυτό της ενόρκου δηλώσεως του που την υποστηρίζει, ημερομηνίας 5.10.
- Στην αντεξέταση του απαντώντας σε ερωτήσεις και υποβολές του συνηγόρου των Αιτητών - Πιστωτών ανέφερε μεταξύ άλλων και τα εξής: · Ότι κατάγεται από τη Λεμεσό αλλά τα τελευταία εφτά χρόνια κατοικά μόνιμα στην Πάφο λόγω της εργασίας του. · Ότι διετέλεσε διευθυντής της εταιρείας Cyperclean Import Ltd τώρα όμως εργάζεται ως πωλητής στην εταιρεία Unicare Chemicals. Επίσης ότι πρόσθετα από αυτή την εργασία εργάζεται τα απογεύματα και σε ένα πρατήριο νερού μιας άλλης εταιρείας με το όνομα Hooding Ltd. · Ότι το συνολικό του εισόδημα και από τις δύο εργασίες του στις εν λόγω εταιρείες, είναι €1.200,00 μηνιαίως. · Ότι ο ίδιος προσωπικά αδυνατεί να αγοράσει το ενυπόθηκο ακίνητο του κ. Αντρέα Μιλτιάδους όμως γνωρίζει κάποιο άλλο πρόσωπο το οποίο ενδιαφέρεται να το αγοράσει. Το πρόσωπο αυτό ευρίσκεται στην Αμερική, δεν είναι αδελφός του, όμως είναι ενδιαφερόμενος. Οι συνήγοροι και των δύο πλευρών ετοίμασαν γραπτές αγορεύσεις. Αυτές έχουν κατατεθεί στο Δικαστήριο του μέν συνηγόρου των Αιτητών - Πιστωτών σαν Έγγραφο Γ.Α.1 του δε συνηγόρου του Χεώστη σαν Έγγραφο Γ.Α.
- Το περιεχόμενο τους διαβάστηκε, έχει μελετηθεί και ληφθεί υπόψη στο σύνολο του, είναι καταγεγραμμένο και δεν θεωρώ σκόπιμο να το επαναλάβω αυτολεξεί στην παρούσα. Εν συνόψει σε αυτές αναφέρονται τα εξής: Ο συνήγορος των Αιτητών - Πιστωτών παραθέτει το περιεχόμενο της εκδοθείσας απόφασης εναντίον του Χρεώστη στην αγωγή 1698/09 Ε. Δ Πάφου και στη συνέχεια τους λόγους ένστασης που αυτός επικαλείται στην ένσταση του ημερ. 5.10.
- Στη συνέχεια κάνει αναφορά στη μαρτυρία που δόθηκε από την Μ.1 και τον Μ.2 εκ μέρους των Αιτητών - Πιστωτών επισημαίνοντας ότι εξ΄ αυτής προκύπτει: · Ότι επί της Ειδοποίησης Πτώχευσης 430/10 ουδεμία ένσταση καταχωρήθηκε ή διαδικασία παραμερισμού της και ότι η μαρτυρία της Μ.1 παρέμεινε αναντίλεκτη. · Ότι ο Μ.2 είναι πρόσωπο δεόντως εξουσιοδοτημένο για να δώσει μαρτυρία. · Οτι από την κατάσταση λογαριασμού Τ.2 που κατάθεσε, ο Μ.2 προκύπτει ότι το ποσό που οφείλει ο Χρεώστης ανέρχεται σε €56.939,68 και ότι δεν έγινε καμία πληρωμή έναντι του εξ΄ αποφάσεως χρέους του. · Ότι η οφειλή του Χρεώστη είναι χρέος εκκαθαρισμένο, άμεσα πληρωτέο, δεν έχει δοθεί από το Χρεώστη οποιαδήποτε εξασφάλιση και ότι έχει τεθεί σε κίνηση η διαδικασία εκποίησης του ενυποθήκου ακινήτου το οποίο υποθήκευσε τρίτο πρόσωπο. · Ότι ο σκοπός της παρούσης διαδικασίας είναι η προστασία της περιουσίας του Χρεώστη προς ικανοποίηση όλων των πιστωτών του και ότι από την αντεξέταση του Μ.2 δεν κλονίστηκε η αξιοπιστία του, αφού από τη μια οι απαντήσεις του ήταν άμεσες και σταθερές και από την άλλη, οι όποιες υποβολές του έγιναν παρέμειναν μετέωρες και ατεκμηρίωτες, αφού δεν έχει προσαχθεί θετική μαρτυρία προς υποστήριξη τους. Σε σχέση με τη μαρτυρία του Χρεώστη επεσήμανε ότι αυτός πέραν της υιοθέτησης του περιεχομένου της ενόρκου δηλώσεως του ημερομ.5.10.2010, ανέφερε πως είναι μόνιμος κάτοικος Πάφου τα τελευταία 7 χρόνια και ότι εργάζεται σε δύο εταιρείες με μηνιαίο εισόδημα €1.200,
- Στη συνέχεια κάνοντας αναφορά στις πρόνοιες των άρθρων 3
(1)(η), 3
(1)(ζ) και 5
(1)του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5, εισηγείται ότι έχουν αποδείξει οι Αιτητές - Πιστωτές όλες τις προϋποθέσεις που τάσσει το άρθρο 5
(1)και συνακόλουθα δυνάμει του άρθρου 6
(2)του ιδίου Νόμου πρέπει να εκδοθεί το διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του Χρεώστη στην παρούσα διαδικασία. Περαιτέρω, σε σχέση με τους λόγους ένστασης είναι εισήγηση του ότι οι με αριθμούς 3, 4, 5 και 6 έχουν εγκαταλειφθεί εντελώς, οι δε με αριθμούς 1, 2, 7 και 8 δεν έχουν προωθηθεί με σαφήνεια αλλά γενικά και αόριστα. Είναι η εισήγηση του ότι ουσιαστικά ο μόνος λόγος που προωθήθηκε και στον οποίο επικεντρώθηκε η πλευρά του Χρεώστη ήταν ο όγδοος λόγος ένστασης. Όσον αφορά τον όγδοο λόγο ένστασης παραπέμποντας το Δικαστήριο στις πρόνοιες του άρθρου 2 του Κεφ. 5, για το ποιος θεωρείται εξασφαλισμένος πιστωτής αλλά και σε σχετική επί του θέματος νομολογία, εισηγείται ότι εξ αυτών συνάγεται πως η εξασφάλιση θα πρέπει να δίδεται από τον ίδιο το χρεώστη για να θεωρηθεί ότι ο πιστωτής είναι ασφαλισμένος ή εξασφαλισμένος. Η νομολογία είναι εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου, καθορίζει ότι η ασφάλεια που κατέχεται από πιστωτή η οποία έχει δοθεί από συνοφειλέτη του χρεώστη και όχι από τον ίδιο, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι καθιστά τον πιστωτή σαν εξασφαλισμένο έναντι του συγκεκριμένου χρεώστη. Επί τη βάσει των αρχών της νομολογίας είναι εισήγηση του ότι στην παρούσα Αίτηση δεν τίθεται θέμα να θεωρηθούν οι Αιτητές - Πιστωτές σαν εξασφαλισμένοι αφού η προς όφελος τους δοθείσα υποθήκη είναι από άλλο πρόσωπο και όχι από τον ίδιο το Χρεώστη. Σε σχέση δε με τους ισχυρισμούς περί καταχρηστικής διαδικασίας εισηγήθηκε ότι αυτό δεν ευσταθεί αφού η νομολογία, στην οποία παρέπεμψε το Δικαστήριο, δεν υποστηρίζει τη θέση αυτή. Αντιθέτως, ενόψει και της ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας δεν προκύπτει οποιοδήποτε στοιχείο δόλου ή αθέμιτης εξασφάλισης χρημάτων ή πλεονεκτημάτων προς όφελος των Αιτητών - Πιστωτών αλλά ούτε και έγινε για αθέμιτο σκοπό. Όσο αφορά το ζήτημα της λήψης άλλων μέτρων εκτέλεσης εναντίον του Χρεώστη, παραπέμποντας και σε σχετική νομολογία, εισηγείται ότι επειδή η διαδικασία πτώχευσης δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης μιας απόφασης ουδεμία σχέση έχει στο υπό εξέταση ζήτημα, κατά πόσο έχουν ληφθεί ή όχι άλλα μέτρα εκτέλεσης. Εν κατακλείδι ζητά την απόρριψη της ένστασης και την έκδοση διατάγματος παραλαβής εναντίον του Χρεώστη. Ο συνήγορος του Χρεώστη στη δική του αγόρευση ουσιαστικά επανέλαβε κατ΄ αρχάς τα όσα εκθέτει ο Χρεώστης στην ένορκο του δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης του σε σχέση με τα γεγονότα. Περαιτέρω επεσήμανε ότι η υποθήκη επί του ακινήτου του κ. Αντρέα Μιλτιάδους εξακολουθεί να υφίσταται και οι Αιτητές - Πιστωτές δεν έχουν λάβει οποιαδήποτε δικαστικά μέτρα εναντίον του εν λόγω προσώπου και δεν αξίωσαν την εκποίηση της υποθήκης δικαστικά. Περαιτέρω είναι εισήγηση του ότι η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε με σκοπό να ασκηθεί πίεση στον Χρεώστη και γι΄ αυτό είναι καταχρηστική. Ακόμα προς αυτό το συμπέρασμα οδηγεί και το γεγονός ότι οι Αιτητές - Πιστωτές δεν προχώρησαν με την καταχώριση αίτησης για εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους με μηνιαίες δόσεις από τον Χρεώστη, αλλά με την καταχώριση της παρούσας Αίτησης επιδιώκουν και είναι ξεκάθαρο, να εισπράξουν το οφειλόμενο ποσό και τη χρησιμοποίηση της πτωχευτικής διαδικασίας ως μέτρο εκτέλεσης. Προς επίρρωση της θέσης του αυτής ο ευπαίδευτος συνήγορος παρέπεμψε το Δικαστήριο στην υπόθεση London Clubs Ltd κ.α. v. Παπαδοπούλου,
(2002)1 (Γ) A.A.Δ.
- Ακόμα είναι εισήγηση του συνηγόρου του Χρεώστη ότι επειδή οι Αιτητές - Πιστωτές έχουν εξασφαλισμένο το χρέος από την υποθήκη Υ2687/2006, είναι ορθό το Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση με έξοδα εις βάρος τους. ΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΗ: Η Αίτηση βασίζεται στον Περί Πτωχεύσεως Νόμο Κεφ. 5, άρθρα 2 - 13 και επόμενα, άρθρα 87, 88 και επόμενα και στους Περί Πτωχεύσεως Θεσμούς 3 - 19 και 44 -
- Συγκεκριμένα η Αίτηση βασίζεται στην ισχυριζόμενη πράξη πτώχευσης που προνοείται από το άρθρο 3
(1)(ζ) του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5, ήτοι ότι ο Χρεώστης παρέλειψε να συμμορφωθεί μέσα σε 7 μέρες μετά την προς αυτόν επίδοση της ειδοποίησης πτώχευσης Ε. Δ Πάφου υπ' αριθμό 430/2010, T.1. Η εν λόγω ειδοποίηση πτώχευσης επιδόθηκε στον Χρεώστη προς εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους του στην αγωγή του Ε.Δ. Πάφου υπ' αριθμό 1698/2009, για το ποσό των €35.880,63, πλέον τόκους προς 7,25% ετησίως από 2.6.2006 μέχρι 31.8.2006, πλέον τόκους 7,50% ετησίως από 1.9.2006 μέχρι 6.11.2006 και τόκους προς 10,50% ετησίως από 7.11.2007 μέχρι εξόφλησης. Όπως προνοείται στο άρθρο 5
(1)του Κεφ. 5, ένας πιστωτής δικαιούται να προχωρήσει στην καταχώρηση αίτησης πτώχευσης εναντίον οφειλέτη του, όταν το ποσό που του οφείλεται υπερβαίνει τα €854,00 (ΛΚ 500.00), το χρέος είναι εκκαθαρισμένο, πληρωτέο άμεσα είτε σε καθορισμένο μελλοντικό χρόνο, έχει διαπραχθεί πράξη πτώχευσης εντός τριών μηνών πριν την καταχώρηση της αίτησης και ο χρεώστης διαμένει μόνιμα στην Κύπρο ή για περίοδο ενός χρόνου πριν από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης είχε τη συνήθη διαμονή του ή είχε τόπο διαμονής ή τόπο εργασίας στην Κύπρο ή διεξήγαγε εργασίες στην Κύπρο, εντός περιόδου έξι μηνών πριν από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης. ΜΑΡΤΥΡΙΑ - ΓΕΓΟΝΟΤΑ: Σε σχέση με την ενώπιον μου τεθείσα μαρτυρία κρίνω ότι μέσα από τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης και αφού είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες των Αιτητών - Πιστωτών ως επίσης και τον Χρεώστη, είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη μαρτυρία τους με γνώμονα μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τη λογικότητα της εκδοχής τους αλλά και την αμεσότητα και ευθύτητα των απαντήσεων τους. Συνακόλουθα έχω καταλήξει στα εξής: Τα γεγονότα τα οποία έχουν εκτεθεί από τους Μ.1 και Μ.2 που κάλεσαν οι Αιτητές - Πιστωτές, και έχουν σχέση με την παρούσα διαδικασία, ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκαν από τον Χρεώστη. Επίσης από την μαρτυρία τούτων δεν έχω εντοπίσει αντιφάσεις, γνώριζαν από προσωπική γνώση τα γεγονότα, απαντούσαν ευθέως και με σαφήνεια σε όλες τις ερωτήσεις που τους υποβλήθηκαν, η δε μαρτυρία τους δεν έχει κλονιστεί από την αντεξέταση. Το μοναδικό σημείο που έχει αμφισβητηθεί από την μαρτυρία του Μ.2, είναι μέχρι πότε ο Χρεώστης ενεργούσε σαν διευθυντής της Πρωτοφειλέτριας. Για το συγκεκριμένο δε ζήτημα για τους λόγους που επεξηγούνται κατωτέρω αποδέχομαι την μαρτυρία του Χρεώστη. Περαιτέρω κρίνω ότι αυτό δεν επηρεάζει τα κρίσιμα θέματα για την έκβαση και το αποτέλεσμα της Αίτησης. Ως εκ τούτου οι Μ.1 και Μ.2 των Αιτητών - Πιστωτών, κρίνονται ως