Επί τοις αφορώσι την Μαρία Γεωργίου Μιχαήλ, Αρ. Αίτησης: 62/05, 23.11.2011

(1)/97 και 112

(1)/03 Και Επί τοις αφορώσι την Μαρία Γεωργίου Μιχαήλ από την Αναρίτα νυν στη Λεμεσό και Επί τοις αφορώσι το Τμήμα Αναδασμού εκ Λευκωσίας και τον Υπουργό Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος ------------------------ Και ως ετροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος ημερομηνίας 07.03.2006 Επί τοις αφορώσι τα άρθρα 13, 15, 18, 20 και 26 του Περί Ενοποιήσεως και Αναδιανομής Αγροτικών Κτημάτων Νόμου 24/69 ως ετροποποιήθη με τους Νόμους 44/85, 23/87, 22

(1)/97 και 112

(1)/03 Και Επί τοις αφορώσι την Ανθούλλα Γεωργίου Κωνσταντίνου ως διαχειρίστρια της περιουσίας της Μαρίας Γεωργίου Μιχαήλ τέως από την Αναρίτα Και Επί τοις αφορώσι το Τμήμα Αναδασμού εκ Λευκωσίας και τον Υπουργό Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος ------------------ Ημερ.: 23.11.2011 Για Αιτήτρια: κος Τσικκίνης με κ. Βεζούβιο για Α. Νεοκλέους & Σία (κα Μ. Γερμανού κατά την απόφαση) Για Καθ΄ ων η Αίτηση: κα Ε. Κόκκινου (κος Στ. Ερωτοκρίτου) ΑΠΟΦΑΣΗ Αντικείμενο της παρούσας υπόθεσης είναι η αίτηση - έφεση (στο εξής η επίδικη αίτηση) ακύρωσης απόφασης, του Υπουργού Γεωργίας Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος, αναφορικά με σχέδιο Αναδασμού στην Αναρίτα της Πάφου, ως ληφθείσας παρανόμως και/ή κατόπιν πλάνης περί τα πράγματα και/ή λόγω κατάχρησης και/ή λόγω υπέρβασης εξουσιών. Ζητείται δε διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται η απόδοση, στη διαχειρίστρια της περιουσίας της αποβιωσάσης Μαρίας Γεωργίου, και τιτλοποίηση επ΄ ονόματι της του τεμαχίου 573 του Φ/Σχ. 61/21 του χωριού Αναρίτα, ως τούτο είχε προ του Αναδασμού. Ζητούνται επίσης αποζημιώσεις, τόκοι και έξοδα. Νομική βάση της αίτησης είναι ο Ν.24/69, οι σχετικοί Κανονισμοί του 1979, το άρθρο 23 του Συντάγματος, οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας καθώς και οι γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι λόγοι έφεσης είναι οι ακόλουθοι:

(1)Δεν ακολουθήθηκε η ορθή διαδικασία.

(2)Η προσβαλλόμενη απόφαση στηρίζεται επί αβάσιμων λόγων και είναι αντίθετη προς το Σύνταγμα και τους Νόμους.

(3)Η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε, εν αγνοία των πραγματικών γεγονότων και εξαιτίας κατάχρησης εξουσιών.

(4)Η προσβαλλόμενη απόφαση είναι άδικη και στερεί από την ιδιοκτήτρια το δικαίωμα ιδιοκτησίας και ανάπτυξης, είναι δε αντίθετη προς το πνεύμα του Ν.24/69.

(5)Δεν λήφθηκε υπόψη η προσγενόμενη οικονομική ζημιά στο κτήμα. Η αρχική αίτηση πριν την τροποποίηση της, η οποία σχετιζόταν με την αντικατάσταση του τίτλου λόγω θανάτου της ιδιοκτήτριας του τεμαχίου 573, υποστηριζόταν από ένορκη δήλωση της αποβιωσάσης Μαρίας Γεωργίου Μιχαήλ. Σ΄ αυτήν αναφέρεται ότι είναι η Αιτήτρια και ιδιοκτήτρια του τεμαχίου 573 του Φ/Σχ.LI/31 στην Αναρίτα, υπ΄ αριθμό εγγραφής 6114, υπό νέα τεμάχια 04153 και

