Ανδρέας Αυγουστίνος Πιλόττος ν. Παναγιώτη Κυριάκου, Αρ. Αγωγής: 521/2008, 18.10.2011

(3)μάρτυρες και ο εναγόμενος προς υπεράσπιση του παρουσίασε ένα

(1)μάρτυρα. Κατά την ακροαματική διαδικασία κατατέθηκαν ως τεκμήρια τα ακόλουθα έγγραφα: Τεκμήριο 1 Τιμολόγιο με αριθμό 1488 Τεκμήριο 2 Τιμολόγιο με αριθμό 0244 Τεκμήριο 3 Επιστολή ημερομηνίας 30.05.2007 Τεκμήριο 4 Έγγραφο το οποίο απεικονίζει 5 φωτογραφίες Τεκμήριο 5 Έγγραφο με 9 επιμέρους φωτογραφίες Τεκμήριο 6 Πρωτότυπο Δελτίου Επιτυχούς Τεχνικού Ελέγχου Τεκμήριο 7 Πιστοποιητικό εγγραφής του μηχανοκίνητου οχήματος WJ 148 Τεκμήριο 8 Έκθεση Εκτίμησης Ζημιών Μ.Ε.1 κατέθεσε ο ενάγοντας, ως ανέφερε ο ίδιος είναι μηχανικός αυτοκινήτων και το όχημα WJ 148 το έχει για σκοπούς εξυπηρέτησης του γκαράζ το οποίο διατηρεί. Την επόμενη ημέρα μετά το ατύχημα που είχε με τον εναγόμενο ειδοποιήθηκε η ασφαλιστική εταιρεία του εναγόμενου οπότε του δόθηκαν οδηγίες να πάρει το όχημα του σε κάποιο ισιωτή. Αυτός ανέφερε ότι θα έπαιρνε το όχημα του στο γκαράζ του Παναγιώτη Χ"Σάββα και του είπαν ότι ήταν και δικός τους εκτιμητής. Πήρε το αυτοκίνητο του στο γκαράζ του Π. Χ"Σάββα, σε περίπου οκτώ

(8)ημέρες ήταν έτοιμο και το παρέλαβε. Εξήγησε ότι η επιδιόρθωση κόστισε Λ.Κ.756,50 και ο Π. Χ"Σάββας του έκδωσε σχετικό τιμολόγιο (Τεκμήριο 1). Επίσης ενόψει του ότι ως μηχανικός είχε διαθέσιμα εξαρτήματα μεταχειρισμένα όταν χρειαστήκαν ανταλλακτικά για το όχημα του έδωσε στον Π. Χ"Σάββα κάποια ανταλλακτικά εκδίδοντας σχετικό τιμολόγιο (Τεκμήριο 2) αξίας Λ.Κ.170,

1. Τέλος ανέφερε ότι η κατάσταση του οχήματος του παρ΄ ότι παλαιό, μηχανικά ήταν καλή εξ΄ ου και δύο μήνες πριν το επίδικο ατύχημα είχε περάσει από επιθεώρηση και εκδόθηκε σχετικό πιστοποιητικό καταλληλότητας. Μ.Ε.2 ήταν ο Παναγιώτης Χ"Σάββας, η μαρτυρία του συνίστατο στο ότι από το έτος 1987 έχει ιδρύσει εταιρεία η οποία ασχολείται με την εισαγωγή εξαρτημάτων αυτοκινήτων, διαθέτει επίσης συνεργεία επιδιόρθωσης οχημάτων στη Λεμεσό, Πάφο και στη Λευκωσία. Επιπλέον εξασκεί και το επάγγελμα του ανεξάρτητου εκτιμητή από το 1989 και έχει συνεργαστεί σχεδόν με όλες τις ασφαλιστικές εταιρείες. Αποδέχθηκε ότι ο Ενάγοντας είναι χρόνια πελάτης του λόγω της ιδιότητας του και του στέλλει πελάτες για επιδιόρθωση οχημάτων. Στις 30.05.2007 ο ενάγοντας του παρέδωσε το αυτοκίνητο WJ 148 χρονολογίας