μάρτυρες που είπαν την αλήθεια και γι αυτό δέχομαι, εκτός από το σημείο που επισημαίνω ανωτέρω, στην ολότητα τους τα όσα άλλα ανέφεραν. Όσον αφορά το Χρεώστη τα όσα επίσης αυτός ανέφερε δεν έχουν κλονιστεί από την αντεξέταση στην οποία υποβλήθηκε και κρίνω ότι και αυτός είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Τούτο ενισχύεται και από το ότι η αναφορά του στα γεγονότα συνάδει σχεδόν πλήρως με τα όσα οι μάρτυρες των Αιτητών - Πιστωτών ανέφεραν. Το ζήτημα μέχρι πότε ήταν διευθυντής της Πωτοφειλέτριας ουδόλως επηρεάζει τα σχετικά με την παρούσα διαδικασία ζητήματα και συνακόλουθα η διάσταση που παρατηρείται με τα όσα ο Μ.2 για το συγκεκριμένο ζήτημα ανέφερε, κρίνω ότι δεν κλονίζει το αξιόπιστο τόσο τού Χρεώστη όσο και του εν λόγω μάρτυρα. Όμως εν όψει της δυνατότητας του Χρεώστη να αντλεί την γνώση του για το ζήτημα αυτό από πρώτο χέρι αποδέχομαι την δική του εκδοχή, ήτοι ότι από το 2008 έπαυσε να ενεργεί σαν διευθυντής της Πρωτοφειλέτριας. Άλλωστε η οφειλή του προς τους Αιτητές - Πιστωτές πηγάζει από δικαστική απόφαση που λήφθηκε εναντίον του σαν εγγυητής της Πρωτοφειλέτριας κι όχι επειδή ήταν διευθυντής της. Οι ισχυρισμοί του γιατί πρέπει να απορριφθεί η παρούσα αίτηση ουσιαστικά αφορούν τη νομική πτυχή των λόγων ένστασης που επικαλείται και συνακόλουθα τα γεγονότα όπως τα εξέθεσαν οι μάρτυρες των Αιτητών - Πιστωτών, αποτελούν πλήν του σημείου της χρονικής στιγμής που ο Χρεώστης έπαυσε να ενεργεί σαν διευθυντής της Πρωτοφειλέτριας, κοινό έδαφος και παρέμειναν αδιαμφισβήτητα και αναντίλεκτα. Έχοντας λοιπόν υπόψη και βασιζόμενος στην πιο πάνω αξιολόγηση των μαρτύρων, καταλήγω ότι τα γεγονότα που αφορούν την Αίτηση είναι εν συντομία τα εξής: Δυνάμει γραπτών συμφωνιών στις 2.6.2006 και 6.6.2006, οι Αιτητές - Πιστωτές παρεχώρησαν χρηματοδοτικές διευκολύνσεις προς την Πρωτοφειλέτρια στην οποία κατά τον εν λόγω χρόνο ο Χρεώστης ήταν διευθυντής. Προς εξασφάλιση δε των υποχρεώσεων της Πρωτοφειλέτριας, ο Χρεώστης δυνάμει γραπτής συμφωνίας εγγύησης ημερομηνίας 2.6.2006, εγγυήθηκε προσωπικά την Πρωτοφειλέτρια. Περαιτέρω και προς πρόσθετη εξασφάλιση ένας εκ των μετόχων της Πρωτοφειλέτριας ενέγραψε προς όφελος των Αιτητών - Πιστωτών την υποθήκη Υ2687/2006 για το ποσό των €41.006,43 (ΛΚ 24,000.00). Ο Χρεώστης συνέχισε να ενεργεί σαν διευθυντής της Πρωτοφειλέτριας μέχρι και το 2008, οπόταν και απεχώρησε και άρχισε να εργάζεται σε δύο άλλες εταιρείες με μηνιαίο εισόδημα €1.200,
- Λόγω προφανώς μη τήρησης των όρων των εν λόγω συμφωνιών οι Αιτητές - Πιστωτές ήγειραν εναντίον της Πρωτοφειλέτριας και του Χρεώστη στο Ε.Δ. Πάφου την αγωγή 1698/2009 στη οποία λόγω μη καταχώρησης εμφάνισης έλαβαν στις 10.11.2009 απόφαση εναντίον του Χρεώστη για το ποσό των €35.880,63, πλέον τόκους προς 7,25% ετησίως από 2.6.2006 μέχρι 31.8.2006, πλέον τόκους 7,50% ετησίως από 1.9.2006 μέχρι 6.11.2006 και τόκους προς 10,50% ετησίως από 7.11.2007 μέχρι εξόφλησης του τόκου κεφαλαιοποιούμενου την 30/6 και 31/12 εκάστου έτους πλέον το ποσό των €1.034,00 έξοδα της αγωγής, πλέον τόκο 5,5% ετησίως επί του ποσού των εξόδων από 19.55.2009 πλέον €11,00 έξοδα επίδοσης πλέον Φ.Π.Α (ως το επισυνημμένο τεκμήριο στην ένορκο δήλωση του κ. Μενέλαου Μενελάου που υποστηρίζει την Αίτηση). Μετά την έκδοση απόφασης εναντίον του Χρεώστη αυτός δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό έναντι του εξ αποφάσεως χρέους του. Επίσης ούτε η Πρωτοφειλέτρια αλλά ούτε και ο κ. Μιλτιάδους κατέβαλαν έναντι του χρέους οποιοδήποτε ποσό με επακόλουθο αυτό να επιβαρύνεται με τους τόκους και να παραμένει οφειλόμενο. Εναντίον του Χρεώστη οι Αιτητές - Πιστωτές δεν έλαβαν μέτρα εκτέλεσης της εν λόγω απόφασης, προχώρησαν όμως στις 17.4.2008 με την προβλεπόμενη υπό της σχετικής νομοθεσίας διαδικασία δυνάμει της αίτησης ΑΝΠ 61/08, του Επαρχιακού Κτηματολογίου Πάφου, για την αναγκαστική πώληση του ενυπόθηκου δυνάμει της Υ2627/2006 υποθήκης, ακινήτου. Επειδή δε ουδεμία πληρωμή έγινε από τον Χρεώστη, στις 16.6.2010 οι Αιτητές - Πιστωτές καταχώρησαν και πέτυχαν την έκδοση της υπ' αριθμό 430/2010 Ε. Δ. Πάφου, ειδοποίηση πτώχευσης, η οποία επιδόθηκε στον Χρεώστη στις 23.6.2010, Τ.
- Ο Χρεώστης μετά την προς αυτόν επίδοση της ειδοποίησης πτώχευσης 430/2010, δεν καταχώρησε ένορκο δήλωση αλλά ούτε και έλαβε οποιοδήποτε άλλο μέτρο ακύρωσης η παραμερισμού της, με αποτέλεσμα μετά τη πάροδο των 7 ημερών, που θα έπρεπε να εξοφλήσει το εξ αποφάσεως χρέος του, να συντελέσει και να διαπράξει πράξη πτώχευσης. Στηριζόμενοι οι Αιτητές - Πιστωτές στην υπό του Χρεώστη διάπραξη της πράξης πτώχευσης καταχώρησαν την παρούσα Αίτηση με την οποία ζητούν να εκδοθεί διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του και τούτο για να προστατευτεί ταύτη και να χρησιμοποιηθεί προς όφελος όλων των πιστωτών του, ως η σχετική νομοθεσία προβλέπει. Μέχρι και την ημέρα που διεξήχθη η ακρόαση της Αίτησης, ήτοι στις 2.5.2011, το εξ αποφάσεως χρέος του Χρεώστη ανερχόταν στο ποσό των €56.939,68, στο οποίο ποσό περιλαμβάνονται και οι τόκοι μέχρι 7.10.2010, ως εμφαίνηται στην κατάσταση λογαριασμού Τ.