1. Το εν λόγω κτήμα περιελήφθηκε στον Αναδασμό Αναρίτας όπου με την ένταξη του υπέστηκε μείωση στο εμβαδό του, από 7.247 τ.μ. που ήταν μειώθηκε στα 6.861 τ.μ.. Επιπλέον το εν λόγω κτήμα έχει χάσει τη συνοχή του αφού ο Αναδασμός αντί να το ενοποιήσει το έχει διαμελίσει σε βόρειο και νότιο τεμάχιο. Σαν αποτέλεσμα το βόρειο τεμάχιο δεν δύναται να εξυπηρετηθεί πλέον από διασωληνωμένο νερό, έχει δε κατασκεπασθεί με ογκόλιθους οι οποίοι μεταφέρθηκαν από άλλα κτήματα. Η ενόρκως δηλούσα αναφέρει ακόμη ότι υπέβαλε αίτηση προς την Επιτροπή για τοποθέτηση του δημιουργηθέντα νέου δρόμου ο οποίος θα μοίραζε στα δύο το τεμάχιο της, κάτω ακριβώς από τα σύρματα ψηλής τάσης της ΑΗΚ, αλλά η αίτηση της δεν έγινε αποδεκτή με αποτέλεσμα η επήρεια να είναι διπλή, ήτοι αφ΄ ενός εκ του δρόμου και αφ΄ ετέρου από τα σύρματα της ΑΗΚ. Επιπλέον η ενόρκως δηλούσα αναφέρει ότι μεγάλο μέρος αμπελιού το οποίο ήταν φυτεμένο στο κτήμα της έχει καταστραφεί μη δυνάμενο πλέον να χρησιμοποιηθεί για παραγωγή. Επίσης τα νερά της βροχής λόγω ελλείψεως έργων υποδομής παροχετεύονται και καταλήγουν στο βόρειο τεμάχιο το οποίο και πλημμυρίζουν. Περαιτέρω αναφέρει ότι η Επιτροπή εσφαλμένα υπολόγισε το δρόμο μέσα από το κέντρο του κτήματος της, μοιράζοντας το σε δύο άνισα τεμάχια, όπου σε κανένα από τα δύο τεμάχια είναι δυνατό να κτίσει κατοικία, καθ΄ ότι τυγχάνουν μικρότερου εμβαδού απ΄ ότι απαιτεί η Πολεοδομία, ενώ πριν τον Αναδασμό μπορούσε να κτίσει τουλάχιστον μία κατοικία, δηλαδή με το διαχωρισμό ο οποίος επήλθε στο κτήμα της αυτή αποστερήθηκε του δικαιώματος ανέγερσης κατοικίας. Τέλος η ενόρκως δηλούσα αναφέρει ότι η Επιτροπή της πήρε ομαλή, επίπεδη και εύφορη γη και της δίδει άγονη, χέρσα, επικλινή και γεμάτη με μεγάλους βράχους και δεν υπολόγισε την οικονομική ζημιά η οποία επήλθε στο κτήμα της. Με την ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης, ημερομηνίας 24.03.2006, στην τροποποιημένη επίδικη αίτηση, προβάλλονται οι ακόλουθοι λόγοι ένστασης: «
2. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 εφεσίβλητοι, ενήργησαν ορθά, νόμιμα και μέσα στα όρια της εξουσίας που καθορίζονται από τον περί Ενοποιήσεως και Αναδιανομής Αγροτικών Κτημάτων Νόμο 24/69 και ακολουθήθηκε η ορθή διαδικασία με βάση το Νόμο.
3. Η απόφαση των Καθ΄ ων η Αίτηση στηρίζεται σε βάσιμους λόγους και είναι ορθή και δίκαιη και σύμφωνη με το Νόμο και το Σύνταγμα.
4. Η απόφαση των Καθ΄ ων η Αίτηση ελήφθη αφού εξετάστηκαν σε βάθος τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης, και στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους όπως καθορίζονται από το νόμο.
5. Η προσβαλλόμενη απόφαση είναι δίκαιη και είναι σύμφωνη με το πνεύμα και το γράμμα του νόμου.
6. Η προσβαλλόμενη απόφαση είναι ορθή και δίκαιη και ελήφθη αφού ακούστηκε η αιτήτρια και εξέθεσε τα αιτήματα της και λήφθηκαν υπόψη όλα τα αιτήματα της όπως τέθηκαν στο παρελθόν κατά τις ενστάσεις και ιεραρχικές προσφυγές και εξαντλήθηκαν όλα τα μέσα για ικανοποίηση των απαιτήσεων της.
7. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι η Αιτήτρια εμποδίζεται από του να προβάλει τους ισχυρισμούς που προβάλλει στην αίτηση της γιατί αυτοί προβάλλονται εκπρόθεσμα και για πρώτη φορά ενώ στις ενστάσεις και στις ιεραρχικές προσφυγές προέβαλλε άλλους λόγους ένστασης, και πρέπει να απορριφθεί η αίτηση με έξοδα εις βάρος της αιτήτριας. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η παρούσα ένσταση φαίνονται στην συνημμένη ένορκη δήλωση του κ. Ανδρέα Κυριακού.» Οι λόγοι ένστασης των Καθ΄ ων η Αίτηση υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση ημερομηνίας 24.03.2006 του Ανδρέα Κυριακού, Επαρχιακού Λειτουργού Αναδασμού Πάφου, ο οποίος χειρίστηκε ως αναφέρει προσωπικά την υπόθεση και γνωρίζει τα γεγονότα αυτής. Είναι η θέση του πιο πάνω ενόρκως δηλούντα ότι έχει δοθεί η αναγκαία έκταση και αξία στην ιδιοκτήτρια, και ότι από τον κάθε ιδιοκτήτη αφαιρείται αναλογικά έκταση για την αξία της γης που κατέλαβαν οι νέοι δρόμοι. Η αιτήτρια οφείλει προς την Επιτροπή Αναδασμού ποσό Λ.Κ.24,00 περίπου και τούτο δείχνει ότι παίρνει έκταση περισσότερη από όση θα έπρεπε να πάρει. Ο πιο πάνω ενόρκως δηλών αναφέρει ακόμη ότι το σχέδιο αναδιανομής στην περιοχή Αναδασμού Αναρίτας, συμπληρώθηκε και δημοσιεύτηκε στις 08.08.2003, σύμφωνα με το άρθρο 26 του Νόμου, και η Αιτήτρια έπαιρνε με βάση τις πρόνοιες του σχεδίου το νέο τεμάχιο 04-153 έκτασης 3.681 τ.μ. και το τεμάχιο 04-213 έκτασης 3.180 τ.μ. Η Αιτήτρια υπέβαλε ένσταση εναντίον του σχεδίου αναδιανομής στην οποία ήγειρε τρία βασικά θέματα. Πρώτο ότι τα δύο τεμάχια δεν είχαν ακριβώς την ίδια έκταση, δεύτερο ότι υπήρχε παροχή νερού μόνο στο ένα από τα δύο τεμάχια, και τρίτο ότι υπήρχαν ογκόλιθοι στο τεμάχιο 04-
8. Η Επιτροπή Αναδασμού Αναρίτας σε συνεδρία της στις 16.10.2003 εξέτασε τις ενστάσεις και αποφάσισε την αύξηση του τεμαχίου 04-213 στα 3.251 τ.μ., αναφορικά όμως με τους ογκόλιθους η Επιτροπή θεώρησε ότι το θέμα δεν αφορά το σχέδιο αναδιανομής. Σχετικά με το αίτημα για δεύτερη παροχή νερού επεξηγήθηκε προφορικά στους ιδιοκτήτες ότι το θέμα παραπέμφθηκε στο Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων και θα διευθετούνταν χωρίς οποιαδήποτε δαπάνη από τους ίδιους. Το τροποποιημένο σχέδιο αναδιανομής επαναδημοσιεύθηκε στις 19.02.2004 σύμφωνα με το Νόμο, η Αιτήτρια έπαιρνε με βάση τις πρόνοιες του νέου σχεδίου το τεμάχιο 04-153 έκτασης 3.681 τ.μ. και το τεμάχιο 04-213 έκτασης 3.251 τ.μ. Η ιδιοκτήτρια υπέβαλε Ιεραρχική Προσφυγή ημερομηνίας 11.03.2004 εναντίον του σχεδίου προς τον Υπουργό Γεωργίας Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος, στην οποία επανέφερε το πρόβλημα των ογκόλιθων και της παροχής άρδευσης. Η Επιτροπή που όρισε ο Υπουργός σε απόφαση της ημερομηνίας 15.07.2004, αποδέχθηκε την Ιεραρχική Προσφυγή και παρέπεμψε το θέμα στην Επιτροπή Αναδασμού Αναρίτας για επανεξέταση του, η εν λόγω Επιτροπή κατά την επανεξέταση του θέματος αποφάσισε να αναλάβει την απομάκρυνση των ογκόλιθων, εκτός από εκείνους που βρίσκονταν στο μέρος του τεμαχίου που παραχωρήθηκε ύστερα από αίτημα της αιτήτριας. Η αιτήτρια δεν αποδέχθηκε την απόφαση της Επιτροπής Αναδασμού και υπέβαλε νέα Ιεραρχική Προσφυγή προς τον Υπουργό ημερομηνίας 04.10.
9. Στη συνέχεια μετά από επιτόπια εξέταση η Επιτροπή εξέτασε την προσφυγή της Αιτήτριας, και αφού έλαβε υπόψη της όλα τα έγγραφα, σχέδια και στοιχεία που παρουσιάστηκαν ενώπιον της, αλλά και όσα προφορικά αναφέρθηκαν ενώπιον της αποφάσισε ομόφωνα ότι: (α) Η απόφαση της Επιτροπής Αναδασμού είναι ορθή, δίκαιη και πλήρως αιτιολογημένη γι΄ αυτό και απόρριψε την Ιεραρχική Προσφυγή της παραπονούμενης. (β) Να μεταφερθούν όλοι οι ογκόλιθοι και από την επιπλέον γη που της παραχωρήθηκε, νοουμένου ότι δεν θα είχε άλλη απαίτηση η παραπονούμενη. (γ) Ο ισχυρισμός για διαχωρισμό του τεμαχίου της σε δύο νέα τεμάχια που έγινε λόγω της κατασκευής του οδικού δικτύου, τέθηκε για πρώτη φορά στη δεύτερη προσφυγή της παραπονούμενης, δεν είχε τεθεί μέχρι τότε ούτε στην Επιτροπή Αναδασμού ούτε στο Επαρχιακό Γραφείο Αναδασμού, και επομένως δεν μπορούσε να εξεταστεί γιατί ήταν νέο θέμα. Τέλος ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι όσον αφορά στους ισχυρισμούς της Αιτήτριας, για καταστροφή μέρους του αμπελιού, για πλημμύρισμα του βορείου τεμαχίου, για χειροτέρευση ποιότητας γης που της δίνεται σε σχέση με τη γη που της αφαιρείται αλλά και για αποστέρηση δικαιώματος ανέγερσης κατοικίας, αυτοί δεν ευσταθούν. Προσαχθείσα μαρτυρία: Για την απόδειξη της επίδικης αίτησης κατέθεσαν δύο μάρτυρες για την Αιτήτρια και δύο μάρτυρες για τους Καθ΄ ων η Αίτηση. Κατατέθηκαν δε κατά την ακροαματική διαδικασία ως Τεκμήρια τα ακόλουθα έγγραφα: Τεκμήριο 1 Χειρόγραφη επιστολή ημερομηνίας 19.08.2003 Τεκμήριο 2 Πρακτικά Συνεδριών Επιτροπής Αναδασμού Αναρίτας Τεκμήριο 3 Επιστολή ημερομηνίας 19.02.2004 από Πρόεδρο Επιτροπής Αναδασμού Αναρίτας Τεκμήριο 4 Επιστολή από δικηγόρο κ. Αλέξανδρο Αλεξάνδρου ημερομηνίας 11.03.2004 Τεκμήριο 5 Επιστολή ημερομηνίας 15.07.2004 με συνημμένα πρακτικά συνεδρίασης Τεκμήριο 6 Επιστολή ημερομηνίας 15.07.2004 προς τη Μαρία Γεωργίου Μιχαήλ Τεκμήριο 7 Πρακτικά Συνεδριών Επιτροπής Αναδασμού Αναρίτας που αναφέρονται και ως Παράρτημα Ζ Τεκμήριο 8 Επιστολή ημερομηνίας 30.072004 προς τη Μαρία Μιχαήλ Τεκμήριο 9 Επιστολή του δικηγόρου κ. Αλέξανδρου Αλεξάνδρου ημερομηνίας 11.08.2004 Τεκμήριο 10 Πρακτικά Συνεδρίας Επιτροπής Αναδασμού Αναρίτας ημερομηνίας 10.09.2004 Τεκμήριο 11 Επιστολή ημερομηνίας 13.09.2004 προς τη Μαρία Μιχαήλ από Πρόεδρο Επιτροπής Αναδασμού Αναρίτας Τεκμήριο 12 Επιστολή του δικηγόρου κ. Αλέξανδρου Αλεξάνδρου ημερομηνίας 04.10.2004 προς τον Υπουργό Γεωργίας Τεκμήριο 13 Επιστολή ημερομηνίας 17.01.2005 από Πρόεδρο Επιτροπής Αναδασμού Αναρίτας Τεκμήριο 14 Επιστολή ημερομηνίας 17.01.2005 προς τη Μαρία Μιχαήλ από Πρόεδρο Επιτροπής Αναδασμού Αναρίτας Τεκμήριο 15 Σχέδιο Τεκμήριο 16 Κατάλογος Αναδιανομής με στοιχεία Παράρτημα ΙΣΤ Τεκμήριο 17 Κατάλογος Αναδιανομής με στοιχεία Παράρτημα ΙΖ Τεκμήριο 18 Επιστολή ημερομηνίας 18.01.2007 προς τον Διευθυντή Τμήματος Αναδασμού από τη Γενική Εισαγγελία Τεκμήριο 19 Επιστολή ημερομηνίας 08.02.2007 από τον Διευθυντή Τμήματος Αναδασμού προς τον Γενικό Εισαγγελέα Τεκμήριο 20 Επιστολή ημερομηνίας 14.12.2007 από τον Διευθυντή Τμήματος Πολεοδομίας προς τη Νομική Υπηρεσία Τεκμήριο 21 Επιστολή ημερομηνίας 17.02.2009 από τον Επαρχιακό Λειτουργό Αναδασμού Αντρέα Κυριακού προς τους δικηγόρους της Αιτήτριας Τεκμήριο 22 Επιστολή ημερομηνίας 30.03.2009 από τον Διευθυντή Τμήματος Πολεοδομίας προς το δικηγόρο κ. Λεύκιο Τσικκίνη Τεκμήριο 23 Χωρομετρικό Σχέδιο Τεκμήριο 24Α Επιστολή προς Διευθυντή Τμήματος Αναδασμού Τεκμήριο 24Β Απαντητική επιστολή του Τμήματος Αναδασμού Τεκμήριο 25 Έκθετη Εκτίμησης Τεκμήριο 26 Πρόσθετη εργασία (εκτίμησης) στην οποία αναφέρθηκε ο Μ.Αιτ.2 Τεκμήριο 27 Φωτογραφία στην οποία αναφέρθηκε ο Μ.Αιτ.2 Τεκμήριο 28 Δέσμη από 4 φωτογραφίες Τεκμήριο 29 Επιστολή ημερομηνίας 13.02.1995 από Διευθυντή Τμήματος Αναδασμού προς αιτήτρια Ως μάρτυρες για την Αιτήτρια (στο εξής Μ.Αιτ.) κατέθεσαν η θυγατέρα της Ανθούλα Γεωργίου Κωνσταντίνου και ο εκτιμητής Άγγελος Αγαθαγγέλου. Μάρτυρες για τους Καθ΄ ων η Αίτηση (στο εξής Μ.Καθ΄ ων η Αίτηση) κατέθεσαν οι Ανδρέας Κυριακού (Επαρχιακός Λειτουργός Αναδασμού Πάφου) και ο Παναγιώτης Παναγιώτου (Λειτουργός Πολεοδομίας στο Γραφείο Τμήματος Πολεοδομίας Πάφου). Η Μ.Αιτ.1, θυγατέρα της Αιτήτριας αναφέρθηκε στη δημοσίευση του σχεδίου αναδασμού το οποίο επηρέαζε το ακίνητο της μητέρας της (τεμάχιο 573). Αρχικά υποβλήθηκε ιεραρχική προσφυγή στον αρμόδιο Υπουργό ο οποίος παρέπεμψε την υπόθεση στην Επιτροπή την οποία διόρισε. Η εν λόγω Επιτροπή απέρριψε τις θέσεις της μητέρας της ως εκ τούτου καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση. Σχολιάζοντας το Τεκμήριο 20 στο οποίο γίνεται λόγος για δυνατότητα ανέγερσης δύο κατοικιών στο τεμάχιο 573 μετά και το σχέδιο αναδασμού, ανέφερε πως ψάχνοντας το θέμα στο Τμήμα Πολεοδομίας, και με βάση τα όσα αναφέρθηκαν, στην ουσία μόνο με παρεκκλίσεις θα μπορούσε να ανεγερθούν δύο κατοικίες. Ήταν επίσης η θέσης της ότι ενώ το τεμάχιο 573 ήταν ήδη ενοποιημένο και είχε δρόμο από τις δύο πλευρές του, μετά τον αναδασμό έχει εκμηδενιστεί η αξία του. Υπήρξε επίσης ζημιά επειδή υπήρχαν φυτεμένα δέντρα και αμπέλι, τα οποία κόπηκαν από την κατασκευή του νέου δρόμου. Ο Μ.Αιτ.2 ως εκτιμητής ακινήτων προέβηκε σε έκθεση εκτίμησης (Τεκμήριο 25) του τεμαχίου 573 για σκοπούς απόδειξης μείωσης στην αξία του, η οποία επήλθε σύμφωνα με τη θέση του μετά τον Αναδασμό. Επίσης ετοίμασε πρόσθετη εργασία (Τεκμήριο 26) για σκοπούς απόδειξης μείωσης στην οικιστική αξία του κτήματος. Μέσα από την εκτίμηση του αναφέρεται σε στοιχεία και λεπτομέρειες που περιβάλλουν το ακίνητο, κυρίως τα φυσικά και νομικά χαρακτηριστικά, προς στοιχειοθέτηση των θέσεων του. Καταλήγοντας έδωσε τη γνώμη πως, ενώ πριν τον Αναδασμό στο τεμάχιο 573 ήταν δυνατό να ανεγερθεί μία κατοικία, μετά τον Αναδασμό, όταν προέκυψαν δύο μικρότερα τεμάχια, με έκταση λιγότερη των 4.000 τ.μ. έκαστο που είναι το ελάχιστο για ανέγερση κατοικίας σε ακίνητο, το αποτέλεσμα είναι σήμερα να μην υπάρχει ουσιαστικά δικαίωμα ανέγερσης κατοικίας, είτε στο ένα είτε στο άλλο τεμάχιο. Ο Μ.Καθ΄ ών η Αίτηση 1, Ανδρέας Κυριακού, υιοθέτησε την ένορκη δήλωση του ημερομηνίας 08.04.2005, εξήγησε δε τη διαδικασία που ακολουθείται για σκοπούς επίτευξης αναδασμού. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Αναδασμός έγινε με απόφαση της συντριπτικής πλειοψηφίας των ιδιοκτητών των ακινήτων. Αναφέρθηκε και σε δικαιώματα ενστάσεων που έχουν οι ιδιοκτήτες αλλά και στο δικαίωμα προσφυγής στο Δικαστήριο. Η Αιτήτρια στη φάση των εκτιμήσεων των ακινήτων και του σχεδίου για το οδικό δίκτυο δεν ήγειρε ένσταση. Ως εξήγησε ειδικότερα αποτελεί υποχρέωση όπως, κατά τον Αναδασμό δημιουργηθεί αγροτικό δίκτυο το οποίο να παρέχει εύκολη πρόσβαση σε όλα τα νέα τεμάχια που θα προκύψουν από την αναδιανομή της γης. Η έκταση γης που καταλαμβάνουν οι δρόμοι, αφαιρείται από όλους τους ιδιοκτήτες, με βάση υποχρέωση συνεισφοράς τους, προκειμένου να μην γίνονται απαλλοτριώσεις. Όταν δημοσιεύθηκε στις 08.08.2003 το Σχέδιο Αναδασμού η Αιτήτρια υπέβαλε εμπρόθεσμη ένσταση, την οποία η Επιτροπή Αναδασμού εξέτασε αποφασίζοντας να δώσει δεύτερη εξαγωγή νερού και τοποθετήθηκαν επί τόπου τα σύνορα του τεμαχίου εκ νέου. Η εξαγωγή νερού τοποθετήθηκε από το Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων στο δεύτερο τεμάχιο σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Το παράπονο της για μετακίνηση ογκόλιθων δεν έγινε αποδεκτό και τούτο διότι η ύπαρξη των ογκόλιθων δεν προέκυψε από εργασίες που σχετίζονταν με τον Αναδασμό. Όσον αφορά στην έκταση των δύο τεμαχίων τα οποία προέκυψαν, αποφασίστηκε στις 16.10.2003 όπως αυξηθεί το νέο τεμάχιο 213 σε 3.251 τ.μ. Μετά τα πιο πάνω η Αιτήτρια υπέβαλε ιεραρχική προσφυγή στον Υπουργό Γεωργίας και η Επιτροπή Αναδασμού αποφάσισε όπως επανεξετάσει το θέμα των ογκόλιθων, οπότε ανέλαβε την απομάκρυνση τους για να λήξει το θέμα, εκτός από τους ογκόλιθους που βρίσκονταν στο τμήμα που της προστέθηκε κατόπιν ένστασης της. Η Αιτήτρια δεν αποδέχθηκε την απόφαση αυτή και υπέβαλε ιεραρχική προσφυγή στον Υπουργό Γεωργίας η οποία απορρίφθηκε, ως εκ τούτου προσέφυγε στο Δικαστήριο με την παρούσα επίδικη αίτηση. Αποδέχθηκε ο μάρτυρας ότι παρά την καταχώρηση της επίδικης αίτησης έγιναν προσπάθειες για διευθέτηση, οι οποίες απέδωσαν αρχικά, πλην όμως όταν απεβίωσε η Αιτήτρια, οι εκπρόσωποι της απέσυραν τη συγκατάθεση της. Ανέφερε πως από πλευράς Τμήματος Αναδασμού καταβλήθηκε κάθε δυνατή προσπάθεια για εξεύρεση λύσης, περιλαμβανομένης και ανταλλαγής του τεμαχίου 573 με άλλη χαλίτικη γη, πλην όμως η πλευρά της Αιτήτριας υπαναχώρησε. Τέλος επικαλέστηκε τα Τεκμήρια 15 και 28 προκειμένου να στοιχειοθετήσει τη θέση ότι, ενώ αρχικά το τεμάχιο 573 είχε ακανόνιστο σχήμα, αργότερα με τον αναδασμό προέκυψαν δύο νέα τεμάχια τα οποία είναι σαφώς βελτιωμένα ως προς το σχήμα τους, προέκυψε δε συνδετήριος δρόμος ανάμεσα στα δύο νέα τεμάχια. Το αργάκι το οποίο υπήρχε προ του αναδασμού, έχει μετακινηθεί και στην προέκταση του έχει κατασκευαστεί οχετός για όμβρια ύδατα. Μ.Καθ΄ ων η Αίτηση 2 κατέθεσε ο Παναγιώτης Παναγιώτου, Λειτουργός Πολεοδομίας, τα καθήκοντα του συνίστανται σε μελέτη και εξέταση αιτήσεων για πολεοδομικές άδειες, σε ετοιμασία εκθέσεων για παρεκκλίσεις που παραχωρούνται, απαντήσεις επιστολών και εισηγήσεις στον Επαρχιακό Λειτουργό για θέματα ανάπτυξης. Είχε υπόψη του το Τεκμήριο 20 αφού ήταν παρών σε συνάντηση που έγινε υπό τον τότε Ανώτερο Λειτουργό κ. Κτωρίδη. Αναλύοντας πως έχει η κατάσταση σήμερα των δύο νέων τεμαχίων που προέκυψαν από τον Αναδασμό, εξήγησε ότι, εφ΄ όσον το αρχικό τεμάχιο εφαπτόταν δημοσίου δρόμου και επειδή ένας ήταν ο ιδιοκτήτης, τότε μπορούσε να ανεγείρει μία κατοικία με βάση την πολεοδομική νομοθεσία και λαμβανομένου υπόψη του εμβαδού του που ήταν περί τα 7.000 τ.μ.. Μετά τον Αναδασμό, οπότε προέκυψαν δύο νέα τεμάχια, τα οποία πάλι εφάπτονται δημοσίου δρόμου θα μπορούσε να ανεγερθεί κατοικία σε κάθε νέο τεμάχιο μόνο αν αυτό έχει 4.000 τ.μ. σύμφωνα με τη Δήλωση Πολιτικής 9Γ 1Γ, και τούτο επειδή προέκυψε από Αναδασμό. Επειδή όμως τα δύο νέα τεμάχια έχουν λιγότερο εμβαδόν από 4.000 τ.μ., θα μπορούσαν να γίνουν αιτήσεις για πολεοδομική άδεια και να εξετασθούν με την κατά παρέκκλιση διαδικασία, ενόψει της ιδιάζουσας κατάστασης, οπότε θα ήταν δυνατό να δοθούν άδειες σύμφωνα με το άρθρο 25 του σχετικού Νόμου περί Πολεοδομίας. Την τελική όμως απόφαση σε τέτοια ζητήματα την έχει το Υπουργικό Συμβούλιο, κατόπιν εκθέσεων που γίνονται από τον Επαρχιακό Λειτουργό Πάφου και από το Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας οι οποίες υποβάλλονται στο Συμβούλιο Μελέτης Παρεκκλίσεων, το οποίο με τη σειρά του τις παρουσιάζει στο Υπουργικό Συμβούλιο. Τέλος ανέφερε ότι εξ΄ όσων αυτός γνωρίζει, όντας υπεύθυνος λειτουργός για την περιοχή που βρίσκονται τα δύο νέα τεμάχια της αιτήτριας, δεν υποβλήθηκαν μέχρι σήμερα αιτήσεις για πολεοδομική άδεια για οποιοδήποτε από τα δύο νέα τεμάχια της αιτήτριας. Διευκρίνισε ακόμη πως σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία, αν το τεμάχιο 573 πριν το 1990 ανήκε σε δύο ιδιοκτήτες, θα μπορούσαν να ανεγερθούν δύο κατοικίες, προφανώς μία σε κάθε νέο τεμάχιο, ωστόσο στην παρούσα υπόθεση ο ιδιοκτήτης ένας ήταν. Μέσα από τις αγορεύσεις τους οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων ανέπτυξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους, με αναφορά στη μαρτυρία που παρουσίασαν αλλά και στη σχετική νομοθεσία. Τα παράπονα της αιτήτριας όπως μεταφέρθηκαν από το συνήγορο της, είναι πως από τον Αναδασμό αυτή στερήθηκε του δικαιώματος που είχε για ανέγερση τουλάχιστον μίας κατοικίας προ του Αναδασμού, ως αποτέλεσμα επήλθε εκμηδενισμός στην οικιστική αξία και χρήση του κτήματος της, όσο και της δυνατότητας γεωργικής του εκμετάλλευσης. Ακόμη η αιτήτρια θεωρεί ότι η απόφαση του Υπουργού λήφθηκε παράνομα και αντίθετα με το γράμμα και το πνεύμα του Ν.24/69, ειδικότερα του άρθρου 21 και των άρθρων 2 και 4 του πρώτου πίνακα του Νόμου. Η αιτήτρια δε με επιστολή της ημερομηνίας 19.08.2003 (Τεκμήριο 1) αναφέρει την αντίθεση της στην κατασκευή του δρόμου, και κάνει λόγο για εκμηδενισμό της αξίας του κτήματος από οικιστικής απόψεως. Ως ξεχωριστός λόγος ακύρωσης της απόφασης του Υπουργού αποτελεί η μη υιοθέτηση της νόμιμης διαδικασίας κατά τον καταρτισμό και εφαρμογή του Σχεδίου Αναδασμού. Παραβιάστηκαν δηλαδή τα άρθρα 3

