Ηρακλή Παναγιώτη κ.α. ν. Βρυώνας Χριστούδια, Αρ. Αγωγής: 1334/2007, 30 Νοεμβρίου, 2011

Ηρακλή Παναγιώτη κ.α. ν. Βρυώνας Χριστούδια, Αρ. Αγωγής: 1334/2007, 30 Νοεμβρίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2011:A161 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Τάσου Κατσικίδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1334/2007 1.Ηρακλή Παναγιώτη, από το Αναβαργός, 2.Στέλλας Virdi, από την Τάλα,υπό την ιδιότητά τους ως Διαχειριστές της Κληρονομιάς του Χαράλαμπου Παναγιώτου, προηγούμενα από την Πάφο, αποβιώσαντα. Εναγόντων και Βρυώνας Χριστούδια, από την Πάφο Εναγόμενης Ημερομηνία: 30 Νοεμβρίου,

1. Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κος Α. Γεωργιάδης, για να ακούσει την απόφαση γι αυτόν κα Πατσαλίδου. Για Εναγόμενο: κα Θεοφάνους. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η παρούσα Αγωγή αφορά σε απαίτηση για Αποζημιώσεις συνεπεία θανατηφόρου αυτοκινητικού δυστυχήματος το οποίο επεσυνέβη στις 11/12/2005 περί ώρα 17.25 στην Λεωφόρο Δημοκρατίας, στην Πάφο, όταν ο θανών Χαράλαμπος Παναγιώτου (από τώρα και στο εξής καλουμένου «ο αποβιώσας»), προσπάθησε να διασταυρώσει πεζός την εν λόγω οδό. Ήτοι στην προσπάθεια του αποβιώσαντα να διασταυρώσει την εν λόγω οδό, υπό συνθήκες που είναι αμφισβητούμενες, κτυπήθηκε από το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΝΝ 329 που κατά τον ουσιώδη χρόνο οδηγούσε η Εναγόμενη. Αυτό είχε σαν συνέπεια τον τραυματισμό του αποβιώσαντος ο οποίος στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου όπου και απεβίωσε από αμφισβητούμενα αίτια θανάτου, στις 17/12/
2. Η αξίωση δε των Εναγόντων υπό την ιδιότητα τους σαν οι Διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος εναντίον της Εναγομένης είναι: (α) Δυνάμει του άρθρου 58 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.149 αποζημιώσεις: (ι) Προς όφελος της συζύγου και των τέκνων του αποβιώσαντος, λόγω απώλειας. (ιι) Προς όφελος της συζύγου του αποβιώσαντος, λόγω εξάρτησης της από αυτόν. (ιιι) Προς όφελος της συζύγου και των τέκνων του αποβιώσαντος, €854,00 (ήτοι Λ.Κ.500.00), αναφορικά με έξοδα κηδείας. (β) Δυνάμει του άρθρου 34 του Περί Διαχειρίσεως Κληρονομιών Νόμου Κεφ. 192, αποζημιώσεις προς όφελος της περιουσίας του αποβιώσαντος: (ι) €3.037,89 (ήτοι Λ.Κ.1778.00) αναφορικά με έξοδα κηδείας και διαχείρισης της κληρονομιάς του αποβιώσαντος. (ιι) Για πόνους, βάσανα και ταλαιπωρίες που ο αποβιώσας είχε υποστεί από τον τραυματισμό μέχρι τον θάνατο του και/η γενικές και/η ειδικές αποζημιώσεις. (γ) Τόκους δυνάμει του άρθρου 58 Α, του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.149 και/η Νόμιμους Τόκους. (δ) Έξοδα και Φ.Π.Α. ΘΕΣΕΙΣ ΕΝΑΓΟΝΤΩΝ Αποτελεί ισχυρισμό των Εναγόντων, όπως προκύπτει από την Έκθεση Απαίτησης, ότι αποκλειστική ευθύνη για το επίδικο δυστύχημα και κατ΄ επέκταση το θάνατο του Χαράλαμπου Παναγιώτου φέρει η Εναγόμενη. Συγκεκριμένα ισχυρίζονται ότι η Εναγόμενη οδηγώντας αμελώς στην Λεωφόρο Δημοκρατίας στην Πάφο με κατεύθυνση προς την οδό Αναβαργού και σε σημείο με οδικό φωτισμό, κτύπησε τον αποβιώσαντα ο οποίος προσπάθησε να διασταυρώσει τον δρόμο τραυματίζοντας τον. Αποτέλεσμα του τραυματισμού του αποβιώσαντα ήταν αυτός να μεταφερθεί στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου όπου κρατήθηκε για νοσηλεία και στις 17/12/2005, μετά από λοίμωξη του αναπνευστικού του συστήματος να αποβιώσει από καρδιοαναπνευστική ανακοπή ΘΕΣΕΙΣ ΕΝΑΓΟΜΕΝΗΣ Η Εναγόμενη στην έκθεση Υπεράσπισης της αρνούμενη οποιαδήποτε ευθύνη για το δυστύχημα, επιρρίπτει την ευθύνη στον αποβιώσαντα ισχυριζόμενη ότι αυτός στην προσπάθεια του να διασταυρώσει την Λεωφόρο Δημοκρατίας από αριστερά προς δεξιά, σύμφωνα με την πορεία της και από σημείο που δεν ήταν ορατός, τρέχοντας και / η βιαστικά εκθέτοντας τον εαυτόν του σε κίνδυνο επέπεσε επι του αυτοκινήτου που αυτή οδηγούσε, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό του. Η Εναγόμενη ισχυρίζεται ακόμη ότι ο θάνατος του αποβιώσαντος ο οποίος επήλθε πέντε ημέρες μετά τον τραυματισμό του, δεν ήταν αποτέλεσμα και δεν προεκλήθηκε από τις κατ' ισχυρισμό σωματικές βλάβες που υπέστηκε στο επίδικο δυστύχημα αλλά αυτός οφείλεται σε σε αίτια άλλα. ΠΑΡΑΔΕΚΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ Πρίν τον ορισμό της παρούσας υπόθεσης για ακρόαση και κατόπιν που καταχωρήθηκαν ειδοποιήσεις από πλευράς Εναγόντων για παραδοχή Εγγράφων και Γεγονότων στις 22/1/2008, η Εναγόμενη δια της συνηγόρου της προέβει σε παραδοχή Εγγράφων και Γεγονότων ως η Ειδοποίηση προς τούτο που καταχώρησε στις 17/3/
3. Σε αυτήν παραδέχεται ως αποδεκτό το περιεχόμενο του ιατρικού πιστοποιητικού του ιατρού Γ. Χριστοδούλου ημερομ. 15/5/2007 και τα Έγγραφα: · απόδειξη πληρωμής Λ.Κ.50,00 (€84,50) για την Αστυνομική Έκθεση. · Αστυνομική Έκθεση ημερομ.2/8/
4. · Απόδειξη πληρωμής Λ.Κ.28,00 (€47,84) για την έκδοση ιατρικού πιστοποιητικού. · Το ιατρικό πιστοποιητικό του ιατρού Γ. Χριστοδούλου ημερομ. 15/5/2007 Επίσης πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας δηλώθηκαν και έχουν γίνει Παραδεκτά Γεγονότα για σκοπούς της ακρόασης της παρούσας υπόθεσης τα πιο κάτω:
5. Τα έξοδα κηδείας συμφωνούνται στο ποσό των €855,
7. Τα έξοδα πιστοποιητικών αστυνομικής έκθεσης και ιατρικών πιστοποιητικών συμφωνούνται στο ποσό των €171,
9. Τα έξοδα διαχείρισης συμφωνούνται στο ποσό των €1.500,
11. Σε περίπτωση που το Δικαστήριο αποφασίσει ότι ο θάνατος του αποβιώσαντος προήλθε συνεπεία του επίδικου αυτοκινητιστικού δυστυχήματος τότε οι γενικές αποζημιώσεις συμφωνούνται στο ποσό των €1.700,
13. Σε περίπτωση που αποδειχθεί ότι ο θάνατος του αποβιώσαντος δεν ήταν συνεπεία και απόρροια των τραυμάτων τα οποία είχε υποστεί στο επίδικο αυτοκινητιστικό δυστύχημα αλλά από άλλο λόγο και αιτία, τότε οι γενικές αποζημιώσεις συμφωνείται ότι θα είναι €1.000,
15. Επίσης είναι παραδεκτό ότι οι κληρονόμοι του αποβιώσαντος για σκοπούς αποζημιώσεων λόγω απώλειας συνεπεία του θανάτου, είναι τα πιο κάτω πρόσωπα: - Μαρία Καρμέλα Παναγιώτου, σύζυγος του αποβιώσαντος. - Κατερίνα Παναγιώτου, θυγατέρα του αποβιώσαντος. - Στέλλα Virdi Josef Παναγιώτου, θυγατέρα αποβιώσαντος. - Josef Παναγιώτου, γιος αποβιώσαντος. - Ηρακλής Παναγιώτου, γιος αποβιώσαντος.