2. Γνώριζε το όχημα γιατί έβλεπε τον ενάγοντα να το χρησιμοποιεί για τις εργασίες του γκαράζ του. Όταν το μετέφερε ο Ενάγοντας στο συνεργείο του για επιδιόρθωση φαινόταν σ΄ αυτό ζημιά στο δεξιό πισινό μέρος κυρίως, κατόπιν δυστυχήματος ως του ανέφερε ο ενάγοντας. Τότε αυτός ειδοποίησε με επιστολή (Τεκμήριο 3) την ασφαλιστική εταιρεία του εναγόμενου για επιθεώρηση των ζημιών πριν την επιδιόρθωση του. Πριν αρχίσει η επιδιόρθωση επισκέφθηκε το γκαράζ του εκ μέρους της ασφαλιστικής εταιρείας του εναγόμενου ο εκτιμητής Γιώργος Ιλαρίωνος. Εκεί εκτιμήθηκαν οι ζημιές και λήφθηκαν φωτογραφίες τις οποίες παρουσίασε (Τεκμήριο 4). Κατέγραψαν μαζί, ως ανέφερε, όλες τις ζημιές και τα εξαρτήματα που έχρηζαν αντικατάστασης. Το συνολικό ποσό ανήλθε μαζί με τα εργατικά σε Λ.Κ.756,50, επειδή όμως η ασφαλιστική εταιρεία δεν αναλάμβανε ευθύνη, αυτός ετοίμασε σχετικό τιμολόγιο. Εξήγησε ο μάρτυρας το περιεχόμενο και τις λεπτομέρειες του τιμολογίου του αναφέροντας ότι οι τιμές που έβαλε ήταν οι πιο λογικές και αυτές που ίσχυαν στην αγορά. Ήταν απόλυτος ο μάρτυρας πως η ζημιά στο όχημα του ενάγοντα δεν μπορούσε να επιδιορθωθεί με €200,
3. Ακόμη απέρριψε τη θέση ότι το όχημα του ενάγοντα πριν το δυστύχημα άξιζε μόνο Λ.Κ.100,00 λέγοντας ότι άξιζε πολύ περισσότερα. Μ.Ε.3 κατέθεσε ο Χρίστος Ιακώβου, ασχολείται με την επιθεώρηση μηχανοκινήτων οχημάτων για σκοπούς έκδοσης πιστοποιητικού καταλληλότητας και προς τούτο διατηρεί δικό του συνεργείο. Κατέθεσε τα Τεκμήρια 6 και 7 τα οποία αφορούν στο πιστοποιητικό καταλληλότητας του οχήματος του ενάγοντα (WJ 148) και στο πιστοποιητικό εγγραφής του εν λόγω οχήματος. Εξήγησε τη διαδικασία την οποία ακολουθεί κατά τους ελέγχους τους οποίους προβαίνει, και ως ανέφερε αν δεν υπάρχει κάποιο λάθος στο όχημα τότε εκδίδεται το πιστοποιητικό καταλληλότητας. Μ.Υ. ήταν ο Γιώργος Ιλαρίωνος, κατόπιν οδηγιών της ασφαλιστικής εταιρείας του εναγόμενου επιθεώρησε στις 30.05.2007 το αυτοκίνητο του ενάγοντα το οποίο βρισκόταν στο γκαράζ επιδιορθώσεων του Π. Χ"Σάββα. Μετά την εξέταση ετοίμασε σχετική έκθεση εκτίμησης των ζημιών (Τεκμήριο 8). Σύμφωνα με αυτή η επιδιόρθωση του οχήματος ήταν ασύμφορη, η δε αξία του προ του δυστυχήματος ήταν Λ.Κ.100,