(2)(β) και 30 του Ν.24/69 αφού εν΄ όψει της μη συγκατάθεσης της αιτήτριας δεν προέκυψε φιλικός διακανονισμός, συνεπώς η Επιτροπή όφειλε να προβεί σε αναγκαστική απαλλοτρίωση, κάτι που δεν έκανε. Διαζευκτικά των πιο πάνω η αιτήτρια εισηγείται πως στην περίπτωση κατά την οποία το Δικαστήριο ήθελε κρίνει ότι, ουδείς από τους λόγους έφεσης δύναται να επιτύχει, τότε δικαιολογείται η επιδίκαση σ΄ αυτήν αποζημίωσης λόγω της μείωσης της αξίας του κτήματος της. Σύμφωνα δε με την εκτίμηση (Τεκμήρια 25 και 26) το ποσό ανέρχεται σε €91.376,00 (Λ.Κ.53.480,00). Ως επιπρόσθετος λόγος ο οποίος προωθήθηκε προς υποστήριξη και επιτυχία της επίδικης αίτησης είναι η κατάχρηση εξουσίας εκ μέρους της Επιτροπής Αναδασμού. Είναι η θέση της αιτήτριας ότι διαφάνηκε κατά την ακροαματική διαδικασία πως κανένα από τα αιτήματα της αιτήτριας λήφθηκε υπόψη, με αποτέλεσμα αυτό να παραμένει ερειπωμένο, κατεστραμμένο, και ακατάλληλο για καλλιέργεια. Από την άλλη πλευρά οι καθ΄ ων η αίτηση απορρίπτουν τις θέσεις της αιτήτριας και προβάλλουν πως, οποιαδήποτε παράπονα της κατά το στάδιο που αυτή προσέφυγε με ιεραρχική προσφυγή ενώπιον του αρμόδιου Υπουργού έχουν ικανοποιηθεί. Πρόσθετα όμως εισηγούνται πως με την επίδικη αίτηση, εγείρονται για πρώτη φορά θέματα, όπως η μείωση της αξίας και ο επηρεασμός του κτήματος στην οικιστική του ανάπτυξη, συνεπώς αυτά δεν μπορούν να εξετασθούν. Αν όμως το Δικαστήριο κρίνει ορθό να τα εξετάσει θα πρέπει να λάβει υπόψη ότι οι καθ΄ ων η αίτηση έλαβαν όλα τα μέτρα για ικανοποίηση της αιτήτριας, πλην όμως αυτή αρνείται πεισματικά να υποβάλει αίτηση για έκδοση πολεοδομικής άδειας, είτε στη βάση των προνοιών της Δήλωσης Πολιτικής είτε στη βάση των παρεκκλίσεων που μπορούν να της δοθούν. Αξιολόγηση μαρτυρίας: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευχέρεια και παρακολούθησε με κάθε δυνατή προσοχή, όλους τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον του. Με κριτήρια την όλη συμπεριφορά και στάση τους στο εδώλιο του μάρτυρα, καθώς επίσης το περιεχόμενο της μαρτυρία τους, σε συνυφασμό με το περιεχόμενο των τεκμηρίων το Δικαστήριο προβαίνει στην αξιολόγηση τους. Η Μ.Αιτ.1, θυγατέρα της αιτήτριας, ήταν θετική και επεξηγηματική στη μαρτυρία της. Απαντούσε ευθέως, αυθόρμητα και χωρίς περιστροφές. Υπήρξε σταθερή στην αντεξέταση της και ως εκ τούτου δεν παρατηρούνται αντιφάσεις ή άλλα κλονιστικά στοιχεία. Θα πρέπει να σημειωθεί πως η θέση της περί του δικαιώματος ή μη ανέγερσης κατοικίας, διαφωνώντας με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 20, το οποίο συντάχθηκε από το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως, έστω και αν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση της, ουσιαστικά επιβεβαιώθηκε από τη μαρτυρία του Μ.Καθ΄ ών η Αίτηση αρ. 2, ο οποίος με τα όσα εξήγησε κατέστησε κατανοητό πως το περιεχόμενο του τεκμηρίου 20 δεν ισχύει επ΄ ακριβώς όπως είναι διατυπωμένο. Εν΄ όψει των πιο πάνω η μαρτυρία της γίνεται αποδεκτή στο σύνολο της. Ο Μ.Αιτ.2, ήταν ο εκτιμητής Άγγελος Αγαθαγγέλου, μέσα από τα Τεκμήρια 25 και 26 που έχει ετοιμάσει, κατόπιν μελέτης των πραγματικών και νομικών χαρακτηριστικών του ακινήτου της αιτήτριας, καθώς και των ακινήτων τα οποία χρησιμοποίησε ως συγκριτικά, παρουσίασε στο Δικαστήριο εμπεριστατωμένη άποψη και γνώμη για το επίδικο ακίνητο. Οι απαντήσεις του ήταν πειστικές και επεξηγηματικές χωρίς να διαπιστώνεται οποιαδήποτε αντίφαση ή άλλο κλονιστικό στοιχείο. Παρατηρείται δε πως η μαρτυρία του είναι η μόνη για το θέμα που κατέθεσε, (μείωση της αξίας του ακινήτου της αιτήτριας) χωρίς αντίκρουση. Συνακόλουθα των πιο πάνω το Δικαστήριο αποδέχεται τη γνώμη του ως αξιόπιστη. Ως μάρτυρας για τους Καθ΄ ων η Αίτηση 1 ήταν ο Ανδρέας Κυριακού. Η μαρτυρία του ήταν πολύ συγκεκριμένη και ξεκάθαρη σ΄ όλα τα ζητήματα που απασχόλησαν την Επιτροπή Αναδασμού για το επίδικο τεμάχιο της αιτήτριας. Διαφάνηκε να είχε προσωπική γνώση όλων των ουσιωδών γεγονότων που έχουν διαδραματιστεί, από την περίοδο που ετοιμάστηκε το Σχέδιο Ενοποίησης και Αναδασμού στην Αναρίτα. Ήταν διαφωτιστικός για τον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις της Επιτροπής Αναδασμού. Ήταν επίσης συνεπής και κατηγορηματικός για όσα από την αρχή ανέφερε στην ένορκη δήλωση του, η οποία συνοδεύει την ένσταση των καθ΄ ων η αίτηση. Η μαρτυρία του ήταν καθ΄ όλα ψύχραιμη και νηφάλια, αλλά και επεξηγηματική κατά την αντεξέταση, δεν διαφάνηκε να διακατέχεται από οποιαδήποτε μεροληπτική στάση έναντι της αιτήτριας ή της υπόθεσης της. Εν΄ όψει όλων των πιο πάνω το Δικαστήριο αποδέχεται τη μαρτυρία του ως αξιόπιστη. Όσον αφορά στο Μ.Καθ΄ ων η Αίτηση 2 επίσης ισχύουν τα ίδια σχόλια, ως ανωτέρω για τον Μ.Καθ΄ ων