- Ο Χρεώστης είχε για περίοδο μεγαλύτερη του ενός χρόνου πριν τις 12.07.2010 που καταχωρήθηκε η Αίτηση, ως τόπο διαμονής του τη Χλώρακα, οδός Ανδρέα Έλληνα αριθμός 5, διαμέρισμα 105, στην Πάφο. Επίσης είχε σαν τόπο εργασίας του την Πάφο, τουλάχιστον για έξι μήνες πρίν από την εν λόγω ημερομηνία. Έχοντας κατά νού την νομική βάση της Αίτησης αλλά και της πιο πάνω κατάληξης μου σε σχέση με τα γεγονότα, προχωρώ τώρα να εξετάσω κατά πόσο οι λόγοι ένστασης και / η οιοσδήποτε εξ΄αυτών ευσταθεί. Ως πρώτο λόγο ένστασης ο Χρεώστης επικαλείται ότι επειδή οι Αιτητές - Πιστωτές δεν εξάντλησαν και δεν έλαβαν οποιοδήποτε άλλο μέτρο εκτέλεσης της εναντίον του εκδοθείσας απόφασης, η Αίτηση πρέπει να απορριφθεί. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος αφού οι Αιτητές - Πιστωτές τέτοια νομική υποχρέωση δεν έχουν. Αναφορικά με το λόγο αυτό επισημαίνω, όπως και το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Μαρία Λοΐζου ν. Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Δερύνειας
(2009)1 Α, Α.Α.Δ 279, διασαφήνισε, η διαδικασία της Αίτησης Πτώχευσης είναι διαδικασία suis generis. Συγκεκριμένα ο Δικαστής Ναθαναήλ στην σελίδα 285 της απόφασης του αναφέρει τα εξής: «Όλα τα πιο πάνω εναρμονίζονται με την όλη πτωχευτική διαδικασία, η οποία έχει ορθά χαρακτηριστεί κατ' επανάληψη ως μια suis generis διαδικασία και μάλιστα οιωνεί ποινικού χαρακτήρα (δέστε Williams and Hunter on Bankruptcy - πιο πάνω - σελ. 1), με γνώμονα πρώτιστα την προστασία της περιουσίας του χρεώστη προς όφελος βεβαίως των πιστωτών του.» Ακόμη στην υπόθεση Πέτρος Μ. Πετράκη ν. Πέτρος Κίμωνος
(2006)1(Β) Α.Α.Δ. 1311, στη σελίδα 1316 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «. Ούτε και το ότι ο εφεσείων επέλεξε να μην χρησιμοποιήσει τη διαδικασία των μηνιαίων δόσεων για την ικανοποίηση της υπέρ του απόφασης, ούτε και το ότι αυτός δεν χρησιμοποίησε τη διαδικασία έκδοσης εντάλματος κινητών εναντίον του εφεσίβλητου ή τη διαδικασία δέσμευσης των ακινήτων του, θα μπορούσαν να ληφθούν υπόψη εις βάρος του εφεσείοντα και να οδηγήσουν το πρωτόδικο δικαστήριο στα προαναφερόμενα συμπεράσματά του αφού οι διαδικασίες αυτές δεν προβλέπονται από τον περί Πτωχεύσεως Νόμο ως προϋπόθεση για καταχώριση αίτησης πτωχεύσεως.» Στην δε απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Επί τοις αφορώσι τον Τάκη Οικονομίδη ν. Λαϊκή Τράπεζα Λτδ
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1255, στην σελίδα 1263, αναφέρθηκαν τα εξής: «Οι μέθοδοι εκτέλεσης προδιαγράφονται από το άρθρο 14 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 το οποίο δεν περιλαμβάνει τη διαδικασία πτώχευσης. Άσχετα από αυτό έχουμε τη γνώμη ότι οι πιο πάνω αρχές τυγχάνουν εφαρμογής μόνο στις περιπτώσεις εκείνες που οι διάφοροι τρόποι εκτέλεσης στρέφονται εναντίον του ιδίου χρεώστη.» Συνακόλουθα ο λόγος αυτός απορρίπτεται. Ο δεύτερος λόγος ένστασης αφορά ισχυρισμό ότι η Αίτηση είναι καταχρηστική, καταπιεστική και άδικη για το Χρεώστη. Τούτο διότι, πάντοτε όπως αυτός ισχυρίζεται, η Πρωτοφειλέτρια έχει την οικονομική δυνατότητα και περιουσία για να εξοφλήσει το χρέος και πρόσθετα, η προς όφελος των Αιτητών - Πιστωτών υποθήκη Υ2687/6 καλύπτει πλήρως και αποτελεί εξασφάλιση για το οφειλόμενο ποσό. Στην αγόρευση του δε, ο συνήγορος του Χρεώστη προς υποστήριξη του λόγου αυτού, επικαλείται και το γεγονός της μη λήψης άλλων μέτρων εκτέλεσης εναντίον του κάτι που δείχνει πώς η πρόθεση των Αιτητών - Πιστωτών είναι η εξάσκηση πίεσης με στόχο την πλήρη εξόφληση του χρέους. Προς τούτο παρέπεμψε το Δικαστήριο στην υπόθεση London Clubs Ltd κ.α. ν. Παπαδόπουλου, ανωτέρω. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3rd ed., Vol. 2 στη σελίδα 301 δίδονται συγκεκριμένα παραδείγματα κατάχρησης τα οποία ποσώς δεν ομοιάζουν με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Σχετικό επίσης είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από την Πέτρος Μ. Πετράκη ν. Πέτρος Κίμωνος, ανωτέρω στη σελ.316: «. Δεν υπήρχε οποιοσδήποτε λόγος για τον οποίο το πρωτόδικο δικαστήριο, ήταν ορθό να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια, εις βάρος του εφεσείοντα και υπέρ του εφεσίβλητου. Ο εφεσείων δεν είχε κάμει οτιδήποτε από το οποίο να φαίνεται ότι σκόπευε να εξασφαλίσει για τον εαυτό του οποιοδήποτε αθέμιτο, παράλληλο πλεονέκτημα. Δεν υπήρχε ακόμα οτιδήποτε, ενώπιον του πρωτόδικου δικαστηρίου, από το οποίο να φαίνεται ότι ο εφεσείων απέβλεπε σε απόσπαση χρημάτων ή πλεονεκτήματος από τον εφεσίβλητο, κατά αθέμιτο τρόπο ή ότι χρησιμοποίησε τη δικαστική διαδικασία της αιτήσεως εκδόσεως διατάγματος παραλαβής, με στόχο άλλον από εκείνο που προβλέπεται, και κατά τρόπο καταπιεστικό για τον εφεσίβλητο. Κατά την κρίση μας τα όσα παρατήρησε το Εφετείο στην London Clubs Ltd v. Παπαδοπούλου
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1699 ότι σκοπός της πτωχευτικής διαδικασίας είναι η προστασία και διασφάλιση της περιουσίας του υπό πτώχευση, ώστε αυτή να χρησιμοποιηθεί όπως ο Νόμος ορίζει, για την ικανοποίηση εξ ολοκλήρου ή μερικώς και κατ΄ ισονομία όλων των πιστωτών, δεν αποκλείουν πιστωτές, έστω και μικρούς πιστωτές όπως τον εφεσείοντα, από του να καταχωρήσουν αίτηση έκδοσης διατάγματος παραλαβής. ...................................... Είναι φανερό ότι η προβαλλόμενη θέση περί κατάχρησης είναι εντελώς αθεμελίωτη και απορρίπτεται.» Επίσης στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Πρόδρομος Πετρίδης ν. Alpha Bank Ltd, Πολιτική Έφεση 249/2008, ημερομηνίας 18.3.2011, λέχθηκαν τα εξής: «Οι εισηγήσεις πως η αίτηση ήταν καταχρηστική και πως το πρωτόδικο δικαστήριο άσκησε πλημμελώς τη διακριτική του εξουσία, είχαν κοινή βάση. Ο πιστωτής «είχε τις εξασφαλίσεις των συνεναγομένων ήτοι του πρωτοφειλέτη». Επομένως, η επιδίωξη του διατάγματος παραλαβής δεν εξυπηρετούσε τους σκοπούς που υπαγορεύει η νομολογία και επικαλούνται επί αυτού την London Clubs Ltd κ.α. ν. Παπαδόπουλου