4. Αναφερόμενος στην κατάσταση του οχήματος, όταν το εξέτασε διαπίστωσε ότι ήταν σε άθλια κατάσταση, υπήρχε βαθμός οξείδωσης σε πολλά μέρη του οχήματος, η μπογιά του ήταν σχεδόν κατεστραμμένη, και η όλη εικόνα του ήταν φτωχή. Κατά τη γνώμη του υπήρχε πρόβλημα ως προς την καταλληλότητα του διότι τι υδροελαστικό σύστημα ανάρτισης δεν ήταν συμπληρωμένο με λάδι και ως εκ τούτου το όχημα ήταν σε χαμηλότερο ύψος και γι΄ αυτό δεν έπρεπε να κινείται στο δρόμο αφού επηρεαζόταν η σταθερότητα του. Ακόμη ανέφερε πως το συγκεκριμένο όχημα είναι πλέον εκτός παραγωγής. Ο δε βαθμός οξείδωσης θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη κατά τον τεχνικό έλεγχο που έγινε. Τέλος ανέφερε ότι δεν γνώριζε κατά πόσο πουλούνταν κατά τις 30.05.2007 το ίδιο μοντέλο οχήματος στην Πάφο, είχε μόνο υπόψη του κάποιο πρόσωπο στη Λευκωσία ο οποίος είχε στο παρελθόν τέτοια οχήματα. Τέλος ανέφερε ότι έγινε προσπάθεια συμβιβασμού ως προς το ύψος της αποζημίωσης, αυτός πρότεινε το ποσό των Λ.Κ.300,00 ενώ η απαίτηση ήταν για Λ.Κ.800,00 και ως εκ τούτου δεν κατέστηκε δυνατή η επίλυση της διαφοράς. Κατά το στάδιο των αγορεύσεων ο ευπαίδευτος συνήγορος του εναγόμενου επισήμανε πως ο Μ.Ε.2 ως ο επισκευαστής του οχήματος δεν μπορούσε να ήταν και εκτιμητής των ζημιών του οχήματος WJ 148, συνεπώς δεν μπορούσε να ήταν ανεξάρτητος κατά τη μαρτυρία του αφού έχει συμφέρον στην υπόθεση. Επισήμανε ως παράδοξο το γεγονός ότι ο ενάγοντας πώλησε εξαρτήματα στο Μ.Ε.2 για να φτιαχτεί το αυτοκίνητο του. Ο μόνος πλέον μάρτυρας που θα μπορούσε να προβεί σε ορθή εκτίμηση για το όχημα του ενάγοντα είναι ο Μ.Υ ο οποίος ανέφερε ότι η αξία του οχήματος πριν το δυστύχημα ήταν Λ.Κ.100,00, ο δε ενάγοντας δεν παρουσίασε μαρτυρία αντίθετη ως προς την αξία του οχήματος του ούτως ώστε να αντικρούσει τη θέση του Μ.Υ, και δη ότι η επιδιόρθωση ήταν ασύμφορη. Τόνισε επίσης ότι ο σκοπός των αποζημιώσεων είναι η αποκατάσταση του ενάγοντα και όχι η βελτίωση της θέσης στην οποία αυτός βρισκόταν. Παρατήρησε πως το όχημα του ενάγοντα δεν ήταν μοναδικό γι΄ αυτόν, άλλωστε όταν κτυπήθηκε πήρε άλλο αυτοκίνητο για τη γυναίκα του η οποία επίσης το χρησιμοποιούσε. Συνακόλουθα η μόνη αποζημίωση που δικαιούται ο ενάγοντας είναι το ποσό των Λ.Κ.100,
5. Από την άλλη πλευρά η ευπαίδευτη συνήγορος του ενάγοντα κάλεσε το Δικαστήριο να αποδώσει στον ενάγοντα το ποσό της πραγματικής του ζημιάς, που είναι αυτή που προέκυψε μετά από τις επιδιορθώσεις στη βάση τιμολογίου που εξέδωσε ο Μ.Ε.