1. Σημειώνεται επιπλέον πως δε δίστασε να ξεκαθαρίσει, και ουσιαστικά να ανατρέψει το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 20 το οποίο συντάχθηκε από το Τμήμα Πολεοδομίας στο οποίο εργάζεται, εξηγώντας βέβαια για ποιο λόγο το περιεχόμενο του εν λόγω Τεκμηρίου δεν ανταποκρινόταν επ΄ ακριβώς στην πραγματικότητα, δίδοντας τη σωστή ερμηνεία στη Δήλωση Πολιτικής που ισχύει. Η θέση του επί του θέματος αυτού συνάδει και με τα όσα έχουν δηλώσει και καταθέσει τόσο η Μ.Αιτ.1 η οποία διερεύνησε το θέμα στις αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους, όσο και ο Μ.Αιτ.2, εκτιμητής της αιτήτριας. Παρατηρείται ακόμη πως η αντεξέταση του είχε διευκρινιστικό χαρακτήρα παρά αμφισβήτησης. Συνακόλουθα η μαρτυρία του κρίνεται αξιόπιστη και κατά συνέπεια αποδεκτή. Ευρήματα Δικαστηρίου: Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση και αποδεκτή μαρτυρία το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι τα ουσιώδη πραγματικά γεγονότα που διέπουν την παρούσα υπόθεση και τα οποία αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου, έχουν ως ακολούθως: Η αποβιώσασα Μαρία Γεωργίου Μιχάηλ ήταν ιδιοκτήτρια του τεμαχίου 573 του Φ/Σχ.LI/31 στην Αναρίτα, υπ΄ αριθμό εγγραφής
2. Διαχειρίστρια της περιουσίας της είναι η θυγατέρα της Ανθούλα Γεωργίου Κωνσταντίνου. Σύμφωνα με το σχέδιο αναδιανομής στην περιοχή Αναδασμού Αναρίτας που συμπληρώθηκε και δημοσιεύτηκε στις 08.08.2003, η αιτήτρια έπαιρνε με βάση τις πρόνοιες του σχεδίου το τεμάχιο 04-153 έκτασης 3.681 τ.μ. και το τεμάχιο 04-213 έκτασης 3.180 τ.μ. Η αιτήτρια υπέβαλε ένσταση εναντίον του σχεδίου αναδιανομής αναφέροντας ότι τα δύο τεμάχια δεν είχαν ακριβώς την ίδια έκταση, ότι δεν υπήρχε παροχή νερού στο ένα από τα δύο τεμάχια και ότι υπήρχαν ογκόλιθοι στο τεμάχιο 04-
3. Η Επιτροπή Αναδασμού Αναρίτας σε συνεδρία της στις 16.10.2003, εξέτασε τις ενστάσεις και αποφάσισε την αύξηση του τεμαχίου 04-213 στα 3.251 τ.μ., αναφορικά όμως με τους ογκόλιθους η Επιτροπή θεώρησε ότι το θέμα δεν αφορά το σχέδιο αναδιανομής. Σχετικά με το αίτημα για δεύτερη παροχή νερού επεξηγήθηκε προφορικά στους ιδιοκτήτες ότι το θέμα παραπέμφθηκε στο Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων και θα διευθετούνταν χωρίς οποιαδήποτε δαπάνη από τους ίδιους. Το τροποποιημένο σχέδιο αναδιανομής επαναδημοσιεύθηκε στις 19.02.2004 σύμφωνα με το Νόμο, με βάση τις πρόνοιες του νέου σχεδίου οι διαστάσεις των δύο τεμαχίων θα ήταν, το τεμάχιο 04-153 έκτασης 3.681 τ.μ. και το τεμάχιο 04-213 έκτασης 3.251 τ.μ. Η ιδιοκτήτρια υπέβαλε Ιεραρχική Προσφυγή ημερομηνίας 11.03.2004 εναντίον του νέου σχεδίου προς τον Υπουργό Γεωργίας Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος, στην οποία επανέφερε το πρόβλημα των ογκόλιθων και της παροχής άρδευσης. Η Επιτροπή που όρισε ο Υπουργός σε απόφασης της ημερομηνίας 15.07.2004 αποδέκτηκε την Ιεραρχική Προσφυγή και παρέπεμψε το θέμα στην Επιτροπή Αναδασμού Αναρίτας για επανεξέταση του, οπότε η εν λόγω Επιτροπή κατά την επανεξέταση του θέματος αποφάσισε να αναλάβει την απομάκρυνση των ογκόλιθων, εκτός από εκείνους που βρίσκονταν στο μέρος του τεμαχίου που προστέθηκε και της παραχωρήθηκε μετά την πρώτη προσφυγή. Η Αιτήτρια δεν αποδέκτηκε την απόφαση της Επιτροπής Αναδασμού και υπέβαλε νέα Ιεραρχική Προσφυγή προς τον Υπουργό ημερομηνίας 04.10.
4. Μετά από επιτόπια εξέταση η Επιτροπή εξέτασε τη νέα προσφυγή της Αιτήτριας, και αφού έλαβε υπόψη της όλα τα έγγραφα, σχέδια και στοιχεία που παρουσιάστηκαν, αλλά και όσα προφορικά αναφέρθηκαν ενώπιον της αποφάσισε ομόφωνα ότι: (α) Η απόφαση της Επιτροπής Αναδασμού ήταν ορθή, δίκαιη και πλήρως αιτιολογημένη γι΄ αυτό και απόρριψε την Ιεραρχική Προσφυγή της παραπονούμενης. (β) Να μεταφερθούν όλοι οι ογκόλιθοι και από την επιπλέον γη που της παραχωρήθηκε, νοουμένου όμως ότι δεν θα είχε άλλη απαίτηση η παραπονούμενη. (γ) Ο ισχυρισμός για διαχωρισμό του τεμαχίου της σε δύο νέα τεμάχια που έγινε λόγω της κατασκευής του οδικού δικτύου, τέθηκε για πρώτη φορά στη δεύτερη προσφυγή της παραπονούμενης, δεν είχε τεθεί μέχρι τότε ούτε στην Επιτροπή Αναδασμού ούτε στο Επαρχιακό Γραφείο Αναδασμού, και επομένως δεν μπορούσε να εξεταστεί γιατί ήταν νέο θέμα. Νομική πτυχή: Έχοντας κατά νου τη μορφή που έχει η επίδικη αίτηση καθώς επίσης τους ισχυρισμούς και των δύο πλευρών οι οποίοι έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, ως επίσης τα δικόγραφα αυτών, κρίνεται ορθό και χρήσιμο σε αυτό το στάδιο να γίνει παραπομπή και αναφορά σε πρόνοιες των διατάξεων του Ν.14/69 οι οποίες κατά το Δικαστήριο κατά ένα μεγάλο μέρος δίνουν και τις απαντήσεις στα επίδικα θέματα. (Σημειώνεται ότι οι υπογραμμίσεις που ακολουθούν είναι του Δικαστηρίου) Άρθρο 2: ....................................... «μέτρον ενοποιήσεως και αναδιανομής» περιλαμβάνει παν μέτρον εφαρμοζόμενον επί ιδιοκτησίας προς τον σκοπόν της βελτιώσεως των συνθηκών γεωργικής εκμεταλλεύσεως- (α) διά της αυξήσεως της εκτάσεως κτημάτων· (β) διά της εξαλείψεως εις καταλλήλους περιπτώσεις μικρών κτημάτων, ιδιοκτησίας κατ΄ αδιανεμήτους μερίδας και δυαδικής ιδιοκτησίας γης και των επ΄ αυτής δένδρων· και (γ) δι΄ ενοποιήσεως και αναδιανομής κτημάτων ούτως ώστε να συσταθή δι΄ έκαστον ιδιοκτήτην έν κτήμα ή μικρός αριθμός συγκεντρωμένων κτημάτων ικανοποιητικού μεγέθους και κανονικού σχήματος, απηλλαγμένων εμπραγμάτων βαρών, κειμένων εις θέσιν ευνοούσαν την οικονομικήν των εκμετάλλευσιν διά γεωργικούς σκοπούς και προσφόρων διά καλλιέργειαν διά συγχρόνων γεωργικών τεχνικών μεθόδων και διά την εκτέλεσιν και αξιοποίησιν έργων εγγείου βελτιώσεως εις την περιοχήν, περιλαμβανομένων έργων δι΄ άρδευσιν, αποχέτευσιν, διατήρησιν του εδάφους και βελτίωσιν των μέσων προσπελάσεως. ......................................... Άρθρο 4: Ενοποίησις και Αναδιανομή αγροτικών κτημάτων δύναται να επιτευχθή διά μιάς των κάτωθι μεθόδων: (α) Εκουσίως διά συμφωνίας των ιδιοκτητών· (β) αναγκαστικώς δι΄ αποφάσεως της πλειοψηφίας των ιδιοκτητών· (γ) αναγκαστικώς διά διατάγματος του Υπουργικού Συμβουλίου. Άρθρο 7:

(1)Η προσωρινή επιτροπή, προβαίνει, ως οιόν τε τάχιον, εις καθορισμόν της υπό ενοποίησιν και ανδιανομήν περιοχής και λαμβάνει παρά του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου κατάλογον των ονομάτων των ιδιοκτητών της επηρεαζομένης περιοχής, της εκτάσεως του κτήματος εκάστου τούτων και των κατακεχωρημένων λεπτομερειών δι΄ έκαστον κτήμα και της ολικής εγγεγραμμένης ή καταχωρημένης αξίας κατά την ημερομηνίαν της αιτήσεως και δημοσιεύει τον κατάλογον και οιοσδήποτε ενδιαφερόμενος δύναται, εντός είκοσι και μιας ημέρων από της δημοσιεύσεως του καταλόγου, να υποβάλη ένστασιν προς τον Διευθυντήν, υποδεικνύων τους λόγους δι΄ ους οιαδήποτε ιδιοκτησία εμφαινομένη εις τον κατάλογον ως ανήκουσα εις ιδιοκτήτην δέον να θεωρηθή ως μη ανήκουσα εις τον ιδιοκτήτην και επίσης υποδεικνύων λόγους δι΄ ους το όνομα αυτού δέον να συμπεριληφθή εις τον κατάλογον και επί τη υποβολή τοιαύτης ενστάσεως, ο Διευθυντής διερευνά, ως οιόν τε τάχιον, ταύτην και γνωστοποιεί την απόφασιν αυτού εις τον ενιστάμενον και όλους τους άλλους ενδιαφερομένους και δημοσιεύει τον τυχόν τροποποιηθέντα κατάλογον. Οιοσδήποτε ενδιαφερόμενος όστις ήθελε θεωρήσει ότι παραβλάπτεται εκ της αποφάσεως δύναται, εντός είκοσι και μιάς ημερών από της εις αυτόν κοινοποιήσεως αυτής, να εφεσιβάλη ταύτην εις το Δικαστήριο: Νοείται ότι- (α) η καταχώρησις εφέσεως εις το Δικαστήριον ως ανωτέρω προνοείται δεν θα κωλύη την σύγκλησιν της πρώτης συνεδριάσεως των δικαιούχων ιδιοκτητών ή οιανδήποτε άλλην ενέργειαν επί τη βάσει του παρόντος Νόμου· (β) οσάκις ήθελε γίνει έφεσις εις το Δικαστήριον ως ανωτέρω προνοείται, ο κατάλογος των ιδιοκτητών θα τροποποιήται συμφώνως προς την απόφασιν του Δικαστηρίου εν τη κατ΄ έφεσιν διαδικασία· (γ) θα είναι νόμιμον όπως πληρωθή αποζημίωσις τοις μετρητοίς αντί της παροχής ιδιοκτησίας εις οιονδήποτε πρόσωπον όπερ ήθελεν αναγνωρισθή υπό του Δικαστηρίου ως ιδιοκτήτης.

(2).................................... Άρθρο 13:

(1)Πας όστις δεν ικανοποιείται εξ αποφάσεως της Επιτροπής εκδοθείσης δυνάμει των διατάξεων των άρθρων 20, 26 και 34 του παρόντος Νόμου, δύναται, εντός είκοσι και μιάς ημερών από της ημερομηνίας της εις αυτόν κοινοποιήσεως της αποφάσεως δι΄ εγγράφου προσφυγής εις τον Υπουργόν, εν ή εκτίθενται οι προς υποστήριξιν ταύτης λόγοι, να προσβάλη την τοιαύτην απόφασιν.

(2)Ο Υπουργός εξετάζει την εις αυτόν γενομένην προσφυγήν άνευ υπαιτίου βραδύτητος και, αφού ακούση ή παράσχη την ευκαιρίαν εις τον προσφεύγοντα όπως υποστηρίξη τους λόγους εφ΄ ων στηρίζεται η προσφυγή, αποφασίζει επί ταύτης και κοινοποιεί αμελλητί την απόφασιν αυτού εις τον προσφεύγοντα.

(3)Ο Υπουργός δύναται να εξουσιοδοτήση επιτροπήν απαρτιζομένην εκ δημοσίων υπαλλήλων ιδιοκτητών ή εκπροσώπων των αγροτικών οργανώσεων όπως ακούση την προσφυγήν και αποφασίση επ΄ αυτής.

(4)Ο μη ικανοποιηθείς εκ της αποφάσεως του Υπουργού δύναται να προσφύγη εις το Δικαστήριον, αλλά μέχρι της υπό του Υπουργού εκδόσεως της αποφάσεως αυτού εν περιπτώσει προσφυγής εις αυτόν ή, εν περιπτώσει μη προσφυγής εις αυτόν, της παρελεύσεως της εν τω εδαφίω

(1)προβλεπομένης προθεσμίας διά την καταχώρησιν προσφυγής, η απόφασις της Επιτροπής δεν καθίσταται εκτελεστή. Άρθρο 18: Η επιτροπή αν το κρίνει αιτιολογημένο, καταβάλλει αποζημίωση για ζημιά που προκλήθηκε σε καλλιέργειες ή όταν τα έργα αναδασμού παρεμπόδισαν τη χρήση ιδιοκτησίας κατά τρόπο ο οποίος προκαλεί οικονομική ζημιά στον ιδιοκτήτη της. Το ποσό της αποζημίωσης λογίζεται ως μέρος των δαπανών που προβλέπονται από την παράγραφο (β) του εδαφίου

(3)του άρθρου 35. Άρθρο 20:

(1)Η Επιτροπή προβαίνει εις την προπαρασκευήν σχεδίου νέων οδών, υδραγωγών, αυλάκων και άλλων έργων, λαμβανομένων υπ΄ όψιν των παρουσών και μελλουσών αναγκών προσπελάσεως των αρδευτικών, αποχετευτικών και διαφυλάξεως του εδάφους έργων η εκτέλεσις των οποίων διεξήχθη ή θα διεξαχθή επί τη βάσει της ισχυούσης νομοθεσίας ως και της εν γένει αναπτύξεως της περιοχής.

(2)Το εν λόγω σχέδιον σημειοί ωσαύτως τας υφισταμένας οδούς, υδραγωγούς, αύλακας και τα έργα τα σχετιζόμενα με αυτάς.

(3)Άμα τω καταρτισμώ του σχεδίου τούτο δημοσιεύεται κατά τον καθωρισμένον τρόπον οπότε δύναται να επιθεωρηθή και ενστάσεις δύνανται να υποβληθώσι κατ΄ αυτού προς την Επιτροπήν εντός είκοσι και μιας ημερών από της ημερομηνίας της τοιαύτης δημοσιεύσεως.

(4)Μετά την λήξιν της προθεσμίας των είκοσι και μιάς ημερών η Επιτροπή εξετάζει τας ενστάσεις και προβαίνει εις οιασδήποτε τροποποιήσεις του σχεδίου ήθελε κρίνει αναγκαίας και εν περιπτώσει τροποποιήσεώς του το σχέδιον επαναδημοσιεύεται ως έχει τροποποιηθή. Αι αποφάσεις της Επιτροπής επί των ενστάσεων κοινοποιούνται εις όλους τους επηρεαζομένους δι΄ επιστολής του Προέδρου αυτής.

(5)Εάν μεταγενεστέρως διαπιστωθή η ανάγκη το αρχικόν σχέδιον δύναται να τροποποιηθή διά της εγκρίσεως συμπληρωματικού τοιούτου, εν τοιαύτη δε περιπτώσει θα ακολουθήται η αυτή διαδικασία εγκρίσεως και εκτελέσεώς του ως και διά το αρχικόν σχέδιον. Άρθρο 21: Η Επιτροπή προβαίνει στην προπαρασκευή σχεδίου ενοποίησης και αναδιανομής για την επηρεαζόμενη περιοχή το οποίο πρέπει κατά το δυνατόν να συνάδει προς τις διατάξεις του Πρώτου Πίνακα, η δε αναδιανομή των ιδιοκτησιών γίνεται σύμφωνα με τις διατάξεις του Δεύτερου Πίνακα. Η Επιτροπή ετοιμάζει, επίσης σχέδιο εξωραϊσμού τοπίου και προστασίας του περιβάλλοντος. Άρθρο 26:

(1)Όταν συμπληρωθεί το σχέδιο ενοποιήσεως και αναδιανομής, δημοσιεύεται, όπως η Επιτροπή κρίνει σκόπιμο... Τα σχέδια και έγγραφα μπορούν να επιθεωρηθούν από τους επηρεαζόμενους ιδιοκτήτες για περίοδο είκοσι και μίας ημερών από τη δημοσίευσή τους και ενστάσεις μπορούν να υποβληθούν στην Επιτροπή μέσα στην προαναφερόμενη περίοδο των είκοσι και μίας ημερών.

(2)Η Επιτροπή εξετάζει τις ενστάσεις και προβαίνει σε οποιεσδήποτε τροποποιήσεις του σχεδίου και των εγγράφων κρίνει αναγκαίες. Σε περίπτωση τροποποιήσεων το σχέδιο και τα έγγραφα επαναδημοσιεύονται κατά τον ίδιο τρόπο που είχε δημοσιευθεί το αρχικό σχέδιο. Οι αποφάσεις της Επιτροπής επί των ενστάσεων γνωστοποιούνται σ΄ όλους τους επηρεαζομένους με επιστολή του Προέδρου της Επιτροπής.

(3)Το σχέδιο εξωραϊσμού τοπίου και προστασίας του περιβάλλοντος μπορεί να δημοσιευθεί και ανεξάρτητα από το σχέδιο αναδιανομής. Άρθρο 30: Οσάκις η πραγμάτωσις σχεδίου ενοποιήσεως και αναδιανομής χρήζει την εκτέλεσιν έργων εκτός της επηρεαζομένης περιοχής το Τμήμα κέκτηται εξουσίαν, εν απουσία φιλικού διακανονισμού, αναγκαστικής απαλλοτριώσεως ιδιοκτησίας συμφώνως προς τας διατάξεις του περί Αναγκαστικής Απαλλοτριώσεως Νόμου του 1962, ήτις θα εχρειάζετο διά την εκτέλεσιν των τοιούτων έργων. Συμπεράσματα Δικαστηρίου: Πριν το Δικαστήριο εξετάσει την ουσία της αίτησης κρίνει ορθό να προβεί σε δύο παρατηρήσεις οι οποίες θα ήταν χρήσιμο να ληφθούν υπόψη για μελλοντικούς σκοπούς είτε από τους παρόντες διάδικους είτε από οποιοδήποτε ήθελε αποδεχθεί αυτές ως ορθές. Πρώτη παρατήρηση συνιστά η γενική αναφορά στο Νόμο 24/69 εκ μέρους της αιτήτριας, στη νομική βάση της αίτησης χωρίς να γίνεται συγκεκριμένη αναφορά ή επίκληση άρθρων της εν λόγω νομοθεσίας. Στην απουσία λόγου ένστασης σχετικά με την παρατήρηση του Δικαστηρίου το θέμα παραμένει ως εδώ. Συμπληρώνεται μόνο πως η συγκεκριμενοποίηση του νομικού ερείσματος στο οποίο εδράζονται ένδικα μέσα ως η επίδικη αίτηση είναι τουλάχιστο βοηθητική από κάθε άποψη στην απονομή της δικαιοσύνης. Ως δεύτερη παρατήρηση είναι πως, η αναφορά και το αίτημα ουσιαστικά της αιτήτριας, για ακύρωση απόφασης του Υπουργού Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος ημερομηνίας 17.01.2005, δεν είναι εύστοχη αφού πρόκειται σύμφωνα με το Τεκμήριο 14 για απόφαση που λήφθηκε από την Επιτροπή που διόρισε ο Υπουργός. Βέβαια το άρθρο 13

(3)του Ν.24/69 δίνει εξουσία στον Υπουργό να εξουσιοδοτεί Επιτροπή για να ακούσει προσφυγή και να αποφασίσει επ΄ αυτής. Η πρόνοια όμως της παραγράφου

(4)του ιδίου άρθρου φαίνεται να ομιλεί ξεκάθαρα για προσφυγή στο Δικαστήριο σε απόφαση του Υπουργού, έστω και αν εξετάζεται από Επιτροπή στην περίπτωση που δίδεται σχετική εξουσιοδότηση. Για τον λόγο όμως, ότι δεν εγέρθηκε τέτοιο θέμα κατά τη δίκη το Δικαστήριο δεν θα δώσει συνέχεια, αφού θα ήταν ενδεχομένως απαραίτητο να εξεταστεί αν υπήρξε απόφαση Υπουργού είτε της Επιτροπής για να προσβληθεί ενώπιον Δικαστηρίου. Εξετάζοντας στη συνέχεια την ουσία της επίδικης αίτησης το Δικαστήριο αποφαίνεται επί ενός εκάστου των παραπόνων της αιτήτριας αλλά και των λόγων έφεσης ως ακολούθως: Ως πρώτος λόγος ακύρωσης της απόφασης του Υπουργού Γεωργίας προβάλλεται ότι δεν ακολουθήθηκε η ορθή διαδικασία. Όπως εξειδικεύθηκε αυτός ο λόγος, κατά την αγόρευση του συνηγόρου της αιτήτριας, συνίσταται στο ότι θα έπρεπε να προηγηθεί αναγκαστική απαλλοτρίωση, καθ΄ ότι δεν υπήρξε φιλικός διακανονισμός δεδομένου του στοιχείου ότι η αιτήτρια δεν έχει συγκατατεθεί για το σχέδιο ενοποίησης και αναδασμού. Ο λόγος αυτός δεν γίνεται αποδεκτός, η παραπομπή του συνηγόρου της αιτήτριας στο άρθρο 30 του Ν.24/69 δεν βοηθά τη θέση της αιτήτριας, η διάταξη αυτή δεν αφορά σε περιπτώσεις εντός της περιοχής αναδασμού, αλλά όπως ρητά ξεκαθαρίζεται, το εν λόγω άρθρο έχει εφαρμογή όταν η πραγμάτωση σχεδίου ενοποίησης χρήζει την εκτέλεση έργων εκτός της επηρεαζόμενης περιοχής. Όσον αφορά στο σχέδιο ενοποίησης και αναδιανομής έχει εξηγηθεί από το Μ.Καθ΄ ων η Αίτηση 1 ότι η απόφαση λήφθηκε με πλειοψηφία των ιδιοκτητών κάτι που αποτελεί αποδεκτή διαδικασία σύμφωνα με το άρθρο 4 του Ν.24/

1. Ως δεύτερος λόγος για τον οποίο η αιτήτρια ζητά την ακύρωση της απόφασης του Υπουργού Γεωργίας, είναι πως η απόφαση στηρίζεται σε αβάσιμους λόγους και είναι αντίθετη προς το Σύνταγμα και τους Νόμους. Πρόκειται βεβαίως για πολύ γενικό λόγο, ωστόσο εκείνο που το Δικαστήριο αντιλαμβάνεται είναι ότι σχετίζεται με τις θέσεις της αιτήτριας οι οποίες προωθήθηκαν και συγκεκριμενοποιήθηκαν στο στάδιο των αγορεύσεων, περί εκμηδενισμού της αξίας του ακινήτου ή ότι δεν λήφθηκαν υπόψη οι σκοποί του θεσμού του Αναδασμού, όπως αυτοί προνοούνται στο Δεύτερο Πίνακα του Ν.24/
2. Όσον αφορά δε την αντίθεση με το Σύνταγμα δεν εκτιμάται ότι αφορά οτιδήποτε άλλο εκτός από τη διεκδίκηση αποζημιώσεων δυνάμει του άρθρου 23 του Συντάγματος. Ωστόσο το θέμα αυτό θα απασχολήσει το Δικαστήριο στο τέλος, μιας και η αιτήτρια διεκδικεί αποζημιώσεις διαζευκτικά, στην περίπτωση δηλαδή όπου δεν επιτύχει οποιοσδήποτε λόγος έφεσης. Δεν εντοπίζεται από το Δικαστήριο και δεν αποδείχθηκε ή υποδείχθηκε από πλευράς αιτήτριας οτιδήποτε το οποίο να κριθεί ότι είναι αντίθετο με οποιαδήποτε άλλη διάταξη του Συντάγματος. Δεν θα πρέπει να παραγνωρίζεται ακόμη ότι τα παράπονα της αιτήτριας ήταν περιορισμένα και συγκεκριμένα ενώπιον της Επιτροπής Αναδασμού, και όπως διαφάνηκε έχουν ικανοποιηθεί πλην του στοιχείου των ογκόλιθων που βρίσκονται στο μέρος του ενός εκ των δύο τεμαχίων, το οποίο αυξήθηκε με το τροποποιημένο σχέδιο. Αναφορικά δε με το τελευταίο παράπονο, διαπιστώνεται ότι η αιτήτρια δεν παρουσίασε μαρτυρία ότι οι εν λόγω ογκόλιθοι τοποθετήθηκαν εκεί εξ΄ αιτίας συμπεριφοράς ή έργων του συγκεκριμένου αναδασμού. Η θέση των καθ΄ ων η αίτηση ήταν πάντοτε ότι οι εν λόγω ογκόλιθοι δεν σχετίζονταν με τα έργα Αναδασμού. Το βάρος απόδειξης συνεπώς ήταν στην αιτήτρια η οποία δεν το απέσεισε. Ως τρίτος λόγος, προβάλλεται ότι η απόφαση του Υπουργού Γεωργίας λήφθηκε εν αγνοία των πραγματικών γεγονότων και στη βάση κατάχρησης διαδικασίας. Κανένα στοιχείο από αυτά που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου ή εύρημα επί των γεγονότων δικαιολογεί συμπέρασμα για επιτυχία τέτοιου λόγου. Ο τέταρτος λόγος αναφέρεται σε άδικη απόφαση η οποία στερεί από την ιδιοκτήτρια το δικαίωμα ιδιοκτησίας και ανάπτυξης, συνεπώς η απόφαση είναι αντίθετη προς το πνεύμα του Νόμου. Ουδέν στοιχείο από αυτά που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, συνηγορεί ότι η αιτήτρια στερείται του δικαιώματος ιδιοκτησίας. Οι τυχόν περιορισμοί δεν συνιστούν στέρηση της ιδιοκτησίας. Στην υπόθεση 18/2007 The Vegetable Producers & Exporters Ltd v. Της Κυπριακής Δημοκρατίας ημερομηνίας 04.05.2010 επαναλήφθηκαν λεγόμενα από την υπόθεση Δημητριάδης

(1996)3 Α.Α.Δ. 85, 1010, και ότι η στέρηση ιδιοκτησίας συντελείται μόνο με την απαλλοτρίωση η οποία προϋποθέτει αποζημίωση του ιδιοκτήτη πριν την αποξένωση της. Επιπλέον αναφέρεται ότι: «Περιορισμοί στη χρήση ιδιοκτησίας δεν προϋποθέτουν την εκ των προτέρων αποζημίωση του ιδιοκτήτη για ζημιά την οποία ενδεχομένως θα υποστεί ως αποτέλεσμα της επιβολής τους. Αποζημίωση για ουσιαστική μείωση της οικονομικής αξίας της ιδιοκτησίας, εξ΄ αιτίας περιορισμών στη χρήση της, καθορίζεται σε περίπτωση διαφωνίας από αρμόδιο πολιτικό Δικαστήριο». Όσον αφορά τώρα στην περίπτωση περιορισμού ανάπτυξης, αυτή είναι συνδεδεμένη με τη θέση ότι μετά τον Αναδασμό η αιτήτρια αφ΄ ενός απώλεσε το δικαίωμα ανέγερσης κατοικίας, αφ΄ ετέρου το δικαίωμα ανάπτυξης για σκοπούς γεωργικούς. Το τελευταίο δικαίωμα δεν έχει επηρεασθεί και ούτε αποδείχθηκε οτιδήποτε το οποίο εξ΄ αιτίας του αναδασμού να αποστερεί την αιτήτρια (ουσιαστικά τους κληρονόμους της) από του να συνεχίσει να εκμεταλλεύεται για γεωργικούς σκοπούς τα δύο νέα τεμάχια που έχουν προκύψει. Το δικαίωμα όμως ανάπτυξης, ως προς την ανέγερση κατοικίας διαφαίνεται ότι παρουσιάζει σαφή διαφοροποίηση, αφού είναι ξεκάθαρο μέσα από τα ευρήματα ότι, η αιτήτρια απώλεσε τη βεβαιότητα που υπήρχε στο δικαίωμα της, και πλέον μόνο κατόπιν παρεκκλίσεων μπορεί να εξασφαλίσει έστω μια άδεια για το κάθε τεμάχιο. Τέτοιες άδειες όπως εξηγήθηκε τελούν υπό την έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου, οι οποίες δεν είναι βέβαιο ότι θα παραχωρηθούν. Εγείρεται ωστόσο το ερώτημα αν υπήρχε υποχρέωση να εξεταστεί αυτό το ζήτημα κατά την προσφυγή ενώπιον της Επιτροπής. Η θέση της αιτήτριας είναι ότι εγέρθηκε εκ μέρους της, δεν γίνεται όμως αποδεκτή, διότι μέσα από το Τεκμήριο 1 αλλά και τις ενστάσεις της μέσω του δικηγόρου της (Τεκμήρια 4, 9, 12) δεν θίγεται τέτοιο ζήτημα ευθέως παρά μόνο θέμα οδικού δικτύου και άλλων γενικότερων θεμάτων. Επομένως ορθά δεν εξετάστηκε. Επιπρόσθετα με τα πιο πάνω, σε περίπτωση που ήθελε κριθεί ότι θα έπρεπε να εξεταστεί τέτοιο ζήτημα, ή ότι το Δικαστήριο οφείλει να το εξετάσει, εγείρεται πρόσθετο ερώτημα ως προς το κατά πόσο είναι εφικτό στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, και δη με το ένδικο μέσο της επίδικης αίτησης, να επιδικασθεί οποιοδήποτε ποσό ως αποζημίωση για περιορισμό ή επηρεασμό της ιδιοκτησίας της αιτήτριας. Οι περιπτώσεις με βάση το Νόμο 24/69 για προσφυγή ή έφεση είναι προσδιορισμένες στα άρθρα 7, 13, 15, 17 και 34. Δεν παραγνωρίζεται η εξουσία του Δικαστηρίου για καταβολή χρηματικής αποζημίωσης με βάση το άρθρο 7(γ) αλλά αυτό αποφασίζεται μόνο όπου κριθεί δικαιολογημένο να μην παραχωρηθεί ιδιοκτησία σε οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο ήθελε αναγνωρισθεί από το Δικαστήριο ως ιδιοκτήτης, και αφού προηγηθεί απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου ως προς τον κατάλογο των ονομάτων των ιδιοκτητών της επηρεαζόμενης περιοχής, δεν είναι όμως αυτή η περίπτωση. Επιπλέον δε μέσα από το γράμμα της εν λόγω διάταξης δεν συνάγεται ξεκάθαρα ότι είναι στα πλαίσια έφεσης ή αίτησης ως η επίδικη που επιδικάζεται τέτοια αποζημίωση. Σύμφωνα με τα κρατούντα, αποζημίωση για ζημιά λόγω είτε παραβίασης του άρθρου 23

(3)του Συντάγματος (αυτή είναι η θέση της αιτήτριας ως προς την διεκδίκηση αποζημίωσης) είτε για περιορισμό του δικαιώματος ιδιοκτησίας θα πρέπει να διεκδικηθεί με άλλο ένδικο μέσο και όχι με την επίδικη αίτηση ή έφεση. Ο σχετικός Νόμος 24/69 δεν παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο για καθορισμό αποζημίωσης για τέτοιο θέμα, παρά μόνο έλεγχο των αποφάσεων του Υπουργού Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος και του Διευθυντή του Κτηματολογίου ή της Επιτροπής Αναδασμού. Έστω όμως και αν το πιο πάνω συμπέρασμα του Δικαστηρίου ήθελε κριθεί λανθασμένο, κρίνεται ότι υπάρχει ακόμη ένα εμπόδιο στην επιδίκαση αποζημίωσης του ποσού των €91.376,00 το οποίο απαιτεί η αιτήτρια. Εκτιμώντας και αξιολογώντας τα όσα τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, κρίνεται ότι η εν λόγω αξίωση της αιτήτριας είναι πρόωρη, καθ΄ ότι, εφ΄ όσον η αιτήτρια δεν αιτήθηκε άδειας οικοδομής δεν είναι βέβαιο ότι θα απορριφθεί η αίτηση της, αντίθετα από τη μαρτυρία διαφάνηκε να είναι εφικτό, διά της διαδικασίας των παρεκκλίσεων και νόμιμα, να παραχωρηθεί άδεια οικοδομής για κάθε ένα από τα δύο νέα τεμάχια, οπότε, σε τέτοια περίπτωση είναι ενδεχόμενο, όχι μόνο να μην υπάρχει ζημιά, αλλά μπορεί να προκύψει και όφελος, άρα η αιτήτρια να μην δικαιούται αποζημίωσης. Συνακόλουθα δεν αποδείχθηκε η αιτούμενη ζημιά. Ο πέμπτος λόγος αφορά στο ότι δεν λήφθηκε υπόψη η προσγενόμενη οικονομική ζημιά στο κτήμα. Αυτό που το Δικαστήριο αντιλαμβάνεται είναι οι αναφορές της Μ.Αιτ. 1 ότι στο κτήμα υπήρχε αμπέλι και δέντρα τα οποία καταστράφηκαν. Τέτοια μαρτυρία, πέραν του ότι δεν καλύπτεται από την αρχική ένορκη δήλωση που συνοδεύει την επίδικη αίτηση, και άρα είναι εκτός δικογράφων της αίτησης, δεν προσδιορίζει οτιδήποτε το συγκεκριμένο ως προς την αξία της ζημιάς. Επιπλέον ουδέποτε τέθηκαν ευθέως τέτοια θέματα με οποιαδήποτε προσφυγή. Γίνεται βέβαια, στην παράγραφο 13 της προαναφερόμενης ένορκης δήλωσης, λόγος για γη ομαλή, επίπεδη και εύφορη, η οποία υπήρχε στο κτήμα της αιτήτριας προ του Αναδασμού, ενώ της δόθηκε άγονη, χέρσα, επικλινής γη γεμάτη βράχους. Οι βράχοι προφανώς αφορούν τους ογκόλιθους, θέμα το οποίο έχει ήδη αποφασισθεί. Όσον αφορά στα υπόλοιπα δεν γίνεται αντιληπτό συνακόλουθα ούτε αποδεκτό, πώς η ίδια περίπου γη η οποία προηγουμένως ήταν εύφορη κατέστηκε άγονη επειδή διαχωρίστηκε σε δύο τεμάχια. Το ότι δημιουργήθηκαν δύο τεμάχια αυτό είναι επιτρεπτό από το άρθρο 2 του Ν. 24/69 [βλέπε ορισμός «μέτρον ενοποιήσεως και αναδιανομή» (γ)]. Δεν δόθηκαν επίσης στοιχεία μαρτυρίας από πλευράς αιτήτριας ότι επηρεάστηκε με οποιοδήποτε τρόπο το δικαίωμα καλλιέργειας. Ενόψει όλων των πιο πάνω η επίδικη αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος της αιτήτριας και προς όφελος των καθ΄ ων η αίτηση, τα οποία να υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Δ. Ι. Κίτσιος, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Petition/Final Αναφορά: Έφεση Αίτηση Ακύρωσης Απόφασης Υπουργού για Αναδασμό cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο