← Κύπρος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΡΗΤΟΥ ΤΕΡΡΑΣ ν. ΔΙΟΓΕΝΗ ΕΥΡΙΠΙΔΗ, Aρ. Αγωγής: 3277/2009, 19.9.2011

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΡΗΤΟΥ ΤΕΡΡΑΣ ν. ΔΙΟΓΕΝΗ ΕΥΡΙΠΙΔΗ, Aρ. Αγωγής: 3277/2009, 19.9.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2011:A111 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Κ. Κουνίδου Ε.Δ Aρ. Αγωγής: 3277/2009 Μεταξύ: ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΡΗΤΟΥ ΤΕΡΡΑΣ Εναγόντων - και - ΔΙΟΓΕΝΗ ΕΥΡΙΠΙΔΗ Εναγόμενου -------------------------------- Ημερομηνία: 19.9.2011 Εμφανίσεις: Για εναγόμενους - αιτητές: κ. Μ. Γαβριηλίδης (για να ακούσει απόφαση κ. Ν. Νικήτα) Για ενάγοντες - καθ΄ων η αίτηση: κα Φ. Στεφάνου για κ. Α. Κακογγιάνης και ΣΙΑ ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 21.5.2010 ΓΙΑ ΣΥΝΕΝΩΣΗ ΑΓΩΓΩΝ Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι ενάγοντες έχουν καταχωρήσει 8 αγωγές συμπεριλαμβανομένης της παρούσας εναντίον 7 διαφορετικών προσώπων. Στην παρούσα αγωγή ο εναγόμενος είναι και εναγόμενος στην αγωγή 3358/

  1. Με την υπό κρίση αίτηση, η οποία έχει ως νομική βάση την Δ.14 και την Δ.48 θ.2-9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ο αιτητής, ζητά διάταγμα προς συνένωση της αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, με τις αγωγές 3350/2009, 3351/2009, 3353/2009, 3355/2009, 3357/2099 3358/2009 και 3359/2009 Ε.Δ Πάφου. Σύμφωνα με την αίτηση, η οποία δεν υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση, τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται, είναι ότι υπάρχουν κοινά νομικά και/ή πραγματικά ζητήματα τέτοιας σημασίας που καθιστούν αναγκαία ή επιθυμητή την συνένωση τους, ότι η υπεράσπιση είναι κοινή σε όλες, η απαίτηση των εναγόντων είναι η ίδια με την ίδια νομική βάση σε όλες τις αγωγές, ότι οι ενάγοντες είναι κοινοί σε όλες τις αγωγές, ότι τα πραγματικά γεγονότα που αφορούν τις αγωγές είναι τα ίδια σε όλες, ότι σε περίπτωση που θα εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα εξοικονομιθεί δικαστικός χρόνος και δικαστικά έξοδα, ότι ο αιτούμενο διάταγμα είναι προς όφελος της ορθότερης απονομής της δικαιοσύνης, ότι οι ενάγοντες σε όλες τις αγωγές έχουν κοινό δικηγόρο το ίδιο και οι εναγόμενοι, και ότι η διαδικασία που αφορά τις αγωγές μόλις άρχισε και κατά συνέπεια με την συνένωση των αγωγών θα υπάρξει γρηγορότερη απονομή της δικαιοσύνης. Στην αίτηση καταχωρήθηκε ένσταση από τους ενάγοντες - καθ΄ων η αίτηση με τους ακόλουθους λόγους:
  2. Η αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη και αστήρικτη. Υπάρχει αοριστία και ασάφεια στα προτεινόμενα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση και ειδικά δεν παραχωρούνται λεπτομέρειες και/ή δεν εξειδικεύονται τα αναφερόμενα στην παράγραφο (α) της αιτήσεως κοινά και/ή πραγματικά ζητήματα.
  3. Η αιτούμενη συνένωση των αγωγών θα επιφέρει δυσκολία και περιπλοκότητα στην διεξαγωγή της δίκης με αποτέλεσμα την καθυστέρηση της προώθησης των αγωγών.
  4. Τα γεγονότα της κάθε Αγωγής είναι παρόμοια όχι όμως τα ίδια η δε μαρτυρία η οποία θα προσκομισθεί στην κάθε μια είναι διαφορετική, οι αξιούμενες θεραπείες ποικίλουν σε είδος και αριθμό από αγωγή σε αγωγή.
  5. Τυχόν συνένωση των Αγωγών θα επιφέρει καθυστέρηση στην εκδίκαση των Αγωγών κα πολυπλοκότητα στην διαδικασία.
  6. Τα κριτήρια και/ή η ιδιότητα και/ή οι σχέσεις των εναγόντων και εναγομένων ποικίλουν από αγωγή σε αγωγή σε βαθμό μάλιστα που η περιγραφόμενη ομοιότητα επιδίκων θεμάτων και γεγονότων να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
  7. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση δεν αποτελούν λόγους έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος.
  8. Η αίτηση είναι παράτυπη καθότι έπρεπε να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση. Οι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν προς υποστήριξη των θέσεων τους και το δικαστήριο διατηρεί κατά νου όλα όσα έχουν λεχθεί, θεωρώ έτσι ότι δεν είναι αναγκαίο να παραθέσω τούτα επί λέξει εντός της απόφασης μου. Αναφορά θα γίνει κατωτέρω, όπου τούτο θεωρηθεί ότι είναι αναγκαίο και καθοριστικό για την κρίση του δικαστηρίου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ: Η Διαταγή 14 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί τα σχετικά περί της συνένωσης αγωγών και διαλαμβάνει ως εξής: «Όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο, είτε από του ιδίου ή διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον του ιδίου ή διαφορετικών εναγομένων, και οι αξιώσεις σε αυτές τις αγωγές περικλείουν κοινό ζήτημα νόμου ή πραγματικού γεγονότος τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα ζητήματα, που εγείρονται στις αγωγές, έτσι που θα καθίσταται επιθυμητό οι αγωγές να συνενωθούν, το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δύναται να διατάξει την συνένωση τους.» Από την ανάγνωση του Κ. 2 της Δ.14 και από την Νομολογία αμέσως προκύπτει ότι το θέμα της συνένωσης ή όχι των αγωγών εμπίπτει στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία είναι αρκετά πλατιά και ασκείται ουσιαστικά με γνώμονα να ικανοποιείται το καλώς νοούμενο συμφέρον της δικαιοσύνης, ζυγίζοντας παράγοντες όπως η εξοικονόμηση χρόνου εξόδων και εξόδων καθώς και η αποφυγή της πολλαπλότητας των διαδικασιών. Αποτέλεσμα αυτού, είναι ότι η συνένωση δεν διατάσσεται, εκτός αν υπάρχουν τέτοια κοινά νομικά σημεία ή γεγονότα μεγάλης σημασίας πέραν των επιδίκων θεμάτων στις αγωγές ώστε να καθιστούν επιθυμητή τη συνένωση τους, σε περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνένωση και συνεκδίκαση αυτή αλλά η κάθε περίπτωση εξετάζεται πάντα με βάση τα δικά της γεγονότα. Όπως υποδεικνύεται στην Μενελάου κ.α ν. Ξενοφώντος

(1989)1 ΑΑΔ 371, το Ανώτατο Δικαστήριο αφού υιοθέτησε τις αρχές που αναφέρονται στην υπόθεση Γεώργιος Χ' Αθανασίου ν. Λοίζος Παρπερίδης κ.α
(1975)1 ΑΑΔ 401, πάνω στο θέμα της συνένωσης των αγωγών τόνισε τα πιο κάτω: «Βασικός σκοπός της πιο πάνω πρόνοιας είναι ασφαλώς η αποφυγή της πολλαπλότητας στην δικαστική διαδικασία και έτσι να εξοικονομείται χρόνος και έξοδα. Οι νομικές αρχές που ισχύουν στην εφαρμογή της, έτυχαν ευρείας συζήτησης στην υπόθεση Χ¨Αθανασίου ν. Παρπερίδη κ.α
(1975)1 ΑΑΔ 401, στην οποία παραπέμπουμε απλώς γιατί νομικά ζητήματα καλύπτονται σε αυτή εκτενώς έτσι που η επανάληψη του θα ήταν άσκοπη. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Παρπερίδη, και γενικά η νομολογία, η άσκηση της δικαστικής ευχέρειας στην εφαρμογή της Διάταξης 14, εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα στην κάθε υπόθεση στα οποία ως εκ τούτου το Δικαστήριο θα πρέπει να αναφέρεται για να αιτιολογείται η τελική του κρίση.» Επίσης ο χρόνος κατά τον οποίο υποβάλλεται αίτηση για συνένωση αγωγών είναι στοιχείο που συνεκτιμάται για την έκδοση της διαταγής (Κυριάκος Μενελάου κ.ά ν . Κώστας Ξενοφώντος κ.ά
(1989)1 ΑΑΔ 371) Το ουσιώδης κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την Έκθεση Απαίτησης των αγωγών ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων, αυτά είχαν λεχθεί την υπόθεση Samata Enterprises Ltd ν. Σταύρου
(1998)1 ΑΑΔ 1876. Στην υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Ανάπτυξης ν. Apak Αgro Industries
(1999)1 ΑΑΔ 1721, δόθηκε όμως σημασία και στην ταυτοσημία των νομικών και πραγματικών ζητημάτων που εμφάνιζαν οι υπερασπίσεις και οι ανταπαιτήσεις. Συνεπακόλουθα με τα πιο πάνω το δικαστήριο θα πρέπει κατά την μελέτη δικογράφων να προβεί σε τέτοιο έλεγχο έτσι ώστε να εντοπίσει όλα εκείνα τα στοιχεία, ζητήματα και θέματα που εγείρονται και τα οποία είτε θα τείνουν να ενδυναμώσουν την θέση ότι η συνένωση είναι αναγκαία και εφικτή είτε να την αποδυναμώσουν. Κρίνω ορθό όπως εξεταστεί αρχικά έβδομος λόγος της ένστασης, ο οποίος συνδέεται και με τον πρώτο λόγο και ο οποίος αφορά την τυπική εγκυρότητα της αίτησης, με δεδομένο ότι αυτή δεν υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση. Υποστήριξε η συνήγορος των καθ΄ ων η αίτηση στην αγόρευση της, ότι πρόκειται για περίπτωση που η αίτηση θα έπρεπε να υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση, στην οποία να εκτίθενται και να υποδεικνύονται τα γεγονότα που συνηγορούν υπέρ της συνένωσης, αφού αυτά δεν προκύπτουν ούτε από το περιεχόμενο της αίτησης αλλά ούτε και από τον φάκελο της δικογραφίας, κατά αυτό τον τρόπο το δικαστήριο να είναι σε θέση να αποφασίσει κατά πόσο είναι εφικτή η συνένωση των αγωγών. Η Δ.48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καλύπτει στις περιπτώσεις που αίτηση δεν χρειάζεται να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση και σε αυτή περιλαμβάνεται (βλ. Δ.48 Θ.9 (e)) και η αίτηση για συνένωση αγωγών με την προσθήκη «αν όλα τα γεγονότα στα οποία στηρίζονται εμφαίνονται στους φακέλους της διαδικασίας». Στην υπό κρίση περίπτωση αν και δεν εξειδικεύονται με την αίτηση ποια είναι ακριβώς τα κοινά νομικά σημεία και πραγματικά γεγονότα των αγωγών για τα οποία επιζητείται η συνένωση, γίνεται αναφορά στην αίτηση ότι αυτά υπάρχουν, ότι η υπεράσπιση είναι κοινή σε όλες τις αγωγές, ότι η απαίτηση των εναγόντων είναι η ίδια με την ίδια νομική βάση σε όλες τις αγωγές, ότι οι ενάγοντες είναι κοινοί σε όλες τις αγωγές, ότι τα πραγματικά γεγονότα που αφορούν τις αγωγές είναι τα ίδια σε όλες. Το Δικαστήριο έχει ενώπιον τα δικόγραφα (τους φακέλους της διαδικασίας) και προκύπτει από την μελέτη αυτών ποια είναι τα κοινά πραγματικά και νομικά σημεία. Συνεπώς κρίνω ότι δεν τίθεται ζήτημα τέτοιο που να επηρεάζει την αίτηση, επειδή αυτή δεν συνοδεύεται με ένορκη δήλωση. Συνεπώς ο έβδομος λόγος της ένστασης απορρίπτεται. Μελετώντας τα δικόγραφα σε όλες τις αγωγές που έχουν τεθεί ενώπιον μου, έχοντας υπόψη τα όσα έχουν αποφασιστεί στην υπόθεση Samata (ανωτέρω), ότι δηλαδή το κριτήριο για την συνένωση των αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την Έκθεση Απαίτησης χωρίς όμως να παραγνωρίζεται από το Δικαστήριο και το περιεχόμενο των εκθέσεων υπεράσπισης (βλέπε Κυπριακή Τράπεζα Ανάπτυξης ν. Apak Αgro Industries (ανωτέρω) εντοπίζω τα ακόλουθα:
  1. Όλες οι αγωγές καταχωρήθηκαν από το Κοινοτικό Συμβούλιο Κρήτου Τέρρας, δηλαδή από τους ίδιους ενάγοντες.
  2. Μόνο 2 αγωγές αφορούν το ίδιο πρόσωπο ενώ όλες οι υπόλοιπες στρέφονται εναντίον διαφορετικών σε κάθε περίπτωση προσώπων.
  3. Οι δικηγόροι των διαδίκων είναι οι ίδιοι σε όλες τις αγωγές. Σε κάθε περίπτωση η αξίωση των εναγόντων όπως προκύπτει μέσα από τις εκθέσεις απαίτησης, στηρίζεται στην επιβολή τελών, εισφοράς, δικαιωμάτων υδατοπρομήθειας και κοιμητηρίου. Πιο συγκεκριμένα: 1) Η αγωγή 3277/2009, αφορά αξίωση για πληρωμή που ποσού των €68.34 ως εισφορά κοινοτικών υπηρεσιών, ποσό €10.157.81 σεντ τέλη και/ή Δικαιώματα Υδατοπρομήθειας, ποσό €34.17 τέλη αποκομιδής σκυβάλων και €17.09 τέλη και/ή Δικαιώματα κοιμητηρίου. Όλα για το έτος 2007 2) Η αγωγή 3353/2009, αφορά αξίωση για πληρωμή που ποσού των €34.17 ως εισφορά κοινοτικών υπηρεσιών, ποσό €2.656.96 σεντ τέλη και/ή Δικαιώματα Υδατοπρομήθειας, ποσό €34.17 τέλη αποκομιδής σκυβάλων και €17.09 τέλη και/ή Δικαιώματα κοιμητηρίου. Όλα για το έτος
  4. 3) Η αγωγή 3359/2009, αφορά αξίωση για πληρωμή που ποσού των €1,239.67 που αποτελούν τέλη και/ή Δικαιώματα Υδατοπρομήθειας για το έτος
  5. 4) Η αγωγή 3351/2009, αφορά αξίωση για πληρωμή που ποσού των €34.17 ως εισφορά κοινοτικών υπηρεσιών, ποσό €159.67 τέλη και/ή Δικαιώματα Υδατοπρομήθειας, ποσό €34.17 τέλη αποκομιδής σκυβάλων και €17.09 τέλη και/ή Δικαιώματα κοιμητηρίου. Όλα για το έτος
  6. 5) Η αγωγή 3355/2009, αφορά αξίωση για πληρωμή που ποσού των €34.17 ως εισφορά κοινοτικών υπηρεσιών, ποσό €1.349.11 τέλη και/ή Δικαιώματα Υδατοπρομήθειας, ποσό €34.17 τέλη αποκομιδής σκυβάλων και €17.09 τέλη και/ή Δικαιώματα κοιμητηρίου. Όλα για το έτος
  7. 6) Η αγωγή 3358/2009, αφορά αξίωση για πληρωμή που ποσού των €68.34 ως εισφορά κοινοτικών υπηρεσιών, ποσό €146.21 τέλη και/ή Δικαιώματα Υδατοπρομήθειας, ποσό €85.43 τέλη αποκομιδής σκυβάλων, ποσό €170.86 ως επαγγελματικός φόρος, €17.09 τέλη και/ή Δικαιώματα κοιμητηρίου και €140.11 ως τέλη Διανυκτέρευσης. Όλα για το έτος
  8. 7) Η αγωγή 3357/2009, αφορά αξίωση για πληρωμή που ποσού των €34.17 ως εισφορά κοινοτικών υπηρεσιών, ποσό €687.11 τέλη και/ή Δικαιώματα Υδατοπρομήθειας, ποσό €34.17 τέλη αποκομιδής σκυβάλων και €17.09 τέλη και/ή Δικαιώματα κοιμητηρίου. Όλα για το έτος
  9. 8) Η αγωγή 3350/2009, αφορά αξίωση για πληρωμή που ποσού των €85.43 ως εισφορά κοινοτικών υπηρεσιών, ποσό €12.419.55 τέλη και/ή Δικαιώματα Υδατοπρομήθειας, ποσό €34.17 τέλη αποκομιδής σκυβάλων και €17.09 τέλη και/ή Δικαιώματα κοιμητηρίου. Όλα για το έτος