(2002)1 ΑΑΔ 1699. Το πρωτόδικο δικαστήριο διέκρινε την πιο πάνω υπόθεση, με αναφορά στα περιστατικά της και ορθώς. Εκείνο που εδώ χρειάζεται να λεχθεί είναι πως δεν λέχθηκε στην πιο πάνω υπόθεση πως η ύπαρξη τέτοιων εξασφαλίσεων καθιστούσαν καταχρηστική ή αδικαιολόγητη την αίτηση. Ήταν σε εντελώς διαφορετική βάση που εκτιμήθηκε πως η αίτηση ήταν καταπιεστική και εν τέλει καταχρηστική. Ενώ, αντίθετα, υπάρχει άλλη νομολογία, στην οποία παρέπεμψε το πρωτόδικο δικαστήριο. Στην Οικονομίδης ν. Λαϊκή Κυπρ. Τράπεζα Λτδ
(1997)1 ΑΑΔ 1255, ο πιστωτής είχε την εξασφάλιση με υποθήκη πάνω σε ακίνητο άλλου. Είχε προωθήσει και την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου και τη διαδικασία πτώχευσης. Το Ανώτατο Δικαστήριο εξήγησε πως η διαδικασία πτώχευσης δεν ήταν μέθοδος εκτέλεσης ώστε να τίθεται ζήτημα καταπιεστικής ταυτόχρονης προώθησης δυο μεθόδων εκτέλεσης αλλά, περαιτέρω, και πως δεν ήταν δυνατό να τίθεται τέτοιο θέμα όταν οι χρεώστες είναι διαφορετικοί. Στην Πετράκης ν. Κίμωνος
(2006)1 ΑΑΔ 1311 πρωτοδίκως είχε απορριφθεί η αίτηση για διάταγμα παραλαβής ενόψει της London Clubs (ανωτέρω) επειδή ο πιστωτής επέλεξε να μην ακολουθήσει τη διαδικασία μηνιαίων δόσεων ούτε και εξέδωσε διάταγμα κατάσχεσης της περιουσίας του χρεώστη, που κατά τη μαρτυρία άξιζε πολύ περισσότερα από το χρέος. Εξήγησε το Ανώτατο Δικαστήριο πως δεν προέκυπτε από την London Clubs πως τέτοιες ενέργειες ήταν οπωσδήποτε προϋποθέσεις για την υποβολή αίτησης για διάταγμα παραλαβής και πως, εν πάση περιπτώσει, αυτές δεν προβλέπονται ως προϋποθέσεις από τον περί Πτωχεύσεως Νόμο, Κεφ. 5. Επομένως, παραμέρισε την πρωτόδικη απόφαση και εξέδωσε διάταγμα παραλαβής. Καταλήγουμε πως δεν θεμελιώθηκε υποχρέωση πρώτα να στραφεί ο αιτητής προς την κατεύθυνση των άλλων εξασφαλίσεων ώστε να δικαιολογηθεί η θέση για κατάχρηση ή για κακή άσκηση διακριτικής ευχέρειας. Οι λόγοι έφεσης δεν είναι βάσιμοι και η έφεση απορρίπτεται, με έξοδα.» Επίσης εν όψει των πιο πάνω αλλά και των γεγονότων που περιβάλλουν την παρούσα Αίτηση, η απόφαση στην υπόθεση London Clubs Ltd v. Παπαδοπούλου (ανωτέρω), λόγω των εντελώς διαφορετικών δεδομένων που την περιέβαλλαν, την διαφοροποιούν και συνεπώς δεν μπορεί να στηρίξει τα όσα ο Χρεώστης και ο συνήγορος του προβάλλουν στον λόγο αυτό. Τίποτε από τα τεθέντα ενώπιον μου τελεσφορούν τα περί κατάχρησης της διαδικασίας και τίποτε δεν υπάρχει που να καταδεικνύει ότι οι Aιτητές - Πιστωτές, προέβησαν σε ενέργειες λαμβάνοντας μέτρα καταπιεστικά εναντίον του Χρεώστη, με κίνδυνο την οικονομική και επαγγελματική καταστροφή του. Όπως δε αναφέρθηκε στην Μερκής ν. Intertobacco (Cyprus) Ltd,
(2006)1 (B) Α.Α.Δ. 788: «Δεν ασκείται έλεγχος εσωτερικών ελατηρίων και δεν είναι με αναφορά σε τέτοια αλλά στον τρόπο χρησιμοποίησης των διαδικασιών που παραπέμπει η πιο πάνω απόφαση (βλ. σχετικά και την Χαραλαμπίδης ν. Κωμοδρόμου
(2002)2 Α.Α.Δ. 522).» Συνακόλουθα και ο λόγος αυτός απορρίπτεται. Στον όγδοο λόγο ένστασης ο Χρεώστης εισηγείται ότι η Αίτηση πρέπει να απορριφθεί επειδή προς όφελος των Αιτητών - Πιστωτών, έχει παραχωρηθεί εμπράγματος εξασφάλιση για το χρέος της Πρωτοφειλέτριας. Το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση του στην υπόθεση Τάκη Οικονομίδη ν. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λίμιτεδ, ανωτέρω, ως επίσης και στην υπόθεση Σπύρος Αντωνίου ν. Alpha Bank Limited,
(2007)1 Α Α.Α.Δ 558, επανέλαβε αυτό που και σε άλλες αποφάσεις του έχει αναφέρει, ήτοι ότι επιβάρυνση η οποία έχει δοθεί προς όφελος πιστωτή από άλλο Εναγόμενο ή τρίτο πρόσωπο και όχι από τον ίδιο τον χρεώστη, δεν μπορεί με κανένα τρόπο να εκληφθεί σαν εξασφάλιση. Συγκεκριμένα στην υπόθεση Τάκη Οικονομίδη ν. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λίμιτεδ, ανωτέρω, ο Δικαστής Καλλής στην απόφαση του στις σελίδες 1259 και 1260 αναφέρει τα εξής: «Ο ευπαίδευτος συνήγορος του εφεσείοντος υποστήριξε ενώπιον του πρωτόδικου δικαστηρίου ότι με την απόφαση στην αγωγή αρ. 650/86 οι αιτητές - εφεσίβλητοι είναι εξασφαλισμένοι πιστωτές καθότι υπάρχει υποθήκη η οποία πρέπει πρώτα να εκποιηθεί και τά έσοδα να διατεθούν για την εξασφάλιση του χρέους και εξόδων. Εάν μετά την πώληση του κτήματος προκύψει οποιοδήποτε υπόλοιπο, τότε οι πιστωτές να προχωρήσουν εναντίον του χρεώστη - εφεσείοντος στην παρούσα έφεση. Ο πιο πάνω λόγος της ένστασης είχε σαν νομικό βάθρο τα άρθρα 2* - ορισμός του όρου "ασφαλισμένος πιστωτής" - και 5
(2)** του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ.
- ......................................... Το πρωτόδικο δικαστήριο απέρριψε τον πιο πάνω λόγο της ένστασης. Έκρινε ότι ο χρεώστης (εφεσείων) δεν είχε δώσει οποιαδήποτε εξασφάλιση. Την εξασφάλιση "την είχε ο συνοφειλέτης του χρέους" - η εναγόμενη εταιρεία
- Για την κατάληξη του αυτή το πρωτόδικο δικαστήριο άντλησε καθοδήγηση από το πιο κάτω απόσπασμα του Williams and Muir Hunter on Bankruptcy, 19η έκδοση, σελ. 525: "Section 167 defines a 'secured creditor' as a person holding security over the property of the debtor, accordingly this rule would appear only to apply to such creditors, and not to creditors holding security over the property of third parties." Σε ελληνική μετάφραση: "To άρθρο 167* δίνει τον ορισμό του 'ασφαλισμένου πιστωτή' σαν του προσώπου το οποίο κατέχει ασφάλεια επί της περιουσίας του χρεώστη. Συνακόλουθα φαίνεται ότι αυτός ο κανόνας εφαρμόζεται στην περίπτωση τέτοιων πιστωτών και όχι σε πιστωτές οι οποίοι κατέχουν ασφάλεια επί της περιουσίας τρίτων." * Το άρθρο 167 της Αγγλικής Bankruptcy Act 1914 είναι πανομοιότυπο με το δικό μας άρθρο 2 του Κεφ.
