MARFIN POPULAR BANK PUPLIC CO LIMITED ν. Μ.Ν.Χ . ΧΑΤΖΗΟΜΟΡΦΟΣ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΝΕΡΟΥ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής 2970/2010, 15.9.2011

MARFIN POPULAR BANK PUPLIC CO LIMITED ν. Μ.Ν.Χ . ΧΑΤΖΗΟΜΟΡΦΟΣ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΝΕΡΟΥ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής 2970/2010, 15.9.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2011:A110 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Κ. Κουνίδου Ε.Δ Αρ. Αγωγής 2970/2010 Μεταξύ: MARFIN POPULAR BANK PUPLIC CO LIMITED, από την Πάφο Εναγόντων Και 1. Μ.Ν.Χ . ΧΑΤΖΗΟΜΟΡΦΟΣ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΝΕΡΟΥ ΛΤΔ, από την Πάφο 2. Νεόφυτος Χατζηνεοφύτου, από την Πάφο Εναγομένων -------------------- Αίτηση συνένωσης ημερομηνίας 17.1.2011 Ημερομηνία: 15.9.2011 Εμφανίσεις: Για τους εναγόμενους - Αιτητές: κ. Λ. Χ¨Νεοφύτου (για να ακούσει απόφαση κα Ν. Μαλλούρη) Για τους ενάγοντες - καθ΄ων η αίτηση: κα Λ. Θεοφάνους (για να ακούσει απόφαση κα Α. Νεοφύτου) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αίτηση τους οι εναγόμενοι ζητούν την έκδοση διατάγματος για την συνένωση της αγωγής 2970/2010 μαζί με τις αγωγές με αριθμό 2847/2010, 2849/2010, 2965/2010 και 2971/2010 για σκοπούς συνεκδίκασης. Η αίτηση βασίζεται στις Δ.14 Θ.2 - 3 και Δ.48 Θ. 1 - 3 και 9 (
2. e)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Όσον αφορά τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η αίτηση, αναφέρεται στην αίτηση ότι αυτά εμφαίνονται στο φάκελο της δικογραφίας και είναι συνοπτικά τα ακόλουθα: Α. Οι αγωγές καταχωρήθηκαν εναντίον των ιδίων εναγομένων από τους ίδιους ενάγοντες. Β. Τα επίδικα θέματα στις αγωγές αφορούν τραπεζικές διευκολύνσεις - ενοικιαγορές που κατ΄ ισχυρισμό παραχώρησαν οι ενάγοντες στην εναγόμενη 1 καθώς και ισχυριζόμενες εγγυήσεις από τον εναγόμενο 2. Γ. Υπάρχουν κοινά νομικά και πραγματικά ζητήματα τοιαύτης σημασίας ώστε να καθιστούν τη συνένωση των αγωγών αναγκαία και επιθυμητή. Στην αίτηση καταχωρήθηκε ένσταση από μέρους των εναγόντων και εξειδικεύουν τους πιο κάτω λόγους ένστασης με αυτή: 1. Η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη γιατί: α) Δεν πληρούνται οι προυποθέσεις της Διαταγής 14 θεσμός 2 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας για να νομιμοποιούνται οι αιτητές να ζητούν συνένωση των αγωγών. Οι αγωγές που ζητούν να συνενωθούν οι αιτητές δεν αφορούν κοινό νομικό θέμα ή κοινά πραγματικά περιστατικά τέτοιας σπουδαιότητας αναλογικά με τα υπόλοιπα εγειρόμενα θέματα στην αγωγή ώστε να καθιστούν επιθυμητό να συνενωθούν οι αγωγές. β) Οι εναγόμενοι στις αγωγές που ζητούν τη συνένωση τους καταχώρησαν υπερασπίσεις στις οποίες αρνούνται όλα τα πραγματικά γεγονότα που αναφέρονται στην έκθεση απαίτησης των εναγόντων στις αγωγές και επομένως οι ενάγοντες θα πρέπει να αποδείξουν τα γεγονότα της κάθε αγωγής ξεχωριστά και ειδικά. γ) Τα πραγματικά περιστατικά επί των οποίων στηρίζονται οι αγωγές των εναγόντων έλαβαν χώρα σε διαφορετικές ημερομηνίες αφορούν διαφορετικά συμβόλαια ενοικιαγοράς και/ή τιμολόγια και/ή διαφορετικά έγγραφα Δέσμευσης Οχημάτων και άλλων αντικειμένων και/ή διαφορετικές επιστολής και επομένως δεν υπάρχουν κοινά πραγματικά γεγονότα αλλά ξεχωριστά πραγματικά γεγονότα που θα πρέπει να αποδειχτούν όλα ειδικά και ξεχωριστά το καθένα για κάθε αγωγή. δ) Η Διαταγή 13 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας επιβάλλει την αποσυνένωση αιτιών αγωγής όταν η εκδίκαση τους δεν είναι βολική ή δεν μπορούν να δικαστούν όλες συγχρόνως όπως στην προκειμένη περίπτωση των αγωγών των οποίων ζητείται η συνένωση. ε) Ο εναγόμενος 2 είναι διευθυντής της Εναγόμενης Εταιρείας και το πρόσωπο που υπέγραψε για τις εναγόμενες Εταιρείες και γνώριζε την οικονομική κατάσταση της Εναγόμενης Εταιρείας. στ) Το έγγραφο εγγύησης είναι ενσωματωμένο στις συμφωνίες ενοικιαγοράς. ζ) Τα έγγραφα ενοικιαγοράς καταρτίστηκαν σε διαφορετικές ημερομηνίες και το κύρος και η δεσμευτικότητα τους θα κριθεί από τα πραγματικά περιστατικά που έλαβαν χώρα σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση κατά την υπογραφή κάθε συμβολαίου ενοικιαγοράς. Το κύρος και η δεσμευτικότητα των εγγράφων εγγύησης που ενσωματώνονται στα συμβόλαια ενοικιαγοράς θα κριθούν από τα πραγματικά περιστατικά που έλαβαν χώρα τη συγκεκριμένη στιγμή της υπογραφής των ενοικιαγοραστηριών εγγράφων κάθε φορά. η) Οι συμφωνίες που αφορούν οι αγωγές καθεμία ξεχωριστά τερματίστηκαν με διαφορετικού περιεχομένου επιστολές σε κάθε αγωγή και στάληκαν προς τους εγγυητές για απαίτηση του χρέους σε κάθε αγωγή. θ) Η καταχώρηση μιας αγωγής στην οποία περιλαμβάνονται 4 αιτίες αγωγών με διαφορετικά πραγματικά περιστατικά και νομικά θέματα είναι ανεπιθύμητη και μη βολική. ι) Η υπογραφή των συμβολαίων ενοικιαγοράς δεν αποτελεί κοινό πραγματικό περιστατικό γιατί η υπογραφή του κάθε συμβολαίου έγινε σε διαφορετικές ημερομηνίες. κ) Οι εγγυήσεις και οι επιστολές τερματισμού είναι διαφορετικές σε κάθε αγωγή. 2) Η συνένωση των αγωγών μόνο σύγχυση, ταλαιπωρία και δαπάνω του δικαστικού χρόνου θα επιφέρει. Η ένσταση της εναγόμενης, υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Νεόφυτου Νεοφύτου υπαλλήλου της, με την οποία ουσιαστικά επαναλαμβάνονται οι λόγοι της ένστασης με αναφορά και στα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Οι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν προς υποστήριξη των θέσεων τους και το δικαστήριο διατηρεί κατά νου όλα όσα έχουν λεχθεί, θεωρώ έτσι ότι δεν είναι αναγκαίο να παραθέσω τούτα επί λέξει εντός της απόφασης μου. Αναφορά θα γίνει κατωτέρω, όπου τούτο θεωρηθεί ότι είναι αναγκαίο και καθοριστικό για την κρίση του δικαστηρίου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ: Η Διαταγή 14 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί τα σχετικά περί της συνένωσης αγωγών και διαλαμβάνει ως εξής: «Όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο, είτε από του ιδίου ή διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον του ιδίου ή διαφορετικών εναγομένων, και οι αξιώσεις σε αυτές τις αγωγές περικλείουν κοινό ζήτημα νόμου ή πραγματικού γεγονότος τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα ζητήματα, που εγείρονται στις αγωγές, έτσι που θα καθίσταται επιθυμητό οι αγωγές να συνενωθούν, το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δύναται να διατάξει την συνένωση τους.» Από την ανάγνωση του Θ. 2 της Δ.14 και από την Νομολογία αμέσως προκύπτει ότι το θέμα της συνένωσης ή όχι των αγωγών εμπίπτει στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία είναι αρκετά πλατιά και ασκείται ουσιαστικά με γνώμονα να ικανοποιείται το καλώς νοούμενο συμφέρον της δικαιοσύνης, ζυγίζοντας παράγοντες όπως η εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων καθώς και η αποφυγή της πολλαπλότητας των διαδικασιών. Αποτέλεσμα αυτού, είναι ότι η συνένωση δεν διατάσσεται, εκτός αν υπάρχουν τέτοια κοινά νομικά σημεία ή γεγονότα μεγάλης σημασίας πέραν των επιδίκων θεμάτων στις αγωγές ώστε να καθιστούν επιθυμητή τη συνένωση τους, σε περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνένωση και συνεκδίκαση αυτή αλλά η κάθε περίπτωση εξετάζεται πάντα με βάση τα δικά της γεγονότα. Όπως υποδεικνύεται στην Μενελάου κ.α ν. Ξενοφώντος