  10. Σε όλες τις αγωγές προβάλλονται υπερασπίσεις με πανομοιότυπο περιεχόμενο. Οι εναγόμενοι αρνούνται το σύνολο της έκθεσης απαίτησης των εναγόντων (παρ. 1 μέχρι και 10) και ισχυρίζονται ότι οι ενάγοντες κατά παράβαση του νόμου ζητούσαν την καταβολή τελών υδατοπρομήθειας χωρίς την προηγούμενη καταγραφή των ενδείξεων από τον μετρητή που διέθετε το υποστατικό, ότι η καταγραφή των ενδείξεων των μετρητών έγινε κατά παράβαση του άρθρου 56 του Ν. 86
(1)/99, ότι επιβλήθηκαν στους κατοίκους ή κατόχους υποστατικών στην κοινότητα, οι οποίοι δεν τους στήριξαν στις εκλογές, φόροι πέραν του ποσοστού που τους αναλογούσε και η όλη συμπεριφορά τους ήταν εκδικητική και αντινομική αφού δεν εδράζετο στο καλό της κοινότητας αλλά σε προσωπικές διαφορές, ισχυρίζονται ότι οι ενάγοντες ουδέν προσέφεραν για να επικαλούνται το άρθρο 70 του Περί Συμβάσεων Νόμου κεφ. 149 αφού δεν έχουν δώσει σαφή στοιχεία που να δικαιολογούν την παροχή ως αυτή απαιτείται από τον πιο πάνω άρθρο του Νόμου αλλά και ούτε έπραξαν νόμιμα ως απαιτείται από τον Νόμο 86
(1)/99, οι φορολογίες επιβλήθηκαν χωρίς να σταλούν οι αναλογικοί πίνακες στους φορολογούμενους που να δεικνύουν τον τρόπο επιβολής της φορολογίας όπως και το ποσοστό που τους αναλογεί. Ισχυρίζονται επίσης ότι δεν οφείλουν κανένα ποσό στους ενάγοντες αφού όλα τα ποσά πιστώθηκαν κατά παράβαση της κείμενης νομοθεσίας και ότι η αγωγή είναι καταχρηστική. Θεώρησα ορθό να παραθέσω τα πιο πάνω, αν και πρόκειται για στοιχεία τα οποία προκύπτουν από τους φακέλους των αγωγών, έτσι ώστε να δοθεί πληρέστερη εικόνα κατά το στάδιο της εξέταση της ύπαρξης κοινών νομικών ή πραγματικών ζητημάτων στις αγωγές. Διαπιστώνω λοιπόν ότι πράγματι, υπάρχουν στην υπό κρίση περίπτωση κοινά νομικά και πραγματικά ζητήματα. Οι ενάγοντες έχουν υποχρέωση να παρουσιάσουν τέτοια μαρτυρία και είναι εμφανές ότι θα κληθούν προς τούτο τα ίδια πρόσωπα, σε κάθε περίπτωση για να μαρτυρήσουν σε σχέση με την επιβολή των τελών κτλ αλλά και την ειδοποίηση που δόθηκε σε κάθε περίπτωση σε κάθε εναγόμενο αναφορικά με την επιβολή τους. Η συνήγορος των εναγόντων κατά την αγόρευση της, θέλοντας να τονίσει την οποία δυσκολία θα προκύψει από την συνένωση, αναφέρθηκε σε «βασικό μάρτυρα των εναγόντων» ο οποίος θα προσκομίσει για κάθε περίπτωση διαφορετικό φάκελο από το αρχείο του Κοινοτικού Συμβουλίου. Συνεπώς σε αντίθετη περίπτωση, θα πρέπει το ίδιο πρόσωπο, «ο βασικός μάρτυρας», να κληθεί για κάθε υπόθεση ξεχωριστά και να αντεξεταστεί άλλες τόσες φορές, για το ίδιο ακριβώς θέμα αφού η υπεράσπιση είναι ίδια σε όλες τις αγωγές, ενώ αυτό θα μπορούσε να γίνει μια φορά στα πλαίσια της συνένωσης και συνεκδίκασης των αγωγών. Η δε πιθανότητα επιτυχίας των υπερασπίσεων των εναγομένων, ειδικότερα σε σχέση με την επιβολή τελών (βλ. Νίτσα Κυριάκου κα ν. Διευθυντή Τμήματος Τελωνείων
(2000)1 Α.Α.Δ 589), την οποία θα κρίνει το δικαστήριο που θα εξετάσει την ουσία των αγωγών, δεν αναιρεί το γεγονός ότι με τις εκθέσεις υπεράσπισης τους εγείρουν ακριβώς τα ίδια ζητήματα, υπό το φως βέβαια και της κοινής βάσης που έχουν οι αγωγές, τα οποία μπορούν να αποφασιστούν μια και μόνο φορά στα πλαίσια της συνένωσης. Όλα τα πιο πάνω δεικνύουν ότι και οικονομία χρόνου και εξόδων θα προκύψει από την συνεκδίκαση των αγωγών. Περαιτέρω τα θέματα των αγωγών είναι απλά, όπως αυτά προσδιορίζονται από τα δικόγραφα, η συνένωση των πιο πάνω αγωγών, πιστεύω ότι δεν θα προκαλέσει σύγχυση και ταλαιπωρία, πολυπλοκότητα στα πρακτικά αλλά και στην διευκρίνηση των γεγονότων και στη διαπίστωση των οφειλομένων ποσών σε κάθε περίπτωση ως είναι η θέση των εναγόντων. Με αυτά τα δεδομένα καταλήγω πως από την συνένωση των αγωγών και την συνεκδίκαση τους, πράγματι θα προκύψει όφελος για τη δικαιοσύνη, η δε συνένωση τους, όπως παρατηρώ με βάση τα ενώπιον μου στοιχεία, δεν θα εμποδίσει τους καθ΄ων η αίτηση - ενάγοντες να παρουσιάσουν την υπόθεση τους και ούτε θα πλήξει, με οποιοδήποτε τρόπο, τα συμφέροντα τους. Επιπρόσθετα με τα πιο πάνω έχω λάβει υπόψη μου και το χρονικό σημείο που η αίτηση έχει υποβληθεί. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, καταλήγω ότι η διακριτική του ευχέρεια του Δικαστηρίου υπό τις περιστάσεις μπορεί να ασκηθεί υπέρ του αιτήματος και συνεπώς εκδίδεται διάταγμα με το οποίο η αγωγή αρ. 3277/2009 η αγωγή αρ. 3350/2009, η αγωγή αρ. 3351/2009, η αγωγή αρ. 3353/2009, η αγωγή αρ. 3355/2009, η αγωγή αρ. 3357/2099, η αγωγή αρ, 3358/2009 και η αγωγή 3359/2009 ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, συνενωθούν για σκοπούς συνεκδίκασης. Οδηγός κατά την συνεκδίκαση θα είναι η αγωγή 3277/2009. Τα έξοδα της αίτησης, επιδικάζονται υπέρ του αιτητή και εναντίον των καθ΄ων αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από το πρωτοκολλητή και θα καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.)........... Κ. Κουνίδου Ε.Δ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.