- Με τον πρώτο λόγο της έφεσης προσβάλλεται ως εσφαλμένη η πιο πάνω κατάληξη του πρωτόδικου δικαστηρίου. Υποστηρίχθηκε περαιτέρω ότι το γεγονός ότι ο εφεσείων είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος της εναγόμενης εταιρείας 1 ουσιαστικά σημαίνει ότι ο εξ αποφάσεως πιστωτής είναι "ασφαλισμένος πιστωτής". Συμφωνούμε με την προσέγγιση του πρωτόδικου δικαστηρίου. Η κατάληξη στην οποία έχει αχθεί ήταν η μόνη δυνατή λαμβανομένου υπόψη του λεκτικού των πιο πάνω άρθρων του Κεφ.
- Η ασφάλεια που κατείχε ο πιστωτής ήταν ασφάλεια επί της περιουσίας της εναγομένης εταιρείας 1 και δεν μπορεί να καλύψει με κανένα τρόπο την περίπτωση του εφεσείοντος. ........................................ Στην ίδια δε απόφαση στις σελ. 1262 και 1263 αναφέρονται τα εξής: «Μια άλλη θέση που είχε προβληθεί ενώπιον του πρωτόδικου δικαστηρίου σχετιζόταν με την ταυτόχρονη προώθηση της διαδικασίας πώλησης του ενυπόθηκου κτήματος και της διαδικασίας πτώχευσης. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του εφεσείοντος υποστήριξε ότι εφόσο έχει καταχωρηθεί αίτηση για πώληση του ενυπόθηκου κτήματος που αναφέρεται στην απόφαση δεν μπορούν να συνυπάρχουν δύο μέθοδοι εκτέλεσης της ίδιας απόφασης. Ο τρίτος - και τελευταίος - λόγος της έφεσης στρέφεται εναντίον της απόρριψης της πιο πάνω θέσης από το πρωτόδικο δικαστήριο. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του εφεσείοντος με αναφορά στην Panaou v. HajiChristofi and Others
(1963)2 C.L.R. 19 υποστήριξε ενώπιόν μας ότι σε σχέση με απόφαση η οποία είχε εκδοθεί εναντίον των εναγομένων "ομού και/ή κεχωρισμένως" δεν μπορεί ταυτόχρονα να επιδιώκεται πώληση ενυπόθηκου κτήματος και διαδικασία πτώχευσης. Στην Panaou (πιο πάνω) κρίθηκε ότι ένας εξ αποφάσεως πιστωτής δεν μπορεί ταυτόχρονα να επιδιώκει διαφορετικούς τρόπους εκτέλεσης και δεν μπορεί να χρησιμοποιεί τη διαδικασία εκτέλεσης καταπιεστικά. Η αρχή της Panaou (πιο πάνω) συμβαδίζει με την αρχή η οποία έχει διατυπωθεί στην Christodoulou v. Andreou, C.L.R. XVI, σελ. 95, σύμφωνα με την οποία ένας εξ αποφάσεως πιστωτής δεν μπορεί να επιδιώκει ταυτόχρονα δύο τρόπους εκτέλεσης. Οι μέθοδοι εκτέλεσης προδιαγράφονται από το άρθρο 14 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 το οποίο δεν περιλαμβάνει τη διαδικασία πτώχευσης. Άσχετα από αυτό έχουμε τη γνώμη ότι οι πιο πάνω αρχές τυγχάνουν εφαρμογής μόνο στις περιπτώσεις εκείνες που οι διάφοροι τρόποι εκτέλεσης στρέφονται εναντίον του ιδίου χρεώστη. Όταν πρόκειται για εκτέλεση απόφασης που εκδίδεται "ομού και/ή κεχωρισμένως" δεν υπάρχουν τέτοιοι περιορισμοί. Ο εξ αποφάσεως πιστωτής είναι ελεύθερος να επιδιώξει την ταυτόχρονη εκτέλεση της απόφασης εναντίον όλων των χρεωστών. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση θα αλλοίωνε την έννοια της απόφασης που εκδίδεται "ομού και/ή κεχωρισμένως" και θα ισοδυναμούσε με αναστολή εκτέλεσης της απόφασης σε σχέση με εκείνους τους χρεώστες εναντίον των οποίων δεν είχε επιδιωχθεί εκτέλεση της απόφασης.» Επίσης στην υπόθεση Σπύρος Αντωνίου ν. Alpha Bank Limited,
(2007)1 Α Α.Α.Δ 558, στην απόφαση του ο Δικαστής Νικολάτος αναφέρει τα εξής: «Το μοναδικό σημείο που εγείρεται είναι το κατά πόσον οι εφεσίβλητοι-αιτητές ήταν εξασφαλισμένος ή ασφαλισμένος πιστωτής σύμφωνα με τον περί Πτωχεύσεων Νόμο, Κεφ. 5. Το άρθρο 2 του Κεφ. 5 προνοεί ότι ασφαλισμένος πιστωτής σημαίνει πρόσωπο το οποίο κατέχει υποθήκη, ενέχυρο, επιβάρυνση ή δικαίωμα επίσχεσης επί της περιουσίας του χρεώστη ή σε οποιοδήποτε μέρος αυτής, ως ασφάλεια για χρέος που οφείλεται σ΄ αυτόν από τον χρεώστη. Η ευπαίδευτη πρωτόδικος Δικαστής έκρινε ότι με βάση το άρθρο 2 του Κεφ. 5, για να θεωρείται ένας πιστωτής ασφαλισμένος ή εξασφαλισμένος πιστωτής (έναντι κάποιου χρεώστη), θα πρέπει η υποθήκη ή οποιαδήποτε εξασφάλιση αυτός κατέχει, να είναι επί της περιουσίας του χρεώστη και όχι επί της περιουσίας οποιουδήποτε άλλου προσώπου (συνοφειλέτη ή άλλου). Προς υποστήριξη της θέσης αυτής αναφέρθηκε και στην απόφαση στην υπόθεση Επί τοις αφορώσι τον Τάκη Οικονομίδη ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1255 στην οποία αποφασίστηκε ότι η ασφάλεια που κατείχε ο πιστωτής, σ' εκείνη την υπόθεση, η οποία είχε δοθεί από συνοφειλέτη του χρεώστη και όχι από τον ίδιο τον χρεώστη, δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως ασφάλεια που δόθηκε εκ μέρους του χρεώστη και επομένως ο πιστωτής δεν ήταν εξασφαλισμένος πιστωτής έναντι του συγκεκριμένου εκείνου χρεώστη. Η ευπαίδευτη πρωτόδικος Δικαστής αναφέρθηκε επίσης και στο σύγγραμμα Williams and Muir Hunter on Bankraptcy, 19η έκδοση, σελ. 525, όπου επεξηγείται το άρθρο 167 του σχετικού Αγγλικού Νόμου. Στην υπό εξέταση υπόθεση και σύμφωνα με αδιαμφισβήτητη μαρτυρία που είχε ενώπιον του το πρωτόδικο δικαστήριο, τα ενυπόθηκα ακίνητα δεν ανήκαν στον καθ' ου η αίτηση-εφεσείοντα αλλά σε άλλο πρόσωπο. Ενώπιον του πρωτοδίκου δικαστηρίου τέθηκε και θέμα κατά πόσο τα ενυπόθηκα ακίνητα είχαν αξία αρκετή για να καλύψουν το ενυπόθηκο χρέος αλλά θεωρούμε πως αυτό το θέμα δεν χρήζει περαιτέρω εξετάσεως. Δεδομένου ότι είναι αδιαμφισβήτητο πως η υποθήκη που είχαν οι εφεσίβλητοι στην παρούσα υπόθεση, αφορούσε σε ακίνητα όχι του εφεσείοντα αλλά άλλου προσώπου, δεν τίθεται θέμα αυτοί (οι εφεσίβλητοι) να θεωρηθούν ως εξασφαλισμένοι πιστωτές, έναντι του εφεσείοντα, και να μην μπορούν να προχωρήσουν σε αίτηση παραλαβής της περιουσίας του, όπως έπραξαν.» Ως εκ των πιο πάνω είναι πρόδηλο ότι όπου η εξασφάλιση προς όφελος πιστωτή παραχωρείται από τρίτο πρόσωπο και όχι τον ίδιο το χρεώστη δεν καθιστά το χρέος αλλά ούτε και τον πιστωτή εξασφαλισμένο, έναντι πάντοτε του συγκεκριμένου πιστωτή. Συνακόλουθα εφόσον στην υπό εξέταση περίπτωση, η εμπράγματος εξασφάλιση που έχει δοθεί στους Αιτητές - Πιστωτές, δεν παραχωρήθηκε από τον ίδιο το Χρεώστη, αυτοί δεν είναι εξασφαλισμένοι. Περαιτέρω κρίνω ότι από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Διακστηρίου, ουδεμία καταπίεση η αδικία έχει προκληθεί η προκαλείται σε αυτόν. Ούτε και η λήψη μέτρων δυνάμει της σχετικής νομοθεσίας για την αναγκαστική πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου το οποίο επιβάρυνε με την υποθήκη Υ2687/2006, ο κ. Ανδρέας Μιλτιάδους προς όφελος των Αιτητών - Πιστωτών μπορεί να αποτελέσει λόγο για την απόρριψη της Αίτησης είτε λόγω κατάχρησης της διαδικασίας είτε λόγω πολλαπλών μέτρων εκτέλεσης (βλέπε απόφαση στην υπόθεση Τάκη Οικονομίδη ν. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λίμιτεδ, ανωτέρω). Συνακόλουθα ούτε και αυτός ο λόγος ευσταθεί και απορρίπτεται. Όσον αφορά τους λοιπούς λόγους ένστασης που επικαλείται ο Χρεώστης συμφωνώ απόλυτα με τα όσα ο συνήγορος των Αιτητών - Πιστωτών έχει αναφέρει, ήτοι ότι δεν έχουν προωθηθεί και ουσιαστικά αυτοί έχουν εγκαταλειφθεί. Ούτε και δόθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία η οποία να τους υποστηρίζει ή έστω και οποιοδήποτε επιχείρημα στο στάδιο της αγόρευσης από το συνήγορο του Χρεώστη. Όμως για την ολοκληρωμένη παράθεση της κρίσης του Δικαστηρίου σε σχέση με τους λόγους, 3, 4,5, 6 και 7 της ένστασης παραθέτω τα εξής: Ισχυρίζεται σε σχέση με του λόγους 3,4 και 5 ο Χρεώστης, ότι η Αίτηση υπογράφεται από μη αρμόδιο και/η εξουσιοδοτημένο πρόσωπο, δεν υπογράφεται από το δικηγόρο των Αιτητών και ότι δεν στηρίζεται στην ορθή νομική βάση και/ή ότι η νομική βάση στην οποία στηρίζεται είναι ελλιπής. Όπως και πιο πάνω αναφέρω στην Αίτηση γίνεται ακριβής αναφορά και παραπομπή τόσο των άρθρων της νομοθεσίας επί των οποίων στηρίζεται ως επίσης και των Περί πτωχεύσεως Θεσμών που καλύπτουν τη συγκεκριμένη διαδικασία. Περαιτέρω εξετάζοντας την υπό κρίση Αίτηση καθώς και την ένορκο δήλωση του κ. Μενέλαου Μενελάου, υπαλλήλου των Αιτητών - Πιστωτών, δεν διαπιστώνω οτιδήποτε που να με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι προκύπτει ζήτημα για την εγκυρότητα και το νομότυπο ταύτης. Ακόμη, έχω ικανοποιηθεί ότι υπάρχει συμμόρφωση τόσο με τις πρόνοιες του θ. 7, ο οποίος καθορίζει τον τύπο της Αίτησης, όσο και με τους θ.θ. 44, 45, 46 και 50 αλλά και με το Πτωχευτικό Έντυπο αρ.7, πού καθορίζουν το πλαίσιο και κατ' επέκταση το περιεχόμενο της Αίτησης. Τέλος εξετάζοντας το περιεχόμενο της Αίτησης διαπιστώνω ότι η νομοθεσία, τα άρθρα και οι θεσμοί τους οποίους επικαλούνται οι Αιτητές - Πιστωτές, καλύπτουν πλήρως και ολοκληρωμένα την Αίτηση και την διαδικασία που έχει ακολουθηθεί. Oσο αφορά το ζήτημα που έχει σχέση με το πρόσωπο που υπέγραψε την Αίτηση και την ένορκο δήλωση που την συνοδεύει ο θ.126
(2), των Περί Πτωχεύσεως Θεσμών, προνοεί πως σε περίπτωση που ο πιστωτής είναι εταιρεία, όπως στην προκειμένη περίπτωση, η αίτηση πτώχευσης μπορεί να παρουσιαστεί από οποιοδήποτε λειτουργό αυτής που εξουσιοδοτείται για το σκοπό αυτό καταχωρώντας ένορκη δήλωση ότι είναι λειτουργός και ότι εξουσιοδοτήθηκε κανονικά να υποβάλει την αίτηση, κάτι που εδώ ισχύει. Συγκεκριμένα, η Αίτηση υπογράφηκε από τους Αιτητές - Πιστωτές και περιέχει αυτά που πρέπει να περιέχει, η δε ένορκος δήλωση υπογράφηκε από αρμόδιο και εξουσιοδοτημένο υπάλληλο τους, ο οποίος επαληθεύει το περιεχόμενο της, ως απαιτούν ο νόμος και οι σχετικοί Θεσμοί. Πρόσθετα το πρόσωπο αυτό από τα όσα ανέφερε κρίνω ότι είναι πρόσωπο που έχει ιδίαν γνώση των γεγονότων και είχε την δυνατότητα να ορκισθεί και να δώσει μαρτυρία αναφορικά με την αλήθεια των γεγονότων ως τα εξέθεσε. Προς τούτο σχετική είναι η απόφαση στην υπόθεση Ανδρέας Σαββίδης v. Χρηματοδοτήσεις "Πάνθηρας Λτδ"
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1411, και η απόφαση στην υπόθεση Αναφορικά με τον Αντώνη Τόσκα - και - Αίτηση υπό: BNP Paribas (Cyprus) Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 37/2008, ημερομ. 20.12.2010. Συγκεκριμένα στην υπόθεση Ανδρέας Σαββίδης v. Χρηματοδοτήσεις "Πάνθηρας Λτδ", (ανωτέρω), κρίθηκε πως ένορκη δήλωση που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της αίτησης από λειτουργό που βρισκόταν στην υπηρεσία της εταιρείας και στη οποία ανέφερε ότι ήταν εξουσιοδοτημένος από αυτούς να προβεί στην ένορκο δήλωση, ικανοποιεί τις διατάξεις του πιο πάνω θεσμού εφ' όσον η ένορκη δήλωση έφερε τον ίδιο τίτλο και αριθμό καταχώρησης και οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση θα τοποθετούσε τον τύπο υπεράνω ουσίας και δεν θα συνιστούσε ορθή ερμηνεία και εφαρμογή του σκοπού του νόμου. Στην υπό εξέταση περίπτωση διαπιστώνω ότι ικανοποιείται το κριτήριο που τέθηκε στην προαναφερόμενη υπόθεση καθώς επίσης διαπιστώνω ότι ικανοποιούνται οι πρόνοιες του άρθρου 6
(1)του νόμου και του θ. 126
(2). Περαιτέρω, εξετάζοντας την Αίτηση διαπιστώνω ότι το περιεχόμενο της ικανοποιεί τις πρόνοιες του άρθρου 5 του νόμου αφού σε αυτήν δηλώνονται τα εξής: α) Ο Χρεώστης κατοικούσε στην Κύπρο και εντός περιόδου τουλάχιστον έξι μηνών πριν από την ημερομηνία υποβολής της Αίτησης είχε την έδρα και τόπο εργασίας του στην Κύπρο και συγκεκριμένα στην επαρχία Πάφου. β) Η Αίτηση αφορά ποσό που δεν είναι μικρότερο των €854,00 (£1.500,00). γ) Το χρέος προέρχεται από τελεσίδικη δικαστική απόφαση που δεν έχει ικανοποιηθεί και είναι εκκαθαρισμένο. δ) Οι Αιτητές δεν είναι εξασφαλισμένοι πιστωτές. ε) Η Αίτηση καταχωρήθηκε εντός 3 μηνών από την πράξη πτώχευσης Με βάση τα πιο πάνω, δεν διαπιστώνω οποιαδήποτε παρατυπία και/ή οτιδήποτε που επιφέρει ακυρότητα της Αίτησης αλλά και της ενόρκου δηλώσεως που τη συνοδεύει. Ως εκ τούτου, κρίνω ότι και οι λόγοι ένστασης 3, 4 και 5 είναι ανεδαφικοί και γι' αυτό απορρίπτονται. Όσον αφορά τον έκτο λόγο της ένστασης εκτός του ότι αυτός είναι γενικός, ουσιαστικά αφορά την τελική έκβαση της υπό εξέταση διαδικασίας. Τούτο διότι το Δικαστήριο προτού εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του Χρεώστη, θα πρέπει απαρεγκλίτως και μετά την εξέταση όλων όσων έχουν τεθεί ενώπιον του, να αποφανθεί κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις που τάσσει η σχετική νομοθεσία. Συνακόλουθα για το άν αυτός ευσταθεί θα απαντηθεί στα πλαίσια της τελικής κρίσης του Δικαστηρίου. Σαν έβδομο λόγο ένστασης ο Χρεώστης επικαλείται ότι η διαδικασία της αίτησης πτώχευσης δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης δικαστικής απόφασης. Χωρίς να αναφερθεί οτιδήποτε που να επεξηγεί τι εννοεί ο Χρεώστης και χωρίς προώθηση του λόγου αυτού, τούτος είναι καταδικασμένος σε απόρριψη και συνακόλουθα απορρίπτεται. Άλλωστε το ότι η διαδικασία αίτησης πτώχευσης δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης δικαστικής απόφασης, δεν επιδέχεται αμφισβήτησης, αφού και η νομολογία είναι ξεκάθαρη επ' αυτού. Πρόσθετα κρίνω ότι δεν μπορεί η απλή τοποθέτηση όπως διατυπώνεται από τον Χρεώστη από μόνη της να αποτελέσει έγκυρο λόγο ένστασης. Έχοντας λοιπόν υπόψη όλα τα πιο πάνω η ένσταση του Χρεώστη και οι λόγοι που την υποστηρίζουν απορρίπτονται. Περαιτέρω κρίνω ότι ικανοποιούνται πλήρως και έχουν αποδειχθεί οι υπό της νομοθεσίας τασσόμενες προϋποθέσεις, ήτοι: Του άρθρου 5 του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ.5 καθ' ότι: Αποδείχθηκε ότι το χρέος που οφείλει ο Χρεώστης υπερβαίνει τα €854,00 (ΛΚ500,00) (Τ.2). Το χρέος είναι εκκαθαρισμένο όπως προκύπτει από την τελεσίδικη απόφαση στην αγωγή Ε. Δ. Πάφου αρ. 1698/09. Η πράξη πτώχευσης έχει συντελεστεί καθότι στις 23.06.2010 επιδόθηκε προσωπικά στον Χρεώστη η ειδοποίηση πτώχευσης Ε. Δ. Πάφου υπ΄ αριθμό 430/2010, (Τ.1), και αυτός αφενός δεν συμμορφώθηκε εντός της τασσομένης προθεσμίας των επτά ημερών από την επίδοση και αφετέρου δεν καταχώρησε ένορκο δήλωση ή ένσταση ή άλλη διαδικασία για παραμερισμό της. Η Αίτηση καταχωρήθηκε εντός της καθοριζόμενης προθεσμίας, ήτοι εντός τριών μηνών από την ημερομηνία που συντελέστηκε η πράξη πτώχευσης από τον Χρεώστη και αυτή επιδόθηκε προσωπικά σε αυτόν στις 16.07.2010. Επίσης δεν έχει αμφισβητηθεί και κατ΄ επέκταση έχει αποδειχθεί ότι ο Χρεώστης είχε για περίοδο μεγαλύτερη του ενός χρόνου πριν τις 12.07.2010 που καταχωρήθηκε η Αίτηση, ως τόπο διαμονής του τη Χλώρακα, οδός Ανδρέα Έλληνα αριθμός 5, διαμέρισμα 105, στην Πάφο, καθώς επίσης και ότι είχε σαν τόπο εργασίας του την Πάφο, τουλάχιστον για έξι μήνες πρίν από την εν λόγω ημερομηνία. Του άρθρου 6
(1)και
(2)του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ.5 καθ' ότι: Η Αίτηση καταχωρήθηκε νομότυπα και συνοδεύεται από ένορκο δήλωση προσώπου για λογαριασμό των Πιστωτών - Αιτητών που γνωρίζει τα γεγονότα. Ότι ο Χρεώστης διέπραξε την πράξης πτώχευσης που του αποδίδεται. · Ότι Αιτητές απέδειξαν το χρέος που εξακολουθεί να οφείλει ο Χρεώστης προς αυτούς το οποίο είναι πληρωτέο και απαιτητό το δε υπόλοιπο οφειλόμενο ποσό είναι το αναγραφόμενο στην κατάσταση λογαριασμού Τ.2, αφού ουδεμία πληρωμή έγινε έναντι αυτού. Εν κατακλείδι, του άρθρου 88 του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ.5, και συνακόλουθα το παρόν Δικαστήριο εκέκτητο και κέκτηται δικαιοδοσίας να επιληφθεί της Αίτησης. Με γνώμονα όλα τα πιο πάνω βρίσκω ότι οι Αιτητές έχουν πετύχει στην Αίτηση τους. Συνακόλουθα εκδίδεται διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του καθ΄ ου η αίτηση - Χρεώστη. Προσωρινός διαχειριστής της περιουσίας του διορίζεται ο Επίσημος Παραλήπτης. Αντίγραφο του διατάγματος παραλαβής να διαβιβαστεί στον Επίσημο Παραλήπτη. Ο Καθ΄ ου η αίτηση - Χρεώστης διατάσσεται να παρουσιαστεί στο γραφείο του Επίσημου Παραλήπτη στη Λευκωσία αμέσως μετά την προς αυτόν επίδοση του παρόντος διατάγματος. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών - Πιστωτών και εναντίον του καθ΄ ου η αίτηση - Χρεώστη, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......... Τ. Κατσικίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο