← Κύπρος

Ανδρέα Μιχαήλ Αρέστη κ.α. ν. Επάρχου Πάφου κ.α., Αρ. Αγωγής: 113/07, 23.12.2011

Ανδρέα Μιχαήλ Αρέστη κ.α. ν. Επάρχου Πάφου κ.α., Αρ. Αγωγής: 113/07, 23.12.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2011:A180 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Δ. Ι. Κίτσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 113/07 Μεταξύ:

  1. Ανδρέα Μιχαήλ Αρέστη εκ Λεμεσού
  2. Ευριπίδη Μιχαήλ Αρέστη εκ Λεμεσού
  3. Δήμου Μιχαήλ Αρέστη εκ Λεμεσού
  4. Αγαμέμνωνα Μιχαήλ Αρέστη εκ Νοτίου Αφρικής Εναγόντων - και -
  5. Επάρχου Πάφου εκ Πάφου
  6. ARISTO DEVELOPERS LTD εκ Πάφου Εναγομένων --------------------- Ημερομηνία: 23.12.2011 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κος Π. Παυλίδης για κους Καραπατάκης, Παυλίδης, Ερωτοκρίτου (κα Παπούτσα κατά την απόφαση) Για Εναγόμενο 1: κος Α. Χ¨Κύρου για το Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Για Εναγόμενο 2: κα Α. Κακογιάννη για κους Α. Κακογιάνη & Σία (κα Στεφάνου κατά την απόφαση) ΑΠΟΦΑΣΗ Η απαίτηση των εναγόντων στην παρούσα υπόθεση εναντίον και των δύο εναγομένων είναι για το ποσό των Λ.Κ.10.440,00 ως ειδικές ζημιές, πλέον γενικές αποζημιώσεις για οχληρία, πλέον τόκους και έξοδα. Ζητείται επίσης διάταγμα με το οποίο να διατάσσονται οι εναγόμενοι 1 και 2, όπως άρουν την οχληρία την οποία προκαλούν στα ακίνητα τους με αριθμούς εγγραφής 5857 (τεμάχιο 182) και 6015 (τεμάχιο 200) τα οποία βρίσκονται στην τοποθεσία ¨Περιβόλια¨ στην Αναρίτα της Πάφου. Ο εναγόμενος 1 ενάγεται υπό την ιδιότητα του ως αρμόδιος και/ή υπεύθυνος για την ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής όπου βρίσκονται τα ακίνητα των εναγόντων, αλλά και ως αρμόδιος για χορήγηση αδειών για διάνοιξη οικοπέδων, κατασκευής δρόμων. Ως εκ τούτου είναι υπεύθυνος βάσει της νομοθεσίας όπως κατά τη χορήγηση αδειών, μεταξύ άλλων, να λαμβάνει τέτοια μέτρα, ούτως ώστε οι πολίτες και οι περιουσίες τους να μην εκτίθενται σε κίνδυνο εξ αιτίας πλημμύρας ή να προκαλούνται ζημιές σε περιουσίες πολιτών λόγω ομβρίων υδάτων. Οι εναγόμενοι 2 ενάγονται ως εργολάβοι και/ή πρόσωπα τα οποία διεξήγαγαν κατασκευαστικά έργα αναφορικά με διαχωρισμό οικοπέδων παρακείμενων προς τα ακίνητα των εναγόντων. Ο εν λόγω διαχωρισμός έγινε με το φάκελο Δ.41/1995 και αφορούσε τα τεμάχια 183/1 και 183/
  7. Είναι ο ισχυρισμός των εναγόντων ότι λόγω αμέλειας και/ή πλημμελούς και/ή λανθασμένου σχεδιασμού και/ή λόγω ελλείψεως και/ή μη ικανοποιητικής ύπαρξης συστημάτων αποχέτευσης των όμβριων υδάτων και/ή λόγω καταργήσεως αργακιού το οποίο ήταν η φυσική ροή των όμβριων υδάτων, όλα σχεδόν τα όμβρια ύδατα κατά τις βροχοπτώσεις που σημειώθηκαν κατά ή περί τις 13.10.2006 στην ευρύτερη περιοχή της Αναρίτας κατέληξαν εντός των κτημάτων τους με αποτέλεσμα να προκληθούν ειδικές ζημιές τις οποίες αξιώνουν με την παρούσα αγωγή. Στην έκθεση απαίτησης παρατίθενται λεπτομέρειες αμέλειας τόσο του εναγόμενου 1 όσο και των εναγομένων 2, καθώς επίσης παρατίθενται λεπτομέρειες των ισχυριζόμενων ειδικών ζημιών. Επιπλέον οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι παρά τις πολλαπλές οχλήσεις των εναγόντων για άρση της οχληρίας την οποία οι εναγόμενοι δημιούργησαν, οι τελευταίοι δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένοι να πράξουν οτιδήποτε προς άρση αυτής, με αποτέλεσμα οι ενάγοντες να συνεχίζουν να υφίστανται τις ζημιές και η περιουσία τους να είναι εκτεθειμένη σε κίνδυνο. Με την υπεράσπιση του ο εναγόμενος 1 πέραν του ότι αρνείται την απαίτηση των εναγόντων, ισχυρίζεται ότι όλες οι εργασίες που σχετίζονται με τα έργα που έγιναν για το διαχωρισμό των οικοπέδων, στηρίχθηκαν σε εξασφάλιση άδειας διαχωρισμού από αρμόδιο όργανο και επειδή τηρήθηκαν οι όροι της άδειας ακολούθως εκδόθηκε τελικό πιστοποιητικό έγκρισης. Δεν υπήρχε ισχυρίζεται οποιαδήποτε αμέλεια ή λανθασμένος σχεδιασμός, ο δε προγραμματισμός των συστημάτων αποχέτευσης ήταν ο ενδεδειγμένος. Ο εναγόμενος 1 έθεσε όρους στην άδεια διαχωρισμού και οι εναγόμενοι 2 προέβηκαν σε κατασκευή υπόγειου οχετού διαμέτρου 800 χιλιοστών ο οποίος επιθεωρήθηκε από το Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων και το Τμήμα Δημοσίων Έργων. Επιπρόσθετα το Κοινοτικό Συμβούλιο Αναρίτας προέβηκε σε προσθήκη υπόγειου οχετού 800 χιλιοστών δίπλα ακριβώς από το οχετό που κατασκεύασαν οι εναγόμενοι 2, ο οποίος προβλέπεται να ενωθεί με το αποχετευτικό σύστημα του παρακαμπτήριου δρόμου προς το ΚΕΝ Αναρίτας. Διαζευκτικά των πιο πάνω ο εναγόμενος 1 ισχυρίζεται οι όποιες ζημιές τυχόν υπέστηκαν οι ενάγοντες αυτές είναι εξογκωμένες και υπερβολικές, θέτει δε αυτούς σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών τους. Επιπρόσθετα των πιο πάνω ο εναγόμενος 1 ισχυρίζεται ότι εάν ήθελε αποδειχθεί ότι προκλήθηκε ζημιά στους ενάγοντες, αυτή ήταν προϊόν απρόβλεπτης και/ή μη συνηθισμένης καταρρακτώδους βροχής και/ή φυσικού φαινομένου πέραν των αναμενόμενων ανθρωπίνων δυνατοτήτων (Act of God). Στην υπεράσπιση τους οι εναγόμενοι 2 επίσης αρνούνται ότι υπέχουν οποιαδήποτε ευθύνη για ζημιές που τυχόν υπέστηκαν οι ενάγοντες, αναφέρουν δε πως αυτοί προχώρησαν στα κατασκευαστικά έργα διαχωρισμού των οικοπέδων τους με βάση άδεια από τις αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους, τήρησαν δε όλους τους όρους οι οποίοι τέθηκαν και ως εκ τούτου εξασφάλισαν τελικό πιστοποιητικό έγκρισης του διαχωρισμού και προηγουμένως λήφθηκαν υπόψη οι απόψεις διαφόρων αρμοδίων τμημάτων όπως ο Έπαρχος Πάφου, το Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων, το Τμήμα Δημοσίων Έργων, η Πυροσβεστική Υπηρεσία, η Αρχή Ηλεκτρισμού και η Αρχή Τηλεπικοινωνιών. Ειδικότερα οι εναγόμενοι 2 ισχυρίζονται πως η τοποθέτηση υπόγειου οχετού 800 χιλιοστών αρχικά από αυτούς ήταν ικανοποιητική για τη λειτουργία συστήματος αποχέτευσης ομβρίων υδάτων, επιπλέον όμως τοποθετήθηκε πρόσθετος οχετός από το κοινοτικό Συμβούλιο Αναρίτας δίπλα από αυτόν που έθεσαν αυτοί αρχικά. Οποιεσδήποτε ζημιές στους ενάγοντες δεν έχουν την έκταση και το βαθμό που οι τελευταίοι τους αποδίδουν, ως εκ τούτου τους καλούν σε αυστηρή απόδειξη. Προσαχθείσα μαρτυρία: Για την απόδειξη της απαίτησης τους οι ενάγοντες παρουσίασαν οκτώ

(8)μάρτυρες. Κατέθεσαν και δύο
(2)μάρτυρες για υπεράσπιση του εναγόμενου 1 και ένας
(1)μάρτυρας προς υπεράσπιση των εναγομένων
  1. Κατά την ακροαματική διαδικασία κατατέθηκαν ως τεκμήρια τα πιο κάτω έγγραφα: Τεκμήριο 1(α)-(ι) Δέσμη από 9 φωτογραφίες Τεκμήριο 2 Αντίγραφο επιστολής με τίτλο ¨Θέμα: Κατάργηση αργακιού¨ Τεκμήριο 3 Έκθεση Δημήτρη Κωνσταντίνου, Μ.Ε.2 Τεκμήριο 4 Έκθεση - Υδρολογική μελέτη από A.CH.ENVIRO CONSULT LTD, στην οποία αναφέρθηκε ο Μ.Ε.3 Τεκμήριο 5 Δέσμη από 8 φωτογραφίες Τεκμήριο 6 Απόφαση Υπουργικού Συμβουλίου ημερομηνίας 03.09.
  2. Τεκμήριο 6(α) Επίσημο Κτηματολογικό Σχέδιο, το οποίο είναι επισυνημμένο επί του Τεκμηρίου 6 Τεκμήριο 7 Επίσημο εν χρήσει σχέδιο του Κτηματολογίου Τεκμήριο 8(α)-(κ) Δέσμη εγγράφων στα οποία αναφέρθηκε ο Μ.Υ.1 για τον Εναγόμενο 1 Τεκμήριο 9 Επιστολή ημερομηνίας 10.1.2005 Τεκμήριο 10 Πιστοποιητικό έγκρισης με αριθμό 015643 Τεκμήριο 11 Επιστολή ημερομηνίας 21.06.2004 από Δημόσια Έργα προς Έπαρχο Πάφου Τεκμήριο 12 Άδεια διαχωρισμού οικοπέδων με αριθμό 02754 Τεκμήριο 13 Έγγραφο με τίτλο ¨Γνωστοποίηση Χορηγήσεως Πολεοδομικής Άδειας με επισυναπτόμενους όρους και σχεδιάγραμμα¨ Τεκμήριο 14 Επιστολή ημερομηνίας 16.12.2004 από Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό Πάφου Τεκμήριο 15 Επιστολή ημερομηνίας 16.12.2004 από Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου Τεκμήριο 16 Επιστολή ημερομηνίας 11.01.2005 από Επαρχιακό Μηχανικό Δημοσίων Έργων Πάφου Μ.Ε.1 κατέθεσε ο ενάγοντας 2, είναι ως ανέφερε ηλικίας 64 ετών και είναι συνιδιοκτήτης, μαζί με τους υπόλοιπους ενάγοντες οι οποίοι είναι αδέλφια του, των τεμαχίων 182 και 200 τα οποία βρίσκονται στο χωριό Αναρίτα της Πάφου. Τα εν λόγω ακίνητα ήταν πριν το 2006 επίπεδα με γόνιμο έδαφος, υπήρχαν φυτεμένα μέσα δέντρα, ήτοι αμυγδαλιές, ελιές, συκιές, μία πορτοκαλιά και μία μηλιά. Παρ΄ όλο ότι κατάγεται από την Αναρίτα, ζει στη Λεμεσό προ πολλών ετών. Τον Οκτώβριο του 2006 του τηλεφώνησε η μητέρα του, η οποία σήμερα έχει αποβιώσει, ότι λόγω νεροποντής είχαν εισέλθει νερά της βροχής στα πιο πάνω ακίνητα και προκλήθηκαν ζημιές. Την επόμενη ημέρα επισκέφθηκε τα ακίνητα, είδε ότι προκλήθηκαν ζημιές και ειδοποίησε την Κοινοτική Αρχή του χωριού, όντως υπήρξε επίσκεψη από μέλη της Αρχής και ακολούθως τραβήκτηκαν φωτογραφίες (Τεκμήριο 1) από το γαμβρό του. Η θέση του είναι πως η αιτία που προκλήθηκαν ζημιές στα ακίνητα των εναγόντων ήταν η κατάργηση δημόσιου αργακιού που υπήρχε, η οποία κατάργηση προήλθε κατά την κατασκευή έργων διαχωρισμού οικοπέδων από τους εναγομένους
  3. Το αργάκι το οποίο καταργήθηκε ήταν πιο χαμηλό από τα κτήματα του, ενώ τώρα ο νέος δρόμος που έγινε είναι πιο ψηλά από αυτά, το δε αργάκι σε κάποια σημεία είχε βάθος 2.5 - 3 μέτρα και 4 μέτρα περίπου πλάτος ενώ τοποθετήθηκε οχετός μόνο 80 εκατοστών. Απ΄ ότι θυμόταν ουδέποτε στο παρελθόν, πριν δηλαδή την κατάργηση του αργακιού και τα έργα διαχωρισμού οικοπέδων, υπήρξε ανάλογο φαινόμενο ή ζημιές στα κτήματα του. Αποδέχθηκε ότι όντως τοποθετήθηκε πρόσθετος οχετός διαμέτρου 80 εκατοστών από το Κοινοτικό Συμβούλιο Αναρίτας, κοντά στον οχετό που τοποθέτησαν οι εναγόμενοι
  4. Μ.Ε.2 κατέθεσε ο Δημήτρης Κωνσταντίνου, συνταξιούχος σήμερα, είναι απόφοιτος πτυχίου Γεωπονικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και κάτοχος μεταπτυχιακού στις Η.Π.Α. Από το 1965 μέχρι το 2000 εργάστηκε στο Υπουργείο Γεωργίας και αφυπηρέτησε ως Ανώτερος Γεωργικός Λειτουργός, απέκτησε δε μεγάλη εμπειρία σε γεωργικά θέματα. Κατόπιν οδηγιών των εναγόντων μετέβηκε στις 18.10.2006 στα κτήματα τους, τεμάχια 182 και 200, στην Αναρίτα. Μαζί του ήταν και ο ενάγοντας 2, αφού προέβηκε σε μετρήσεις και καταγραφές στη συνέχεια ετοίμασε την εκτίμηση του. Η ποσότητα χώματος η οποία χρειάζεται για αποκατάσταση των κτημάτων στην προτέρα τους κατάσταση είναι 1360 κυβικά μέτρα. Εξήγησε πώς κατέληξε στις διάφορες αξίες για το κόστος μεταφοράς του χώματος, για την αξία αυτού αλλά και για τα εργατικά. Όσον αφορά στην αξία των δύο ελαιόδεντρων αυτή την καθόρισε αφού έλαβε υπόψη ελαιόδεντρα που υπήρχαν εντός των ακινήτων της ίδιας ανάπτυξης με αυτά που δεν είχαν επηρεασθεί από τη βροχόπτωση. Μ.Ε.3 ήταν ο Ανδρέας Χαραλάμπους, είναι πολιτικός μηχανικός με ειδίκευση στα υδραυλικά έργα διαχείρισης ύδατος, αποχετευτικών ομβρίων και λυμάτων. Προέβηκε σε επιτόπια επίσκεψη στα κτήματα των εναγόντων μετά τις 13.10.2006 αφού είδε την υφιστάμενη κατάσταση, και έλαβε υπόψη τα υψόμετρα του υφιστάμενου δρόμου, μελέτησε δε τη λεκάνη απορροής των ομβρίων υδάτων που καταλήγουν στο σημείο το οποίο βρίσκονται τα ακίνητα των εναγόντων, ετοίμασε σχετική έκθεση (Τεκμήριο 4) χρησιμοποιώντας τις γνώσεις και την εμπειρία του. Συμπέρασμα του είναι ότι ο οχετός που τοποθετήθηκε για εισδοχή των ομβρίων υδάτων δεν ήταν ικανοποιητικός, γι΄ αυτό στις 13.10.2006 υπερχείλισε και προκλήθηκαν ζημιές στα ακίνητα των εναγόντων. Μ.Ε.4 ήταν ο γαμβρός του ενάγοντα, Χριστόφορος Μονιάτης, είναι αρχιτέκτονας τοπίου, η μαρτυρία του επικεντρώνεται στη λήψη φωτογραφιών (Τεκμήριο 1) οι οποίες απεικονίζουν κατά κύριο λόγο τα ακίνητα των εναγόντων και τη γύρω κοντινή περιοχή, τις επόμενες μέρες μετά τη βροχόπτωση στις 13.10.
  5. Μ.Ε.5, 7 και 8 αντίστοιχα, ήταν η Ασπασία Μιλτιάδους, μόνιμος κάτοικος Αναρίτας σε κατοικία η οποία ανεγέρθηκε από αυτήν σε οικόπεδο το οποίο προέκυψε από το διαχωρισμό οικοπέδων που έγινε από τον εναγόμενο 2, ο Λάκης Λεμονιάτης επίσης κάτοικος Αναρίτας και κατά το έτος 1989-2000 κοινοτάρχης του χωριού, και ο Ανδρέας Χαραλάμπους ο οποίος διετέλεσε γραμματέας της ΣΠΕ Αναρίτας και από το 1990 έως το 2000 μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου του χωριού. Η μαρτυρία τους επικεντρώνεται στο ότι υπήρξε έντονη βροχή κατά τις 13.10.2006, αλλά και πρόκληση ζημιών στα ακίνητα των εναγόντων, ως επίσης ότι στο παρελθόν, και δη πριν την κατάργηση δημοσίου αργακιού το οποίο υπήρχε στην περιοχή, ουδέποτε υπήρξε τέτοιο φαινόμενο υπερχείλισης νερού και κατάληξης του στα ακίνητα των εναγόντων. Μ.Ε.6 κατέθεσε ο Νίκος Βρυώνη, είναι κτηματολογικός γραφέας στον Κλάδο Διαχείρισης Κρατικής Γης στο Κτηματολόγιο Πάφου. Η μαρτυρία του αρχικά κατευθύνθηκε στην απόδειξη της κυριότητας των τεμαχίων 182 και 200 από τους ενάγοντες, στοιχείο το οποίο όμως αποδέχθηκαν με δήλωση τους οι συνήγοροι των εναγομένων. Αναφέρθηκε ωστόσο και στο ιστορικό υποβολής αίτησης για κατάργηση του δημοσίου αργακιού στην Αναρίτα, ενόψει του ότι αυτό διαπερνούσε μέσα από δύο οικόπεδα τα οποία θα προέκυπταν από διαχωρισμό, και παραχώρηση του αργακιού, έκτασης 130 τ.μ., αίτημα το οποίο εγκρίθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο, καταβλήθηκε δε το ποσό των Λ.Κ.1.900,00 για την αξία του αργακιού. Απ΄ όλα τα αρμόδια όργανα και υπηρεσίες του κράτους δεν τέθηκε ένσταση στην παραχώρηση, παρά μόνο το Υπουργείο Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος - Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων έθεσε όρο, νοουμένου δηλαδή ότι θα κατασκευαζόταν νέος δρόμος με υπόγειο οχετό 80 εκατοστών. Μ.Υ.1 για τον εναγόμενο 1, κατάθεσε ο Μάριος Θεοφίλου, Μετεωρολογικός Λειτουργός . Παρουσίασε το Τεκμήριο 8 το οποίο περιέχει λεπτομέρειες για τις ποσότητες βροχής στην περιοχή Αναρίτας κατά τον Οκτώβριο του
  6. Έκανε επίσης λόγο για φαινόμενα ακραίας έντασης ως προς τη βροχόπτωση σε επίπεδο πεντάλεπτων και δεκάλεπτων, και ότι τέτοια φαινόμενα δεν μπορούν να προβλεφθούν, έκανε δε αναφορά για φαινόμενο καταιγίδας η οποία προκάλεσε τη μεγάλη βροχόπτωση στις 13.10.2006, πλην όμως ξεκαθάρισε πως στατιστικά η ποσότητα βροχής κατά τις 13.10.2006 δεν θεωρείται ως ακραία τιμή σε ποσότητα ημέρας. Μ.Υ.2 για τον εναγόμενο 1 ήταν ο Γιώργος Φακοντής, Ανώτερος Τεχνικός στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου. Ασχολείται με όλα τα τεχνικά θέματα και κυρίως με τους δρόμους και όλα τα συναφή μ΄ αυτούς. Προέβηκε σε επιτόπια εξέταση των ακινήτων των εναγόντων και έκανε υπολογισμό για την ποσότητα χώματος που απουσιάζει ούτως ώστε να καλυφθεί ο χώρος ως ήταν πριν την 13.10.
  7. Κατέληξε ότι η ποσότητα χώματος που απαιτείται για επανατοποθέτηση είναι περίπου 360 κυβικά μέτρα. Κατέθεσε δε τα Τεκμήρια 9, 10 και
  8. Τέλος ανέφερε ότι η αρμόδια αρχή για τη συντήρηση και βελτίωση των αποχετευτικών έργων στην περιοχή Αναρίτας, είναι το Κοινοτικό Συμβούλιο Αναρίτας. Ως Μ.Υ. για την υπεράσπιση του εναγόμενου 2 κατέθεσε ο Ανδρέας Νικολάου. Πρόκειται για τον επιβλέποντα μηχανικό του έργου για το διαχωρισμό οικοπέδων ο οποίος έγινε από τους εναγόμενους 2 στην επίδικη περιοχή όπου βρίσκονται τα ακίνητα των εναγόντων. Ανέφερε πως όλα τα κατασκευαστικά έργα έγιναν σύμφωνα με τους όρους παραχωρηθείσας άδειας, υπήρξε δε επίβλεψη και από το Τμήμα Δημοσίων Έργων. Επειδή υπήρξε συμμόρφωση με τους όρους της άδειας, εγκρίθηκε τελικό πιστοποιητικό έγκρισης (Τεκμήριο 10). Όσον αφορά στον επίμαχο οχετό των 80 εκατοστών αυτός έγινε κατόπιν υπόδειξης όλων των αρμοδίων κυβερνητικών οργάνων και υπηρεσιών. Κατά τις μελέτες του εναγόμενου 2 λήφθηκαν υπόψη παράμετροι κάποιας βροχόπτωσης, όχι όμως ακραίων καιρικών φαινομένων. Με βάση την εμπειρία του, ο οχετός που τοποθετήθηκε ήταν ικανοποιητικός για τα δεδομένα της περιόδου που αυτός σχεδίασε. Μετά την παρουσίαση της μαρτυρίας, κατά το στάδιο των αγορεύσεων τους οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων ανέπτυξαν, με αναφορά στη νομολογία και τη μαρτυρία, τις θέσεις και τα επιχειρήματα τους προς ικανοποίηση και επιτυχία της εκδοχής των πελατών τους. Εκ μέρους των εναγομένων 2 η συνήγορος τους εισηγείται πως η μαρτυρία που παρουσιάστηκε από πλευράς των εναγόντων δεν ήταν αξιόπιστη. Ειδικότερα, ως προς το Μ.Ε.2, αυτός δεν είχε άποψη για τα ακίνητα πριν τη βροχόπτωση, άρα δεν γνωρίζει πως ήταν αυτά προηγουμένως, ούτε και είδε τις δύο ελιές για να είναι σε θέση να τις εκτιμήσει ορθά. Η μαρτυρία δε του Μ.Ε.3 στερείται αντικειμενικότητας καθότι άντλησε στοιχεία από τον σταθμό αεροδρομίου της μετεωρολογικής υπηρεσίας, και όχι από σταθμό που βρίσκεται στο φράγμα Ασπρόκρεμου ο οποίος είναι πιο κοντά. Ως αναξιόπιστος θα πρέπει να κριθεί και ο Μ.Ε.4 διότι έχει συμφέρον στην έκβαση της υπόθεσης αφού είναι γαμβρός του ενάγοντα
  9. Επιπλέον κλήθηκε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη ότι, κατά τη δίκη δεν τέθηκε από τους ενάγοντες θέμα λανθασμένης εκτέλεσης εργασιών, συνεπώς δεν είναι δυνατό να αποδοθεί οποιαδήποτε ευθύνη για αμέλεια εκ μέρους αυτών, οι δε άδειες διαχωρισμού και οικοδομής δεν προσβλήθηκαν στην πολεοδομία από τους ενάγοντες. Διατυπώθηκε ακόμη η θέση πως με τη μαρτυρία του Μ.Υ.1, Μάριου Θεοφίλου, διαφάνηκε πως υπήρξε φαινόμενο θεομηνίας. Από την πλευρά του εναγόμενου 1 υιοθετήθηκαν όσα στοιχεία - επιχειρήματα προωθήθηκαν εκ μέρους των εναγόμενων 2, επιπλέον όμως αμφισβητήθηκε το περιεχόμενο της μαρτυρίας του Μ.Ε.3 καθ΄ ότι για σημαντικά στοιχεία - δεδομένα τα οποία αυτός έλαβε υπόψη, δεν έδωσε πειστικές εξηγήσεις από πού τα βρήκε, ως εκ τούτου οι υπολογισμοί του είναι επισφαλείς. Ως προς το θέμα της ποσότητας χώματος το οποίο παρασύρθηκε από τη βροχή η εισήγηση στο Δικαστήριο είναι να αποδεχθεί τη θέση και τον υπολογισμό που έκανε ο Μ.Υ.2, Φακοντής, και όχι αυτό που έκανε ο Μ.Ε.2 του οποίου ο υπολογισμός ήταν πρόχειρος. Αποδέχθηκε ωστόσο η πλευρά του εναγόμενου 1, πως η μαρτυρία του Μ.Ε.2 ότι οι δύο ελιές οι οποίες ξεριζώθηκαν και παρασύρθηκαν από τα νερά της βροχής, κόστιζαν Λ.Κ.300,00 εμπίπτει στις γνώσεις του. Αναφορικά με τους Μ.Ε.5, 7 και 8, η θέση ήταν πως αυτοί ήθελαν να βοηθήσουν τους ενάγοντες ως συγχωριανοί τους, ειδικότερα έγινε υπενθύμιση πως η Μ.Ε5 ανέφερε ότι είναι το βράδυ που υπήρξε η νεροποντή κάτι που συγκρούεται με το πόρισμα του μετεωρολόγου Μ.Υ.
  10. Βασιζόμενη η πλευρά του εναγόμενου 1 στη μαρτυρία του Μ.Υ.1 (Μ. Θεοφίλου) υποστήριξε τη θέση πως η όποια ζημιά προκλήθηκε στους ενάγοντες, αν υπάρχει αμέλεια, τότε συντρέχει η υπεράσπιση της θεομηνίας (Act of God). Διαζευκτικά διερωτήθηκε ο δικηγόρος του εναγόμενου 1 πώς ευθύνεται ο Έπαρχος Πάφου - εναγόμενος 1 όταν ο σχεδιασμός για κατάργηση του αργακιού έγινε το 1994-996, πώς γίνεται δηλαδή να εξακολουθεί να υπάρχει αμέλεια το 2006, ενώ το τελικό πιστοποιητικό έγκρισης δόθηκε το
  11. Όσον αφορά στη βάση αγωγής για οχληρία η άποψη του εναγόμενου 1 είναι πως δεν μπορεί να επιτύχει καθότι δεν υπάρχει το στοιχείο της επαναλαμβανόμενης πράξης. Οι πιο πάνω θέσεις και επιχειρήματα αντικρούστηκαν από την πλευρά των εναγόντων. Τονίστηκε εκ μέρους του δικηγόρου τους κατ΄ αρχήν πως η νομική βάση της αγωγής στηρίζεται σε αμέλεια αλλά και σε οχληρία η οποία διακρίνεται σε ιδιωτική και δημόσια. Στην παρούσα υπόθεση υπάρχει μαρτυρία και για ιδιωτική οχληρία αφού ειπώθηκε ότι το 2001 κατασκευάστηκε περιτοίχισμα λόγω του ότι έγινε αντιληπτό από τότε το πρόβλημα. Υπάρχει όμως μαρτυρία για απόδειξη δημόσιας οχληρίας διότι ο εναγόμενος 1 δεν εκπλήρωσε το καθήκον του αφού εξέδωσε άδεια με όρους τέτοιους που δεν διασφαλίζεται η περιουσία ιδιωτών και ειδικότερα των εναγόντων. Έγινε παραπομπή σε μαρτυρία η οποία απόδειξε πως πριν την κατάργηση του δημοσίου αργακιού δεν υπήρχε πρόβλημα στην πορεία των ομβρίων υδάτων. Θα έπρεπε δε κατά την κατασκευή των έργων αλλά και πριν το σχεδιασμό να ληφθούν πρόνοιες ή μέτρα με οχετούς κατάλληλων διαστάσεων, από δε το 2001 παρουσίαστηκε το πρόβλημα και ήταν γνωστό, ωστόσο το αντιμετώπισαν με ένα μικρό τοιχαράκι. Ζητήθηκε τέλος απόφαση για τα ποσά αποκατάστασης της ζημιάς των εναγόντων αλλά και διάταγμα για άρση της οχληρίας, καθ΄ ότι οι αποζημιώσεις δεν είναι αρκετές για οριστική επίλυση του προβλήματος. Αξιολόγηση μαρτυρίας: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευχέρεια και παρακολούθησε με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του. Με κριτήρια την όλη συμπεριφορά και στάση τους στο εδώλιο του μάρτυρα κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, καθώς επίσης το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με το περιεχόμενο και τη βαρύτητα του περιεχομένου των τεκμηρίων της υπόθεσης, το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων. Ως Μ.Ε.1 ήταν ο ενάγοντας 2, η παράθεση των γεγονότων τα οποία περιέπεσαν στην αντίληψη του, κατά την επίσκεψη του μετά από το φαινόμενο της αποδεκτής από όλους έντονης βροχόπτωσης, στις 13.10.2006 έγινε με φυσιολογικό και γλαφυρό τρόπο. Τα όσα περιέγραψε για το τι αντίκρυσε απεικονίζονται και υποστηρίζονται από το περιεχόμενο των φωτογραφιών, (Τεκμήριο 1), οι οποίες λήφθηκαν στην παρουσία του από τον Μ.Ε.4, γαμβρό του. Απαντούσε μέχρι εκεί που γνώριζε θετικά για κάποιο θέμα, δεν παρατηρείται προσπάθεια υπερβολής ή διόγκωσης των λεγομένων του. Καμία αντίφαση παρατηρείται παρά τη μακρά αντεξέταση στην οποία υποβλήθηκε από τους συνηγόρους των εναγομένων 1 και
  12. Χωρίς οποιοδήποτε ενδοιασμό η μαρτυρία του κρίνεται αξιόπιστη και συνακόλουθα αποδεκτή. Ο Μ.Ε.2 επίσης κρίνεται αξιόπιστος, η μαρτυρία του ήταν σαφής και συγκεκριμένη, λεπτομερής δε ως προς τον τρόπο που κατέληξε στην ποσότητα χώματος που απαιτείται για επαναφορά του κτήματος. Ο τρόπος που ενήργησε δεν απαιτεί ιδιαίτερα εξειδικευμένες γνώσεις, χρησιμοποίησε σαφώς τις γνώσεις και την εμπειρία του ως Ανώτερος Γεωργικός Λειτουργός, κράτησε σημειώσεις για τις μετρήσεις που έκανε με βάση τις οποίες αργότερα ετοίμασε το συμπέρασμα του. Η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Αντίθετα σ΄ αυτό το σημείο επισημαίνεται πως ο Μ.Υ.2 δεν ενήργησε με ανάλογο τρόπο, παρά μόνο εντελώς εμπειρικά, πλην όμως θεωρητικά αλλά και πρόχειρα υπολόγισε την ποσότητα χρήματος «με το μάτι» ως χαρακτηριστικά ανέφερε, ως εκ τούτου το Δικαστήριο θεωρεί ότι θα ήταν ακροσφαλές να αποδεχθεί τη θέση που αυτός έδωσε για την ποσότητα χώματος η οποία παρασύρθηκε από τα νερά της βροχής κατά τις 13.10.
  13. Ο Μ.Ε.3 του οποίου η μαρτυρία αποσκοπούσε στο να αποδείξει ότι ο οχετός των 80 εκατοστών που τοποθέτησαν οι εναγόμενοι 2 δεν ήταν ικανοποιητικός, έχει πείσει το Δικαστήριο ότι η γνώμη του προέκυψε ως αποτέλεσμα των επιστημονικών γνώσεων και κριτηρίων τα οποία έχει υπόψη του σε συνδυασμό με την εμπειρία του. Είναι γεγονός ότι διαπιστώθηκε κάποια πολύ μικρής έκτασης δυσκολία στη διατύπωση και επεξήγηση της έκθεσης του κατά την προφορική του μαρτυρία, αυτό όμως αποδίδεται από το Δικαστήριο στα αρκετά χρόνια που σπούδασε, έζησε και εργάστηκε στο εξωτερικό (Γερμανία), και ουδόλως αποτελεί στοιχείο το οποίο χρήζει να ληφθεί υπόψη για το αξιόπιστο της γνώμης του, ή την αντικειμενικότητα του ή τη σοβαρότητα της εξαιρετικά εμπεριστατωμένης μελέτης του. Η γνώμη του παρέμεινε συνεπής μέχρι το τέλος της μαρτυρίας του, στοιχεία δε τα οποία τέθηκαν ενώπιον του από την υπεράσπιση για κλονισμό της γνώμης του αποκρούστηκαν πειστικά και με κατηγορηματικότητα. Παρατηρείται επίσης πως δεν έλαβε υπόψη του στοιχεία αυθαίρετα, αλλά στοιχεία από πηγές τις οποίες έχει κατονομάσει, όπως π.χ. στοιχεία από το σταθμό μετεωρολογικής υπηρεσίας που βρίσκεται στο αεροδρόμιο Πάφου. Το ότι δεν έλαβε υπόψη στοιχεία από σταθμό που βρίσκεται στον Ασπρόκρεμο έδωσε εξήγηση απαντώντας πως περίπου η Αναρίτα βρίσκεται στο μέσο των δύο σταθμών. Αξιόπιστος κρίνεται και ο Μ.Ε.4 ο οποίος τράβηξε τις φωτογραφίες (Τεκμήριο 1), σημειώνεται πως δεν αμφισβητήθηκε ο τρόπος που εμφανίστηκαν οι φωτογραφίες και δεν υποβλήθηκε οτιδήποτε που να μάχεται της γνησιότητας αυτών. Η θέση των εναγομένων ότι δεν πρέπει να γίνει πιστευτός επειδή είναι γαμβρός του ενάγοντα 2 δεν γίνεται αποδεκτή καθότι, δεν είναι αρκετό από μόνο του αυτό το στοιχείο, το περιεχόμενο της μαρτυρίας του άλλωστε επιβεβαιώνεται με ασφάλεια μέσα από το περιεχόμενο των φωτογραφιών. Ως αποδεκτή κρίνεται και η μαρτυρία του Μ.Ε.6, πρόκειται για υπάλληλο Κτηματολογίου χωρίς συμφέρον στην έκβαση της υπόθεσης η δε αντεξέταση του είχε χαρακτήρα διευκρίνισης παρά αμφισβήτησης Οι Μ.Ε.5, 7 και 8 έχουν διαφωτίσει το Δικαστήριο για τις συνθήκες που προϋπήρχαν της κατάργησης του δημοσίου αργακιού αφού ζούσαν στο χωριό Αναρίτα. Ήταν σταθεροί στη μαρτυρία τους, πρόκειται για απλοϊκούς ανθρώπους και όχι ιδιαίτερα υψηλής μόρφωσης, πλην όμως θετικοί και επεξηγηματικοί στη μαρτυρία τους. Όσον αφορά στο ότι η Μ.Ε.5 ανέφερε ότι το περιστατικό της μεγάλης βροχόπτωσης το οποίο αυτή περιέγραψε ήταν απόγευμα προς βράδυ, και ως εκ τούτου, κατά την εισήγηση της υπεράσπισης, η μαρτυρία αυτή συγκρούεται με τη μαρτυρία του μετεωρολόγου (Μ.Υ.1) ο οποίος αποδίδει την έντονη βροχόπτωση κατά το μεσημέρι και όχι το βράδυ, το Δικαστήριο δεν θεωρεί πως είναι λόγος ικανοποιητικός για να μην κριθεί αξιόπιστη. Οι λόγοι είναι πως, πρώτο, πέραν του ότι ακόμη το Δικαστήριο δεν έχει αποφανθεί περί της αξιοπιστίας του Μ.Υ.1, κατά δεύτερο λόγο ο Μ.Υ.·1 ανέφερε πως η έντονη βροχή ήταν τις μεσημεριανές ώρες με βάση στοιχεία του σταθμού στον Ασπρόκρεμο, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν έβρεχε το απόγευμα ή ότι η δημιουργία χείμαρου και υπερχείλισης έπρεπε να εμφανιστεί μόνο κατά τις μεσημεριανές ώρες. Δεν υπήρχε μαρτυρία που να αποκλείει ότι και νωρίτερα υπήρχε χείμαρος, συνεπώς δεν αποκλείεται να υπερχείλισε ο οχετός την ώρα που περιέγραψε η Μ.Ε.
  14. Εν πάση περιπτώσει το ότι υπερχείλισε ο οχετός και τα όμβρια ύδατα κινήθηκαν πάνω από αυτόν, και ακολούθως διέσχισαν το δρόμο καταλήγοντας στα τεμάχια των εναγόντων δεν χωρεί αμφιβολία. Η θέση της υπεράσπισης άλλωστε μεταξύ άλλων είναι ότι έγινε αυτό αλλά ήταν προϊόν θεομηνίας και κάτι το απρόβλεπτο. Ως αξιόπιστος κρίνεται και ο Μ.Ε.6 η μαρτυρία του οποίου ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση, ως προς το θέμα της κυριότητας των τεμαχίων 182 και 200 δηλώθηκε από κοινού ως παραδεκτό γεγονός ότι ανήκουν στους ενάγοντες. Τα υπόλοιπα στοιχεία της μαρτυρίας του προκύπτουν από το φάκελο που είχε στην κατοχή του ως υπάλληλος του Κτηματολογίου και ως εκ τούτου η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Ο Μ.Υ.1 άφησε καλή εντύπωση, ως μετεωρολογικός λειτουργός ικανοποίησε το Δικαστήριο ότι είχε τις ειδικές γνώσεις και έδωσε με πλήρη επεξηγηματικότητα απαντήσεις στα ερωτήματα τα οποία του τέθηκαν. Εκεί βέβαια όπου οι ερωτήσεις προϋπόθεταν γνώσεις πέραν της ειδικότητας του, ξεκαθάρισε πως δεν μπορούσε να απαντήσει. Δεν έχει αντιληφθεί το Δικαστήριο προσπάθεια ή μεθόδευση για να βοηθήσει οποιαδήποτε από τις πλευρές των διαδίκων. Παρέμεινε σταθερός και συνεπής σ΄ όλη τη μαρτυρία του. Ως άτομο το οποίο δεν έχει συμφέρον στην έκβαση της υπόθεσης απαντούσε ευθέως και χωρίς περιστροφές δίδοντας στο Δικαστήριο στοιχεία τα οποία τηρούνταν στο αρχείο της υπηρεσίας του. Κρίνεται αξιόπιστος χωρίς ενδοιασμό και η μαρτυρία του αποδεκτή. Τέλος ο Μ.Υ. για τους εναγόμενους 2, ήταν ο Ανδρέας Νικολάου και επιβλέπων μηχανικός του έργου διαχωρισμού των οικοπέδων από τους εναγόμενους
  15. Κρίνεται ως μάρτυρας της αλήθειας ως προς τα γεγονότα που παρέθεσε. Άλλωστε η ουσία της μαρτυρίας του έγκειται στο ότι τα κατασκευαστικά έργα του διαχωρισμού έγιναν όπως προέβλεπε η άδεια και οι όροι αυτής, και ότι αυτό επιβεβαιώθηκε με την έκδοση τελικού πιστοποιητικού έγκρισης, σημειώνεται εδώ πως η πλευρά των εναγόντων δεν έθεσε θέμα παράκαμψης ή μη συμμόρφωσης με οποιοδήποτε όρο της άδειας. Ωστόσο το Δικαστήριο δεν αποδέχεται τη θέση του ότι ο οχετός που τοποθετήθηκε από τους εναγόμενους 2 ήταν ικανοποιητικός, καθ΄ ότι, η θέση του αυτή δεν στηρίχθηκε σε υδρολογική ή άλλη μελέτη, η δε αναφορά του ότι λήφθηκαν υπόψη τα δεδομένα της τότε περιόδου, ελλείψει διευκρινήσεων από τον ίδιο ή μελέτης από οποιοδήποτε άλλο εμπλεκόμενο όργανο, προβάλλει αόριστη. Ευρήματα Δικαστηρίου: Με βάση την προαναφερθείσα αξιολόγηση το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι τα ουσιώδη πραγματικά γεγονότα, τα οποία συνθέτουν την παρούσα υπόθεση και τα οποία αποτελούν ευρήματα έχουν ως ακολούθως: Οι ενάγοντες είναι ιδιοκτήτες των τεμαχίων 182 και 200 με αριθμούς εγγραφής 5857 και 6015 αντίστοιχα, τα εν λόγω ακίνητα βρίσκονται στην περιοχή «περβόλια» του χωριού Αναρίτα της Πάφου, στη βορειοδυτική πλευρά τους κατέληγε δημόσιο αργάκι το οποίο διέσχιζε κτήμα το οποίο είχαν αγοράσει οι εναγόμενοι
  16. Στα εν λόγω ακίνητα των εναγόντων υπήρχαν φυτεμένες αμυγδαλιές, ελιές και συκιές, μία πορτοκαλιά και μία μηλιά. Με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου (Τεκμήριο 6) το δημόσιο αργάκι καταργήθηκε και γέμισε με χώματα, παραχωρήθηκε στους εναγόμενους 2 με σκοπό να ενωθεί το κτήμα τους, το οποίο γειτνιάζει με τα ακίνητα των εναγόντων, και να διαχωριστεί σε οικόπεδα. Η παραχώρηση δόθηκε υπό τον όρο ότι οι εναγόμενοι 2 θα προσκόμιζαν βεβαίωση του Τμήματος Δημοσίων Έργων ότι έχει κατασκευαστεί υπόγειος αγωγός για την απορροή των ομβρίων υδάτων και σύμφωνα με τις υποδείξεις τους. Από το διαχωρισμό που ακολούθησε δημιουργήθηκε νέος δρόμος κατά 6-8 μέτρα ανατολικότερα του δημόσιου αργακιού, ενώ στο σημείο όπου υπήρχε ο αρχικός δημόσιος δρόμος, άλλαξε η ροή των ομβρίων υδάτων, τοποθετήθηκε ωστόσο κάτω από το νέο δρόμο οχετός 80 εκατοστών. Ο εν λόγω οχετός τοποθετήθηκε από τους εναγόμενους 2, υπεύθυνους των έργων διαχωρισμού και ιδιοκτητών των οικοπέδων, τεμάχια 183/1 και 183/2, αποτελούσε δε όρο της πολεοδομικής άδειας όπως οι αποχετεύσεις των νερών της βροχής γίνουν υπόγεια ώστε να παραχωρηθεί η άδεια διαχωρισμού των οικοπέδων (Τεκμήριο 13). Η διάμετρος των 80 εκατοστών του οχετού κρίθηκε ικανοποιητική από το Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων (Τεκμήριο 9) καθώς και από το Τμήμα Δημοσίων Έργων (Τεκμήριο 16). Καμία άλλη κυβερνητική υπηρεσία ήγειρε ή υπόδειξε οτιδήποτε σχετικά με τη διασφάλιση διέλευσης των ομβρίων υδάτων από το επίμαχο σημείο. Είναι επίσης εύρημα ότι καμία μελέτη προηγήθηκε αναφορικά με την ικανότητα του οχετού ως προς το σκοπό που τοποθετήθηκε, είτε εκ μέρους οποιουδήποτε κρατικού τμήματος είτε εκ μέρους των εναγομένων 2, είναι ωστόσο εύρημα, βασιζόμενο στην αποδεκτή μαρτυρία του Μ.Ε.3, πως η τοποθέτηση οχετού 80 εκατοστών δεν ήταν ικανοποιητική για την αποχέτευση και απορροή των ομβρίων υδάτων, λαμβανομένων υπόψη των δεδομένων της περιοχής αλλά και των στατιστικών στοιχείων βροχόπτωσης. Ως επιπλέον στοιχείο το οποίο επιβεβαιώνει το αμέσως προαναφερθέν εύρημα είναι και το γεγονός ότι για πάρα πολλά χρόνια στο παρελθόν δεν έτυχε να υπερχειλίσει το δημόσιο αργάκι, με συνυφασμένη αιτία βέβαια και την αλλαγή ροής των ομβρίων υδάτων κάτω από το νέο δρόμο που προέκυψε, έστω και τα 6-8 μέτρα ανατολικότερα λόγω της κατάργησης του δημοσίου αργακιού. Περαιτέρω είναι εύρημα πως στις 13.10.2006 όταν υπήρξε νεροποντή στην περιοχή Αναρίτας η οποία ήταν μεγάλης έντασης, υπερχείλισε ο επίδικος οχετός και τα όμβρια ύδατα διαπέρασαν το δρόμο, συνέχισαν και διήλθαν μέσα από τα τεμάχια 182 και 200 τα οποία ανήκουν στους ενάγοντες, προκαλώντας σ΄ αυτά ζημιές, ήτοι παρέσυραν μεγάλη ποσότητα χώματος (στοιχεία τα οποία επιβεβαιώνονται από το περιεχόμενο των φωτογραφιών, Τεκμήρια 1 και 5) ξερίζωσαν δύο ελιές, ως επίσης γκρέμισαν παλαιό τοίχο ο οποίος βρισκόταν στα εν λόγω τεμάχια. Σύμφωνα με την αποδεκτή μαρτυρία του Μ.Ε.2 το κόστος αποκατάστασης των πιο πάνω ζημιών, ήτοι η αξία αγοράς χώματος, η μεταφορά και η τοποθέτηση, ανέρχεται στο ποσό των Λ.Κ.9.740,00, πλέον Λ.Κ.300,00 η αξία των δύο ελαιόδεντρων και Λ.Κ.200,00 το κόστος τοίχου αντιστήριξης. Τα έξοδα εκτίμησης του Μ.Ε.2 ανέρχονται σε Λ.Κ.200,00 (Τεκμήριο 2). Ειδικότερα ως προς την αιτία υπερχείλισης του οχετού, όπως την διατύπωσε ο Μ.Ε.3, διαπιστώνεται ότι τα όμβρια ύδατα της λεκάνης απορροής μαζεύτηκαν και από τα δύο υδατορεύματα της περιοχής και ενώθηκαν εβδομήντα μέτρα περίπου βόρεια και απέναντι του υφιστάμενου οχετού. Ακολούθως έφθασαν τα όμβρια ύδατα στο τμήμα του δρόμου όπου έχει τοποθετηθεί ο υφιστάμενος οχετός 80 εκατοστών. Λόγω του ότι ο οχετός ήταν μικρών διαστάσεων ήταν αδύνατο να διοχετεύσει όλη την ποσότητα όμβριων υδάτων η οποία συσσωρεύτηκε στο αργάκι, οπότε αυτά απέκτησαν αρκετό ύψος ώστε να φτάσουν στην επιφάνεια του δρόμου. Ακολούθως ο δρόμος λειτούργησε ως κανάλι, υπερχείλισε και λόγω της κατηφορικότητας του οδήγησε τα νερά της βροχής ορμητικά προς τα τεμάχια των εναγόντων προκαλώντας τις πιο πάνω ζημιές. Τέλος αποτελεί εύρημα το οποίο προκύπτει από την αποδεκτή μαρτυρία του Μ.Ε.3, πως με βάση τα δεδομένα που αυτός έλαβε υπόψη ο οχετός θα ήταν ικανοποιητικός αν είχε διαστάσεις 2 μέτρων πλάτος και 1.60 μέτρα ύψος. Νομική πτυχή: Η παρούσα υπόθεση είναι πολιτική, η απόσειση του βάρους απόδειξης θα κριθεί με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους Ενάγοντες όπως αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους οι οποίοι περιλαμβάνονται στην έκθεση απαίτησης. Η απόσειση του βάρους απόδειξης θα αποτιμηθεί υπό το φως της παραδεκτής μαρτυρίας και όχι το παραδεκτό της μαρτυρίας, υπό το πρίσμα πάντοτε του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου διευκρινίζεται και τονίζεται πως η απόσειση του βάρους απόδειξης συναρτάται αποκλειστικά με τη μαρτυρία η οποία κρίνεται αξιόπιστη. Λαμβάνοντας υπόψη τους δικογραφημένους ισχυρισμούς κρίνεται ορθό όπως παρατεθούν στη συνέχεια αναφορές σχετικά με την αμέλεια αλλά και την οχληρία. Το αστικό αδίκημα της αμέλειας ρυθμίζεται από τα άρθρα 51 και 57 του Κεφ.
  17. Όσον αφορά την εξέταση και διακρίβωση του κατά πόσο υπήρξε αμέλεια κατ΄αρχήν και έπειτα συντρέχουσα αμέλεια έχουν αναφερθεί τα ακόλουθα στην υπόθεση Μακρίδης ν. Dharaghji
(1990)1 A.A.Δ. 1013, σελ. 1024: «Το ουσιαστικό δίκαιο προβλέπεται στα άρθρα 51, 57, 64 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148: Η ορθή προσέγγιση του Δικαστηρίου όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Fitzgerald v. Lord
(1988)2 Αll E.R. 961, η οποία ανέτρεψε την απόφαση του Lord Pearce στην υπόθεση The Mirafloresand the Abadese
(1967)1 All E.R. 672, 777, είναι: Το Δικαστήριο αποφασίζει πρώτα αν έχει αποδειχθεί αμέλεια σε βάρος των εναγομένων. Εάν η απόφαση είναι καταφατική τότε εξετάζει με βάση το Άρθρο 57 αν το ενάγων έχει συντρέχουσα αμέλεια. Αποφασίζει το ποσοστό της ευθύνης μεταξύ των εναγομένων, από τη μια και ενάγοντα από την άλλη και μειώνει το ποσό των αποζημιώσεων ανάλογα με το ποσοστό της συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα ...» Η έννοια της αμέλειας, όπως καθορίστηκε από το Δικαστή κ. Κωνσταντινίδη στην απόφαση της πλειοψηφίας στην υπόθεση Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου κ.α.
(1991)1 Α.Α.Δ. 475, ως πραγματικού γεγονότος συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Στη σελίδα 484 αναφέρει τα εξής: «Αυτό κατά εναρμονισμό προς το θεμελιωμένο ότι η αμέλεια ως πραγματικό γεγονός συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Συναφώς θα υπενθυμίζαμε πως γενικά, εφόσον η πιθανότητα δημιουργίας κινδύνου είναι εύλογα εμφανής, η παράλειψη λήψης μέτρων προφύλαξης συνιστά αμέλεια [Elpiniki Panayiotou v. Georghios Kyriakou Mavrou
(1979)1 C.L.R. 215].» Στο άρθρο 46 του Κεφ. 148 προβλέπεται το αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας: Άρθρο 46: «Ιδιωτική οχληρία συνίσταται στο ότι πρόσωπο επιδεικνύει συμπεριφορά ή διεξάγει τις εργασίες του ή χρησιμοποιεί ακίνητη ιδιοκτησία που ανήκει σε αυτό κατά κυριότητα ή κατέχεται από αυτό, με τρόπο ώστε κατά συνήθεια να παρεμβαίνει στην εύλογη χρήση και απόλαυση, αφού ληφθούν υπόψη η θέση και η φύση αυτής, της ακίνητης ιδιοκτησίας οποιουδήποτε άλλου προσώπου: Νοείται ότι ο ενάγοντας δεν τυγχάνει αποζημίωσης σε σχέση με ιδιωτική οχληρία εκτός αν εξαιτίας αυτής υπέστη ζημιά: Νοείται περαιτέρω ότι οι διατάξεις του άρθρου αυτού δεν εφαρμόζονται καθόσον αφορά παρέμβαση στο φως.» Αναφορικά με την ιδιωτική οχληρία διαβάζουμε στο σύγγραμμα Clerk on Lindsell on Torts, 16η έκδοση, σελίδα 356 τα ακόλουθα: «In private nuisance, on the other hand, the conduct of the defendant which results in the nuisance is of itself not necessarily or unusually unlawful. A private nuisance may be and usually is caused by a person doing in his own land something which he is lawfully entitled to do. His conduct only becomes a nuisance when the consequences of his acts are not confined to his own land but extend to the land of his neighbour by causing an encroachment on his neighbour´s land, when it closely resembles trespass, causing physical damage to his neighbour´s land or building or works or vegetation upon it, or unduly interfering with his neighbour in the comfortable and convenient enjoyment of his land. It may be a nuisance when a person does something on his own property which interferes with his neighbour´s ability to enjoy his property by putting it to profitable use. It is also a nuisance to interfere with some easement or profit or other right used or enjoyed with his neighbour´s land. Nuisance of the second kind, causing physical damage to land or to something erected or growing upon it, occur when a man allows a drain of his own land to become blocked or makes a concrete paved drive so that the water overflows onto his neighbour´s land, maintains a mound of earth or other artificial erection on his own land so as to case damp to enter his neighbour´s land, works the mines under his own land so as to cause the surface on his neighbour´s land to subside, allows buildings upon his land to become dilapidated so that they, or parts of them, fall upon his neighbour´s land, sets up vibrations on his own land which cause damage to his neighbour´s buildings, or emits noxious fumes from his land which damage his neighbour´s crops or trees.» Όπως διαφαίνεται στο πιο πάνω σύγγραμμα (σελίδες 1371-1373) το επίπεδο επιμέλειας που θα πρέπει να επιδείξει ο εναγόμενος σε υπόθεση ιδιωτικής οχληρίας ποικίλλει, αφού υπάρχει κατηγοροποίηση ήτοι: (α) Η πρώτη κατηγορία αφορά την περίπτωση κατά την οποία ο εναγόμενος χρησιμοποιεί την περιουσία του με τέτοιο τρόπο που αυτός γνωρίζει ότι θα προκληθεί ζημιά σε γείτονα του, οπότε είναι υπεύθυνος για τις συνέπειες των πράξεων του. (β) Η δεύτερη κατηγορία αφορά την περίπτωση κατά την οποία ο εναγόμενος γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει ότι με τις πράξεις του θα ήταν εύλογα προβλεπτή η πρόκληση ζημιάς στο γείτονα του, οπότε θεωρείται υπεύθυνος συνεπεία της αμελούς του πράξης. (γ) Η τρίτη κατηγορία αφορά την περίπτωση κατά την οποία ο εναγόμενος ούτε γνώριζε αλλά ούτε είχε πρόθεση να προκαλέσει ζημιά στο γείτονα του, ούτε βέβαια ήταν αμελής αναφορικά με τις πράξεις του, πλην όμως υπό κάποιες περιστάσεις, μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος στη βάση του κανόνα της υπόθεσης Rylands v. Fletcher. Αξιοσημείωτο επίσης είναι πως μέσα από το πιο πάνω σύγγραμμα προκύπτει ότι το πρόσωπο το οποίο καθίσταται υπεύθυνο για οχληρία είναι αυτό που πράγματι δημιούργησε την οχληρία, ανεξάρτητα εάν κατέχει τη γη από την οποία προέρχεται η οχληρία. Σε περίπτωση δε που η οχληρία προκαλείται από ανεξάρτητο εργολάβο (independent contractor) του ιδιοκτήτη ή του κατόχου γης, ο τελευταίος είναι υπεύθυνος εάν φανεί ότι θα μπορούσε εύλογα να προβλέπει ότι αυτό για το οποίο έδωσε οδηγίες στον ανεξάρτητο εργολάβο να πράξει, θα προκαλούσε οχληρία. Οι διαφορές αμέλειας και οχληρίας συνοψίζονται στο πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα Clerk & Linsdsell on Torts (ανωτέρω): «There are two important points of distinction between a cause of action in nuisance and a cause of action in negligence:
(1)In negligence the plaintiff must prove that the defendant was under a legal duty of care to him and in breach of that duty. In nuisance this is not necessary; the person who creates a nuisance is liable even if he has taken reasonable care. But for liability for continuing a nuisance created by another the question of negligence arises not as an independent cause of action but as ancillary to the actual cause of action which is nuisance. Nuisance may be caused by an intentional or negligent act and in some cases the liability is strict.» Περαιτέρω το άρθρο 3 του Κεφ. 96 προβλέπει τα ακόλουθα: "
(1)Κανένα πρόσωπο δεν δύναται- (α) να διανοίγει ή κατασκευάζει οδό∙ (β) να ανεγείρει ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να ανεγείρεται οικοδομή ή να κατεδαφίζει ή να ανοικοδομεί ή να προβαίνει σε μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή σε οποιαδήποτε υφιστάμενη οικοδομή ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να γίνει οποιαδήποτε τέτοια κατεδάφιση ή ανοικοδόμηση ή οποιαδήποτε τέτοια μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή∙ (γ) να διανοίγει ή να διαιρεί οποιαδήποτε γη (ανεξάρτητα από το αν οποιεσδήποτε άλλες οικοδομές ή οικοδομές που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για γεωργία ή δασοκομία, υπάρχουν επ΄ αυτής ή όχι) σε χωρισμένα οικόπεδα. (δ)............................. (ε)............................. (στ)........................... Χωρίς άδεια γι΄ αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή όπως καθορίζεται στο εδάφιο
(2)ή, όταν η άδεια εκδίδεται δυνάμει της δεύτερης επιφύλαξης του εδαφίου
(2)του άρθρου 14, από το Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως.
(2)αρμόδια αρχή εντός- (α)........................... (β) Οποιασδήποτε περιοχής, η οποία δεν είναι περιοχή δήμου, είναι ο Έπαρχος της Επαρχίας: Νοείται ότι αντί του Επάρχου το Υπουργικό Συμβούλιο δύναται να διορίζει ως αρμόδια αρχή για τέτοια περιοχή συμβούλιο που αποτελείται από όχι περισσότερα από έξι πρόσωπα μαζί με τον Έπαρχο ως Πρόεδρο:" Συμπεράσματα Δικαστηρίου: Λαμβανομένων υπόψη των νομικών αρχών και ευρημάτων εξετάζεται στη συνέχεια κατά πόσο οι εναγόμενοι ενήργησαν αμελώς ή με τέτοιο τρόπο ώστε να ευθύνονται για αμέλεια είτε για πρόκληση οχληρίας. Όσον αφορά στο αστικό αδίκημα της αμέλειας το Δικαστήριο κρίνει πως ο εναγόμενος 1 ως αρμόδια αρχή η οποία παραχώρησε στους εναγόμενους 2 την άδεια διαχωρισμού των οικοπέδων, ενήργησε αμελώς για τους πιο κάτω λόγους, λαμβανομένου πρώτιστα υπόψη ότι προηγήθηκε η κατάργηση του δημοσίου αργακιού το οποίο για χρόνια εξυπηρετούσε το σκοπό της αποχέτευσης των ομβρίων υδάτων, με ξεκάθαρο όρο κατά την κατάργηση ως προς την απορροή των ομβρίων υδάτων: (α) Ενέκρινε την τοποθέτηση οχετού διαμέτρου 80 εκατοστών στην απουσία οποιασδήποτε υδρολογικής μελέτης ως προς το κατά πόσο τέτοιων διαστάσεων οχετός ήταν ικανοποιητικός, και θα δημιουργούνταν νέος δρόμος ο οποίος είχε κατωφέρεια. (β) Ενέκρινε με την άδεια διαχωρισμού και το τελικό πιστοποιητικό έγκρισης, την αλλαγή της ροής των ομβρίων υδάτων, χωρίς να γίνει οποιαδήποτε μελέτη για τυχόν αντιμετώπιση της διοχέτευσης - αποχέτευσης με ασφάλεια των ομβρίων υδάτων όπως διαμορφωνόταν με τη νέα πορεία των ομβρίων υδάτων. (γ) Το καθήκον επιμέλειας επέβαλλε στον εναγόμενο 1 την υποχρέωση να θέσει τέτοιο όρο στην άδεια διαχωρισμού των οικοπέδων ώστε να κατασκευαζόταν οχετός ικανών διαστάσεων να δεχθούν την ποσότητα ομβρίων υδάτων, την οποία δεχόταν πριν την κατάργηση του το δημόσιο αργάκι, αφού κατά τη μαρτυρία των Μ.Ε.1, 7 και 8 ουδέποτε υπήρξε στο παρελθόν υπερχείλιση. Περαιτέρω κρίνεται ότι και οι εναγόμενοι 2 ως ιδιοκτήτες και κατασκευαστές του έργου του διαχωρισμού των οικοπέδων, τοποθετώντας οχετό 80 εκατοστών υπήρξαν αμελείς για τους ακόλουθους λόγους: (α) Τοποθέτησαν οχετό 80 εκατοστών ο οποίος αποδείχθηκε μη ικανοποιητικός για την αποχέτευση των ομβρίων υδάτων χωρίς να λάβουν υπόψη τη λειτουργία που εξυπηρετούσε το δημόσιο αργάκι το οποίο καταργήθηκε και το οποίο είχε βάθος 2-3 μέτρα και 4 μέτρα πλάτος. (β) Τοποθέτησαν οχετό 80 εκατοστών χωρίς να προβούν προηγουμένως σε υδρολογική μελέτη της περιοχής εφόσον ο δρόμος ο οποίος θα δημιουργόταν είχε κατηφορική φορά και αλλάχθηκε η πορεία των ομβρίων υδάτων με το να μετατεθεί η ροή κατά 6 - 8 μέτρα ανατολικότερα από το δημόσιο αργάκι το οποίο καταργήθηκε. (γ) Οι εναγόμενοι 2 όφειλαν να επιδείξουν καθήκον επιμέλειας σε τέτοιο βαθμό ως προς τον όρο της άδειας που τους παραχωρήθηκε ούτως ώστε η αποχέτευση των ομβρίων υδάτων να γίνεται με ασφάλεια, κάτι που απέτυχαν. Θα πρέπει ακόμη να σημειωθεί ότι το Δικαστήριο κρίνει πως ο κίνδυνος να υπερχείλιζε ο οχετός τον οποίο τοποθέτησαν οι εναγόμενοι 2 ήταν προβλεπτός γι΄ αυτούς αλλά και για τον εναγόμενο 1. Τούτο προκύπτει από το γεγονός ότι το δημόσιο αργάκι είχε 2-3 μέτρα βάθος και 4 μέτρα πλάτος, ενώ τοποθέτησαν ένα οχετό μόλις 80 εκατοστά, επρόκειτο για προβλεπτό κίνδυνο εφόσον τα προηγούμενα χρόνια το δημόσιο αργάκι λειτουργούσε ως φυσικό αντιπλημμυρικό έργο. Όταν βέβαια τοποθετήθηκε πρόσθετος οχετός δίπλα από τον αρχικό επίσης 80 εκατοστών αυτή τη φορά από το Κοινοτικό Συμβούλιο Αναρίτας, και όταν κτίστηκε τοιχαράκι κατά μήκος του δρόμου μπροστά από τα τεμάχια των εναγόντων, προφανώς για να εμποδίζει τη διέλευση του νερού στα τεμάχια τους, ο κίνδυνος ήταν πέρα από προβλεπτός. Με βάση δε τα δεδομένα της κατάργησης του αργακιού, της αλλαγής της ροής των ομβρίων υδάτων, δεν ήταν λογικό να αγνοηθεί με ασφάλεια ο κίνδυνος της πλημμύρας. Καθίσταται σαφές από τα πιο πάνω πως οι θέσεις των εναγομένων 1 και 2 έχουν καταρριφθεί και δεν είναι δυνατό να αποποιούνται ευθυνών, επειδή τέθηκε σχετικός όρος στην άδεια διαχωρισμού. Ο όρος αυτός έστω γενικός στην ουσία δεν αποτέλεσε αντικείμενο είτε μελέτης είτε παρακολούθησης κατά την πορεία των εργασιών ώστε να τοποθετηθούν οχετοί κατάλληλων διαστάσεων και να αποφευχθεί η υπερχείλιση του οχετού από τα όμβρια ύδατα. Ως επιπλέον στοιχείο υπεράσπισης, τόσο ο εναγόμενος 1 όσο και οι εναγόμενοι 2 έθεσαν το ζήτημα της θεομηνίας. Σε επίπεδο γεγονότων της υπόθεσης το Δικαστήριο παραπέμπει στην αποδεκτή μαρτυρία του Μ.Υ.1 (Μ. Θεοφίλου) ο οποίος όντως αναφέρθηκε σε πολύ έντονα πεντάλεπτα ή δεκάλεπτα συνεχούς βροχόπτωσης κατά τις 13.10.2006 σύμφωνα με τα στοιχεία της μετεωρολογικής υπηρεσίας, πλην όμως με βάση τα ίδια στοιχεία ανέφερε ο Μ.Υ.1, πως στατιστικά στο σύνολο της η 13.10.2006 δεν συνέλεξε μεγάλες ποσότητες βροχόπτωσης. Επιπλέον σε επίπεδο νομικών αρχών το Δικαστήριο επιθυμεί να παραπέμψει στο πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση Π. Μαρκίτσης ν. THANOS HOTEL LIMITED
(2005)1(Α) Α.Α.Δ. 449 το οποίο έχει ως εξής: «Η ουσία της υπεράσπισης του ασυνήθους φυσικού συμβάντος είναι ότι πρόκειται για έλευση φυσικών δυνάμεων των οποίων καμιά ανθρώπινη προβλεπτικότητα δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει, τη δυνατότητα έλευσης της οποίας η ανθρώπινη σωφροσύνη δεν θα μπορούσε να αναμένει (κατά τον Lord Westbury στην Tennent v. Earl of Glascow
(1864)2 Macq. (H.L.) 22). Αποτελεί υπεράσπιση αν ήταν αδύνατον να υπάρξουν προφυλάξεις έναντι του συμβάντος και δεν είναι αρκετό να αποδειχτεί ότι δεν ήταν εύλογα δυνατόν να αντιμετωπιστεί. Αποτελεί θέμα πραγματικό κατά πόσο μια εξαιρετικά βίαιη βροχόπτωση (Greenock Corp. v. Caledonian Ry.
(1917)A.C. 556) ή μια ασυνήθιστη ψηλή παλίρροια ή ένας κατ΄ εξαίρεση δυνατός άνεμος (Cushing v. Walker & Son
(1941)2 All E.R. 693, 695) είναι συμβάντα που θα μπορούσαν να προβλεφθούν.» Καθίσταται σαφές πως με βάση όλα τα στοιχεία που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου δεν μπορεί να γίνει απδοεκτή υπεράσπιση θεομηνίας, καθότι με μια υδρολογική μελέτη ή ίσως και με εμπειρική άποψη να αποφευγόταν το φαινόμενο της υπερχείλισης. Ήταν καθ΄ όλα εύλογα δυνατό να αντιμετωπισθεί ο κίνδυνος της επίδικης πλημμύρας. Ούτε μελέτη υπήρξε αλλά ούτε και δόθηκε στο Δικαστήριο κάποια εξήγηση ή λογική εκ μέρους των εναγομένων 1 και 2, πως κατέληξαν στις διαστάσεις των 80 εκατοστών. Όσον αφορά το αστικό αδίκημα της οχληρίας καθίσταται επίσης σαφές μέσα από τις σχετικές αυθεντίες πως, είναι δυνατό να στοιχειοθετηθεί οχληρία εναντίον του εναγόμενου 1 ως αρμόδιας αρχής για την έκδοση της άδειας διαχωρισμού, και τούτο επειδή το χωριό Αναρίτα δεν είναι περιοχή Δήμου. (άρθρο 3
(2)(β) του Κεφ. 96). H παραχώρηση άδειας για τοποθέτηση οχετού μη ικανοποιητικού για τη διοχέτευση των ομβρίων υδάτων, και έγκρισης του έργου με τελικό πιστοποιητικό έγκρισης, δημιούργησε οχληρία θέτοντας σε κίνδυνο την περιουσία - ιδιοκτησία των εναγόντων προκαλώντας σ΄ αυτούς ζημιές ως περιγράφεται ανωτέρω στα ευρήματα, επεμβαίνοντας στη χρήση και απόλαυση της περιουσίας των εναγόντων. Ως αρμόδια αρχή δεν μερίμνησε ούτως ώστε η αποχέτευση των ομβρίων υδάτων να απορροφάται με κατάλληλο ή ικανοποιητικών διαστάσεων οχετό ή οχετούς, αρκέστηκε στις υποδείξεις ή εισηγήσεις διαφόρων άλλων κυβερνητικών οργάνων ή υπηρεσιών, τούτο όμως δεν τον απαλλάττει από την οχληρία. Ως υπεύθυνοι οχληρίας κρίνονται και οι εναγόμενοι 2 καθ΄ ότι με τα έργα τους ως κατασκευαστές αλλά και ιδιοκτήτες δημιούργησαν οχληρία στα ακίνητα των εναγόντων. Το ότι ο οχετός εγκρίθηκε από τα Δημόσια Έργα ή το Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων δεν απαλλάσσει τους εναγόμενους 2. Όπως ήδη προαναφέρθηκε στη νομική πτυχή (με παραπομπή στο σύγγραμμα Clerk and Lindsell on Torts) υπεύθυνος οχληρίας είναι το πρόσωπο το οποίο δημιούργησε την οχληρία, αλλά και αυτός που κατασκεύασε τον οχετό αφού ήταν εύλογα προβλεπτό ότι με τον οχετό των 80 εκατοστών δεν θα αντιμετωπιζόταν η βροχόπτωση που αντιμετωπιζόταν με το δημόσιο αργάκι. Πέραν των ζημιών που διεκδικούν οι ενάγοντες, ζητείται επίσης η έκδοση διατάγματος για άρση οχληρίας. Κρίνεται χρήσιμο να αναφερθούν τα όσα έχουν λεχθεί επί του θέματος αυτού, στην υπόθεση Στέλλας Γιαβρή κ.α. ν. Σταύρου Πάσιου
(2004)1 Α.Α.Δ. 125: «Η συνένωση των δύο κλάδων του Αγγλικού Δικαίου αντανακλάται και στο Κυπριακό Δίκαιο. (Βλ. άρθρο 29.1(γ) του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60). Η ενοποίηση επήλθε και ως προς τα θεραπευτικά μέσα. Παρασχέθηκε σε κάθε Πολιτικό Δικαστήριο δικαιοδοσία έκδοσης απαγορευτικών και προστακτικών διαταγμάτων. Στην περίπτωση της Κύπρου το θέμα ρυθμίζεται από το άρθρο 32
(1)του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60). Η διακριτική ευχέρεια η οποία παρέχεται για την έκδοση ή μη απαγορευτικού διατάγματος, ασκείται δικαστικά με κύριο έρεισμα το σκοπό για τον οποίο επιζητείται η θεραπεία. Εφόσον αντικείμενο του διατάγματος είναι η προστασία έναντι συνεχιζόμενης παραβίασης των δικαιωμάτων του ενάγοντος, η έκδοση απαγορευτικού διατάγματος αποτελεί το φυσικό επακόλουθο. Μπορεί το Δικαστήριο να αρνηθεί την έκδοση διατάγματος, εφόσον άλλης μορφής προστασία γνωστή στο δίκαιο, ως οι αποζημιώσεις, μπορεί να αποκαταστήσει τον ενάγοντα. Η έκδοση απαγορευτικού διατάγματος θεωρείται, εκ πρώτης όψεως, η πρέπουσα θεραπεία προς προστασία των δικαιωμάτων του προσφεύγοντος από μελλοντικές παραβιάσεις, ως η περίπτωση της οχληρίας.» Λαμβανομένων υπόψη των πιο πάνω κρίνεται πως η μη έκδοση διατάγματος για άρση της οχληρίας θα σήμαινε ελλειπή θεραπεία για τους ενάγοντες καθ΄ ότι το δικαίωμα τους για απόλαυση της περιουσίας τους κινδυνεύει από μελλοντικές παραβιάσεις σε περιπτώσεις έντονων βροχοπτώσεων. Συνεπώς υπό τις περιστάσεις αυτοί δικαιούνται στην έκδοση διατάγματος για άρση της οχληρίας, βέβαια αυτό θα πρέπει να απευθύνεται μόνο εναντίον του εναγόμενου 1 ο οποίος πλέον έχει την αρμοδιότητα να επέμβει στον οχετό κάτωθεν του δημοσίου δρόμου, ενώ οι εναγόμενοι 2 δεν έχουν τέτοιο δικαίωμα αφού δεν είναι σε δική τους περιουσία πλέον. Η άρση της οχληρίας κρίνεται ότι θα επέλθει αν τοποθετηθεί οχετός διαστάσεων πλάτους 2 μέτρων επί 1.60 μέτρα ύψος ως έχει καθορίσει ο εμπειρογνώμονας, Μ.Ε.3. Συνακόλουθα με όλα τα πιο πάνω κρίνεται ότι οι ενάγοντες έχουν επιτύχει στην απόδειξη της απαίτησης τους και ως εκ τούτου δικαιούνται απόφασης. Εκδίδεται απόφαση προς όφελος των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων 1 και 2 για το ποσό των €17.837,80 με νόμιμο τόκο μέχρι εξόφλησης ως ειδικές ζημιές, πλέον τα έξοδα της δίκης όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Περαιτέρω εκδίδεται διάταγμα εναντίον του εναγόμενου 1 διά του οποίου αυτός διατάσσεται όπως εντός 6 μηνών από την επίδοση σ΄ αυτόν του διατάγματος, άρει την οχληρία τοποθετώντας σε αντικαστάσταση του οχετού τον οποίο τοποθέτησε, με νέο οχετό ή οχετούς συνολικών διαστάσεων πλάτους 2 μέτρων επί 1.60 μέτρα ύψους κάτωθεν του δρόμου, ο οποίος δημιουργήθηκε μετά το διαχωρισμό επί των τεμαχίων 183/1 και 183/2 στην Αναρίτα της Πάφου. (Υπ.) ................ Δ. Ι. Κίτσιος, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other actions/Final Αναφορά: Αστικά αδικήματα - αμέλεια - οχληρία - ζημιές από πλημμύρα λόγω κατάργησης δημοσίου αργακιού cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.