6. Ως προς την τιμή που έδωσε ο Μ.Υ. για την αξία του οχήματος προ του δυστυχήματος (Λ.Κ.100,00) εισηγήθηκε πως δεν θα πρέπει να γίνει αποδεκτή, καθ΄ ότι ο ίδιος ο μάρτυρας ανέφερε πως θα μπορούσε να ήταν και Λ.Κ.200,00 αλλά και Λ.Κ.300,
7. Διερωτήθηκε επίσης πώς συμπέρανε ο Μ.Υ, ότι το όχημα ήταν εκτός καταλληλότητας αφού δεν το έλεγξε μηχανικά. Συνακόλουθα ζητήθηκε η έκδοση απόφασης ως η έκθεση απαίτησης προκειμένου να αποκατασταθεί ο ενάγοντας σ΄ αυτό που του κόστισε για να επιδιορθώσει το όχημα του. Αξιολόγηση μαρτυρίας: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευχέρεια και παρακολούθησε με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον του. Με κριτήριο την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, επίσης το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους σε συνυφασμό με το περιεχόμενο των Τεκμηρίων το Δικαστήριο προβαίνει στην αξιολόγηση της μαρτυρίας τους. Ο ενάγοντας άφησε καλή εντύπωση, απέδωσε τα γεγονότα της εκδοχής του με αυθόρμητο και φυσιολογικό τρόπο. Ήταν απλός πλην όμως επεξηγηματικός ως προς τις ενέργειες του για επιδιόρθωση του οχήματος του. Στην αντεξέταση του παρέμεινε σταθερός, δεν παρουσιάζεται οποιοδήποτε κλονιστικό στοιχείο στην αξιοπιστία του, συνακόλουθα το Δικαστήριο τον κρίνει αξιόπιστο και αποδέχεται τη μαρτυρία του. Επίσης ο Μ.Ε.2 άφησε καλή εντύπωση, προχώρησε στη διαδικασία επιδιόρθωσης του οχήματος του Ενάγοντα χωρίς οποιαδήποτε προσπάθεια υπερχρέωσης αλλά με βάση λογικές υπό τις περιστάσεις τιμές εκδίδοντας σχετικό τιμολόγιο (Τεκμήριο 2), άλλωστε όπως διαπιστώθηκε κατά την αντεξέταση δεν αμφισβητήθηκε το ύψος των επί μέρους κονδυλίων, πρόσθετα του στοιχείου ότι και ο Μ.Υ, εκτιμητής, στο ίδιο περίπου ύψος έχει δώσει την εκτίμηση του. Συνεπώς η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Μ.Ε.3 κατέθεσε ο Χρίστος Ιακώβου, παρατηρείται πως όσον αφορά στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 6 το οποίο εξέδωσε, υπήρξε μόνο μία υποβολή ότι εξέδωσε το εν λόγω Τεκμήριο επειδή γνώριζε τον ιδιοκτήτη, και όχι επειδή το όχημα περνούσε τον τεχνικό έλεγχο. Είναι γεγονός επίσης ότι υπήρξε έντονη προβολή της θέσης περί του ότι υπήρχε οξείδωση σε κάποια σημεία στη βαφή του οχήματος, στοιχείο το οποίο άλλωστε επιβεβαιώνεται και από το φωτογραφικό υλικό (Τεκμήριο 4), ωστόσο θα πρέπει να επισημανθεί πως ο μάρτυρας (Μ.Ε.3) κατέθεσε ως προς τον τεχνικό έλεγχο του οχήματος και όχι επί κάθε στοιχείου που σχετίζεται με τη γενική του εικόνα. Παραμένει συνεπώς ακλόνητη η μαρτυρία του ότι το επίδικο όχημα πέρασε τον τεχνικό έλεγχο και ως εκ τούτου εκδόθηκε το Τεκμήριο
8. Υπενθυμίζεται πως και ο Μ.Υ ο οποίος μίλησε περί ακαταλληλότητας διευκρίνισε ότι δεν είχε ελέγξει τεχνικά το όχημα και ούτε το έχει οδηγήσει. Η μαρτυρία του Μ.Ε.3 ως προς την έκδοση και το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 6 γίνεται αποδεκτή. Όσον αφορά στο Μ.Υ επίσης κρίνεται αξιόπιστος αφού ικανοποίησε το Δικαστήριο ότι κατείχε τις απαραίτητες γνώσεις και εμπειρία για να προβεί στην εκτίμηση των ζημιών που υπέστηκε το όχημα WJ
9. Σημειώνεται πως η διαφωνία που υπήρξε μεταξύ του και της πλευράς του ενάγοντα δεν ήταν στο ύψος της ζημιάς, αλλά, στο κατά πόσο θα έπρεπε να επιδιορθωθεί όπως έπραξε ο ενάγοντας ή όχι, όπως αυτός εισηγήθηκε, στη βάση του ότι ήταν σύμφορη η επιδιόρθωση του. Η θέση του αυτή στηριζόταν στο ότι η αξία του οχήματος WJ 148 ήταν προ του ατυχήματος Λ.Κ.100,
10. Καμία άλλη μαρτυρία υπήρξε ενώπιον του Δικαστηρίου για την αξία του οχήματος προ του δυστυχήματος. Ακόμη και όταν ο Μ.Ε.2 κατέθετε, διαφωνώντας με την αξία αυτή δεν έδωσε άλλη τιμή συγκεκριμένη, συμπληρώνοντας μάλιστα ότι δεν κατέθετε ως εκτιμητής. Ως προς τη θέση που έθεσε η πλευρά του Ενάγοντα, ότι ο Μ.Υ στη μαρτυρία του ανέφερε πως η αξία του οχήματος θα μπορούσε να ήταν και Λ.Κ.200,00 ή και Λ.Κ.300,00, και άρα ο μάρτυρας είναι αναξιόπιστος, απορρίπτεται καθότι τέτοια θέση δεν βρίσκει έρεισμα στα πρακτικά της υπόθεσης. Εκείνο που ο Μ.Υ ανέφερε είναι πως η αξία του οχήματος προ του δυστυχήματος θα μπορούσε να ήταν περί τις Λ.Κ.500,00 νοουμένου όμως ότι αυτό θα ήταν σε καλή κατάσταση και όχι στην κατάσταση που αυτός περιέγραψε. Συνακόλουθα ο μάρτυρας υπεράσπισης κρίνεται αξιόπιστος και η μαρτυρία του αποδεκτή εκτός βέβαια από το θέμα της καταλληλότητας του οχήματος για κυκλοφορία, καθ΄ ότι είχε προηγηθεί ο σχετικός έλεγχος με τον οποίο κρίθηκε κατάλληλο από το Μ.Ε.3, η δε θέση του Μ.Υ εκλαμβάνεται ως προϊόν χαρακτηρισμού με βάση τη γενικότερη κατάσταση του οχήματος, δεδομένης και της θέσης του ότι ο ίδιος δεν υπέβαλε το όχημα σε τεχνικό έλεγχο και ούτε το έχει οδηγήσει. Ευρήματα Δικαστηρίου: Με βάση την προαναφερθείσα αξιολόγηση και αποδεκτή μαρτυρία διαπιστώνεται ότι τα ουσιώδη πραγματικά γεγονότα που συνθέτουν την παρούσα υπόθεση, και τα οποία αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου επί των γεγονότων, έχουν ως ακολούθως: Ο ενάγοντας κατά τον ουσιώδη χρόνο για την παρούσα αγωγή, ήτοι στις 28.05.2007 ήταν ιδιοκτήτης του οχήματος WJ
11. Την εν λόγω ημερομηνία υπήρξε τροχαίο δυστύχημα κατά το οποίο το όχημα WJ 148 συγκρούστηκε με το όχημα ΗΥΑ 820 το οποίο οδηγούταν από τον εναγόμενο. Εξ΄ αιτίας της σύγκρουσης το όχημα του ενάγοντα υπέστηκε υλικές ζημιές. Με βάση την υπεράσπιση συνάγεται ότι αποκλειστική ευθύνη για το δυστύχημα έφερε ο εναγόμενος. Ακολούθως μετά τη σύγκρουση ο ενάγοντας μετέφερε το όχημα του στο συνεργείο επιδιόρθωσης οχημάτων που διατηρεί εταιρεία την οποία ίδρυσε ο Μ.Ε.2 Παναγιώτης Χ"Σάββας. Εκεί αφού προηγουμένως ειδοποιήθηκε η ασφαλιστική εταιρεία του εναγόμενου, στις 30.05.2007 μετέβηκε στο συνεργείο του Μ.Ε.2 ο Γιώργος Ιλαρίωνος, ως εκτιμητής, για να εκτιμήσει τις ζημιές στο όχημα του ενάγοντα για λογαριασμό της ασφαλιστικής εταιρείας του εναγόμενου. Όπως διαφαίνεται από τα λεγόμενα των Μ.Ε.2 και Μ.Υ συνάγεται ότι υπήρξε συμφωνία ως προς το ύψος που θα κόστιζαν οι επιδιορθώσεις πλην όμως δεν υπήρξε συμφωνία για την ανάληψη ευθύνης ή αποδοχή του συνολικού ποσού των αποζημιώσεων στη βάση της επιδιόρθωσης αφού η γνώμη του Μ.Υ ήταν πως η όποια επιδιόρθωση ήταν ασύμφορη. Συνακόλουθα περαιτέρω είναι εύρημα του Δικαστηρίου ότι το ύψος των επιδιορθώσεων εκτιμήθηκε και συμφωνήθηκε, από τους Μ.Ε.2 και Μ.Υ, στο ποσό των Λ.Κ. 750,00 περίπου ως λογικό. Στη συνέχεια ο Μ.Ε.2 προχώρησε στην επιδιόρθωση των ζημιών επί του οχήματος του Ενάγοντα, χωρίς ανάληψη ευθύνης είτε αποζημίωσης εκ μέρους του εναγόμενου ή οποιουδήποτε εκπροσώπου του, το κόστος των οποίων ανήλθε στο ποσό των Λ.Κ.756,
12. Είναι εύρημα του Δικαστηρίου ότι οι τιμές που χρεώθηκαν ήταν λογικές, άλλωστε αυτό το αποδέχεται και ο Μ.Υ και προκύπτει και από την έκθεση εκτίμησης του Τεκμηρίου 8 με πολύ μικρή διαφορά. Σημειώνεται πως παρ΄ όλο που γίνεται λόγος για Λ.Κ.700,00, ο Μ.Υ αποδέχθηκε στη μαρτυρία του ότι δεν αμφισβητούσε το ποσό των Λ.Κ.756,50 που κόστισαν οι επιδιορθώσεις. Περαιτέρω ωστόσο λαμβάνοντας υπόψη την αποδεκτή μαρτυρία του Μ.Υ ότι η προ του δυστυχήματος αξία του οχήματος του ενάγοντα ήταν Λ.Κ.100,00 γεγονός που αποτελεί και εύρημα του Δικαστηρίου, γίνεται αποδεκτή η γνώμη του Μ.Υ ότι υπό τις περιστάσεις η επιδιόρθωση του οχήματος του ενάγοντα ήταν ασύμφορη. Νομική πτυχή: Η παρούσα υπόθεση είναι πολιτική, η απόσειση του βάρους απόδειξης θα κριθεί με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Επιπλέον, το βάρος απόδειξης βρίσκεται στον Ενάγοντα, να αποδείξει τους ισχυρισμούς του οι οποίοι περιλαμβάνονται στην έκθεση απαίτησης. Η απόσειση του βάρους απόδειξης θα αποτιμηθεί υπό το φως της παραδεκτής μαρτυρίας και όχι του παραδεκτού της μαρτυρίας, υπό το πρίσμα πάντοτε του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου διευκρινίζεται και τονίζεται πως η απόσειση του βάρους απόδειξης συναρτάται αποκλειστικά με τη μαρτυρία η οποία κρίνεται αξιόπιστη. Όπως διαφαίνεται από όλα τα προλεχθέντα το μόνο κύριο ζήτημα που παρέμεινε ενώπιον του Δικαστηρίου προς απόφανση, είναι η ικανοποίηση της απαίτησης του ενάγοντα για το ύψος των υλικών ζημιών, Λ.Κ.756,50 και το ποσό των Λ.Κ.100,00 ως απώλεια χρήσης του οχήματος του. Πρόκειται για ειδικές ζημιές, συνεπώς κρίνονται χρήσιμες οι αναφορές σε σχετική νομολογία οι οποίες θα ακολουθήσουν. Σύμφωνα με νομολογιακές αρχές οι ειδικές ζημιές θα πρέπει να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις με λεπτομέρεια και να αποδεικνύονται αυστηρότατα. Βλέπε υπόθεση Τηλεμάχου ν. Παπακυριακού

(1986)1 Α.Α.Δ. 705 και Ηρακλέους ν. Πέτρου

(1994)1 Α.Α.Δ. 239. Περαιτέρω στην υπόθεση Α. Μιχαηλίδη ν. Α. Δημοσθένους Κακουλλή

(1992)1 Α.Α.Δ στη σελίδα 674 αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «Είναι πρωτίστως καθήκον του εφεσείοντα να ικανοποιήσει το Δικαστήριο με αξιόπιστη μαρτυρία για τη βασιμότητα της απαίτησης του και όχι για τους εφεσίβλητους να την αντικρούσουν». Συμπέρασμα Δικαστηρίου: Λαμβάνοντας υπόψη τις πιο πάνω αρχές και ευρήματα του Δικαστηρίου, καθώς επίσης τα επιχειρήματα που τέθηκαν από τις δύο πλευρές, το Δικαστήριο κρίνει ότι προβάλλει ως κύριο και ουσιαστικό ερώτημα κατά πόσο ο ενάγοντας δικαιούται να αποζημιωθεί στη βάση του ύψους των επιδιορθώσεων του οχήματος του ή εν΄ όψει της αξίας του οχήματος του πριν το δυστύχημα, και της ασύμφορης επιδιόρθωσης του, όφειλε να αντικαταστήσει το όχημα του με άλλο της ίδιας αξίας. Για το πιο πάνω ερώτημα η νομολογία έχει δώσει την απάντηση της. Στην υπόθεση Ν. Ζεβεδαίος ν. Ν. Κουντούρη κ.α.

(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1114 έχει αποφασισθεί με βάση αγγλική νομολογία (Darbishire v. Warram

(1963)1 W.L.R. 1067) πως, το σύνηθες μέτρο αποζημίωσης όταν το όχημα καταστράφηκε ολοσχερώς ή είναι ασύμφορη η επιδιόρθωση του ή όταν ο ζημιούμενος δεν προέβη σε επιδιορθώσεις λόγω έλλειψης π.χ. χρημάτων, είναι η διαφορά μεταξύ της αξίας του αυτοκινήτου πριν το ατύχημα και της τιμής που θα μπορούσε να πωληθεί μετά από αυτό. Τούτο επειδή ο σκοπός της αποζημίωσης είναι η αποκατάσταση του ζημιωθέντος στην κατάσταση που θα βρισκόταν αν δεν συνέβαινε το ζημιογόνο γεγονός. Στην παρούσα υπόθεση επισημαίνεται κατ΄ αρχήν ότι εκ μέρους του ενάγοντα δεν τέθηκε μαρτυρία για την αξία του οχήματος του είτε πριν είτε μετά το ατύχημα. Βεβαίως το Δικαστήριο αποδέχθηκε τη γνώμη του Μ.Υ ο οποίος αναφέρει ότι η αξία του οχήματος του ενάγοντα προ του δυστυχήματος ήταν μόνο Λ.Κ.100,00. Παραμένει ωστόσο κενό ως προς την αξία του οχήματος μετά το ατύχημα. Διαφαίνεται συνεπώς ότι ελλείπει το αναγκαίο υπόβαθρο για καθορισμό του ορθού μέτρου αποζημίωσης όπως αυτό αναφέρθηκε πιο πάνω. Περαιτέρω λαμβάνοντας υπόψη ότι η περίπτωση του οχήματος του ενάγοντα ήταν ασύμφορη για να διορθωθεί, έχοντας δε κατά νου τα όσα περιγράφονται στο σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts, 14η έκδοση, παράγραφος 388, ως επίσης στο σύγγραμμα MC Gregor on Damages, 14η έκδοση, παράγραφος 231, κρίνεται πως ο ενάγοντας δεν δικαιούται το ποσό των Λ.Κ.756,50 που απαιτεί αλλά όφειλε να προσπαθήσει, κάτι που δεν έπραξε, να αντικαταστήσει το όχημα του με ίδιας κατάστασης και αξίας όχημα αφού σύμφωνα με το Μ.Υ αυτό ήταν εφικτό. Συνεπώς εκείνο που δικαιούται ο ενάγοντας είναι η αξία του οχήματος του πριν το δυστύχημα που ήταν Λ.Κ.100,00 και όχι την αξία της ασύμφορης επιδιόρθωσης του οχήματος καθ΄ ότι δεν ικανοποίησε το Δικαστήριο ότι το όχημα του ήταν μοναδικό στο είδος του. Όσον αφορά δε το κονδύλι των Λ.Κ.100,00 που αξιώνει ο ενάγοντας για απώλεια χρήσης του οχήματος του, ενόψει του ότι δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου σχετική μαρτυρία που να το υποστηρίζει ή αποδεικνύει, το Δικαστήριο απορρίπτει τη σχετική αξίωση. Τέλος επισημαίνεται πως υπάρχει ακόμη ένα ζήτημα για την υπόθεση αυτή και αφορά στα έξοδα της δίκης. Ο εναγόμενος κατέθεσε στις 08.05.2008 ειδοποίηση και πιστοποιητικό πληρωμής (διαδικασία Payment into Court)για το ποσό των €762,00 ως ικανοποιητικό ποσό για την απαίτηση αλλά και τα έξοδα του ενάγοντα. Το Δικαστήριο δεν θα αναφερθεί στις λεπτομέρειες των διαφόρων εκφάνσεων που μπορούν να επέλθουν ως απόρροια πληρωμής στο Δικαστήριο, όπως αυτές επεξηγούνται στο The Annual Practice του 1958, σελίδα 535 (υπό τον τίτλο General Rules as to Costs). Με βάση το στοιχείο ότι επί του ποσού που κατατέθηκε δεν γίνεται διαχωρισμός μεταξύ απαίτησης και των εξόδων, κάτι που όφειλε να πράξει ο εναγόμενος κατ΄ εφαρμογή της Δ.22 Κ.1

(2)κρίνεται ότι δεν ήταν ξεκάθαρο για τον ενάγοντα σε ποιο ποσό αναφερόταν ο εναγόμενος για την απαίτηση του, συνεπώς δεν πρόκειται για καθαρή περίπτωση όπου το Δικαστήριο θα μπορούσε να επιδικάσει προς όφελος του ενάγοντα έξοδα μέχρι την πληρωμή στο Δικαστήριο, και έξοδα προς όφελος του εναγόμενου για τη χρονική περίοδο μετά την πληρωμή στο Δικαστήριο. Υπό αυτές τις περιστάσεις κρίνεται ότι ο ενάγοντας δικαιούται όλα τα έξοδα της δίκης. Συνακόλουθα με όλα τα πιο πάνω εκδίδεται απόφαση προς όφελος του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενου για το ποσό των €171,00 (Λ.Κ.100,00) με τόκο 8% από 28.05.2007 μέχρι 14.10.2008 και 5,5% από 15.10.2008 μέχρι εξοφλήσεως πλέον τα δικηγορικά έξοδα όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .................. Δ. Ι. Κίτσιος, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/other actions/final Αναφορά: Ειδικές αποζημιώσεις για υλικές ζημιές σε όχημα - ασύμφορη η Επιδιόρθωση - Πληρωμή στο Δικαστήριο cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο