Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Περιφέρειας Πόλης Χρυσοχούς ν. Ανδρέα Καραγιώργη κ.α., Αρ. Γενικής Αίτησης: 113/10, 29.11.2011

(1)(β), 2(β), 3 και 4, στον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4, άρθρο 21, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.47, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο 37

(2), Δ.48 κ.1-3 καθώς και επί της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την επίδικη αίτηση εμφαίνονται σε συνημμένη ένορκη δήλωση επί της επίδικης αίτησης, του Φίλιππου Κουππάρη. Σ΄ αυτήν αναφέρεται πρώτιστα ότι είναι εξουσιοδοτημένος υπάλληλος από τους αιτητές για να προβεί στην ένορκη δήλωση. Στις 31.07.2009 εκδόθηκε διαιτητική απόφαση εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση για το ποσό των €75.019,38 πλέον τόκους 9% ετησίως από 01.01.2009 μέχρι εξόφλησης πλέον €100,00 έξοδα διαιτητικής απόφασης. Η εν λόγω απόφαση γνωστοποιήθηκε στους καθ΄ ων η αίτηση στις 28.01.2010. Οι καθ΄ ων η αίτηση δεν κατέβαλαν έκτοτε οποιοδήποτε ποσό έναντι του εκ διαιτητικής απόφασης χρέους τους. Συνακόλουθα καταχωρήθηκε η επίδικη αίτηση με σκοπό να εγγραφεί και εκτελεστεί η πιο πάνω διαιτητική απόφαση ως εκτελούνται οι δικαστικές αποφάσεις. Οι καθ΄ ων η αίτηση προφανώς μετά την επίδοση σ΄ αυτούς της επίδικης αίτησης, καταχώρησαν ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης η οποία στηρίζεται στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στο άρθρο 6 της Σύμβασης για την προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, στα άρθρα 2, 21 και 24

(3)του περί Διαιτησίας Νόμου, στο άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου του 1985 και στο άρθρο 79 του περί Συνεργατικών Εταιρειών θεσμών του 1987 μέχρι

1. Οι λόγοι ένστασης οι οποίοι προβάλλονται από τους καθ΄ ων η αίτηση είναι οι ακόλουθοι:
2. Η παραπομπή της διαφοράς μεταξύ Αιτητών και Καθ΄ ων η Αίτηση σε διαιτησία και/ή η διαδικασία που ακολουθήθηκε στη διαιτησία και/ή η έκδοση της διαιτητικής απόφασης παραβιάζει το δικαίωμα των Καθ΄ ων η Αίτηση της προσφυγής ενώπιον Δικαστηρίου και/ή της διάγνωσης των δικαιωμάτων και/ή υποχρεώσεων τους σε δημόσια ακροαματική διαδικασία και/ή ενώπιον ανεξάρτητου και/ή αμερόληπτου και/ή αρμόδιου Δικαστηρίου που ιδρύθηκε με Νόμο.
3. Δεν εφαρμόζεται το Άρθρο 21 του Περί Διαιτησίας Νόμου επειδή δεν υπάρχει συνυποσχετικό διαιτησίας μεταξύ Αιτητών και Καθ΄ ων η Αίτηση.
4. Δεν επιδόθηκε στους Καθ΄ ων η Αίτηση ειδοποίηση παραπομπής σε διαιτησία σύμφωνα με το Άρθρο 24

(3)του περί Διαιτησίας Νόμου και επομένως η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε από τον διαιτητή με έλλειψη και/ή υπέρβαση δικαιοδοσίας.