16. Ακόμα γίνεται παραδεκτό ότι το ύψος του ποσού που η σύζυγος του αποβιώσαντος δικαιούται να λάβει σαν αποζημίωση για την απώλεια του συζύγου, την ψυχική οδύνη (bereavement), σε περίπτωση που αποδεχθεί το Δικαστήριο ότι ο θάνατος αυτού προήλθε συνεπεία του επίδικου αυτοκινητιστικού δυστυχήματος, συμφωνείται για το ποσό των €17.100,
18. Επίσης ότι η εναγομένη κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν ιδιοκτήτρια και η οδηγός του αυτοκινήτου με αριθμό εγγραφής ENN
19. Aφήνοντας ούτω προς εκδίκαση: · το ζήτημα της ευθύνης και τυχόν συντρέχουσας αμέλειας, · την αιτία θανάτου του αποβιώσαντος, · της εξάρτησης της συζύγου του αποβιώσαντος και του ύψους του ποσού που αυτή τυχόν δικαιούται, και · των τόκων. Περαιτέρω η συνήγορος της Εναγομένης δήλωσε ξανά ότι είναι αποδεκτή μαρτυρία για τους σκοπούς της ακροαματικής διαδικασίας το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 1 που κατέθεσε ο Μ.Ε.
20. Θα πρέπει βεβαίως να επισημάνω στο σημείο αυτό, ότι το ζήτημα για το ποία πρόσωπα δικαιούνται αποζημιώσεις λόγω απώλειας οικείου (bereavement), ρυθμίζεται Νομοθετικά, ήτοι από το άρθρο 58, εδάφια 8 (α) και (β), του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ.
21. Συνεπώς ότι και αν έχουν δηλώσει τα μέρη εάν και εφόσον αυτό δεν συνάδει με την ρητή πρόνοια του Νόμου δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Οι Ενάγοντες για να αποδείξουν την υπόθεση τους κάλεσαν τρείς μάρτυρες. Σαν Μ.Ε.1 κατέθεσε ο Ενάγων αριθμός 1, σαν Μ.Ε.2 κατέθεσε ο Αστυφύλακας 2970 Ματθαίος Ματθαίου και σαν Μ.Ε.3 κατέθεσε ο ιατρός Δρ. Γιαννάκης Χριστοδούλου. Οι εν λόγω μάρτυρες κατέθεσαν επίσης τα Τεκμήρια: · Ο Μ.Ε.1 το Τεκμήριο Έγγραφο Α, το Τεκμήριο 1, το Τεκμήριο 2 και το Τεκμήριο
22. · Ο Μ.Ε.2 το Τεκμήριο 4, το Τεκμήριο 5, το Τεκμήριο 6, το Τεκμήριο 7, το Τεκμήριο Α για Αναγνώριση, το Τεκμήριο Β για Αναγνώριση και το Τεκμήριο Γ για Αναγνώριση, το οποίο μεταγενέστερα αναγνωρίστηκε από τον Μ.Ε.3 και έγινε Τεκμήριο
23. · Ο Μ.Ε.3, το Τεκμήριο 8 και αφού αναγνώρισε το Τεκμήριο Γ για Αναγνώριση, το Τεκμήριο
24. Η Εναγόμενη κάλεσε σαν Μ.Υ.1 τον κ. Ιωάννη Κωνσταντίνου και σαν Μ.Υ.2 κατέθεσε η ίδια προσωπικά. Κατά τη διάρκεια δε της μαρτυρίας των αυτοί κατέθεσαν σαν τεκμήρια ο μέν Μ.Υ.1 το Τεκμήριο Έγγραφο Β, η δε Εναγόμενη το Τεκμήριο Έγγραφο Γ. MΑΡΤΥΡΙΑ Όλη η μαρτυρία και τα όσα οι μάρτυρες των Εναγόντων και της Εναγομένης έχουν καταθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου είναι καταγεγραμμένα στα πρακτικά, έχουν μελετηθεί και εξετασθεί στο σύνολο τους και γι αυτό δεν κρίνω σκόπιμο αλλά ούτε και θεμιτό να επαναληφθούν αυτολεξεί. Για τις ανάγκες όμως της παρούσας και μετά από μία ενδελεχή εξέταση και σταχυολόγηση της μαρτυρίας, παραθέτω από αυτήν τα πιο κάτω: Ο Μάρτυρας Εναγόντων 1 (Μ.Ε.1), στην κυρίως εξέταση του υιοθέτησε γραπτή του δήλωση η οποία κατατέθηκε και σημειώθηκε σαν Τεκμήριο Έγγραφο Α. Το τι αναφέρει σε αυτήν ο Μ.Ε.1 είναι καταγεγραμμένο και δεν κρίνω σκόπιμο να το επαναλάβω αυτολεξεί στην παρούσα. Αναφορά στο περιεχόμενο αυτής θα γίνεται κατωτέρω όπου κρίνεται αναγκαίο και στο στάδιο της αξιολόγησης της μαρτυρίας. Περαιτέρω απαντώντας σε ερωτήσεις του συνηγόρου των Εναγόντων ανέφερε: · Ότι ο ίδιος και η κα Στέλλα Virdi είναι οι διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος πατέρα τους δυνάμει διατάγματος διορισμού τους από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου. Αντίγραφο του εν λόγω διατάγματος με τη σύμφωνη γνώμη της συνηγόρου της Εναγομένης κατέθεσε ο Μ.Ε.1 σαν Τεκμήριο
25. Περαιτέρω η συνήγορος της Εναγομένης δήλωσε ότι είναι αποδεκτή μαρτυρία για τους σκοπούς της ακροαματικής διαδικασίας το περιεχόμενο του Τεκμηρίου
26. · Ότι ο αποβιώσας πατέρας του λάμβανε δύο συντάξεις πέραν των €684,00, την μία εκ των οποίων λάμβανε από το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας και προς τούτο κατέθεσε σχετική βεβαίωση η οποία κατατέθηκε χωρίς ένσταση και σημειώθηκε σαν Τεκμήριο
27. Από αυτήν προκύπτει ότι για την περίοδο από 1.1.2005 μέχρι 31.12.2005 ο αποβιώσας έλαβε σύνταξη γήρατος ύψους Λ.Κ.3.424,46 ήτοι €5.851,
28. · Επίσης κατέθεσε σαν Τεκμήριο 3 χωρίς ένσταση αντίγραφο κατάστασης τραπεζικού λογαριασμού με αριθμό 0669-05-027523-0 της Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ στο όνομα του αποβιώσαντος. · Ότι επειδή ο πατέρας του δούλευε για πάρα πολλά χρόνια στην Αγγλία έπαιρνε σύνταξη και από την Αγγλία. Στην αντεξέταση του ο Μ.Ε.1 ανέφερε μεταξύ άλλων, απαντώντας σε ερωτήσεις και υποβολές της συνηγόρου της Εναγομένης τα εξής: Ότι ο αποβιώσας πατέρας του μαζί με τη μητέρα του ζούσαν μαζί στην Αγγλία για 25 περίπου χρόνια δουλεύοντας και οι δύο μαζί σε υπεραγορά, η οποία ανήκε στον πατέρα του. Ότι η μητέρα του λαμβάνει σύνταξη από την Κυπριακή Δημοκρατία χωρίς να είναι σίγουρος όμως, ύψους €300,00 μηνιαίως. Εκτός δε από αυτή τη σύνταξη μετά το θάνατο του πατέρα του η μητέρα του δεν παίρνει δεύτερη σύνταξη. Σε ερώτηση τι εννοούσε λέγοντας ότι «εξ όσων γνωρίζει» δεν παίρνει σύνταξη η μητέρα του, απάντησε ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν ξέρει τίποτε άλλο για τα λεφτά που παίρνει. Παίρνει όμως λεφτά από ενοίκιο για ένα κατάστημα το οποίο ενοίκιο είναι €750,00 μηνιαίως. Συμφώνησε δε ότι η μητέρα του εξακολουθεί να λαμβάνει τη σύνταξη που έπαιρνε πριν από το θάνατο του πατέρα του και πρόσθετα το εν λόγω ενοίκιο, το οποίο η μητέρα του δεν το έπαιρνε πριν από το θάνατο του πατέρα του διότι το έπαιρνε όλο ο πατέρας του. Ότι ο πατέρας του είχε προβλήματα υγείας και συγκεκριμένα υπέφερε από την ασθένεια αλσχάϊμερ αλλά και ότι πριν το δυστύχημα είχε υποβληθεί απ' ότι γνωρίζει σε εγχείρηση ανοικτής καρδίας. Ακόμη γνώριζε ότι ο πατέρας του όσο ζούσε επισκεπτόταν γιατρούς για τα προβλήματα υγείας που είχε και επίσης αγόραζε φάρμακα, όμως δεν ήταν σε θέση γιατί δεν γνώριζε, να πει ποιούς γιατρούς επισκεπτόταν αλλά ούτε και πόσα λεφτά κατέβαλλε μηνιαίως προς τούτο. Ότι τον πατέρα του λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε στο σπίτι τον φρόντιζε η μητέρα του η οποία λόγω αυτών των προβλημάτων δεν τον άφηνε να βγαίνει από το σπίτι του επειδή μερικές φορές συγχυζόταν για το πού βρισκόταν. Την ημέρα του επιδίκου δυστυχήματος δεν γνωρίζει πλήρως τι ακριβώς έγινε. Αυτό το οποίο γνώριζε είναι ότι ο πατέρας του έφυγε από το σπίτι χωρίς να ξέρει το λόγο και στη συνέχεια πληροφορήθηκαν για το δυστύχημα. Ακόμα διευκρίνισε πως η μνήμη του δεν είναι καθαρή για εκείνες τις μέρες. Σε ερώτηση τι εννοεί λέγοντας στη γραπτή του δήλωση Τεκμήριο Έγγραφο Α, ότι η μητέρα του εξαρτιόταν οικονομικά από τον πατέρα του απάντησε ότι μπερδεύτηκε και δεν καταλάβαινε την ερώτηση. Μετά δε από διευκρινιστική ερώτηση απάντησε ότι αυτό το οποίο εννοούσε είναι ότι με το εισόδημα του πατέρα του υποστηρίζοντο οι ανάγκες του σπιτιού και επληρώνοντο οι διάφοροι λογαριασμοί, δεν ήταν όμως σε θέση να αναφέρει συγκεκριμένα ποσά και ποιοί λογαριασμοί πληρώνονταν. Ότι δεν γνώριζε τι έκανε η μητέρα του με το ποσό των €437,40 που λάμβανε σαν σύνταξη και σε υποβολή ότι δεν ήτο σε θέση να πει στο Δικαστήριο ποιος εξαρτιόταν από ποιόν, απάντησε ότι δεν ξέρει τι πρέπει να απαντήσει. Σε υποβολή ότι ο πατέρας του λόγω των προβλημάτων υγείας κατέβαλλε αυξημένα έξοδα σε γιατρούς και φάρμακα απάντησε ότι αυτό που μπορεί να πει στα σίγουρα είναι ότι σχεδόν πάντα χρησιμοποιούσε το Νοσοκομείο το οποίο ήταν δωρεάν. Αυτό δε διότι δεν θυμόταν οποιαδήποτε συζήτηση από την οποία να προκύπτει ότι ο πατέρας του πλήρωνε οποιοδήποτε ποσό στο Νοσοκομείο. Ότι δεν θυμόταν αν έγινε νεκροψία στη σορό του αποβιώσαντα πατέρα του διότι ήταν πολύ αγχωμένοι από το τι είχε συμβεί. Σε υποβολή δε ότι η μητέρα του δεν έχει υποστεί καμιά ζημιά και απώλεια από το θάνατο του πατέρα τους απάντησε ότι αυτή είναι δύσκολη ερώτηση για τον ίδιο να την απαντήσει με ένα ναι ή με ένα όχι. Στην επανεξέταση του ο Μ.Ε.1 σε διευκρινιστικές ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν από το συνήγορο των Εναγόντων απάντησε ότι είναι δύσκολο για τον ίδιο με ένα ναι ή με ένα όχι να καθορίσει την απώλεια και ζημιά της μητέρας του από το θάνατο του πατέρα του γιατί του ζητήθηκε να υπολογίσει την ακριβή οικονομική της κατάσταση και η ερώτηση αυτή του έγινε σε ένα σημείο που είναι μπερδεμένος και δεν μπορούσε να αντιληφθεί αν επρόκειτο για την οικονομική κατάσταση ή την ακριβή απώλεια του πατέρα του. Σε διευκρινιστική ερώτηση από το Δικαστήριο απάντησε ότι τα εισοδήματα του πατέρα του συνολικά μηνιαίως ήταν €684,00 από τη σύνταξη του συν το ενοίκιο από το κατάστημα το οποίο νομίζει πως ήταν €1.000,00 το μήνα. Σε ερώτηση που επετράπη από το Δικαστήριο που προέκυψε από την ερώτηση που υπεβλήθη στο Μ.Ε.1 από το Δικαστήριο, αυτός απάντησε στη συνήγορο της Εναγομένης ότι γνωρίζει πως το ενοίκιο για το κατάστημα που λάμβανε ο πατέρας του ήταν ύψους €1.000,00 μηνιαίως από τα δελτία των αποδείξεων τα οποία ο ίδιος έχει, τα οποία όμως, επισημαίνω, ουδέποτε κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο Μ.Ε.2 αστ. 2970 Ματθαίος Ματθαίου στην κυρίως εξέταση του ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής: Ότι υπηρετεί στην Αστυνομική διεύθυνση της Επαρχίας Πάφου και είναι αποσπασμένος στο τμήμα Τροχαίας Πάφου στον κλάδο διερεύνησης δυστυχημάτων. Στις 11/12/05 υπηρετούσε στην ίδια υπηρεσία και για την παρούσα υπόθεση δύο περίπου μήνες μετά το επίδικο δυστύχημα, ετοίμασε μια κατάθεση. Το πρωτότυπο της εν λόγω κατάθεσης ευρίσκεται στον ποινικό φάκελο της υπόθεσης 3259/05 όταν δε του ζητήθηκε να καταθέσει αντίγραφο αυτής διαφοροποιώντας την αρχική του θέση απάντησε ότι δεν εντόπισε στον φάκελο το πρωτότυπο της κατάθεσης του και ως εκ τούτου δεν γνωρίζει που ευρίσκεται. Στη συνέχεια και με τη σύμφωνο γνώμη της συνηγόρου υπεράσπισης κατέθεσε φωτοτυπία της γραπτής του κατάθεσης σαν Τεκμήριο 4 την οποία διάβασε και υιοθέτησε το περιεχόμενο της σαν μέρος της κυρίως εξέτασης του. Το τι αναφέρει σε αυτήν ο Μ.Ε.2 είναι καταγεγραμμένο και δεν κρίνω σκόπιμο να το επαναλάβω αυτολεξεί στην παρούσα. Αναφορά στο περιεχόμενο αυτής θα γίνεται κατωτέρω όπου κρίνεται αναγκαίο και στο στάδιο της αξιολόγησης της μαρτυρίας. Απαντώντας σε περαιτέρω ερωτήσεις του συνηγόρου των Εναγόντων ανέφερε: · Ότι την πληροφορία πως το επίδικο δυστύχημα επεσυνέβη στις 5:25 το απόγευμα την πήρε από την οδηγό του αυτοκινήτου που ενήχετο στο δυστύχημα, η οποία ήταν και η ιδιοκτήτρια με το όνομα Βρυώνα Χριστούδια. · Ότι ετοίμασε συμμετρικό σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος με βάση το πρόχειρο σχέδιο που ο ίδιος ετοίμασε στη σκηνή του δυστυχήματος. Το συμμετρικό σχέδιο κατέθεσε στο Δικαστήριο χωρίς ένσταση, σαν Τεκμήριο 5, το υιοθέτησε ως ορθό, όπως επίσης υιοθέτησε και το ευρετήριο που αυτό περιέχει. · Επί του Τεκμηρίου 5 το σημείο Α2 διευκρίνισε ότι είναι το σημείο στο οποίο βρισκόταν ο πεζός και το οποίο είχε απόσταση κατόπιν μέτρησης από το σημείο «0», 7,70 μ. Η απόσταση του εν λόγω σημείου Α2 από το ασφάλτινο παγκέτο μετρήθηκε σε 10 εκ., η δε απόσταση που διάνυσε ο αποβιώσαντας από το όριο του ασφάλτινου παγκέτου μέχρι το σημείο σύγκρουσης ευρέθη κατόπιν μέτρησης σε 1.20 μ. · Ότι ο δρόμος που έγινε το δυστύχημα είναι ασφάλτινος. Στην αντεξέτασή του ο Μ.Ε.2 απαντώντας σε ερωτήσεις και υποβολές της συνηγόρου της εναγομένης ανέφερε μεταξύ άλλων και τα εξής: · Ότι πήρε καταθέσεις από την οδηγό του αυτοκινήτου, Βρυώνα Χριστούδια και από τον κ. Ιωάννη Κωνσταντίνου που ήταν μάρτυρας και τον βρήκε στη σκηνή του δυστυχήματος. Επίσης πήρε κατάθεση από τον κ. Ηρακλή Παναγιώτου, ο δε λοχίας 2775 Αργύρης Φωτίου πήρε καταθέσεις από τον ιατρό καρδιολόγο Πέτρο Μαυρομμάτη και από τον ιατρό ορθοπεδικό Γιάννη Χριστοδούλου. · Ότι έγινε νεκροψία επί της σορού του αποβιώσαντος από τον ιατροδικαστή Σοφοκλή Σοφοκλέους, ο οποίος ετοίμασε μεταθανάτιο ιατροδικαστική έκθεση, την οποία κατόπιν σχετικού αιτήματος, κατέθεσε στο Δικαστήριο σαν Τεκμήριο Α για Αναγνώριση. Επίσης κατέθεσε κατόπιν σχετικού αιτήματος την γραπτή κατάθεση του ιατρού Μαυρομμάτη σαν Τεκμήριο Β για Αναγνώριση και τη γραπτή κατάθεση του ιατρού Χριστοδούλου σαν Τεκμήριο Γ για Αναγνώριση. · Ότι έλαβε κατάθεση ο ίδιος από τη σύζυγο του αποβιώσαντος, κ. Μαρία Παναγιώτου, η οποία ζητήθηκε από αυτόν να την καταθέσει και χωρίς ένσταση κατατέθηκε σαν Τεκμήριο
29. · Ότι κατά την επίσκεψη του στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου την ημέρα του επιδίκου δυστυχήματος βρήκε τον αποβιώσαντα στο κρεβάτι όμως σε ερωτήσεις που ο ίδιος του υπέβαλλε αυτός δεν ανταποκρινόταν αλλά φαινόταν να κοιμάται. Διευκρίνισε δε ότι μαζί του ήταν και ο Αστυφύλακας 431 Ματθαίος Παναγιωτάκης. · Ότι την ώρα που έγινε το επίδικο δυστύχημα ήταν σκοτάδι όμως υπήρχε ικανοποιητικός φωτισμός, όμως σε σχετική ερώτηση δεν μπορούσε να απαντήσει σε πόση απόσταση από το σημείο σύγκρουσης υπήρχαν λαμπτήρες οδικού φωτισμού και τούτο διότι δεν έκανε τέτοιες μετρήσεις. Θυμόταν πως υπήρχαν λαμπτήρες οδικού φωτισμού όμως δεν τοποθέτησε στο σχέδιο που ετοίμασε της σκηνής το σημείο όπου βρισκόντουσαν. · Ότι οι μετρήσεις που πήρε αφορούσαν τις διαστάσεις της ασφάλτου, των πεζοδρομίων, της τελικής θέσης του οχήματος ΕΝΝ 329 καθώς επίσης και το σημείο σύγκρουσης το οποίο του υπέδειξε η οδηγός του εν λόγω οχήματος. Όσον αφορά την ορατότητα και πως την μέτρησε διευκρίνισε ότι αυτό έγινε με κορδέλα μέτρησης 50 μέτρων με την οποία μετά το τέλος της ξανάρχισαν να μετρούν και βρήκε ότι η ορατότητα από τη συμβολή της Λεωφόρου Ελλάδος με τη Λεωφόρο Δημοκρατίας και εντός της Λεωφόρου Δημοκρατίας, μέχρι το σημείο που επισυνέβη το επίδικο δυστύχημα ήταν 100 μέτρα. Διευκρίνισε δε ότι επί του Τεκμηρίου 5 δεν υπάρχει και δεν έχει σημειωθεί η συμβολή της Λεωφόρου Ελλάδος με την Λεωφόρο Δημοκρατίας όμως η εν λόγω απόσταση καταμετρήθηκε και όπως ανέφερε προηγούμενα ήταν γύρω στα 100 μέτρα και τούτο ένεκα του οδικού φωτισμού ο οποίος ήταν ικανοποιητικός. · Σε ερώτηση πως έκρινε ότι ο οδικός φωτισμός ήταν ικανοποιητικός αφού δεν έγιναν μετρήσεις στην σκηνή, απάντησε ότι όταν επισκέφθηκε το μέρος οι ηλεκτρικοί πάσσαλοι του οδικού φωτισμού λειτουργούσαν κανονικά και ο φωτισμός που υπήρχε ήταν ικανοποιητικός. · Σε υποβολή ότι κατά την ακροαματική διαδικασία στην Ποινική Υπόθεση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου 13780/06 που καταχωρήθηκε εναντίον της Εναγομένης για αμελή οδήγηση, όταν είχε καταθέσει σαν μάρτυρας κατηγορίας είχε πει στη μαρτυρία του ότι ο δρόμος στο μέρος που έγινε το επίδικο δυστύχημα δεν φωτιζόταν ικανοποιητικά, απάντησε ότι δεν θυμόταν. · Ότι δεν ήταν σε θέση να πει κατά πόσο αν υπήρχε σειρά αυτοκινήτων κατά τον επίδικο χρόνο περιοριζόταν η ορατότητα και τούτο διότι δεν θυμόταν τι ανέφεραν στις καταθέσεις τους οι άλλοι οδηγοί αφού από το φάκελο της υπόθεσης διάβασε μόνο την δική του κατάθεση και το σχέδιο που ετοίμασε. · Ότι το όχημα που οδηγούσε η Εναγόμενη δεν άφησε ίχνη τροχοπέδησης. Διευκρίνισε δε σε σχετική ερώτηση ότι δεν έτυχε εκπαίδευσης και δεν είχε γνώσεις αναπαράστασης τροχαίων δυστυχημάτων. Όσον αφορά το ζήτημα της απόστασης της ορατότητας διευκρίνισε ότι αυτή επειδή μετριέται στο σημείο που έγινε τροχαίο δυστύχημα δεν τίθεται θέμα ειδικής εκπαίδευσης. · Σε ερώτηση αν ήταν παράλειψη του να μην τοποθετήσει τα σημεία που βρίσκοντο οι πάσσαλοι οδικού φωτισμού σε δυστύχημα που έγινε κατά τη διάρκεια της νύκτας, αντί να απαντήσει ευθέως, ανέφερε ότι δεν έλαβε σχετικές μετρήσεις. · Ότι το σημείο «Χ», ήτοι το σημείο σύγκρουσης του πεζού με το όχημα της Εναγόμενης του το υπέδειξε η Εναγόμενη και παρά το ότι στη σκηνή δεν βρέθηκαν οποιαδήποτε άλλα ίχνη ή τεκμήρια που να φανερώνουν ποιο ήταν το ακριβές σημείο, πιστεύει ότι με βάση την τελική θέση του αυτοκινήτου ήταν το κατά προσέγγιση ορθό. · Διευκρίνισε δε ότι η τελική θέση του αυτοκινήτου είναι το σημείο «Α1» επί του Τεκμηρίου 5 το οποίο τοποθετήθηκε στο συγκεκριμένο σημείο γιατί έτσι βρέθηκε όταν επισκέφθηκε τη σκηνή του τροχαίου δυστυχήματος. · Ότι το σημείο «Χ» απέχει από το αριστερό ασφάλτινο παγκέτο του δρόμου σύμφωνα με την πορεία του αυτοκινήτου της Εναγομένης 1,20 μέτρα και αυτό ήταν περίπου στη μέση του μπροστινού μέρους του αυτοκινήτου της Εναγομένης. · Ότι το πίσω μέρος-πλευρά, του αυτοκινήτου ΕΝΝ 329 απέχει από το αριστερό ασφάλτινο παγκέτο 0,60 μέτρα. Ο Μ.Ε.2 απαντώντας σε διευκρινιστικές ερωτήσεις του Δικαστηρίου ανέφερε: · Ότι το πρόχειρο σχέδιο στο οποίο έκανε αναφορά το έχει στην κατοχή του και το κατέθεσε εν συνεχεία και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
30. · Ότι η απόσταση του σημείου «Γ» μέχρι το σημείο «Χ» είναι 3,50 μέτρα. · Ότι τη μέτρηση για την ορατότητα την οποία βρήκε 100 μέτρα την έκανε την ημέρα του επιδίκου δυστυχήματος όταν επισκέφθηκε τη σκηνή υπό συνθήκες σκότους. Στην κυρίως εξέταση του ο Μ.Ε. 3 απαντώντας σε ερωτήσεις του συνηγόρου των Εναγόντων ανέφερε τα εξής: Ότι είναι Ιατρός Ορθοπεδικός στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου από το
31. Για την παρούσα υπόθεση ετοίμασε Ιατρική έκθεση την οποία κατέθεσε στο Δικαστήριο σαν Τεκμήριο
32. Το τι αναφέρει σε αυτήν ο Μ.Ε.3 είναι καταγεγραμμένο και δεν κρίνω σκόπιμο να το επαναλάβω αυτολεξεί στην παρούσα. Αναφορά στο περιεχόμενο αυτής θα γίνεται κατωτέρω όπου κρίνεται αναγκαίο και στο στάδιο της αξιολόγησης της μαρτυρίας. · Ότι υποτροχαντήριο κάταγμα σε ηλικιωμένο προκαλείται από βίαιη κάκωση στο άνω τριτημόριο του μηριαίου οστού η οποία μπορεί να προέλθει από πτώση ή από άμεση πλήξη - χτύπημα. Η ακινητοποίηση δε σε τραυματία με κλινοστατισμό έχει άμεση σχέση με την ηλικία διότι όσο μεγαλύτερο είναι το άτομο τόσο περισσότερο αυξάνεται η πιθανότητα λοίμωξης στο αναπνευστικό του σύστημα. · Ότι η κατάσταση του ασθενούς Παναγιώτου (αποβιώσαντα) στο αρχικό στάδιο, ήτοι κατά την εισαγωγή του στο Νοσοκομείο ήταν σχετικά καλή. Η δε ακινητοποίηση του κ. Παναγιώτου έγινε λόγω του κατάγματος που είχε υποστεί στο μηριαίο του οστό. · Ότι εικόνα λοίμωξης του αναπνευστικού συστήματος του αποβιώσαντα εμφανίστηκε δύο περίπου ημέρες μετά τον τραυματισμό του. Η λοίμωξη δε του αναπνευστικού συστήματος έχει άμεση σχέση με τον κλινοστατισμό. Στην περίπτωση του αποβιώσαντος η αιτία της λοίμωξης ήταν αποτέλεσμα του κατάγματος και της χρόνιας αναπνευστικής πνευμονοπάθειας όπως προέκυψε από το ιστορικό του ασθενούς. Η χρόνια δε αναπνευστική πνευμονοπάθεια δεν οδηγεί από μόνη της σε λοίμωξη του αναπνευστικού συστήματος. · Ότι τα υποτροχαντήρια κατάγματα συνήθως χρήζουν χειρουργικής επέμβασης όμως ο αποβιώσαντας δεν εγχειρίστηκε την ίδια ημέρα που εισήχθηκε στο Νοσοκομείο. Τούτο διότι τέτοια κατάγματα που συμβαίνουν σε ηλικιωμένα άτομα δεν χαρακτηρίζονται σαν επείγοντα περιστατικά. · Ότι η λοίμωξη του αναπνευστικού συστήματος του αποβιώσαντος δεν μπορούσε να αποτραπεί, η δε κολπική ταχυκαρδία που εμφάνισε ο αποβιώσας συνδέεται απόλυτα με την παρατηρηθείσα λοίμωξη. Όσον αφορά τι αποτέλεσμα είχε η λοίμωξη του αναπνευστικού συστήματος στο καρδιακό σύστημα του αποβιώσαντος ο Μ.Ε.3 ανέφερε ότι πιθανόν να υπάρχει σχέση της εν λόγω λοίμωξης με την καρδιακή λειτουργία. Τούτο διότι έχει σαν συνέπεια οι ανάγκες σε οξυγόνο να γίνονται περισσότερες και έτσι η καρδιά μπαίνει ή υποβάλλεται σε μεγαλύτερο έργο γι' αυτό και παρατηρήθηκε και η κολπική ταχυκαρδία στον αποβιώσαντα. Η ταχυκαρδία ήταν αποτέλεσμα της προσπάθειας της καρδίας να αναπληρώσει τις μεγαλύτερες ανάγκες του οργανισμού. · Σαν αιτία δε θανάτου του αποβιώσαντος κ. Παναγιώτου, ο Μ.Ε.3 ανέφερε ότι πιστεύει πως η βαριά κάκωση που υπέστηκε ο ασθενής, ήτοι συντριπτικό υποτροχαντήριο κάταγμα μηριαίου οστού μαζί με το βεβαρυμμένο ιατρικό ιστορικό του, ήταν αυτό που επέφερε τον θάνατο. Στην αντεξέτασή του ο Μ.Ε.3 απαντώντας σε ερωτήσεις και υποβολές της συνηγόρου της Εναγομένης ανέφερε μεταξύ άλλων και τα εξής: · Αναγνώρισε το τεκμήριο Γ για Αναγνώριση σαν την γραπτή κατάθεση του που έδωσε στην Αστυνομία και την κατέθεσε σαν τεκμήριο
33. Το τι αναφέρει σε αυτήν ο Μ.Ε.3 είναι καταγεγραμμένο και δεν κρίνω σκόπιμο να το επαναλάβω αυτολεξεί στην παρούσα. Αναφορά στο περιεχόμενο αυτής θα γίνεται κατωτέρω όπου κρίνεται αναγκαίο και στο στάδιο της αξιολόγησης της μαρτυρίας. · Ότι ο αποβιώσας εισήχθηκε στην Ορθοπεδική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου στις 11/12/05 και εξετάστηκε και από Καρδιολόγο. Ο ίδιος όμως δεν ήταν σε θέση να πει κατά πόσο ο αποβιώσας είχε υποβληθεί σε εγχείριση ανοικτής καρδίας. · Συμφώνησε ότι στο τεκμήριο 9 αναφέρει στις γραμμές 13 - 17 ότι ο αποβιώσας αντιμετώπιζε καρδιολογικό πρόβλημα, διευκρίνισε δε ότι αυτό το οποίο ανέφερε ίδιος στο Δικαστήριο στην μαρτυρία του, είναι ότι δεν θυμόταν αν είχε υποβληθεί σε επέμβαση ανοικτής καρδίας αφού τις συγκεκριμένες εξετάσεις τις έκανε ο καρδιολόγος. · Ακόμα ότι ο ίδιος δεν θυμόταν κατά πόσο κατά την διάρκεια καρδιογραφήματος ο αποβιώσας υπέστηκε ισχαιμικό επεισόδιο και έμφραγμα του μυοκαρδίου. Εκείνο το οποίο θυμόταν είναι ότι ο αποβιώσας εισήχθηκε στη μονάδα εντατικής παρακολούθησης χωρίς όμως να μπορεί να πει με σιγουριά ότι η μεταφορά του σε αυτήν έγινε όχι εξ' αιτίας πνευμονικής εμβολής, αλλά λόγω του εμφράγματος του μυοκαρδίου που υπέστηκε στις 13/12/05 και ενώ γίνονταν σε αυτόν καρδιολογικές εξετάσεις. Ακόμη ανέφερε ότι δεν μπορούσε να απαντήσει κατά πόσο πρόσωπο που υπέστη έμφραγμα του μυοκαρδίου μπορεί να οδηγηθεί σε λοίμωξη των πνευμόνων διότι αυτή η ερώτηση εμπίπτει σε άλλη ιατρική ειδικότητα. Η δε λοίμωξη των πνευμόνων είναι το ίδιο πράγμα με την λοίμωξη του αναπνευστικού συστήματος. · Ακόμη ανέφερε ότι η κολπική ταχυκαρδία είναι μία από τις επιπλοκές που παρουσιάζεται όταν κάποιος υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Συμφώνησε ακόμη ότι η λοίμωξη του αναπνευστικού συστήματος προκαλεί στον ασθενή σύγχυση όπως η νόσος αλσχάϊμερ. Επίσης ανέφερε ότι στον συγκεκριμένο ασθενή, αποβιώσαντα, εξ' αιτίας της χρόνιας αναπνευστικής πνευμονοπάθειας από την οποία έπασχε, μπορούσε να επισυμβεί οξεία αναπνευστική πνευμονοπάθεια πολύ εύκολα. · Συμφώνησε ακόμη ότι στον αποβιώσαντα διενεργήθηκε νεκροψία από ιατροδικαστή και ετοιμάστηκε σχετική ιατροδικαστική έκθεση και ότι ο ιατροδικαστής που πραγματοποίησε την νεκροψία αυτή είναι και πιο ειδικός για να εκφέρει άποψη και να πει την αιτία θανάτου. · Σε υποβολή ότι η αιτία θανάτου του αποβιώσαντος ήταν το έμφραγμα που υπέστη και η χρόνια πνευμονοπάθεια από την οποία έπασχε, απάντησε ότι δεν ήταν σε θέση να απαντήσει διότι δεν γνωρίζει αφού μπορεί να ήταν έτσι μπορεί και όχι. · Σε άλλη υποβολή ότι σύμφωνα με τον ιατροδικαστή που πραγματοποίησε την νεκροψία στην σωρό του αποβιώσαντος, αιτία θανάτου ήταν έμφραγμα του μυοκαρδίου επί εδάφους παλαιού απάντησε ότι δεν θα αμφισβητήσει την έκθεση του ιατροδικαστή. Σε διευκρινιστική ερώτηση από το Δικαστήριο ο Μ.Ε.3 απάντησε ότι ο τραυματισμός που υπέστη ο αποβιώσαντας προκάλεσε έμμεσα την επιδείνωση των άλλων προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε, ως το ιατρικό ιστορικό του. Περαιτέρω, διευκρίνισε ότι στην τέταρτη γραμμή πριν το τέλος της γραπτής του κατάθεσης Τ.9, στη δεύτερη σελίδα, αυτό το οποίο αναφέρει είναι παραμονή πυρετού. Ο Μ.Υ.1 στην κυρίως εξέταση του υιοθέτησε γραπτή του δήλωση η οποία κατατέθηκε και σημειώθηκε σαν Τεκμήριο Έγγραφο Β. Το τι αναφέρει σε αυτήν ο Μ.Υ.1 είναι καταγεγραμμένο και δεν κρίνω σκόπιμο να το επαναλάβω αυτολεξεί στην παρούσα. Αναφορά στο περιεχόμενο αυτής θα γίνεται όπου κρίνεται αναγκαίο κατωτέρω και στο στάδιο της αξιολόγησης της μαρτυρίας. Απαντώντας δε σε πρόσθετες ερωτήσεις της συνηγόρου υπεράσπισης ανέφερε ότι ο αριθμός εγγραφής του αυτοκινήτου του είναι ΕΒΜ 769 και ότι η γυναίκα που κτύπησε τον αποβιώσαντα βρισκόταν στην αίθουσα του Δικαστηρίου και είναι η κα Βρυώνα Χριστούδια - Εναγόμενη. Στην αντεξέταση του ο Μ.Υ.1 απαντώντας σε ερωτήσεις και υποβολές του συνηγόρου των Εναγόντων ανέφερε μεταξύ άλλων και τα εξής: · Ότι στις 11/12/2005 οδηγούσε στη Λεωφόρο Δημοκρατίας και μπροστά του οδηγείτο ένα γκρίζο σαλούν αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΝΝ
34. · Σε ερώτηση δε αν μπροστά από το αυτοκίνητο ΕΝΝ 329 οδηγείτο τουλάχιστον ένα άσπρο αυτοκίνητο κινούμενο στην ίδια κατεύθυνση, απάντησε ότι μπροστά από το ΕΝΝ 329 δεν οδηγείτο άλλο αυτοκίνητο. Αυτή δε την απάντηση επαναβεβαίωσε με ρητό και κατηγορηματικό τρόπο. Επίσης διευκρίνισε ότι πίσω του υπήρχαν πολλά αυτοκίνητα όμως δεν τα μέτρησε και τούτο διότι δεν είχε κανένα λόγο να τα μετρήσει. · Ότι αυτός και το προπορευόμενο από το αυτοκίνητο του όχημα, εκινούντο με ταχύτητα 25-30 χιλιόμετρα ανά ώρα. · Ότι χρησιμοποιούσε συχνά την Λεωφόρο Δημοκρατίας και ότι σχολείο την ημέρα του επίδικου δυστυχήματος υπήρχε σε απόσταση 150-200 μέτρα από το σημείο του δυστυχήματος. Διευκρίνισε δε ότι μετά το δυστύχημα κτίστηκε νέο γυμνάσιο που είναι ακριβώς στο σημείο που έγινε το δυστύχημα, τότε όμως δεν υπήρχε. · Ότι κατά το χρόνο του επιδίκου δυστυχήματος δεν υπήρχαν κοντά στο σημείο σύγκρουσης γήπεδα, διευκρινίζοντας ότι μετά το δυστύχημα έγιναν γήπεδα. · Ότι κατά το χρόνο του δυστυχήματος υπήρχε ένα κτίριο σε απόσταση πάνω από 200 μέτρα από το σημείο σύγκρουσης στο οποίο πήγαινε κόσμος για να γυμνάζεται. · Ότι κοντά στο σημείο σύγκρουσης πάνω στον κύριο δρόμο δεν υπήρχε περίπτερο, το δε κτίριο της εταιρείας Χ"Δημοσθένους βρισκόταν στο μέσο της απόστασης μεταξύ του σημείου σύγκρουσης και του γυμναστηρίου, δηλαδή σε απόσταση περίπου 100 μέτρων από το σημείο σύγκρουσης. · Ότι υπήρχαν καταστήματα στο δρόμο όμως αυτά ήταν στο κτίριο της εταιρείας Χ"Δημοσθένους δηλαδή σε απόσταση περίπου 100 μέτρα από το σημείο σύγκρουσης. Διευκρίνισε δε ότι απέναντι από το σημείο σύγκρουσης δεν υπήρχε κανένα κατάστημα. · Ότι η Λεωφόρος Δημοκρατίας είναι δρόμος με αρκετή τροχαία κίνηση, ευθύς και κατά τον επίδικο χρόνο ήταν διπλής κατεύθυνσης ενώ μετά έγινε τετραπλής. Η επιφάνεια δε του δρόμου είναι ασφάλτινη. · Σε υποβολή ότι σύμφωνα με την κατεύθυνση του η ορατότητα του προς το σημείο σύγκρουσης ήταν 100 μέτρα διαφώνησε και διευκρίνισε ότι η ορατότητα του ήταν 25-30 μέτρα. Από τα 5-6 μέτρα όμως που ήταν πίσω από το προπορευόμενο αυτοκίνητο η ορατότητα του ήταν 5-6 μέτρα και τούτο διότι ο δρόμος δεν είχε καθόλου φωτισμό εκεί που ήταν, ήταν με τα φώτα των αυτοκινήτων. · Σε ερώτηση γιατί στη γραπτή του δήλωση Τεκμήριο Έγγραφο Β αναφέρει ότι «ο φωτισμός δεν ήταν καλός» δηλαδή ότι υπήρχε φωτισμός στο δρόμο και αν συμφωνεί με αυτό, απάντησε ότι ήταν πολύ ανεπαρκής ήτοι υπήρχε ένας λαμπτήρας κάθε 100 μέτρα τότε διότι ήταν μέσα στις προσφορές που θα κατασκευαζόταν ο δρόμος. Σε ερώτηση δε γιατί όταν ρωτήθηκε προηγουμένως είπε ότι δεν υπήρχε καθόλου φωτισμός απάντησε ότι ήταν τόσο λίγος όπως που να μην υπήρχε. · Σε υποβολή ότι ο φωτισμός που υπήρχε στο μέρος του επιδίκου δυστυχήματος ήταν ικανοποιητικός διαφώνησε. · Ότι λίγα δευτερόλεπτα πριν να συμβεί η σύγκρουση του αυτοκινήτου της Εναγόμενης με τον πεζό, είχε θέσει σε λειτουργία το δεξί δείκτη πορείας του (τραφικέϊτορ) για να προσπεράσει. Διευκρίνισε δε ότι ναι μεν είχε πατήσει το πετάλ του πετρελαίου για να αναπτύξει ταχύτητα όμως η απόσταση που είχε με το αυτοκίνητο ΕΝΝ 329 μειώθηκε πολύ λίγο διότι δεν είχε πατήσει φουλ το πετάλ. · Ότι όταν είχε θέσει σε λειτουργία τον δεξιό δείκτη πορείας του (τραφικέϊτορ) για να προσπεράσει το προπορευόμενο του αυτοκίνητο είδε τον γέροντα (αποβιώσαντα) που διασταύρωνε το δρόμο και επισυνέβη η σύγκρουση, ο ίδιος εκείνη την στιγμή ευρισκόταν στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου που τον κτύπησε. Μετά που τον κτύπησε προσπέρασε το αυτοκίνητο και προχώρησε μπροστά από αυτό και σταμάτησε. · Ότι πριν την στιγμή της σύγκρουσης δεν έβλεπε στην δεξιά πλευρά του δρόμου ούτε και είχε προλάβει να εξέλθει από την λωρίδα κυκλοφορίας του για να προσπεράσει το προπορευόμενο όχημα. Διευκρίνισε δε ότι πλησίασε το προπορευόμενο του όχημα, ήταν στην ίδια ευθεία μαζί του όμως δεν βγήκε δεξιά, διαφωνώντας έτσι με σχετική υποβολή που του έγινε. · Ότι την ώρα που ήταν έτοιμος να προσπεράσει το προπορευόμενο του όχημα από την απέναντι κατεύθυνση δεν έρχοντο αυτοκίνητα διότι αν ερχόντουσαν δεν θα μπορούσε να προσπεράσει. · Απαντώντας σε σχετική ερώτηση ανέφερε ότι κλάσματα δευτερολέπτου πριν να συμβεί το ατύχημα έβλεπε ολόκληρο το δρόμο μπροστά του γιατί το δικό του αυτοκίνητο ήταν πιο ψηλό από το αυτοκίνητο που οδηγούσε η Εναγόμενη. Επίσης μπορούσε να βλέπει και δεξιά του και αριστερά του διότι ο δρόμος δεν είχε μεγάλο πλάτος, την στιγμή δε που επρόκειτο να προσπεράσει είχε ελέγξει από όλους τους καθρέφτες του και είχε δει ότι πίσω του ακολουθούσαν και άλλα αυτοκίνητα. · Ότι τον γέροντα (αποβιώσαντα) τον είδε να διασταυρώνει και να φθάνει μπροστά από το αυτοκίνητο το οποίο τον κτύπησε. Τον είδε δε που άρχισε να διασταυρώνει από το συγκεκριμένο σημείο που έγινε η σύγκρουση. Όμως δεν γνώριζε αν ήταν ένα μέτρο ή μισό μέτρο την ώρα που κτυπήθηκε μέσα στο δρόμο. · Σε ερώτηση αν αυτό που αναφέρει στην πέμπτη γραμμή πριν από το τέλος της τρίτης παραγράφου στην γραπτή του δήλωση Τεκμήριο Έγγραφο Β, είναι αυτό το οποίο ο ίδιος συμπέρανε, απάντησε ότι το συμπέρασμα βγαίνει από μόνο του διότι αν ο αποβιώσαντας είχε κοιτάξει δεξιά του πριν να αρχίσει να διασταυρώνει δεν θα εισέρχετο εντός του δρόμου και να πάει να κτυπήσει πάνω στο αυτοκίνητο της Εναγόμενης. · Σε σχετική ερώτηση διαφώνησε ότι η Εναγόμενη έκανε ελιγμό προς τα αριστερά για να αποφύγει να κτυπήσει τον αποβιώσαντα αφού δεν είδε το αυτοκίνητο της να κάνει τέτοιο ελιγμό. · Ότι την τελική θέση του αυτοκίνητου της Εναγομένης την καθόρισε η αστυνομία αλλά δεν μπορούσε να γνωρίζει γιατί το αυτοκίνητο της βρέθηκε και τοποθετήθηκε στην τελική του θέση όπως φαίνεται στο Τεκμήριο
35. · Σε υποβολή ότι η Εναγόμενη δεν χρησιμοποίησε τα φρένα της προτού συγκρουστεί με τον αποβιώσαντα, απάντησε ότι το αυτοκίνητο της οδηγείτο πολύ αργά και γι' αυτό λόγω της χαμηλής της ταχύτητας όταν χρησιμοποιήθηκαν τα φρένα για να σταματήσει δεν άφησε σημάδια στο δρόμο. Διευκρίνισε δε ότι ακριβώς επειδή πήγαινε πολύ σιγά αποφάσισε να προσπεράσει το συγκεκριμένο αυτοκίνητο, όμως δεν γνωρίζει ο ίδιος αφού δεν ήταν μέσα στο αυτοκίνητο αυτό, αν πριν κτυπήσει τον αποβιώσαντα η Εναγόμενη χρησιμοποίησε τα φρένα του αυτοκινήτου της. Στην επανεξέταση του σε διευκρινιστική ερώτηση από την συνήγορο υπεράσπισης απάντησε ότι για τον ίδιο η λέξη «ελιγμός» όπως την αντιλαμβάνεται, σημαίνει να προσπαθήσει κάποιος να αποφύγει το δυστύχημα. Σε διευκρινιστικές δε ερωτήσεις από το Δικαστήριο απάντησε ότι πριν να αρχίσει να δείχνει με τον δεξιό δείκτη πορείας του (τραφικέϊτορ), έβλεπε μπροστά του ολόκληρο το δρόμο ακόμα και τον δρόμο μπροστά από το προπορευόμενο του αυτοκίνητο. Επίσης ότι τον πεζό αποβιώσαντα δεν τον είδε καθόλου πριν να μπει μέσα στο δρόμο. Επίσης ότι η οδηγός του ENN 329 ήταν η Εναγόμενη που ευρίσκετο στην αίθουσα του Δικαστηρίου την οποία και υπέδειξε. H Εναγόμενη η οποία κατέθεσε ως Μ.Υ.2, στην κυρίως εξέταση της κατέθεσε γραπτή δήλωση της η οποία σημειώθηκε Τεκμήριο Έγγραφο Γ, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε πλήρως σαν μέρος της κυρίως εξέτασης της. Το τι αναφέρει σε αυτήν η Εναγόμενη είναι καταγεγραμμένο και δεν κρίνω σκόπιμο να το επαναλάβω αυτολεξεί στην παρούσα. Αναφορά στο περιεχόμενο αυτής θα γίνεται κατωτέρω όπου κρίνεται αναγκαίο και στο στάδιο της αξιολόγησης της μαρτυρίας. Περαιτέρω απαντώντας σε ερώτηση της συνηγόρου υπεράσπισης πως ήταν ο φωτισμός στο σημείο και κατά το χρόνο που έγινε το επίδικο δυστύχημα, απάντησε ότι αυτός ήταν αδύνατος. Στην αντεξέταση της απαντώντας σε ερωτήσεις και υποβολές του συνηγόρου των Εναγόντων ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής: · Ότι ο ηλικιωμένος που κτύπησε με το αυτοκίνητο της ονομαζόταν Παναγιώτης. · Συμφώνησε σε υποβολή ότι κοντά στο σημείο σύγκρουσης δεν υπάρχει διάβαση πεζών. · Ότι κοντά στο σημείο σύγκρουσης, κατά τον επίδικο χρόνο, δεν υπήρχε σχολείο. Ένα σχολείο Λύκειο, ήταν πιο πάνω, πιο ψηλά από το σημείο σύγκρουσης και δεν ήταν κοντά σε αυτό, αλλά δεν ήταν δε σε θέση να γνωρίζει ότι δίπλα υπήρχαν γήπεδα. · Σε υποβολή ότι κοντά στο σημείο σύγκρουσης υπήρχε πολυώροφο κτίριο - γραφεία, της εταιρείας Χ"Δημοσθένους, απάντησε ότι το εν λόγω κτίριο ήταν πολύ μακριά από το σημείο του δυστυχήματος όμως δεν ήταν σε θέση να πει σε πόση απόσταση. · Συμφώνησε ότι σε απόσταση 200 μέτρων περίπου από το σημείο σύγκρουσης υπήρχε κτίριο που λειτουργούσε σαν γυμναστήριο και ότι κοντά στο μέρος του δυστυχήματος υπήρχε ένα περίπτερο μόνο. · Ότι κατά τον επίδικο χρόνο δεν υπήρχαν πολλά αυτοκίνητα στο δρόμο που έγινε το δυστύχημα. · Ότι στη Λεωφόρο Δημοκρατίας από το σημείο που ελέγχεται με φώτα τροχαίας μέχρι τον κυκλικό κόμβο του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου ο δρόμος ήταν ευθύς και ήταν κατά τον επίδικο χρόνο διπλής κατεύθυνσης και άσφαλτος. · Ότι το πεδίο ορατότητας στον δρόμο από το σημείο που έστριψε στα φώτα τροχαίας μέχρι το σημείο σύγκρουσης ήταν 60-70 μέτρα. · Ότι κοντά στο σημείο του δυστυχήματος δεν υπήρχε καθόλου οδικός φωτισμός και όταν ανέφερε ότι αυτός ήταν αδύνατος, αυτό που εννοούσε ήταν ότι δεν είχε καθόλου φως και ήταν σκοτάδι. Σε ερώτηση δε αν η τελική της θέση ήταν ότι κατά τον επίδικο χρόνο ήταν σκοτάδι ή ότι υπήρχε αδύνατος φωτισμός απάντησε ότι είναι το ίδιο, είτε υπήρχε φως είτε ο φωτισμός ήταν αδύνατος είναι το ίδιο πράγμα. · Σε υποβολή ότι στο σημείο σύγκρουσης κατά τον επίδικο χρόνο ο οδικός φωτισμός ήταν ικανοποιητικός απάντησε ότι δεν υπήρχε οδικός φωτισμός εκεί. · Ότι αμέσως πριν τη στιγμή της σύγκρουσης μπροστά της προπορευόταν ένα αυτοκίνητο και πίσω της την ακολουθούσαν δύο με τρία. · Ότι η απόσταση που είχε όταν ακολουθούσε το προπορευόμενο της όχημα από αυτό ήταν 2-3 μέτρα. Σε ερώτηση πόση ήταν η απόσταση του προπορευόμενου της οχήματος κατά τη στιγμή της σύγκρουσης ήτοι αν ήταν 3 ή 5 μέτρα, όπως αναφέρει στην γραπτή της δήλωση, απάντησε ότι δεν μπορούσε να προσδιορίσει αν ήταν 3 ή 5 μέτρα, ήταν 3 έως 5 μέτρα. · Ότι η ταχύτητα της πριν τη στιγμή της σύγκρουσης ήταν 20-30 χιλιόμετρα, ταχύτητα με την οποία πιθανόν να κινείτο και το προπορευόμενο της όχημα. Σε σχετική ερώτηση απάντησε ότι ήταν παρούσα στην αίθουσα του Δικαστηρίου όταν έδιδε μαρτυρία ο Μ.Υ.1 και τον άκουσε που είχε αναφέρει ότι ακολουθούσε το όχημα της και εξεδήλωσε την πρόθεση του να την προσπεράσει. Όμως η ίδια δεν αντιλήφθηκε λίγες στιγμές πριν την σύγκρουση με τον πεζό, την πρόθεση του οχήματος που την ακολουθούσε για να την προσπεράσει και ότι δεν θυμόταν λίγες στιγμές πριν τη σύγκρουση με τον πεζό αν από απέναντι της ερχόντουσαν αυτοκίνητα. · Επίσης σε σχετική ερώτηση απάντησε ότι δεν μπορούσε να γνωρίζει και δεν γνώριζε αν πριν τη σύγκρουση του αυτοκινήτου της με τον πεζό, το όχημα που την ακολουθούσε είχε επιταχύνει. · Σε υποβολή ότι την πρώτη φορά που πρωτοείδε τον πεζό να στέκεται ξαφνικά μπροστά της αυτός ήταν σε σημείο που βρισκόταν στη μέση της λωρίδας κυκλοφορίας της, συμφώνησε, η δε απόσταση που απείχε από αυτήν όταν είδε τον πεζό, ήταν 2 περίπου μέτρα. · Συμφώνησε πως όταν κατηγορήθηκε έδωσε την απάντηση που κατέγραψε ο μάρτυρας αστυφύλακας Ματθαίου στο Τεκμήριο
36. · Σε υποβολή ότι όταν αντιλήφθηκε τον πεζό να στέκεται μπροστά από το αυτοκίνητο της έκανε ελιγμό αριστερά για να τον αποφύγει απάντησε αρνητικά. Όταν δε της υπεδείχθη στο Τεκμήριο 5 η τελική θέση του αυτοκινήτου της μετά το δυστύχημα και κατά πόσο συμφωνά με αυτή, απάντησε ότι δεν συμφωνά και ότι δεν ήταν αυτή η τελική της θέση. · Όταν της υπεδείχθη όμως το Τεκμήριο 7 και ερωτήθηκε αν φέρει την υπογραφή της απάντησε καταφατικά. Σε ερώτηση δε αν της υπεδείχθη και υπόγραψε το πρόχειρο σχέδιο όπως άλλωστε αναφέρει στη δεύτερη σελίδα της γραπτής της δήλωσης (Τεκμήριο Έγγραφο Β), και ότι συμφώνησε πως αυτό ήταν ορθό προτού το υπογράψει, διαφοροποιώντας την αρχική της θέση, απάντησε ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί κατά πόσο το αυτοκίνητο της ήταν στη θέση που δείχνει το εν λόγω τεκμήριο. · Σε υποβολή ότι δεν υπήρχαν ίχνη τροχοπέδησης του αυτοκινήτου της στη σκηνή συμφώνησε, διευκρινίζοντας ότι πάτησε μεν τα φρένα της αλλά ο πεζός ήταν πολύ κοντά από αυτή. · Σε υποβολή ότι ο πεζός όταν κτυπήθηκε από το αυτοκίνητο της υπέστη συντριπτικό υποτροχαντήριο κάταγμα απάντησε ότι γνωρίζει πως αυτός έσπασε το πόδι του. · Σε ερώτηση αν επιμένει στη θέση που διατυπώνει στη γραπτή της δήλωση ότι κτύπησε με το αυτοκίνητο της πολύ ελαφρά τον πεζό απάντησε καταφατικά. Στην επανεξέταση της απαντώντας σε διευκρινιστικές ερωτήσεις της συνηγόρου της ανέφερε τα εξής: · Ότι το Λύκειο Γ΄ για το οποίο ανέφερε ότι είναι πάνω ψηλά, δεν βρίσκεται στον ίδιο δρόμο που έγινε το δυστύχημα αλλά σε παράλληλο δρόμο. · Ότι ναι μεν ανέφερε πως το πεδίο ορατότητας της στο δρόμο προς το σημείο σύγκρουσης μετά που έστριψε ήταν 60-70 μέτρα, όμως επειδή είχε μπροστά της αυτοκίνητο που προπορευόταν δεν μπορούσε να δει 60-70 μέτρα. Σε διευκρινιστικές ερωτήσεις που της υποβλήθηκαν από το Δικαστήριο απάντησε: · Ότι δεν υπήρχαν καθόλου λαμπτήρες οδικού φωτισμού - στύλοι, στο μέρος της σύγκρουσης. · Ότι όταν υπέγραψε το πρόχειρο σχέδιο που της υπέδειξε ο Μ.E.2 είχε συμφωνήσει με τη θέση που τοποθέτησε το όχημα της σαν την τελική του θέση, απάντησε ότι δεν θυμόταν. · Ότι προχωρώντας ευθεία μετά το σημείο σύγκρουσης, κατά τον επίδικο χρόνο δεν υπήρχε Λύκειο-σχολείο. Μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας, οι συνήγοροι ετοίμασαν γραπτές αγορεύσεις τις οποίες κατέθεσαν στο Δικαστήριο, τις ανάγνωσαν, αντίγραφο δε αυτών έδωσαν στον αντίδικο δικηγόρο. Η γραπτή αγόρευση της δικηγόρου της Εναγόμενης σημειώθηκε σαν Έγγραφο Γ.Α.1, του δε δικηγόρου των Εναγόντων σαν Έγγραφο Γ.Α.
37. Τα όσα αναφέρουν οι δυο συνήγοροι στις γραπτές τους αγορεύσεις είναι καταγεγραμμένα, έχουν αναγνωσθεί και ληφθεί υπόψη στο σύνολο τους και δεν κρίνω σκόπιμο να επαναληφθούν αυτολεξεί στην παρούσα. Η συνήγορος της Εναγομένης εν περιλήψει στη δική της αγόρευση κάνοντας αναφορά στη μαρτυρία του Μ.Ε.2, της Εναγόμενης, Μ.Υ.2, αλλά και του Μ.Υ.1 εισηγείται ότι από αυτήν το μόνο λογικό συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί είναι ότι η εκδοχή της Εναγόμενης αναφορικά με το ζήτημα της ευθύνης, ήτοι ότι δεν έχει καμία ευθύνη στην πρόκληση του επίδικου δυστυχήματος θα πρέπει να γίνει αποδεκτή. Τούτο διότι από πλευράς Ενάγοντος δεν υπήρξε μαρτυρία για το πού βρισκόταν ο πεζός προτού αρχίσει να διασταυρώνει και σε τι κινήσεις είχε προβεί αφήνοντας έτσι τη μόνη μαρτυρία η οποία τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, ήτοι αυτή της Εναγομένης αλλά και του Μ.Υ.1, αναντίλεκτη και συνακόλουθα σαν τη μόνη που μπορεί να γίνει αποδεκτή αναφορικά με τις συνθήκες και το τι είχε προηγηθεί πριν τη σύγκρουση του αυτοκινήτου της με τον πεζό. Όσον αφορά δε την μαρτυρία του Μ.Ε.1 σε σχέση με το κατά πόσο υπήρχαν μπροστά από το αυτοκίνητο της Εναγόμενης αυτοκίνητα που εμπόδιζαν την ορατότητα της, επισημαίνει ότι ο εν λόγω μάρτυρας ο οποίος δεν ήταν αυτόπτης, σε σχετική ερώτηση απάντησε ότι δεν θυμόταν τι του είπαν οι άλλοι οδηγοί. Παρέπεμψε περαιτέρω το Δικαστήριο αναφορικά με το ζήτημα της ευθύνης σε σχετική νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Όσον αφορά το ζήτημα της εξάρτησης της συζύγου του αποβιώσαντος εισηγείται ότι το μόνο εισόδημα το οποίο είναι δικογραφημένο και για το οποίο δόθηκε αποδεκτή μαρτυρία είναι το σύνολο των δύο συντάξεων που λάμβανε ο αποβιώσας που ανήρχοντο κατά τον ουσιώδη χρόνο στο ποσό των €684,
38. Όσον αφορά το ζήτημα της είσπραξης ενοικίου από κατάστημα που λάμβανε ο αποβιώσας εισηγείται ότι αυτό δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη αφού αυτό δεν είναι δικογραφημένο. Σε σχέση με τα έξοδα δε και τις προσωπικές δαπάνες του ίδιου του αποβιώσαντα κάνοντας αναφορά στη μαρτυρία του Μ.Ε.1, επεσήμανε ότι σε σχετικές ερωτήσεις ο εν λόγω μάρτυρας απάντησε ότι δεν γνώριζε ποιους λογαριασμούς ο αποβιώσας πλήρωνε, πόσα ξόδευε για τα φάρμακα που λάμβανε για την υγεία του αλλά ούτε και τι έκανε το ποσό της σύνταξης που λάμβανε η μητέρα του, σύζυγος του αποβιώσαντα. Ακόμα για το ίδιο ζήτημα επεσήμανε ότι ο Μ.Ε.1 σε υποβολή ότι η μητέρα του δεν υπέστηκε καμία οικονομική ζημιά ή απώλεια συνεπεία του θανάτου του αποβιώσαντα συζύγου της, αυτός απάντησε ότι είναι μπερδεμένος και γι΄ αυτό ήταν δύσκολο να δώσει οποιαδήποτε απάντηση. Παραπέμποντας δε σε σχετική νομολογία είναι η τελική της εισήγηση ότι για το ζήτημα της εξάρτησης όχι μόνο δεν δόθηκε μαρτυρία ικανοποιητική αλλά πρόσθετα, επειδή το εισόδημα του αποβιώσαντος που μπορεί να γίνει αποδεκτό είναι μόνο οι δύο συντάξεις που λάμβανε, σαν τέτοιες δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη σαν εισόδημα για σκοπούς υπολογισμού της εξάρτησης δυνάμει του άρθρου 58 του Κεφ.
39. Τέλος για το ζήτημα της εξάρτησης εισηγείται η συνήγορος της Εναγόμενης, ότι λόγω της ηλικίας του αποβιώσαντα ο οποίος ήταν 74 ετών δεν δικαιολογείται οποιοδήποτε ποσό. Σε σχέση με την αιτία θανάτου του αποβιώσαντος και επικαλούμενη τη μαρτυρία του Μ.Ε.3 είναι η εισήγηση της συνηγόρου της Εναγομένης ότι ο θάνατος του αποβιώσαντος δεν προήλθε από τα τραύματα τα οποία υπέστη στο δυστύχημα αλλά λόγω επιδείνωσης του καρδιολογικού του προβλήματος παράλληλα με τα χρόνια αναπνευστικά και ψυχιατρικά προβλήματα που αυτός αντιμετώπιζε. Ακόμα εισηγείται ότι η προσπάθεια του Μ.Ε.3 να συνδέσει το θάνατο του αποβιώσαντος με τις σωματικές βλάβες που υπέστη συνεπεία του επιδίκου ατυχήματος ήταν ανεπιτυχής γιατί η θέση του αυτή έρχεται σε σύγκρουση με τα όσα αναφέρονται στο ιατρικό πιστοποιητικό που εξέδωσε ο ίδιος (Τεκμήριο 8) αλλά και στη γραπτή του κατάθεση (Τεκμήριο 9). Προς τούτο δε συνηγορεί και η απάντηση του ίδιου μάρτυρα σε σχετική ερώτηση ότι αυτός που είναι πιο ειδικός να αποφανθεί για την αιτία θανάτου του αποβιώσαντος είναι ο ιατροδικαστής, το πόρισμα του οποίου ήταν ότι αιτία θανάτου ήταν έμφραγμα του μυοκαρδίου επί εδάφους παλαιού το οποίο επίσης αποδέχθηκε. Για όλα όσα ανέφερε είναι η εισήγηση της δικηγόρου της Εναγομένης ότι η αγωγή και η αξίωση των Εναγόντων θα πρέπει να απορριφθεί με έξοδα εις βάρος τους. Στη δική του αγόρευση ο συνήγορος των Εναγόντων εν περιλήψει ανέφερε τα εξής: Επικαλούμενος τη μαρτυρία που εδόθη αναφορικά με τις συνθήκες του δυστυχήματος τόσο από πλευράς του Μ.Ε.2 αλλά και από τους Μ.Υ.1 και Μ.Υ.2, εισηγείται ότι αυτή βαρύνει αποκλειστικά την Εναγόμενη. Συγκεκριμένα επικαλούμενος αριθμό αντιφάσεων που εισηγείται ότι περιέπεσε ο Μ.Υ.1 τόσο στη δική του μαρτυρία όσο και με αυτή της Μ.Υ.2 αλλά και αντιφάσεις της Μ.Υ.2 που εντοπίζονται στη δική της μαρτυρία αλλά και με τη μαρτυρία του Μ.Υ.1 εισηγείται ότι θα πρέπει να γίνει αποδεκτή η μαρτυρία του Μ.Ε.2 αναφορικά με τις συνθήκες πρόκλησης του δυστυχήματος και την αμέλεια που επέδειξε η Εναγόμενη. Τη δε αμέλεια της Εναγόμενης εντοπίζει στα εξής: (α) Όταν κατηγορήθηκε παραδέχθηκε ότι μπορούσε να ήταν πιο προσεκτική κατά τον επίδικο χρόνο. (β) Ότι οδηγούσε σε πολύ κοντινή απόσταση από το προπορευόμενο της όχημα περιορίζοντας έτσι την δυνατότητα αντιμετώπισης προβλεπτού κινδύνου, κάτι που συνέτεινε στο να μην δει έγκαιρα τον αποβιώσαντα. (γ) Ότι ενώ βρισκόταν σε κατοικημένη περιοχή σε συνθήκες νυκτός και σε δρόμο που δεν υπήρχε διάβαση πεζών παρέλειψε να λάβει υπόψη της το ενδεχόμενο να διασταυρώνουν πεζοί το δρόμο στον οποίο κινείτο και στο σημείο σύγκρουσης. (δ) Ότι δεν οδηγούσε με τρόπο ώστε να ήταν σε θέση να ακινητοποιήσει το όχημα της σε περίπτωση κινδύνου έχοντας υπόψη το όριο της απόστασης της ορατότητας που δημιουργείτο από τα φώτα του αυτοκινήτου της. Προς ενίσχυση δε της θέσης του αναφορικά με την αποκλειστική ευθύνη της Εναγομένης παρέπεμψε το Δικαστήριο σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στο ζήτημα για τυχόν συντρέχουσα αμέλεια από τον αποβιώσαντα, είναι εισήγηση του συνηγόρου των Εναγόντων ότι η Εναγόμενη που έφερε και το βάρος απόδειξης της, απέτυχε να προσαγάγει τέτοια μαρτυρία, επικαλούμενος δε αριθμό αποφάσεων και συγγραμμάτων εισηγείται ότι δεν έχει αποδειχθεί οτιδήποτε που να συνηγορεί υπέρ της απόδοσης τέτοιας αμέλειας στον αποβιώσαντα. Ακόμη αναφορικά με το ζήτημα της συντρέχουσας αμέλειας εισηγείται ότι η παρούσα υπόθεση διαφοροποιείται από την υπόθεση Γεώργιος Πολυκράτη Κωμιάτη ν.
40. Κώστα Πολίτσου κ.α.