1. Η διαιτητική απόφαση στερείται οποιασδήποτε και/ή επαρκούς και/ή νόμιμης αιτιολογίας.
2. Υπάρχει εμφανές λάθος και/ή ελάττωμα στη διαιτητική απόφαση.
3. Ο διαιτητής επέδειξε κακή συμπεριφορά και/ή χειρίστηκε κακώς την υπόθεση που παραπέμφθηκε σε αυτόν για επίλυση και/ή η διαιτησία διεξάχθηκε παράτυπα και/ή η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε παράτυπα. Η ειδοποίηση ένστασης συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του καθ΄ ου η αίτηση 1, ο οποίος δηλώνει ότι είναι εξουσιοδοτημένος και από την καθ΄ ής η αίτηση 2 - σύζυγο του, για να προβεί στην ένορκη δήλωση. Ως αυτός αναφέρει, απ΄ ότι τον πληροφορεί ο δικηγόρος του, η παραπομπή της διαφοράς μεταξύ αιτητών και καθ΄ ων η αίτηση σε διαιτησία, η διαδικασία που ακολουθήθηκε στη διαιτησία καθώς και η έκδοση της διαιτητικής απόφασης, παραβιάζουν το δικαίωμα των καθ΄ ων η αίτηση να προσφύγουν ενώπιον Δικαστηρίου και της διάγνωσης των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων τους σε δημόσια ακροαματική διαδικασία ενώπιον ανεξάρτητου, αμερόληπτου και αρμόδιου Δικαστηρίου που ιδρύθηκε με Νόμο. Περαιτέρω αναφέρει ότι οι καθ΄ ων η αίτηση ουδέποτε υπόγραψαν συνυποσχετικό διαιτησίας ή οποιαδήποτε άλλη συμφωνία με τους αιτητές, και ουδέποτε έλαβαν ειδοποίηση παραπομπής διαφοράς σε διαιτησία σύμφωνα με το άρθρο 24

(3)του περί Διαιτησίας Νόμου. Τέλος αναφέρει ότι όπως τον πληροφορεί ο δικηγόρος του η διαιτητική απόφαση στερείται επαρκούς νόμιμης αιτιολογίας. Η ακροαματική διαδικασία της αίτησης διεξάχθηκε με την παρουσίαση τριών μαρτύρων εκ μέρους των αιτητών, και οι καθ΄ ων η αίτηση επέλεξαν να μην προσκομίσουν προφορική μαρτυρία, περιορίστηκαν στα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του καθ΄ ου η αίτηση 1 η οποία συνοδεύει την ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης. Ο Μ.Αιτ. 1 κατά την προφορική του μαρτυρία επιβεβαίωσε τα όσα αναφέρει στην ένορκη του δήλωση ημερομηνίας 31.03.2010, και περαιτέρω ανέφερε ότι το Νοέμβριο του 2007 έγινε συγχώνευση της ΣΠΕ Δρούσιας με την ΣΠΕ Πόλης Χρυσοχούς μαζί με οκτώ άλλες Συνεργατικές, οπότε προέκυψε η ΣΠΕ Περιφέρειας Πόλεως Χρυσοχούς (αιτητές). Παρουσίασε δε ως Τεκμήριο 1 τη συμφωνία δανείου που υπογράφτηκε από τους καθ΄ ων η αίτηση

1. Επίσης κατέθεσε ως Τεκμήρια 3 και 4 τη διαιτητική απόφαση που εκδόθηκε εναντίον των καθ΄ ων η αίτηση στις 31.07.2009 καθώς και τα σχετικά έγγραφα της συγχώνευσης της ΣΠΕ Δρούσιας αντίστοιχα. Ως Μ.Αιτ.2 ήταν ο Μιχαλάκης Στυλιανού, πρόκειται για το Διαιτητή ο οποίος χειρίστηκε την υπόθεση των καθ΄ ων η αίτηση και εξέδωσε τη διαιτητική απόφαση ημερομηνίας 31.07.
2. Ως εξήγησε αρχικά του στάληκε επιστολή (Τεκμήριο 6) από τον Έφορο Υπηρεσίας Εποπτείας και Ανάπτυξης Συνεργατικών Εταιρειών, για διεξαγωγή διαιτησίας στη ΣΠΕ Πόλεως Χρυσοχούς. Μαζί με την επιστολή του στάληκαν και καταλόγοι (Τεκμήριο 7) με ονόματα, στη συνέχεια επικοινώνησε με τη ΣΠΕ Πόλεως Χρυσοχούς για ορισμό ημερομηνίας της διαιτησίας, ως εκ τούτου καθορίστηκε η 30.07.
3. Ακολούθως μέσω ιδιώτη επιδότη στάληκαν ειδοποιήσεις στους καθ΄ ων η αίτηση 1 και 2 [Τεκμήριο 9(α)(β)], με τις οποίες ενημερώθηκαν οι τελευταίοι ότι ορίστηκε ημερομηνία διαιτησίας και καλούνταν να παρουσιαστούν ενώπιον του. Κατά τις 30.07.2009 δεν εμφανίστηκαν οι καθ΄ ων η αίτηση, οπότε αυτός έχοντας ενώπιον του τις συμφωνίες (Τεκμήρια 1 και 2) καθώς και κατάσταση λογαριασμού τους, προχώρησε στην έκδοση απόφασης εναντίον των καθ΄ ων η αίτηση. Μ.Αιτ.3 κατέθεσε ο Χάρης Αντωνίου, είναι ιδιώτης επιδότης το όνομα του οποίου είναι καταχωρημένο στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου. Η μαρτυρία του συνίσταται στο ότι επέδωσε στους καθ΄ ων η αίτηση τα έγγραφα του Τεκμηρίου 9(α)(β) τα οποία αναγνώρισε. Επιπλέον αναγνώρισε το Τεκμήριο 3 ως τη διαιτητική απόφαση που επέδωσε στους καθ΄ ων η αίτηση. Εξήγησε δε ότι και στις δύο περιπτώσεις επίδοσης, αυτός επέδωσε προσωπικά στον καθ΄ ου η αίτηση 1 ενώ για την καθ΄ ης η αίτηση 2 επέδωσε μέσω του καθ΄ ου η αίτηση 1, συζύγου της. Μετά από τις αγορεύσεις τους οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων ανέπτυξαν τις εκατέρωθεν θέσεις και επιχειρήματα τους, με αναφορά σε αυθεντίες και νομολογία προωθώντας τις εκδοχές των πελατών τους. Από πλευράς αιτητών προωθήθηκε η θέση πως, η νομολογία ερμηνεύοντας τη διάταξη του άρθρου 52

(5)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, όπως αυτός τροποποιήθηκε με το Ν.117(i)/2000, δεν αφήνει περιθώρια επιτυχίας στους λόγους ένστασης των καθ΄ ων η αίτηση, αφού αυτοί δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο εξέτασης στην επίδικη αίτηση, ιδιαίτερα, όταν οι καθ΄ ων η αίτηση όχι μόνο δεν εμφανίστηκαν κατά την ημερομηνία της διαιτησίας, αλλά ούτε καταχώρησαν έφεση για ακύρωση ή παραμερισμό της απόφασης ως είχαν δικαίωμα. Από την άλλη η πλευρά των καθ΄ ων η αίτηση ήγειρε και ανέπτυξε αρκετά θέματα, τα οποία κατά τη γνώμη της αποτελούν ικανούς λόγους για την αποτυχία της επίδικης αίτησης. Επικαλούμενοι οι καθ΄ ων η αίτηση την υπόθεση Πιττάκας

(2001)1 Α.Α.Δ. 1932 αναφέρουν ότι προκύπτει πως τα Δικαστήρια μπορούν να αρνηθούν να δώσουν άδεια για εκτέλεση εφ΄ όσον τούτο κριθεί ορθό. Σύμφωνα δε με τα όσα περιγράφονται στο σύγγραμμα Russel on Arbitration (London 17η έκδοση, 1963 Stevens & Sons) σελίδες 285-287 συνεχίζει η εισήγηση, διαφαίνεται πως τα Δικαστήρια δεν δίνουν άδεια για εγγραφή διαιτητικής απόφασης, όταν υπάρχει πραγματικός λόγος αμφισβήτησης της εγκυρότητας της. Όφειλαν δε οι αιτητές να αποδείξουν ότι ακολούθησαν τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 52, αλλά και ότι ο διαιτητής είχε εξουσία να εκδώσει απόφαση. Από τη μαρτυρία δεν προκύπτει καν αν έχει δημιουργηθεί διαφορά, και δεν είναι αρκετό αν οι αιτητές διαπίστωσαν ότι υπήρχε κάποιο πρόβλημα στο λογαριασμό των καθ΄ ων η αίτηση. Το γεγονός ότι στάληκε επιστολή στους καθ΄ ων η αίτηση αυτό δεν διαφοροποιεί τα πράγματα, αφού δεν τηρήθηκαν οι προϋποθέσεις του Κανονισμού 78

(3). Επίσης δεν τηρήθηκαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 52

(2)του Νόμου περί Συνεργατικών Εταιρειών και ο Κ.79

(1). Τέλος ήταν η θέση των καθ΄ ων η αίτηση ότι δεν ακολουθήθηκε σωστά η διαδικασία διορισμού του Διαιτητή, ο οποίος δεν είχε δικαιοδοσία να αποφασίσει επί της διαφοράς. Αξιολόγηση μαρτυρίας: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευχέρεια να παρακολουθήσει με κάθε δυνατή προσοχή τους μάρτυρες που κατάθεσαν ενώπιον του. Με κριτήρια την όλη συμπεριφορά και στάση τους στο εδώλιο του μάρτυρα, κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, καθώς επίσης το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με το περιεχόμενο των Τεκμηρίων της υπόθεσης, το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση περί της αξιοπιστίας τους. Οι Μ.Αιτ.1 και 3 ήταν ο υπάλληλος των αιτητών και ο ιδιώτης επιδότης αντίστοιχα. Ο Μ.Αιτ.3 επέδωσε τα Τεκμήρια 8 και

1. Η μαρτυρία και των δύο είναι συγκεκριμένης αποστολής, η οποία ουσιαστικά επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο των τεκμηρίων που παρουσιάστηκαν στην υπόθεση. Εφ΄ όσον δεν αμφισβητείται η έκδοση της απόφασης (αμφισβητείται όμως το κύρος) αλλά ούτε και η επίδοση της προς τους καθ΄ ων η αίτηση, ως επίσης δεν αμφισβητείται η ειδοποίηση που επιδόθηκε στους καθ΄ ων ως προς την ημερομηνία της διαιτησίας. Ως εκ των ανωτέρω το Δικαστήριο χωρίς οποιοδήποτε ενδοιασμό αποδέχεται τη μαρτυρία τους ως αληθινή και αξιόπιστη. Ο Μ.Αιτ.2 άφησε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας γεγονότων. Ήταν απλός και η μαρτυρία του πλήρως φυσιολογική. Απαντούσε ευθέως και χωρίς περιστροφές, γενικά έδωσε με λεπτομέρεια απαντήσεις σ΄ όλα τα θέματα που ρωτήθηκε. Δεν παρατηρήθηκε οποιαδήποτε περίπτωση προσπάθειας αποφυγής να απαντήσει ή προσπάθεια υπερβολής. Ήταν συνεπής σ΄ όλη τη διάρκεια της μαρτυρίας του, και δεν εντοπίζεται οποιοδήποτε κλονιστικό στοιχείο στην αξιοπιστία του. Σημειώνεται ότι από πλευράς καθ΄ ων η αίτηση δεν τέθηκε θέμα ως προς την αξιοπιστία του εν λόγω μάρτυρα (ούτε βέβαια για οποιουδήποτε άλλου μάρτυρα των αιτητών). Συνακόλουθα η μαρτυρία του Μ.Αιτ.2 κρίνεται επίσης αξιόπιστη. Ευρήματα Δικαστηρίου: Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση διαπιστώνεται ότι τα ουσιώδη πραγματικά γεγονότα που διέπουν την παρούσα υπόθεση, και τα οποία αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου, έχουν ως ακολούθως: Στις 31.07.2009, ο Μιχαλάκης Στυλιανού, Διαιτητής διορισθείς από τον Έφορο Υπηρεσίας Εποπτείας και Ανάπτυξης Συνεργατικών Εταιρειών, εξέδωσε διαιτητική απόφαση για το ποσό των €75.019,38 εναντίον των καθ΄ ων η αίτηση 1 και
2. Βασίστηκε στη συμφωνία ημερομηνίας 06.08.2004 που συνάφθηκε μεταξύ της ΣΠΕ Δρούσιας και των καθ΄ ων η αίτηση (Τεκμήριο 1). Σύμφωνα δε με την αποδεκτή μαρτυρία του Μ.Αιτ.1, η ΣΠΕ Δρούσιας συγχωνεύθηκε μαζί με άλλες Συνεργατικές της περιοχής και συστάθηκαν οι αιτητές οι οποίοι υποκαταστάθηκαν (βλέπε Τεκμήριο 4) στα δικαιώματα των συγχωνευθέντων Συνεργατικών. Πριν την έκδοση της απόφασης, επιδόθηκε στους καθ΄ ων η αίτηση ειδοποίηση ([Τεκμήρια 9(α)(β)] με την οποία αυτοί ενημερώνονταν για την ημερομηνία διεξαγωγής της διαιτησίας, ήτοι την 30.07.
3. Κατ΄ αυτή την ημερομηνία οι καθ΄ ων η αίτηση δεν εμφανίστηκαν ενώπιον του Διαιτητή, και ως εκ τούτου ο τελευταίος έχοντας ενώπιον του τη συμφωνία (Τεκμήριο 1) και τα στοιχεία των καθ΄ ων η αίτηση, ως επίσης κατάσταση του λογαριασμού ως προς το χρεωστικό τους υπόλοιπο, προχώρησε στις 31.07.2009 στην έκδοση απόφασης για το ανάλογο ποσό. Στη συνέχεια η απόφαση του Διαιτητή, δόθηκε στον επιδότη Χάρη Αντωνίου για σκοπούς επίδοσης, ο οποίος με τη σειρά του την επέδωσε στις 28.01,2010 στους καθ΄ ων η αίτηση (Τεκμήρια 3 και 4). Μετά την επίδοση της διαιτητικής απόφασης οι καθ΄ ων η αίτηση δεν καταχώρησαν έφεση εντός της προβλεπόμενης από το Νόμο προθεσμίας. Η πρώτη φορά που επίσημα εναντιώνονται στο περιεχόμενο και την εγκυρότητα της απόφασης του διαιτητή, είναι με την ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης ημερομηνίας 11.06.2010 την οποία καταχώρησαν στην παρούσα επίδικη αίτηση. Νομική πτυχή: Λαμβανομένων υπόψη της φύσης της επίδικης αίτησης, καθώς και τα εκατέρωθεν επιχειρήματα των δύο πλευρών τα οποία τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, κρίνεται ορθό όπως παρατεθούν στη συνέχεια αναφορές από τη σχετική νομοθεσία και τις νομικές αρχές που διέπουν τα επίδικα θέματα της παρούσας υπόθεσης. Στο άρθρο 52 του Ν.22/85 προβλέπονται τα ακόλουθα: (Οι υπογραμμίσεις στο κείμενο που ακολουθεί έγιναν από το Δικαστήριο). «52

(1)Οσάκις εγείρεται οιαδήποτε διαφορά αφορώσα τας εργασίας εγγεγραμμένης εταιρείας - (α) μεταξύ μελών, πρώην μελών, προσώπων αξιούντων μέσω μελών καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους· ή (β) μεταξύ μέλους, πρώην μέλους ή προσώπου αξιούντος μέσω μέλους, πρώην μέλους ή αποβιώσαντος μέλους και της εταιρείας, της επιτροπείας ή του συμβουλίου αυτής ή οιουδήποτε αξιωματούχου, αντιπροσώπου ή υπαλλήλου της εταιρείας· ή (γ) μεταξύ της εταιρείας ή της επιτροπείας ή του συμβουλίου αυτής και οιουδήποτε αξιωματούχου, αντιπροσώπου ή υπαλλήλου της εταιρείας· ή (δ) μεταξύ της εταιρείας και οιασδήποτε εγγεγραμμένης εταιρείας, η τοιαύτη διαφορά θα παραπέμπεται υφ΄ οιουδήποτε εξ αυτών εις τον Έφορον: Νοείται ότι- (α) Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου σε καμία περίπτωση δεν κωλύουν εγγεγραμμένη εταιρεία να προσφύγει σε αρμόδιο δικαστήριο στη Δημοκρατία ή σε άλλο κράτος εναντίον οποιουδήποτε· (β) ως διαφορά που αφορά τις εργασίες εγγεγραμμένης εταιρείας κατά την έννοια του παρόντος άρθρου, λογίζεται και οποιαδήποτε οφειλή ή απαίτηση εγγεγραμμένης εταιρείας που έγινε αποδεκτή ή που δεν αμφισβητείται.

(2)Ο Έφορος δύναται, επί τη λήψει της δυνάμει του εδαφίου

(1)παραπομπής: (α) να επιχειρήση συνδιαλλαγήν της διαφοράς· ή (β) να παραπέμπη την διαφοράν προς επίλυσιν εις διαιτησίαν ήτις διεξάγεται συμφώνως προς τας διατάξεις της εκάστοτε ισχυούσης νομοθεσίας περί διαιτησίας.

(3)Εις περίπτωσιν παραπομπής υπό του Εφόρου της διαφοράς εις διαιτητήν ή διαιτητάς προς επίλυσιν, ο Έφορος κέκτηται εξουσίαν καθορισμού της αμοιβής του τοιούτου διαιτητού ή διαιτητών.

(4)Οιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτόν του ηδικημένον από την απόφασιν οιουδήποτε διαιτητού ή διαιτητών δύναται να υποβάλη έφεσιν εις το Δικαστήριον εντός είκοσι και μιάς ημερών από της ημερομηνίας της προς αυτόν γνωστοποιήσεως της αποφάσεως.

(5)Αν οποιαδήπτοε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών, με βάση το εδάφιο

(2), δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο

(4), ή αν η έφεση κατ΄ αυτής εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως αν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου.» Στην υπόθεση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν. Κυριακίδη

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 716 η οποία αφορούσε αίτηση για εγγραφή διαιτητικής απόφασης αποφασίστηκαν τα εξής: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί» δηλαδή στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι΄ αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλλουν ενώπιον του Δικαστηρίου ο,τιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης.» Συμπεράσματα Δικαστηρίου: Λαμβανομένων υπόψη όλων των προαναφερθέντων καθίσταται σαφές ότι το αντικείμενο αιτήσεων, ως είναι η επίδικη, είναι συγκεκριμένο, όπως τέτοια είναι και η ευχέρεια του Δικαστηρίου, ως προς την εξέταση θεμάτων τα οποία δικαιολογούν την άσκηση της εξουσίας του. Όπως έχει ξεκαθαριστεί στην υπόθεση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας (ανωτέρω), η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφασης Δικαστηρίου, είναι ζήτημα τύπου. Οτιδήποτε προβάλλεται ως ένσταση σε τέτοια αίτηση θα πρέπει να αφορά μόνο στο επίδικο θέμα της προώθησης της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης. Ενόψει των πιο πάνω, με κάθε σεβασμό στην ανάλυση των όσων ζητημάτων έχει προβεί ο συνήγορος των καθ΄ ων η αίτηση, αλλά και στα όσα επιχειρήματα προβάλλει για τη μη επιτυχία της επίδικης αίτησης, κρίνονται ότι αυτά ουδόλως αφορούν στο καίριο επίδικο θέμα, το οποίο θα πρέπει να απασχολήσει το Δικαστήριο, που δεν είναι άλλο από το να εξετάσει αν υπάρχει ικανός λόγος να μην προχωρήσει η εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης. Κρίνεται δε πως οι εισηγήσεις και τα ζητήματα που εγείρονται από τους καθ΄ ων η αίτηση με τους λόγους ένστασης, θα έπρεπε να εγερθούν κατά την ημερομηνία της διαιτησίας, πλην όμως παρ΄ ότι ειδοποιήθηκαν οι καθ΄ ων η αίτηση, δεν εμφανίστηκαν ή και ούτε καταχώρησαν έφεση για ακύρωση της διαιτητικής απόφασης. Επισημαίνεται πως στην παρούσα υπόθεση πέραν του ότι δεν υπήρξε εμφάνιση κατά τη διαιτησία, παρατηρείται πως δεν δίδεται οποιαδήποτε εξήγηση γι΄ αυτήν την παράλειψη. Η σημασία τέτοιας παράλειψης κρίθηκε ως καθοριστική στην υπόθεση Ελένη Κούλλουρου ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αθηαίνου

(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 987 και τούτο στα πλαίσια αίτησης-έφεσης για ακύρωση διαιτητικής απόφασης, πόσο δε μάλλον όταν στην παρούσα επίδικη αίτηση δεν καταχωρήθηκε ούτε έφεση. Προφανώς εκ του περισσού πλην όμως για πληρότητα από κάθε άποψη του συμπεράσματος του Δικαστηρίου, σημειώνεται πως επί της ουσίας της διαφοράς δεν τέθηκε οποιοδήποτε στοιχείο από τους καθ΄ ων η αίτηση, και δη ότι εξόφλησαν ή δεν οφείλουν το ποσό της διαιτητικής απόφασης ή ότι δεν το εισέπραξαν. Περαιτέρω εξετάζοντας τα όσα προωθήθηκαν από τους καθ΄ ων η αίτηση, περί στέρησης του δικαιώματος τους να προσφύγουν ενώπιον Δικαστηρίου και να διαγνωστούν τα δικαιώματα τους ενόψει της διαιτησίας, το Δικαστήριο κρίνει πως τα όσα έχουν διατυπωθεί στην υπόθεση The Co-Operative Grocery of Vasilia v. Haralambos N. Primou and other

(1962)4 R.S.C.C.12 δίδουν απάντηση στο θέμα. Γίνεται ακόμη μνεία στην υπόθεση Θεοχάρης Περικλέους

(1985)1 Α.Α.Δ. 178 όπου αποφασίστηκε ότι η διαδικασία διαιτησίας θεωρείται οιονεί δικαστική εξουσία και ότι το Σύνταγμα δεν αποκλείει την επίλυση της διαφοράς με διαιτησία. Η πλευρά των καθ΄ ων η αίτηση έχει κάνει παραπομπή στην υπόθεση Πιττάκας

(2001)1 Α.Α.Δ. 1932, ωστόσο το Δικαστήριο δεν αντιλαμβάνεται πως η νομολογία αυτή βοηθά την εκδοχή της, αφού άλλο ήταν το θέμα που απασχόλησε το εφετείο, επρόκειτο για μη επίδοση της αίτησης για εγγραφή διαιτητικής απόφασης, και είχε εκδοθεί πρωτόδικα διάταγμα κατόπιν μονομερούς αίτησης, κάτι το οποίο κρίθηκε ως εσφαλμένη διαδικασία, δεν είναι όμως αυτή η περίπτωση ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού. Συνακόλουθα με όλα τα πιο πάνω κρίνεται ότι ουδείς εκ των λόγων έφεσης δύναται να επιτύχει, οι αιτητές έχουν εξασφαλίσει διαιτητική απόφαση και δεν υπάρχει λόγος να στερηθούν του δικαιώματος να την εκτελέσουν, στα πλαίσια βέβαια των μέτρων και μεθόδων εκτέλεσης που προνοεί η σχετική νομοθεσία και υπό την επίβλεψη του Δικαστηρίου. Ως εκ τούτου εκδίδεται διάταγμα προς όφελος των αιτητών, ως η επίδικη αίτηση παράγραφος 1, πλέον έξοδα εναντίον των καθ΄ ων η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Δ. Ι. Κίτσιος, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Petition/Final Αναφορά: Εγγραφή για εκτέλεση Διαιτητικής Απόφασης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο