← Κύπρος

Kolokasides Developers-Construction Ltd ν. Saratoga Swimming Pools Ltd, Αρ. Αγωγής: 190/08, 20 Ιανουαρίου, 2011

Kolokasides Developers-Construction Ltd ν. Saratoga Swimming Pools Ltd, Αρ. Αγωγής: 190/08, 20 Ιανουαρίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2011:A2 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου Αντωνίου, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 190/08 Μεταξύ: Kolokasides Developers-Construction Ltd, με προηγούμενο όνομα Kolokasides Developers Ltd Ενάγουσας -και- Saratoga Swimming Pools Ltd Εναγομένης ------------------- Ημερομηνία: 20 Ιανουαρίου, 2011 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα Εταιρεία: κα Χατζηκωσταντή για Γ. Φ. Πιττάτζη Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενη Εταιρεία: κ. Κεφάλας Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Ενάγουσα Εταιρεία με την αγωγή της αξιώνει από την Εναγόμενη Εταιρεία το ποσό των €7.841,37 ως αποζημιώσεις για την αμελή κατασκευή της κολυμβητικής δεξαμενής της οικίας με αριθμό 26, στο συγκρότημα οικιών «WINDSOR GARDENS». Στην Έκθεση Απαίτησης η Ενάγουσα Εταιρεία καταγράφει ότι ασχολείται με την ανέγερση οικοδομών προς πώληση και το 2006 έκτιζε συγκρότημα 41 οικιών στο Φρέναρος, με την ονομασία «WINDSOR GARDENS». Η Εναγόμενη Εταιρεία ασχολείται, είναι ο ισχυρισμός της Ενάγουσας Εταιρείας, με την κατασκευή κολυμβητικών δεξαμενών. Η Ενάγουσα Εταιρεία είχε συμφωνήσει με την Εναγόμενη Εταιρεία, κατά ή περί το 2006-2007, την κατασκευή έξι κολυμβητικών δεξαμενών τύπου «Liner», τις οποίες η Εναγόμενη Εταιρεία κατασκεύασε και πληρώθηκε. Ανέλαβε, η Εναγόμενη Εταιρεία, τον ίδιο χρόνο, την κατασκευή μιας διαφορετικής κολυμβητικής δεξαμενής, με επένδυση κεραμίνης, στην οικία με αριθμό 26 του ίδιου συγκροτήματος, για το ποσό των Λ.Κ.9.000- πλέον Λ.Κ.1.350- Φ.Π.Α.. Η συγκεκριμένη οικία πωλήθηκε και παραδόθηκε σε άγγλο πελάτη και η Ενάγουσα Εταιρεία είχε αναλάβει την υποχρέωση παράδοσης, τόσο της πωληθείσας οικίας καθώς και της κολυμβητικής δεξαμενής, σε καλή και λειτουργήσιμη κατάσταση. Όμως, η κολυμβητική δεξαμενή παρουσίασε πρόβλημα ήτοι ξεκολλούσαν τα κεραμικά από την επιφάνειά της. Κλήθηκε η Εναγόμενη Εταιρεία να επιδιορθώσει τα αποκολληθέντα κεραμικά, πλην όμως, παρά το ότι τα κόλλησε εκ νέου, αυτά συνέχιζαν να ξεκολλούν. Η Ενάγουσα Εταιρεία κάλεσε την Εναγόμενη Εταιρεία πολλές φορές να επιδιορθώσει ή/και να λύσει το πρόβλημα της συγκεκριμένης κολυμβητικής δεξαμενής, πλην όμως η Εναγόμενη Εταιρεία αρνείτο να ανταποκριθεί. Για να αποφευχθεί η λήψη δικαστικών μέτρων από τον αγοραστή της οικίας, η Ενάγουσα Εταιρεία εργοδότησε άλλη εταιρεία για την επιδιόρθωση της συγκεκριμένης κολυμβητικής δεξαμενής, στην οποία εταιρεία είχε καταβάλει το ποσό των €7.072,

  1. Επιπρόσθετα, είχε καταβάλει το ποσό των €341,72 για την απομάκρυνση των υλικών της κολυμβητικής δεξαμενής που είχαν καταστεί άχρηστα, καθώς και €427,15 για το νερό που χρειάστηκε για να γεμίσει εκ νέου η κολυμβητική δεξαμενή. Κατά τον ισχυρισμό της Ενάγουσας Εταιρείας, η Εναγόμενη Εταιρεία είχε παραχωρήσει γραπτές ή και προφορικές διαβεβαιώσεις ή και εγγυήσεις, ότι η κολυμβητική δεξαμενή δεν θα είχε προβλήματα ή ελαττώματα ή κακοτεχνίες, καθώς επίσης και ότι αν παρουσιάζονταν τέτοιου είδους προβλήματα, θα είχε υποχρέωση να τα αποκαταστήσει άμεσα, χωρίς επιπρόσθετη δαπάνη. Αντί αυτού, η Εναγόμενη Εταιρεία επέδειξε αμέλεια στην κατασκευή της κολυμβητικής δεξαμενής, δηλαδή παρέλειψε να εφαρμόσει τα σωστά υλικά ή και τα τεχνικά μέσα ή και τη σωστή υποδομή για τη συγκεκριμένη κολυμβητική δεξαμενή. Επίσης, παρέλειψε να απασχολήσει έμπειρο ή και ικανό προσωπικό που να γνωρίζει τον τρόπο κατασκευής του συγκεκριμένου είδους των κολυμβητικών δεξαμενών, ενώ παράλληλα παρέλειψε να εφαρμόσει τις προδιαγραφές ή και την τεχνική ή και τη διαδικασία κατασκευής που απαιτείται για το συγκεκριμένο είδος των κολυμβητικών δεξαμενών. Η Εναγόμενη Εταιρεία στην τροποποιημένη Υπεράσπισή της, παραδέχεται ότι είχε γίνει μεταξύ της και της Ενάγουσας Εταιρείας συμφωνία για την κατασκευή μιας κολυμβητικής δεξαμενής με επένδυση κεραμίνης. Επίσης, παραδέχεται ότι η κολυμβητική δεξαμενή, την οποία είχε κατασκευάσει, είχε παρουσιάσει προβλήματα αποκόλλησης των κεραμικών στο χείλος της. Όμως, υποστηρίζει ότι ανταποκρίθηκε αμέσως στο κάλεσμα της Ενάγουσας Εταιρείας και της πρότεινε τρόπο επίλυσης του προβλήματος, πλην όμως εκείνη απέρριψε την εισήγηση. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι κατά την τοποθέτηση των κεραμικών της κολυμβητικής δεξαμενής, η Ενάγουσα Εταιρεία είχε ζητήσει από την Εναγόμενη Εταιρεία να τοποθετήσει τα κεραμικά με τέτοιο τρόπο, ώστε η τελευταία σειρά κεραμικών να εξέχει περίπου 7εκ. πέραν του χείλους της κολυμβητικής δεξαμενής, με σκοπό όταν θα γινόταν το δάπεδο να βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο. Η Εναγόμενη Εταιρεία προειδοποίησε την Ενάγουσα Εταιρεία ότι το δάπεδο γύρω από την κολυμβητική δεξαμενή δεν θα έπρεπε να έρθει σε άμεση επαφή με τα κεραμικά και ότι θα έπρεπε να κατασκευαστεί γύρω από την κολυμβητική δεξαμενή επιχείλιο, περίπου 20εκ. και μετά να κατασκευαστεί το δάπεδο, αφήνοντας μεταξύ του επιχείλιου και του δαπέδου αρμό, έτσι ώστε να μην δημιουργούνται προβλήματα από τη συστολή και τη διαστολή του δαπέδου. Ήταν περαιτέρω ο ισχυρισμό της Εναγόμενης Εταιρείας ότι η αποκόλληση των κεραμικών οφειλόταν στα έργα τα οποία έκανε η Ενάγουσα Εταιρεία στην κατασκευή του δαπέδου γύρω από την κολυμβητική δεξαμενή και συγκεκριμένα την παράλειψη κατασκευής του επιχείλιου. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται η Εναγόμενη Εταιρεία ότι η κατασκευή της κολυμβητικής δεξαμενής είχε γίνει από ειδικευμένο, έμπειρο και ικανό προσωπικό και χρησιμοποιήθηκαν γι' αυτήν τα κατάλληλα υλικά, ενώ παράλληλα επιδείχθηκε η απαιτούμενη επιμέλεια για την κατασκευή της. Καταλήγει ότι οι ζημιές και τα ποσά που αναφέρονται στην Έκθεση Απαίτησης είναι αναληθή και εξωπραγματικά. Η Ενάγουσα Εταιρεία υποστήριξε την υπόθεσή της με τρεις μάρτυρες. Πρώτος έδωσε μαρτυρία ο κ. Γιώργος Κολοκασίδης (Μ.Ε.1), διευθυντής της Ενάγουσας Εταιρείας. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 1, το πιστοποιητικό αλλαγής του ονόματος της Ενάγουσας Εταιρείας. Ήταν η θέση του ότι η Εναγόμενη Εταιρεία είχε κατασκευάσει στο συγκρότημα στο Φρέναρος, που απαρτίζετο από 41 κατοικίες, έξι πισίνες. Οι πέντε πισίνες ήταν ίδιες, τύπου «Liner», ενώ η μία από αυτές είχε κατασκευαστεί με κεραμικό πλακάκι, για την οικία με αριθμό
  2. Η συμφωνία για την πισίνα που είχε κατασκευαστεί με το κεραμικό, είχε γίνει τον Σεπτέμβριο του 2006 και είχε συμφωνηθεί το ποσό των Λ.Κ.9.000- πλέον Φ.Π.Α., για την κατασκευή της. Κατατέθηκε, ως Τεκμήριο 2, η συμφωνία κατασκευής της συγκεκριμένης πισίνας. Σύμφωνα με το μάρτυρα (Μ.Ε.1), η οικία στην οποία είχε κατασκευαστεί η συγκεκριμένη πισίνα, είχε πωληθεί σε ένα ζευγάρι Άγγλων. Κατατέθηκε, ως Τεκμήριο 3, η σύμβαση πώλησης της κατοικίας. Κατά τον ισχυρισμό του, πολύ σύντομα μετά τη λειτουργία της πισίνας, περίπου ένα μήνα μετά, ξεκίνησε η αποκόλληση των πλακακιών. Λόγω του ότι είχε παραχωρήσει εγγύηση, τόσο προφορική καθώς και γραπτή, η Εναγόμενη Εταιρεία, η Ενάγουσα Εταιρεία απευθύνθηκε στην Εναγόμενη Εταιρεία για το συγκεκριμένο πρόβλημα. Κατατέθηκε, ως Τεκμήριο 4, αντίγραφο της εγγύησης. Η Εναγόμενη Εταιρεία αρχικά ανταποκρίθηκε όταν ενημερώθηκε για το πρόβλημα, κολλώντας τα πλακάκια που είχαν ξεκολλήσει. Όταν όμως η πισίνα γέμισε με νερό, τα πλακάκια ξεκίνησαν να πέφτουν με γρήγορο ρυθμό, με αποτέλεσμα ο Άγγλος ιδιοκτήτης της οικίας να παραπονιέται και να επισκέπτεται το γραφείο της Ενάγουσας Εταιρείας κάθε μέρα. Τότε, ο ίδιος τηλεφώνησε και έστειλε και φαξ στην Εναγόμενη Εταιρεία, αναφέροντας ότι εάν δεν προσέρχονταν άμεσα για να επιδιορθώσουν την πισίνα, θα ειδοποιούσε άλλη εταιρεία και θα τους χρέωνε τα έξοδα. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 5, το τηλεομοιότυπο που απέστειλε στην Εναγόμενη Εταιρεία, το Σεπτέμβριο του
  3. Κατά τον ισχυρισμό του, η Εναγόμενη Εταιρεία δεν ανταποκρίθηκε στο τηλεομοιότυπο και γι' αυτό προχώρησε και έλαβε προσφορά για την επιδιόρθωση της πισίνας από την εταιρεία «BERNOULLI». Επειδή στην κατάσταση που βρισκόταν η πισίνα δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, είχε κληθεί και πολιτικός μηχανικός, ο κ. Χριστόδουλος Χρίστου, ο οποίος επισκέφθηκε την πισίνα επί τόπου, εξέτασε το πρόβλημα και κατέληξε ότι τα υλικά που είχαν χρησιμοποιηθεί για να κολληθούν τα κεραμικά δεν ήταν τα σωστά. Τελικά, η πισίνα επισκευάστηκε από την εταιρεία «BERNOULLI», η οποία είχε αφαιρέσει εξ ολοκλήρου τα κεραμικά, είχε βάλει τοξικά φάρμακα απομόνωσης στα τοιχώματα της πισίνας και είχε τοποθετήσει καινούρια κεραμικά. Ο ίδιος είχε απομακρύνει τα αφαιρεθέντα κεραμικά και τις ακαθαρσίες και στη συνέχεια είχε γεμίσει με νερό την πισίνα. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 6, τη συμφωνία με την εταιρεία «BERNOULLI». Εξήγησε ότι είχε συνεργαστεί και παλαιότερα με τη συγκεκριμένη εταιρεία και είχε καταβάλει για τη συγκεκριμένη εργασία το ποσό των περίπου €7.000-. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 7 το τιμολόγιο της εταιρείας «BERNOULLI» και ως Τεκμήριο 8 το τιμολόγιο που είχε πληρώσει για την καθαριότητα των ακαθαρσιών. Είχε καταβάλει ένα ποσό της τάξεως των €600-. Υποστήριξε ότι η Εναγόμενη Εταιρεία έχει εξοφληθεί στο ακέραιο για όλες τις πισίνες. Ο ίδιος είχε προβεί σε όλες τις κατασκευές που του ζητήθηκαν από την Εναγόμενη Εταιρεία, αφού ασχολείται με κατασκευές για είκοσι και πλέον χρόνια, χωρίς να έχει αντιμετωπίσει πρόβλημα όπως αυτό που προέκυψε. Επίσης, έθεσε το ερώτημα, γιατί του είχε παραχωρήσει εγγύηση, η Εναγόμενη Εταιρεία, αφού διαφωνούσε στον τρόπο κατασκευής; Κατά τη δική του άποψη, το πρόβλημα προέκυψε από τις γόμες που είχαν χρησιμοποιηθεί από την Εναγόμενη Εταιρεία, οι οποίες ήταν το φθηνότερο υλικό που υπήρχε στην αγορά. Λόγω του ότι τα πλακάκια είχαν απορροφήσει νερό, έπρεπε να βγουν, να ξυστούν οι γόμες, να γίνει απομόνωση με φάρμακο και να κολληθούν ξανά. Τα πλακάκια που είχαν εφαρμοστεί, από την Εναγόμενη Εταιρεία, είχαν ελεγχθεί με το χέρι από τον πολιτικό μηχανικό και έβγαζαν θόρυβο. Το στερεό πλακάκι όταν χτυπηθεί, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, δεν βγάζει θόρυβο σαν το τύμπανο. Ο ίδιος είχε κάνει με τον άγγλο αγοραστή της οικίας 26 ξεχωριστή συμφωνία, για την κατασκευή της πισίνας, την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο
  4. Οι άνθρωποι της εταιρείας «BERNOULLI», ήταν η θέση του, είχαν ξύσει τον τοίχο, είχαν εφαρμόσει ειδικά φάρμακα για απομόνωση και στη συνέχεια είχαν κολλήσει καινούρια πλακάκια γιατί τα παλιά είχαν τραβήξει νερό. Αντεξεταζόμενος, ισχυρίστηκε ότι η κατοικία είχε παραδοθεί στον αγοραστή της πριν εκδηλωθούν τα προβλήματα της πισίνας, πριν τον Ιούλιο του
  5. Ερωτηθείς, παραδέχθηκε ότι υπήρχε πλακόστρωτο μέχρι το χείλος της πισίνας, το οποίο όμως, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, είχε γίνει σύμφωνα με τις υποδείξεις της Εναγόμενης Εταιρείας. Όσον αφορά το κομμάτι όπου η πισίνα εφαπτόταν με το πλακόστρωτο, ήταν η θέση του ότι ο ίδιος δεν είχε εκτελέσει οποιεσδήποτε εργασίες εκεί και ότι ήταν υποχρέωση της Εναγόμενης Εταιρείας να κατασκευάσει και να παραδώσει το επιχείλιο της πισίνας. Ερωτηθείς, υποστήριξε ότι το κεραμικό της πισίνας τελείωνε στο πάνω μέρος της και μετά άρχιζε το σταμπωτό μπετόν, το οποίο είχε κατασκευαστεί από άλλο συνεργείο. Κατά τον ισχυρισμό του, η Εναγόμενη Εταιρεία είχε δώσει οδηγίες στην εταιρεία που είχε κατασκευάσει το σταμπωτό πώς θα γινόταν η όλη εργασία. Παραδέχθηκε ότι το σταμπωτό, καθώς και το πλακόστρωτο, είχε ανατεθεί σε άλλη εταιρεία, πλην όμως οι εργασίες της είχαν γίνει με βάση τις οδηγίες της Εναγόμενης Εταιρείας. Ερωτηθείς, υποστήριξε ότι τα προβλήματα της πισίνας αρχικά είχαν παρουσιαστεί τέλη του
  6. Η άρνηση της Εναγόμενης Εταιρείας είχε εκδηλωθεί ένα μήνα πριν σταλθεί επιστολή, Τεκμήριο 5, δηλαδή τον Αύγουστο του 2007, ενώ η πισίνα είχε παραδοθεί από την Εναγόμενη Εταιρεία το Νοέμβριο
  7. Κατά τον ισχυρισμό του, τα κεραμικά ξεκολλούσαν και έπεφταν μέσα στο νερό λίγα-λίγα. Την πρώτη φορά που παρατηρήθηκε το γεγονός αυτό και κλήθηκε η Εναγόμενη Εταιρεία, είχαν πέσει λίγα, 30-40 περίπου κεραμικά σε όλη την έκταση της πισίνας, όχι μόνο από την πρώτη σειρά. Η Εναγόμενη Εταιρεία είχε στείλει δύο ξένους εργάτες για να επιδιορθώσουν την πισίνα, οι οποίοι άδειασαν τη μισή πισίνα για να φτιάξουν τα κεραμικά. Ο ίδιος δεν είχε δει υπεύθυνο της Εναγόμενης Εταιρείας να είναι παρόν κατά την επιδιόρθωση της πισίνας. Είχε μιλήσει τηλεφωνικά με τον κ. Γιάγκο, αλλά δεν τον είδε να είναι παρόν κατά την επιδιόρθωση της πισίνας, τον είχε δει μόνο στη χάραξη των άλλων πέντε

(5)πισινών. Ούτε θυμόταν να του είχε αναφέρει ο κ. Γιάγκος ποιο ήταν το πρόβλημα που οδήγησε στην αποκόλληση των πλακακιών. Ο ίδιος είχε ρωτήσει την αιτία του προβλήματος και η Εναγόμενη Εταιρεία προσπάθησε να ρίξει την ευθύνη στον ίδιο και στην κατασκευή του σταμπωτού. Του είχαν αναφέρει ότι έπρεπε να είχε τοποθετηθεί αλουμίνιο, όπως και στις άλλες πισίνες ή να τοποθετούνταν γωνιές, εκεί που εφάπτεται το σταμπωτό με το κεραμικό. Ήταν η δική του θέση ότι το κεραμικό εφάπτεται με το σταμπωτό, όμως το κεραμικό είχε τοποθετηθεί από την Εναγόμενη Εταιρεία, ενώ το σταμπωτό το είχε τοποθετήσει τρίτη εταιρεία, με υπόδειξη της Εναγόμενης Εταιρείας και ήταν η ίδια η Εναγόμενη Εταιρεία που είχε φέρει τα αλουμίνια για να τα εφαρμόσει. Η ίδια η Εναγόμενη Εταιρεία, στη συνέχεια ισχυρίστηκε, ότι τα αλουμίνια δεν χρειαζόντουσαν και θα τοποθετούσε σε μεταγενέστερο στάδιο άλλες γωνιές. Τελικά όμως δεν έβαλε οτιδήποτε και άφησε μόνο το κεραμικό. Μετά από δεκαπέντε μέρες τα κεραμικά άρχισαν να πέφτουν. Ερωτηθείς, παραδέχθηκε ότι έπρεπε να είχε τοποθετηθεί κάτι μεταξύ του σταμπωτού και του κεραμικού για να μην ενοχλεί η διαστολή του σταμπωτού, αλλά αυτό ήταν θέμα της Εναγόμενης Εταιρείας, αφού ήταν στις δικές της υποχρεώσεις. Τα κεραμικά συνέχισαν να πέφτουν σποραδικά από διάφορα μέρη της πισίνας, όχι μόνο από την πρώτη σειρά της πισίνας, όμως η Εναγόμενη Εταιρεία δεν προσήλθε για να επιλύσει το πρόβλημα, αλλά ούτε και απάντησε το φαξ ή το τηλέφωνο, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του. Ερωτηθείς, υποστήριξε ότι η Εναγόμενη Εταιρεία είχε υποχρέωση να κατασκευάσει την πισίνα όπως έπρεπε. Για καμιά από τις πισίνες που είχαν κατασκευαστεί στο παρελθόν δεν είχε ρωτηθεί ο ίδιος τι υλικό να χρησιμοποιηθεί. Ο ίδιος, λόγω του ότι είναι στη δουλειά, γνώριζε ορισμένα πράγματα, αλλά δεν ρωτήθηκε ποτέ και για καμιά από τις πισίνες που κατασκευάστηκαν, κατά πόσο θα έπρεπε να τοποθετηθεί αλουμίνιο στο χείλος της πισίνας ή πλαστικό και ο ίδιος δεν μπορούσε να δώσει οδηγίες για την κατασκευή της συγκεκριμένης πισίνας, αφού δεν ήταν ο ίδιος που την κατασκεύαζε. Η Εναγόμενη Εταιρεία έφερε πλήρη ευθύνη, εξού και έδωσε εγγύηση για τη συγκεκριμένη πισίνα και είσπραξε το ποσό των Λ.Κ.9.000-, πλέον Φ.Π.Α.. Ερωτηθείς, υποστήριξε ότι κατά την επισκευή της από την εταιρεία «BERNOULLI» είχε γίνει μόνωση της πισίνας με ειδικό φάρμακο και είχε τοποθετηθεί όμορφη και στερεά γωνιά, καθώς επίσης και ειδικό κεραμικό. Εξήγησε ότι η προσφορά της εταιρείας «BERNOULLI» δεν αφορούσε μόνο την τοποθέτηση του κεραμικού αλλά συμπεριλάμβανε και τα έξοδα αφαίρεσης των παλαιών κεραμικών και την τοποθέτηση της γωνιάς. Επανεξεταζόμενος, ισχυρίστηκε ότι η εταιρεία «BERNOULLI» είχε αφήσει γύρω από την πισίνα ένα χώρισμα 30εκ. και είχε τοποθετήσει τη γωνιά που δεν είχε τοποθετηθεί από την Εναγόμενη Εταιρεία. Στη συνέχεια δόθηκε μαρτυρία από τον κ. Χριστόδουλο Χριστοδούλου (Μ.Ε.2), ο οποίος είναι πολιτικός μηχανικός για 25 χρόνια και ασχολείται με την ανέγερση κατοικιών, καθώς και με την ανέγερση συγκροτημάτων κατοικιών. Κατά τον ισχυρισμό του, η Ενάγουσα Εταιρεία του είχε αναθέσει, λόγω του ότι ήταν πελάτες του, να επισκεφθεί την κατοικία με αριθμό 26 στο συγκρότημα «WINDSOR GARDENS», στο Φρέναρος, για να δει την επί τόπου κατάσταση. Διαπίστωσε, κατά την επίσκεψή του, ότι πολλά από τα πλακάκια στις επιφάνειες της πισίνας είχαν αποκολληθεί. Αυτό οφειλόταν κατά κύριο λόγο, κατά τη δική του άποψη, στη γόμα που είχε χρησιμοποιηθεί, η οποία ή ήταν ελαττωματική ή δεν ήταν ειδική για πισίνες. Κατά τον ισχυρισμό του, για να γίνει καλύτερη εργασία στην κατασκευή μιας πισίνας, πρέπει να γίνει απομόνωση ή να τοποθετηθεί δίχτυ ή άλλο είδος μονωτικού υλικού στους τοίχους. Χρησιμοποιώντας αυτή τη μέθοδο, κατά τη δική του άποψη, υπάρχει καλύτερη πρόσφυση και εμποδίζεται το νερό από το να εισέρχεται στους τοίχους και να υπάρχει απορρόφηση. Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι μετά την εφαρμογή των πλακιδίων, είναι επιθυμητό ο αρμός να γίνεται με «επιξικό» πότισμα για καλύτερη αντοχή στα πλακίδια μακροχρόνια. Εξήγησε ότι το «επιξικό» πότισμα είναι ένα είδος ποτίσματος πιο ανθεκτικό στην υγρασία και το νερό. Όταν ακολουθηθεί η συγκεκριμένη διαδικασία, η αντοχή των πλακιδίων είναι πολύ δυνατή και είναι πολύ δύσκολο να υπάρξει οποιαδήποτε ζημιά. Ο ίδιος, κατά την επίσκεψή του στη συγκεκριμένη πισίνα, χτύπησε τα πλακίδια με το χέρι, τα οποία σε μερικές περιπτώσεις κουδούνιζαν σαν να υπήρχαν μικρά κουφώματα. Κατά τον ισχυρισμό του, τα κουφώματα είχαν δημιουργηθεί γιατί η γόμα δεν είχε τοποθετηθεί σε όλη την επιφάνεια του πλακιδίου. Υποστήριξε ότι το συγκεκριμένο κουδούνισμα στα κεραμικά παρουσιαζόταν σε 2-3 τόπους της πισίνας. Ο ίδιος είχε αναφέρει στον κ. Κολοκασίδη τη σωστή μέθοδο κατασκευής της πισίνας. Έπρεπε να γινόταν μόνωση στους τοίχους, η γόμα έπρεπε να είναι ειδική για τα πλακίδια και έπρεπε να συνοδευτεί με κάποιο γαλάκτωμα που θα της έδινε καλύτερη πρόσφυση και εφαρμογή. Αντεξεταζόμενος, ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος είχε επισκεφθεί τη συγκεκριμένη κατοικία τον Οκτώβριο του 2007 και δεν υπήρχε νερό στην πισίνα. Ο ίδιος δεν γνώριζε για πόσο καιρό η πισίνα παρουσίαζε το συγκεκριμένο πρόβλημα. Του είχε αναφερθεί από τον κ. Κολοκασίδη, ότι τα πλακάκια είχαν αποκολληθεί ένα μήνα πριν από την επίσκεψή του. Ερωτηθείς, ισχυρίστηκε ότι η πισίνα είχε σχήμα ορθογώνιο και στους 2-3 τόπους που άγγιξε, στο κέντρο του κάθε τοίχου, υπήρχαν πλακάκια που κουδούνιζαν. Όσον αφορά το χείλος της πισίνας, ήταν η θέση του ότι είχε αναφέρει ότι ήταν λανθασμένο το πάτωμα το οποίο είχε κατασκευαστεί, γιατί ερχόταν σε απευθείας επαφή με το κεραμικό. Έπρεπε να είχε δημιουργηθεί αρμός και να είχε μπει λάστιχο για να μην έρχεται σε απευθείας επαφή το κεραμικό με το σταμπωτό. Υποστήριξε ότι το μπετόν έχει την ιδιότητα να συστέλλεται και να διαστέλλεται, ανάλογα με τη θερμοκρασία. Γι' αυτό και πρέπει να μένει αρμός, για να μην έρχεται σε επαφή με οποιοδήποτε άλλο υλικό. Ερωτηθείς, υποστήριξε ότι τα πλακάκια που είχαν αποκολληθεί ήταν από πάνω μέχρι κάτω και σε όλη την επιφάνεια του τοίχου. Αρνήθηκε την υποβολή ότι είχαν αποκολληθεί πλακάκια μόνο στην πάνω σειρά. Κατά τον ισχυρισμό του, είχαν αποκολληθεί γύρω στα 40 πλακάκια. Ερωτηθείς επανειλημμένα, επέμενε ότι δεν ήταν μόνο στην πρώτη σειρά που είχαν αποκολληθεί πλακάκια και ότι μέχρι και το βάθος της πισίνας υπήρχαν αποκολλημένα πλακάκια. Τα πλακάκια που είχαν αποκολληθεί στο κάτω μέρος της πισίνας, κατά τη δική του άποψη, δεν αποκολλήθηκαν από τη συστολή ή τη διαστολή του σταμπωτού. Επίσης, ήταν ο ισχυρισμός του, ότι ο χρόνος από την ημέρα τοποθέτησης των κεραμικών μέχρι και την αποκόλλησή τους, ένας μήνας περίπου, ήταν πολύ μικρός για να προκληθεί η συγκεκριμένη ζημιά από υγρασία. Ο ίδιος ήταν σε θέση να γνωρίζει ότι είχε τοποθετηθεί νερό στην πισίνα, στη χρονική διάρκεια του συγκεκριμένου μήνα που αποκολλήθηκαν τα κεραμικά. Εισηγήθηκε στον κ. Κολοκασίδη τη σωστή διαδικασία διόρθωσης της ζημιάς που έπρεπε να είχε ακολουθηθεί. Έπρεπε, κατά τη δική του άποψη, για να γίνει μια σωστή εργασία επιδιόρθωσης, να αφαιρεθούν τα κεραμικά και να κολληθούν εκ νέου, αφού η κατασκευή που είχε γίνει δεν ήταν σωστή. Αν το πρόβλημα ήταν μόνο ο αρμός θα προκαλείτο αποκόλληση μόνο στην πρώτη σειρά των κεραμικών, αλλά παρατηρήθηκε και αποκόλληση κεραμικών και στο βάθος της πισίνας και αυτό σίγουρα, ήταν η θέση του, δεν μπορούσε να προκύψει από τη συστολή-διαστολή. Επανεξεταζόμενος, διευκρίνισε ότι το διάστημα που παρεισέφρησε, μεταξύ της εφαρμογής των κεραμικών και της αποκόλλησής τους, δεν δικαιολογούσε τη συγκεκριμένη ζημιά. Τελευταίος κατέθεσε ο κ. Γεώργιος Συρίμης (Μ.Ε.3), ο οποίος είναι ο διευθυντής της εταιρείας «BERNOULLI TRADING», η οποία κατασκευάζει πισίνες εδώ και 29 χρόνια. Με τον κ. Κολοκασίδη γνωριζόντουσαν λόγω της φύσης της εργασίας του κ. Κολοκασίδη, ο οποίος αρχικά ήταν εργολάβος και στη συνέχεια έγινε «developer». Ήταν ο ισχυρισμός του ότι ο κ. Κολοκασίδης τον είχε ειδοποιήσει το 2007 για κάποια δουλειά, σε ένα σπίτι στο Φρέναρος και του είχε δείξει μια πισίνα στην οποία είχαν αποκολληθεί πλακάκια και του είχε ζητήσει να την επιδιορθώσει. Όταν του αναφέρθηκε ότι η πισίνα είχε κατασκευαστεί από την εταιρεία «SARATOGA», ο ίδιος είχε θεωρήσει ορθό να εισηγηθεί όπως επιδιορθωθούν οι κακοτεχνίες από τη «SARATOGA». Ο κ. Κολοκασίδης του ανέφερε ότι είχε ειδοποιήσει επανειλημμένα την εταιρεία «SARATOGA», η οποία δεν ανταποκρινόταν στις εκκλήσεις του και λόγω του ότι αντιμετώπιζε προβλήματα με τον πελάτη που είχε αγοράσει το σπίτι, του ζήτησε να αναλάβει την επιδιόρθωση. Ο ίδιος έπρεπε να βγάλει τα πλακάκια, να κάνει μόνωση της πισίνας και να κολλήσει τα πλακάκια εκ νέου με γόμα ακριλική. Όφειλε, ήταν ο ισχυρισμός του, να εκτελέσει τη συγκεκριμένη εργασία με το δικό του τρόπο και είχε χρεώσει για τη δουλειά την οποία είχε διεκπεραιώσει. Η τιμή είχε συμφωνηθεί από την αρχή. Λόγω του ότι ο κ. Κολοκασίδης ήθελε εγγύηση, για να αναλάβει ο ίδιος την ευθύνη έπρεπε να κάνει τη συγκεκριμένη εργασία με το δικό του τρόπο. Γι' αυτό και έβγαλε τα πλακάκια, έκανε μόνωση της πισίνας δύο χέρια με ειδικό μονωτικό υλικό και κόλλησε τα πλακάκια με ακριλική γόμμα, ειδική γόμα για πισίνες. Εξήγησε ότι ο σκοπός για τον οποίο γίνεται η μόνωση, είναι για να μην έχει διαρροή η πισίνα. Επίσης, η ακριλική γόμα είναι υψηλής αντοχής, γι' αυτό και χρησιμοποιείται για να τοποθετούνται πλακάκια στις πισίνες. Όταν του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 7, εξήγησε ότι σε αυτό καταγράφεται το κόστος της εργασίας την οποία είχε εκτελέσει και ανερχόταν στα €7.073,
  1. Εξήγησε κάθε ένα στοιχείο του συγκεκριμένου τιμολογίου. Το συγκεκριμένο ποσό το πληρώθηκε από την εταιρεία Κολοκασίδη. Όταν του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 6, το αναγνώρισε ως την προσφορά που είχε υποβάλει στον κ. Κολοκασίδη για την εκτέλεση της εργασίας. Αναγνώρισε τη δική του υπογραφή, καθώς και την υπογραφή του κ. Κολοκασίδη. Αντεξεταζόμενος, ισχυρίστηκε ότι γνωρίζει την εταιρεία «SARATOGA», καθώς και τους διευθυντές της, τον κ. Χάρη και τον κ. Αρτέμη. Ήταν η θέση του ότι η συγκεκριμένη εταιρεία έχει καλή φήμη. Ερωτηθείς κατά πόσο η πισίνα ήταν άδεια όταν την είχε επισκεφθεί, ισχυρίστηκε ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί, αλλά υποστήριξε ότι δεν θα μπορούσαν να επισκευαστούν τα πλακάκια, αν η πισίνα είναι μισοάδεια ή μισογεμάτη. Κατά τη δική του άποψη, όταν κατασκευάζεται μία πισίνα με πλακάκια, πρέπει κάποιος να περιμένει 3-4 μέρες, μετά την τοποθέτησή τους, προτού τοποθετηθεί νερό στην πισίνα. Υποστήριξε ότι είχαν αποκολληθεί πλακάκια σε αρκετά μέρη της πισίνας, τόσο στο πάνω μέρος της καθώς και στο κάτω μέρος της, γι' αυτό και ο κ. Κολοκασίδης είχε καλέσει και πολιτικό μηχανικό. Ισχυρίστηκε ότι έπρεπε να αφαιρεθούν όλα τα πλακάκια και να τοποθετηθούν καινούρια, για να μπορέσει ο ίδιος να εκτελέσει σωστά την εργασία που του είχε ανατεθεί και να παραχωρήσει την εγγύηση η οποία του είχε ζητηθεί. Είχαν αποκολληθεί από 3-4 πλακάκια, σε αρκετά μέρη της πισίνας και σε κάθε πλευρά της. Ο ίδιος δεν μπορούσε να θυμηθεί κατά πόσο υπήρχε μόνωση πριν την επιδιόρθωση της πισίνας, όμως υποστήριξε ότι ακόμα και να υπήρχε μόνωση, ο ίδιος έπρεπε να βάλει τη δική του μόνωση για να παραχωρήσει τη δική του εγγύηση. Εξήγησε ότι η μόνωση γίνεται για να μην υπάρχει απώλεια νερού από την πισίνα. Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι η απώλεια στα πλακάκια δεν ήταν ομοιόμορφη. Σε ερώτηση που του τέθηκε, εξήγησε ότι συνήθως το πλακόστρωτο δεν έρχεται σε επαφή με τα πλακάκια. Τοποθετείται το «copy stone», η πέτρα, η οποία γυρίζει προς τα πάνω ή τοποθετείται αλουμίνιο γυριστό και κλείνει πάνω στο πλακόστρωτο. Μετά αρχίζουν τα πλακάκια της πισίνας. Εξήγησε ότι το «copy stone» είναι υποχείλιο το οποίο μπαίνει για ομορφιά. Πολλές φορές, για οικονομία, τοποθετείται και αλουμίνιο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση τοποθετήθηκε υποχείλιο, σύμφωνα με την επιθυμία του πελάτη. Είχε τοποθετηθεί το «copy stone» πάνω στο σταμπωτό και ήταν η δική του άποψη, ότι το «copy stone» τοποθετείται για ομορφιά. Ερωτηθείς, κατά πόσο η γόμα που είχε χρησιμοποιηθεί από την εταιρεία «SARATOGA» ήταν κατάλληλη, ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος δεν γνώριζε. Ο ίδιος έκανε τη δουλειά όπως θεωρούσε σωστό, με το δικό του τρόπο, για να δώσει τη δική του εγγύηση, πληρώθηκε και έφυγε. Ήταν ξεκάθαρος από την αρχή και είχε ζητήσει από τον κ. Κολοκασίδη να ειδοποιήσει τους κατασκευαστές της πισίνας για το πρόβλημα, προτού ο ίδιος εμπλακεί. Του αναφέρθηκε ότι η κατασκευάστρια εταιρεία δεν ήταν πρόθυμη να βοηθήσει στην επίλυση του προβλήματος, γι' αυτό και ενεπλάκη ο ίδιος, δηλαδή η εταιρεία του, στην επιδιόρθωση του προβλήματος. Επανεξεταζόμενος, επεξήγησε ότι ο κ. Αρτέμης μαζί με τον κ. Χάρη, είναι διευθυντές της εταιρείας «SARATOGA». Για την Υπεράσπιση, κατέθεσε πρώτος ο κ. Γιάγκος Γεωργίου (Μ.Υ.1), ο οποίος εργοδοτείται στην εταιρεία «SARATOGA» από το 1989, ως τεχνικός διευθυντής. Μεταξύ των καθηκόντων του είναι να προμηθεύει υλικά, να δίδει οδηγίες για τον τρόπο εκτέλεσης των εργασιών και να επιβλέπει τις εργασίες. Ήταν η θέση του ότι η εταιρεία «SARATOGA» είχε συνεργαστεί με την εταιρεία «ΚΟΛΟΚΑΣΙΔΗ» για την κατασκευή αριθμού πισίνων στην περιοχή Λιοπετρίου. Ο ίδιος είχε επισκεφθεί το χώρο όπου είχαν κατασκευαστεί οι πισίνες και είχε γνωριστεί με τον κ. Κολοκασίδη. Είχε δει τον κ. Κολοκασίδη μια φορά, όταν είχε πάει για να δει την κατασκευή των πισίνων στο τελικό στάδιο. Ήταν η θέση του ότι του είχε δοθεί εντολή από το γραφείο ότι ο κ. Κολοκασίδης είχε παράπονο αναφορικά με την πισίνα που είχε κατασκευαστεί με κεραμικά. Ο ίδιος είχε πληροφορηθεί από τον εργολάβο της δικής του εταιρείας ότι είχε επισκεφθεί και ξαναεπισκευάσει τη συγκεκριμένη πισίνα, αλλά υπήρχε το ίδιο πρόβλημα, γι' αυτό και του ζητήθηκε να επισκεφθεί το χώρο και να διαπιστώσει ποιο πραγματικά ήταν το πρόβλημα. Κατά την επίσκεψή του στο χώρο, δεν υπήρχε εκεί οποιοδήποτε άτομο. Διαπίστωσε ότι το πρόβλημα παρουσιαζόταν στη σειρά των κεραμικών, κοντά στην επιφάνεια της πισίνας, προς τη μεριά του σπιτιού, όπου είχαν αποκολληθεί ορισμένα κεραμικά. Κατά την άποψή του, υπήρχε συστολή και διαστολή στο πλακόστρωτο της πισίνας, λόγω του ότι το πλακόστρωτο εφαπτόταν με την πρώτη σειρά των κεραμικών και η μόνη διαφυγή για να γίνεται η συστολή και η διαστολή ήταν προς το μέρος της πισίνας, γιατί από την άλλη πλευρά ήταν το σπίτι. Ο ίδιος ανέφερε το πρόβλημα, όπως το διαπίστωσε, στην εταιρεία του και του είπαν ότι είχαν επικοινωνήσει με την εταιρεία «ΚΟΛΟΚΑΣΙΔΗ». Του είχε ζητηθεί, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, από τη δική του εταιρεία, να προτείνει μια λύση για το πρόβλημα. Ο ίδιος είπε στον κ. Κολοκασίδη ότι έπρεπε να γίνει μια δουλειά για να αποσυνδεθεί το πλακόστρωτο από την πισίνα. Εισηγήθηκε να κοπεί το σταμπωτό μπετόν που υπήρχε μέχρι τον εξωτερικό σκελετό της πισίνας, ούτως ώστε να μην έχει επαφή με την πισίνα και να τοποθετηθεί επιχείλιο ξεχωριστά από το σταμπωτό. Όμως, ο κ. Κολοκασίδης δεν δεχόταν τη λύση αυτή, γιατί, κατά τον ισχυρισμό του, δεν δεχόταν ο πελάτης. Αντεξεταζόμενος, παραδέχθηκε ότι ο ίδιος δεν είναι ούτε πολιτικός μηχανικός, αλλά ούτε και αρχιτέκτονας. Ούτε γνώριζε κατά πόσο είχε επισκεφθεί τη συγκεκριμένη πισίνα πολιτικός μηχανικός από την εταιρεία του. Στον ίδιο είχαν δοθεί οδηγίες από τον κ. Χάρη και τον κ. Αρτέμη, για να επισκεφθεί τη συγκεκριμένη πισίνα. Ο υπεργολάβος, ο Τάσος Βαζάνιας, είχε επισκεφθεί δύο φορές το χώρο και είχε επισκευάσει τη συγκεκριμένη πισίνα, όμως δεν μπορούσε να θυμηθεί πότε είχαν γίνει οι επισκευές. Τα συγκεκριμένα κεραμικά είχαν τοποθετηθεί από το συγκεκριμένο υπεργολάβο, ο οποίος είχε κατασκευάσει και το σκελετό της πισίνας. Ερωτηθείς αναφορικά με το πώς γνώριζε ότι ο κ. Βαζάνιας είχε επισκεφθεί δύο φορές το χώρο, ήταν η θέση του ότι τηρούνται στοιχεία στον ηλεκτρονικό υπολογιστή, αναφορικά με το πού πάει ο καθένας και σε ποια δουλειά. Στον ηλεκτρονικό υπολογιστή υπήρχε καταχωρημένο το πρόβλημα της πισίνας, σε ποιο σπίτι παρουσιάστηκε, καθώς και το όνομα του υπεργολάβου που είχε χειριστεί το θέμα. Ερωτηθείς κατά πόσο είχε δοθεί εγγύηση από την Εναγόμενη Εταιρεία, ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι δεν γνώριζε. Αναγνώρισε το Τεκμήριο 4 και αρχικά ισχυρίστηκε ότι αφορά τις υπόλοιπες πισίνες. Στη συνέχεια όμως, ανέφερε ότι πρέπει να αφορά και την κεραμική πισίνα, λόγω του ότι αναγράφει και τον αριθμό
  2. Αναγνώρισε στο συγκεκριμένο έγγραφο και την υπογραφή του κ. Χάρη Θεοχάρους και κατέληξε τελικά ότι είχε δοθεί εγγύηση για όλες τις πισίνες. Υποστήριξε ότι είχε δει τον κ. Κολοκασίδη μια μόνο φορά, όταν τέλειωναν δύο πισίνες. Ο ίδιος δεν γνώριζε αν ο κ. Βαζάνιας είχε πάει μόνος του στο χώρο ή μαζί με άλλους. Μίλησε όμως μαζί του, μετά την πρώτη του επίσκεψη στη συγκεκριμένη πισίνα, όμως δεν τον ρώτησε πόσα κεραμικά είχαν αποκολληθεί. Του είχε αναφέρει ότι θα έπρεπε να κατεβάσει το νερό για να μπορεί να δουλέψει. Ξαναμίλησε μαζί του μετά που ειδοποιήθηκε ξανά η Εναγόμενη Εταιρεία για την ύπαρξη του προβλήματος, για δεύτερη φορά και ο κ. Βαζάνιας του ανάφερε ότι θα πρότεινε να κοπεί το μπετόν. Ανέφερε ότι δεν γνώριζε κατά πόσο είχαν πάει δύο αλλοδαποί εργάτες για την επισκευή της πισίνας. Ο ίδιος επισκέφθηκε το χώρο, ήταν η θέση του, μετά την επίσκεψη του υπεργολάβου κ. Βαζάνια. Όταν πήγε στο χώρο δεν είχε κανένα εκεί. Ούτε και τηλεφώνησε στον κ. Κολοκασίδη για να συναντηθούν, γιατί οι οδηγίες του ήταν να πάει να διαπιστώσει το πρόβλημα. Αναγνώρισε ότι για την κατασκευή και την ολοκλήρωση της πισίνας, ευθύνη έφερε η εταιρεία «SARATOGA». Ο ίδιος μπορούσε να γνωρίζει ότι είχε γίνει σωστή δουλειά, γιατί, κατά την άποψή του, αν δεν γινόταν σωστή δουλειά δεν θα κρατιόταν το νερό στην πισίνα. Σε ερώτηση που του υποβλήθηκε, απάντησε ότι ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει κατά πόσο ο υπεργολάβος είχε δώσει σε άλλους την κατασκευή του σκελετού της πισίνας. Παραδέχθηκε όμως ότι δεν ήταν παρόν κατά την κατασκευή της συγκεκριμένης πισίνας. Ήταν η θέση του, ότι μετά την επίσκεψη του κ. Βαζάνια το πρόβλημα είχε λυθεί προσωρινά. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού δεν δεχόταν να ξεχωρίσει η πισίνα από το πλακόστρωτο. Επίσης, παραδέχθηκε ότι μπορεί να συμβεί και να πέσουν πλακάκια από διάφορα μέρη της πισίνας και ότι είχαν ξαναπέσει πλακάκια μετά και τη δεύτερη επίσκεψη του κ. Βαζάνια, τα οποία η δική του εταιρεία δεν επισκεύασε. Υποστήριξε ότι οι αλλοδαποί είχαν πάει την πρώτη φορά για να επισκευάσουν την πισίνα. Ο ίδιος δεν γνώριζε κατά πόσο ο κ. Κολοκασίδης είχε διαμαρτυρηθεί γραπτώς για την κατασκευή της συγκεκριμένης πισίνας. Είχε μόνο ακούσει ότι είχε διαμαρτυρηθεί ο κ. Κολοκασίδης. Δεύτερος έδωσε μαρτυρία ο Τάσος Βαζάνιας (Μ.Υ.2), ο οποίος είναι οικοδόμος και συνεργάζεται χρόνια ως υπεργολάβος, κατασκευαστής πισίνων, με την εταιρεία «SARATOGA». Ήταν η θέση του ότι είχαν κατασκευάσει 4-5 προκατασκευασμένες πισίνες καθώς επίσης και μια πισίνα που ήταν κεραμική στην περιοχή Φρενάρου, για την εταιρεία «ΚΟΛΟΚΑΣΙΔΗ». Είχαν ετοιμάσει το σκελετό με καλούπια και σίδερο, είχαν βάλει μπετόν, είχαν κάνει μονώσεις και στη συνέχεια είχαν τοποθετήσει τα κεραμικά. Δεν μπορούσε να θυμηθεί ακριβώς πότε είχαν κατασκευαστεί οι συγκεκριμένες πισίνες. Από ότι μπορούσε να θυμηθεί, ήταν το 2006-
  3. Του είχαν δοθεί, ήταν ο ισχυρισμός του, οδηγίες να κάνει το σκελετό και να τοποθετήσει κεραμικά μέχρι το χείλος της πισίνας. Όταν τοποθετήθηκαν τα κεραμικά κάποιος που ήταν εκεί του είπε να ψηλώσει το κεραμικό από τα χείλι της πισίνας 10εκ. πιο πάνω. Ο ίδιος του είχε αναφέρει ότι μπαίνει μια πέτρα στο γύρω της πισίνας, ένα μάρμαρο και ότι το κεραμικό τελειώνει κάτω από αυτό το μάρμαρο. Το συγκεκριμένο άτομο του είπε να τοποθετήσει το κεραμικό 10εκ. πιο πάνω και θα κανόνιζαν τα υπόλοιπα. Ο ίδιος το έκανε και έφυγε. Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι όλες τις πισίνες που κατασκευάζουν, τις κατασκευάζουν με τέτοιο τρόπο που να μην συνδέεται το κεραμικό με το πλακόστρωτο. Η τοποθέτηση της συγκεκριμένης πέτρας δεν ήταν δική του ευθύνη, γι' αυτό και τελείωσε την πισίνα και έφυγε. Όσον αφορά την τοποθέτηση των κεραμικών, ήταν η θέση του ότι υπάρχει διαδικασία τοποθέτησης κεραμικών πισίνας, αφού πρέπει να μπουν μονώσεις για να μην υπάρχουν διαρροές και να χρησιμοποιηθούν καλές γόμες για να μην ξεκολλήσουν τα πλακάκια. Για τη συγκεκριμένη πισίνα, του είχαν τηλεφωνήσει από την εταιρεία «SARATOGA» και του είχαν αναφέρει ότι είχαν ξεκολλήσει τα κεραμικά της. Επισκέφθηκαν το συγκεκριμένο σπίτι μαζί με ένα άτομο από τη «SARATOGA» και είδε ο ίδιος ότι είχαν αποκολληθεί 30-40 κεραμικά στο γύρω ψηλά στην πισίνα. Το μπετόν είχε ακουμπήσει στο κεραμικό και με τη συστολή-διαστολή, έπεφταν τα κεραμικά. Στη συγκεκριμένη επίσκεψή του, ήταν παρόν ο ιδιοκτήτης του σπιτιού και κάποιο άλλο άτομο, το οποίο ο ίδιος δεν γνώριζε και τους ανέφερε ότι έπρεπε ή να κοπεί το μπετόν ή να τοποθετηθεί αρμός μεταξύ του κεραμικού και του μπετόν. Εκείνοι του ανέφεραν ότι έφταιγαν οι γόμες. Ο ίδιος διαφώνησε και τους είπε ότι, αν το πρόβλημα οφειλόταν στις γόμες, θα έπεφταν όλα τα κεραμικά και όχι ο γύρος ψηλά. Όμως, αγόρασε γόμα και κόλλησε τα κεραμικά που είχαν αποκολληθεί στο γύρο ψηλά στην πισίνα. Αντεξεταζόμενος, ισχυρίστηκε ότι έχει εργοληπτική εταιρεία και είναι επίσης «developer». Ο ίδιος όμως δεν έχει άδεια εργολήπτη, ούτε και είναι εγγεγραμμένος εργολάβος, όμως έχει άδεια ο συνέταιρός του. Ασχολείται με τις οικοδομές από 13 ετών, ενώ διατηρεί τα τελευταία τρία χρόνια και δική του εταιρεία που κατασκευάζει πισίνες. Με την εταιρεία «SARATOGA» συνεργάζεται από το
  4. Ο ίδιος, ήταν ο ισχυρισμός του, δεν είχε οποιαδήποτε συναλλαγή με την εταιρεία «ΚΟΛΟΚΑΣΙΔΗ». Είχε κάνει όμως, μέσω της εταιρείας «SARATOGA», κάποιες δουλειές για την εταιρεία «ΚΟΛΟΚΑΣΙΔΗ». Ο ίδιος είχε συνομιλήσει με τον κ. Αρτέμη της «SARATOGA» και με κάποιο πωλητή με το όνομα Άντρος Μέσσιος, για την πισίνα. Ήταν η θέση του ότι είχαν καθορισμένες τιμές με την εταιρεία «SARATOGA» για την κατασκευή των πισίνων. Όταν ήταν εξειδικευμένη δουλειά, υπήρχε διαφορετική τιμή. Ερωτηθείς, υποστήριξε ότι η κεραμική πισίνα είχε κατασκευαστεί το 2006-2007, αλλά δεν μπορούσε να θυμηθεί με ακρίβεια. Ισχυρίστηκε ότι είναι πιο έμπειρος στην κατασκευή της κεραμικής πισίνας, γι' αυτό και τον πληρώνουν οι άλλες εταιρείες για να τις κατασκευάζει. Για τη συγκεκριμένη πισίνα εργάστηκαν 3-4 άτομα για δύο βδομάδες. Την πρώτη βδομάδα έγινε ο σκελετός και τη δεύτερη τοποθετήθηκαν τα κεραμικά. Ο ίδιος είχε προμηθευτεί όλα τα υλικά, σύμφωνα με τις οδηγίες του κ. Αρτέμη και του κ. Χάρη. Δεν είχε λάβει οποιεσδήποτε οδηγίες από τον κ. Γιάγκου για την κατασκευή της συγκεκριμένης πισίνας. Σε ερώτηση που του τέθηκε, υποστήριξε ότι δεν είχε στην κατοχή του την προσφορά που είχε δώσει για τη συγκεκριμένη πισίνα. Στην προσφορά του όμως, ήταν ο ισχυρισμός του, δεν συμπεριλαμβάνονταν οι γόμες και οι μονώσεις, αφού αυτά συνιστούσαν ευθύνη της εταιρείας «SARATOGA». Δεν θυμόταν πόσα είχε πληρωθεί για τη συγκεκριμένη πισίνα, αφού με την εταιρεία «SARATOGA» συνεργάζονταν στην κατασκευή μεγάλου αριθμού πισίνων. Επέμενε στη θέση του ότι κάποιος υπεύθυνος του είχε ζητήσει να ψηλώσει το κεραμικό 10εκ. πιο πάνω, αλλά δεν θυμόταν ποιος ήταν αυτός. Ο ίδιος με τη σειρά του, είχε αναφέρει στην εταιρεία «SARATOGA» ότι θα έπρεπε να τοποθετηθεί η πέτρα και μετά. Το είχε αναφέρει στον κ. Μέσσιο, ο οποίος του είπε να κάνει ότι του πουν οι υπεύθυνοι. Παραδέχθηκε όμως, ότι για να θεωρείται ολοκληρωμένη η πισίνα, έπρεπε να τοποθετηθεί και η πέτρα περιφερειακά της πισίνας. Ο ιδιοκτήτης, κατά την άποψή του, όφειλε να τοποθετήσει την πέτρα και να τελειώσουν εκείνοι από πλευράς τους την πισίνα στο κάτω μέρος. Ισχυρίστηκε ότι στις περισσότερες πισίνες που κατασκευάζουν, η πέτρα είναι ευθύνη του ιδιοκτήτη γιατί βρίσκεται εκτός της πισίνας. Αρνήθηκε την υποβολή ότι τα κεραμικά είχαν αποκολληθεί, λόγω του ότι ο ίδιος δεν είχε χρησιμοποιήσει τα σωστά υλικά. Παραδέχθηκε όμως, ότι το σταμπωτό δεν είχε κατασκευαστεί όταν ο ίδιος κατασκεύαζε την πισίνα. Ούτε γνώριζε ποιος είχε υποδείξει πού να γίνει το σταμπωτό. Όσον αφορά το πρόβλημα στη συγκεκριμένη πισίνα, ήταν η θέση του ότι είχε επισκεφθεί την πισίνα με τον κ. Γιάγκου, 6-7 μήνες μετά την ολοκλήρωσή της. Στην πισίνα υπήρχε νερό και τα κεραμικά που έπεφταν ήταν από την τελευταία γραμμή της πισίνας. Σε εκείνη τη γραμμή, την τελευταία, υπήρχαν κούφια κεραμικά τα οποία αφαιρέθηκαν και κολλήθηκαν ξανά. Όμως δεν γνώριζε τι έγινε μετά που φτιάχτηκαν τα κεραμικά. Δεν είχε ξαναειδοποιηθεί για οποιοδήποτε πρόβλημα, όμως ήταν σίγουρος ότι το πρόβλημα δεν θα επιλύετο. Ερωτηθείς, υποστήριξε ότι είχαν αποκολληθεί τα κεραμικά ψηλά στην πισίνα, προς τη μεριά του σπιτιού και ότι υπήρχαν κούφια κεραμικά, περιμετρικά της πισίνας. Όμως, ο ίδιος δεν είχε μπει μέσα στην πισίνα για να διαπιστώσει κατά πόσο υπήρχαν άλλα κούφια κεραμικά. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας και οι δύο πλευρές υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις με αγορεύσεις. Ήταν η θέση του κ. Κεφάλα, συνηγόρου της Εναγόμενης Εταιρείας, ότι είναι παραδεκτό το γεγονός ότι υπήρχε πρόβλημα, πλην όμως το πρόβλημα είχε προκύψει από την έλλειψη υποχείλιου. Εισηγήθηκε ότι η Εναγόμενη Εταιρεία είχε ανταποκριθεί στο κάλεσμα της Ενάγουσας Εταιρείας, αλλά η Ενάγουσα Εταιρεία δεν υπέδειξε πνεύμα συνεργασίας, με αποτέλεσμα η Εναγόμενη Εταιρεία να ζημιώσει με την επιλογή της Ενάγουσας Εταιρείας. Επιπρόσθετα, ισχυρίστηκε ότι δεν επιζητείται στο δικόγραφο της Ενάγουσας Εταιρείας οποιαδήποτε θεραπεία, γιατί αξιώνεται μόνο ένα ποσό χωρίς εξειδίκευση. Δεν καταγράφεται, ήταν η θέση του, η αξίωση που επιζητεί η Ενάγουσα Εταιρεία. Αντίθετη ήταν η θέση της κας Χατζηκωσταντή, συνηγόρου της Ενάγουσας Εταιρείας. Ήταν η θέση της ότι η μαρτυρία που προσκομίστηκε από την Ενάγουσα Εταιρεία είχε συνοχή και ήταν ελεύθερη από οποιεσδήποτε αντιφάσεις, σε αντίθετη με τη μαρτυρία της Εναγόμενης Εταιρείας που ήταν στην ολότητά της αντιφατική. Επέσυρε την προσοχή του Δικαστηρίου στα άρθρα 37, 40 και 73 του περί Συμβάσεως Νόμου. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Η υπό κρίση υπόθεση θα αποφασιστεί στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων και σύμφωνα με την κρατούσα νομολογία, ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς (βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Μανώλη
(1995)1 Α.Α.Δ. 207 και Ομήρου v. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 506), η δε επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (βλ. Χάρης Χρίστου v. Ευγενία Khoreva
(2002)1 (Α) Α.Α.Δ. 455 και Mossa Mohamed Mustafa v. Ανδρέα Κακουρή κ.α.
(2002)1 (Α) Α.Α.Δ. 165). Παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή και τους πέντε μάρτυρες ενόσω αυτοί κατέθεταν κατά την ακροαματική διαδικασία και είχα την ευκαιρία να δω τον τρόπο που απαντούσαν τις διάφορες ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν, το καλό ή το κακό μνημονικό τους και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Έχω επίσης θέσει ενώπιόν μου το περιεχόμενο των εγγράφων που κατατέθηκαν ως τεκμήρια. Στην Ομήρου v. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 506, έχει υποδειχθεί ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Η μαρτυρία της Ενάγουσας Εταιρείας είχε συνοχή. Ο διευθυντής της Ενάγουσας Εταιρείας, κ. Κολοκασίδης (Μ.Ε.1), φάνηκε ειλικρινής στο Δικαστήριο. Η εκδοχή του ήταν πιο λογική από την εκδοχή της Εναγόμενης Εταιρείας. Υποστηρίχθηκε από τη μαρτυρία του κ. Χριστοδούλου (Μ.Ε.2) και του κ. Συρίμη (Μ.Ε.3) Η κατασκευή της πισίνας είχε αναληφθεί από την Εναγόμενη Εταιρεία και ο ίδιος δεν φαίνεται να είχε εμπλακεί στην κατασκευή. Είχε καταβάλει η Ενάγουσα Εταιρεία Λ.Κ.9.000-, πλέον Φ.Π.Α., για την κατασκευή της συγκεκριμένης πισίνας, οπόταν ανέμενε ότι θα του παραδινόταν η πισίνα σε λειτουργήσιμη κατάσταση. Ο συγκεκριμένος μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε επί του ισχυρισμού του ότι είχε αναλάβει η Εναγόμενη Εταιρεία την ευθύνη εκτέλεσης όλων των εργασιών που αφορούσαν την πισίνα και ότι ήταν με δικές της οδηγίες που ο δικός του υπεργολάβος προχώρησε στην κατασκευή του σταμπωτού, καθώς και ότι η Εναγόμενη Εταιρεία είχε φέρει αλουμίνια για να τα τοποθετήσει περιφερειακά της πισίνας, εκεί που ενώνεται με το σταμπωτό και δεν το έπραξε. Επίσης, δεν αντεξετάστηκε αναφορικά με τον ισχυρισμό του ότι είχε αποστείλει την επιστολή, Τεκμήριο 5, με φαξ στην Εναγόμενη Εταιρεία, με την οποία της ζητούσε να επιδιορθώσει την πισίνα, αλλιώς θα προσέφευγε σε άλλη εταιρεία. Αναφορικά με το θέμα της έλλειψης αντεξέτασης επί συγκεκριμένων ισχυρισμών οποιουδήποτε μάρτυρα, καθοδηγητικό είναι το σκεπτικό της απόφασης Frederickou Schools Co. Ltd v. ACUAC INC.
(2002)1 Α.Α.Δ. 1527, όπου στη σελίδα 1541 καταγράφηκαν τα ακόλουθα: «Εκκινώντας από αυτό το τελευταίο, θα ήταν χρήσιμο ένα σύντομο σχόλιο. Η αντεξέταση των μαρτύρων είναι σημαντικό όπλο στη διεξαγωγή μιας δίκης. Από τη δικανική σκοπιά - και όχι την ηθική που στόχος είναι βασικά η εύρεση της αλήθειας και η αποκάλυψη του ψεύδους - πρωταρχικό αντικείμενο της είναι η αποδυνάμωση ή εκμηδένιση των δηλώσεων ενός μάρτυρα κατά την κύρια εξέταση, που στηρίζουν ή βοηθούν την υπόθεση του αντιδίκου. Είναι σχετική η ρήση του Lord Hanworth, M.R., την οποία αναφέρει, επιδοκιμάζοντας την, ο Sankey L.C., στην υπόθεση Mechanical and General Inventions Co. Ltd. and Lehwess v. Austin and the Austin Motor Co. [1935] A.C. 346 στη σελ. 359: "Cross-examination is a powerful and valuable weapon for the purpose of testing the veracity of a witness and the accuracy and completeness of his story." Υπάρχουν ωστόσο δύο κανόνες πρακτικής, που έχουν εμπεδωθεί προ πολλού στα δικαστήρια μας, οι οποίοι πρέπει απαρέγκλιτα να τηρούνται. Ο πρώτος είναι ότι ο μάρτυρας πρέπει να αντεξετασθεί επί όλων των ουσιαστικών γεγονότων τα οποία αμφισβητούνται. Διαφορετικά το δικαστήριο θεωρεί - και το εκλαμβάνει - ότι η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε. Ο δεύτερος είναι ότι, κατά την αντεξέταση, τίθεται στο μάρτυρα η υπόθεση που θα στηθεί από τον αντίδικο. Τέτοια αντεξέταση είναι προϋπόθεση για να κληθεί μαρτυρία που αντικρούει το μάρτυρα. Σχετική είναι η υπόθεση Adidas v. Jonitexo Ltd.
(1987)1 C.L.R. 383, 384: "Failure to put forward a pertinent aspect of the defence case to witnesses for the plaintiff is not necessarily fatal to its validity, but in the absence of a proper explanation of the omission, the Court may disregard it, because of the denial of a proper opportunity to the plaintiff to controvert it." Οπόταν, οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί του μάρτυρα παρέμειναν αναντίλεκτη. Επίσης, τα ερωτήματα που έθεσε ο συγκεκριμένος μάρτυρας, Μ.Ε.1, όπως γιατί ο ίδιος να μην ακολουθήσει τις οδηγίες της Εναγόμενης Εταιρείας αναφορικά με την κατασκευή του σταμπωτού καθώς επίσης και για το γεγονός ότι η Εναγόμενη Εταιρεία είχε φέρει αλουμίνια για να τα τοποθετήσει, στη συνέχεια δεν τα τοποθέτησε προφασιζόμενη ότι θα τοποθετούσε γωνιές, τις οποίες όμως ποτέ δεν τοποθέτησε, παρέμειναν αναπάντητα και συνιστούν εύλογα ερωτήματα προς προβληματισμό, ιδιαίτερα έχοντας υπόψη τη μακροχρόνια συνεργασία μεταξύ των δύο εταιρειών, χωρίς οποιαδήποτε προβλήματα. Δεν παραγνωρίζω το γεγονός ότι ο Μ.Ε.1 ήταν συγχυσμένος αναφορικά με την ημερομηνία παράδοσης της πισίνας από την Εναγόμενη Εταιρεία στην Ενάγουσα Εταιρεία και αναφορικά με το πότε εμφανίστηκαν, χρονικά, τα προβλήματα της πισίνας. Οι συγκεκριμένες ημερομηνίες είναι άνευ σημασίας, αφού δεν αμφισβητείται από την Εναγόμενη Εταιρεία η συμφωνία κατασκευής της πισίνας καθώς και το γεγονός ότι είχε ειδοποιηθεί πολύ σύντομα μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής ότι υπήρχε πρόβλημα αποκόλλησης πλακακιών, το οποίο πρόβλημα η Εναγόμενη Εταιρεία αρχικά επιδιόρθωσε, πλην όμως ανεπιτυχώς. Δεν υπήρχαν οποιεσδήποτε αντιφάσεις στη μαρτυρία, αλλά υπήρχε συνοχή. Η μαρτυρία του Μ.Ε.1 ήταν σε αρμονία με τη μαρτυρία του κ. Χριστοδούλου, Μ.Ε.2, καθώς και του κ. Συρίμη, Μ.Ε.
  1. Ο κ. Χριστοδούλου, ως ειδικός, υποστήριξε την άποψή του ότι το πρόβλημα που παρατηρήθηκε στην πισίνα δεν οφειλόταν στην υγρασία, αλλά οφειλόταν στον τρόπο κατασκευής της πισίνας και στα υλικά που είχαν χρησιμοποιηθεί, αναφέροντας ότι είχε παρατηρηθεί αποκόλληση όχι μόνο περιμετρικά της πισίνας αλλά και στο βάθος της, δηλαδή εσωτερικά καθώς επίσης και ότι ο χρόνος που είχε παρεισφρήσει από την κατασκευή της πισίνας μέχρι την αποκόλληση ήταν πολύ μικρός για να οφείλεται η αποκόλληση στην υγρασία. Ο συγκεκριμένος μάρτυρας δεν μου έδωσε οποιοδήποτε λόγο για να απορρίψω τη μαρτυρία του. Ήταν ειλικρινής και αποδέχομαι τη μαρτυρία του στην ολότητά της, αφού δεν κλονίστηκε από την αντεξέταση, αλλά ούτε και προσκομίστηκε οποιαδήποτε αντικρουστική μαρτυρία, αναφορικά με την κατάληξή του ότι το πρόβλημα οφειλόταν σε κακή κατασκευή από την Εναγόμενη Εταιρεία. Ο κ. Συρίμης, Μ.Ε.3, ήταν επίσης ειλικρινής μάρτυρας. Πρόσεχε ιδιαίτερα κατά τη μαρτυρία του να μην εκθέσει με οποιοδήποτε τρόπο την κατασκευάστρια εταιρεία και απλά επέμενε στη θέση του ότι έπρεπε να εκτελέσει τη δουλειά με το δικό του τρόπο, αφού θα έδινε ο ίδιος εγγύηση. Δεν είχε κανένα λόγο να πει ψέματα και τα όσα ανέφερε υποστηρίχθηκαν από τα Τεκμήρια 7 και
  2. Μου άφησε την εικόνα του ανθρώπου που έρχεται στο Δικαστήριο για να το βοηθήσει, καταθέτοντας τι πραγματικά είχε γίνει. Τον πιστεύω ως μάρτυρα της αλήθειας. Η μαρτυρία του, όσον αφορά τη ζημιά, ήταν σε αρμονία με τη μαρτυρία του Μ.Ε.
  3. Υποστήριξε ότι είχαν αποκολληθεί πλακάκια όχι μόνο περιφερειακά της πισίνας στο πάνω μέρος, αλλά και σε αρκετά μέρη στο κάτω της μέρος και δεν ήταν ομοιόμορφη η απώλεια. Εξήγησε γιατί έπρεπε να εκτελέσει την εργασία που του είχε ανατεθεί με συγκεκριμένο τρόπο και υποστήριξε με επάρκεια τη χρέωσή του. Ο κ. Γιάγκος Γεωργίου (Μ.Υ.1) δεν έπεισε το Δικαστήριο για την αλήθεια των λεχθέντων του, αφού υπήρχαν σε αυτή τούτη τη μαρτυρία του αντιφάσεις, ενώ παράλληλα η μαρτυρία του ήταν αντίθετη από τη μαρτυρία του δεύτερου μάρτυρα της Υπεράσπισης, του κ. Βαζάνια, Μ.Υ.
  4. Στην κυρίως εξέτασή του αρχικά ανάφερε ότι τον κ. Κολοκασίδη τον είχε δει μόνο μία φορά, όταν είχε πάει να δει την κατασκευή των πισινών στο τελικό τους στάδιο. Στη συνέχεια όμως της κυρίως εξέτασής του, ισχυρίστηκε ότι είχε πει στον κ. Κολοκασίδη ότι θα έπρεπε να κοπεί το σταμπωτό μπετόν, έτσι ώστε να μην έχει επαφή με την πισίνα και να τοποθετηθεί υποχείλιο για να δοθεί λύση στο πρόβλημα, προφανώς ξεχνώντας ότι είχε αναφέρει ότι όταν επισκέφθηκε την πισίνα για να δει το πρόβλημα δεν ήταν εκεί οποιοδήποτε άτομο. Είχε αναφέρει ότι είχε επισκεφθεί την πισίνα μόνος του και δεν υπήρχε εκεί οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, ενώ ο υπεργολάβος, κ. Βαζάνιας, είχε πει ότι είχαν πάει μαζί με τον κ. Γιάγκου στην πισίνα για να ερευνήσουν το πρόβλημα. Έκανε αναφορά σε δύο επισκέψεις του κ. Βαζάνια στην πισίνα, για επισκευή της ζημιάς, ενώ ο κ. Βαζάνιας αναφέρθηκε σε μια και μοναδική επίσκεψη. Ισχυρίστηκε ότι είχε πληροφορηθεί από εργολάβο της δικής του εταιρείας, τον κ. Βαζάνια, ότι είχε επισκεφθεί και ξαναεπισκευάσει την πισίνα, πλην όμως ο κ. Βαζάνιας είχε επικοινωνία, όπως διαφάνηκε με τον κ. Χάρη και τον κ. Αρτέμη και όχι με τον κ. Γιάγκου, με τον οποίο είχε απλά επισκεφθεί μια φορά την πισίνα. Επίσης, έκανε αναφορά σε συνδιαλέξεις που είχε ο ίδιος με τον κ. Βαζάνια αναφορικά με το πρόβλημα της πισίνας τις οποίες ο κ. Βαζάνιας, Μ.Υ.2, δεν επαλήθευσε στη δική του μαρτυρία. Ενώ ήταν ο τεχνικός διευθυντής, δεν γνώριζε κατά πόσο είχε παρασχεθεί εγγύηση από την Εταιρεία του για την πισίνα, για να καταλήξει στη συνέχεια ότι είχε δοθεί εγγύηση. Και ενώ ήταν επιφορτισμένος με το καθήκον να προμηθεύει τα υλικά, να δίνει οδηγίες για τον τρόπο εκτέλεσης των εργασιών και για να επιβλέψει τις εργασίες, δεν γνώριζε τι υλικά είχαν χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή της συγκεκριμένης πισίνας και πώς είχε εκτελεστεί η κατασκευή της. Δεν με έπεισε γιατί όχι μόνο είπε ψέματα, αλλά προσπάθησε να αποφύγει να απαντήσει τις ερωτήσεις που του τέθηκαν. Ούτε ο κ. Βαζάνιας (Μ.Υ.2), με έπεισε για την αλήθεια των ισχυρισμών του. Ενώ ήταν τόσο έμπειρος τεχνίτης στην κατασκευή κεραμικών πισινών, δεν αγόραζε ο ίδιος τις γόμες για τα κεραμικά και τις μονώσεις, αλλά του τις αγόραζε η Εναγόμενη Εταιρεία. Η θέση του αυτή γεννά εύλογα ερωτήματα. Δεν θυμόταν ποιος ήταν αυτός ο υπεύθυνος που του είχε ζητήσει να ψηλώσει το κεραμικό 10εκ. πιο πάνω, ούτε και θυμόταν ποιος του είχε υποδείξει πού θα γινόταν το σταμπωτό. Είναι εκτός λογικής η θέση του, γιατί ενώ έφερε ο ίδιος ευθύνη για την κατασκευή της πισίνας, γι' αυτά τα τόσο σημαντικά θέματα αποδέχθηκε οδηγίες από αγνώστους. Επίσης, ενώ παραδέχθηκε ότι για να μπορεί να θεωρηθεί ολοκληρωμένη η πισίνα έπρεπε να τοποθετηθεί πέτρα, συνάμα παραδέχθηκε ότι ο ίδιος δεν είχε τοποθετήσει την πέτρα αυτή έτσι ώστε να θεωρείται ότι παρέδωσε ολοκληρωμένη την πισίνα. Δεν εξήγησε γιατί δεν είχε εφαρμοστεί το αλουμίνιο που είχε μεταφερθεί στο συγκεκριμένο χώρο για το σκοπό δημιουργίας υποχείλιου. Παραδέχθηκε ότι υπήρχε πρόβλημα με τα κεραμικά στο πάνω μέρος της πισίνας, όμως ο ίδιος δεν εξέτασε κατά πόσο υπήρχαν και άλλα κούφια κεραμικά εντός της πισίνας, γιατί, κατά τον ισχυρισμό του, η πισίνα είχε νερό. Αυτό καταδεικνύει και την προχειρότητά του στην εξέταση του προβλήματος. Η μαρτυρία του ήταν γενικά συγχυσμένη, αφού από τη μια προσπάθησε να πείσει το Δικαστήριο για την εμπειρογνωμοσύνη του και από την άλλη δεν μπορούσε να θυμηθεί ή επέρριπτε ευθύνες στους ιδιοκτήτες της οικοδομής. Δεν μπορώ να βασιστώ στη μαρτυρία του για οποιαδήποτε εξαγωγή συμπερασμάτων, λόγω της αντιφατικότητας η οποία εντοπίστηκε. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση, καταλήγω ότι τα γεγονότα εξελίχθηκαν ως ακολούθως: Η Ενάγουσα Εταιρεία είχε συμβληθεί στις 12/09/2006 με την Εναγόμενη Εταιρεία για την κατασκευή μιας κεραμικής πισίνας στην κατοικία αρ.26, στο συγκρότημα «WINDSOR GARDENS», Τεκμήριο 2, για το ποσό των Λ.Κ.10.350-. Για την καλή κατασκευή της πισίνας, των χρησιμοποιηθέντων προϊόντων, καθώς και των άλλων μηχανισμών της πισίνας, είχε δοθεί και εγγύηση, από την Εναγόμενη Εταιρεία, δύο χρόνων, Τεκμήριο
  5. Η πισίνα ολοκληρώθηκε αρχές 2007 και πολύ σύντομα μετά τη λειτουργία της, ένα μήνα μετά που τοποθετήθηκε νερό, ξεκίνησε η αποκόλληση πλακιδίων, γιατί η γόμμα που είχε χρησιμοποιηθεί δεν ήταν καλής ποιότητας. Κλήθηκε η Εναγόμενη Εταιρεία, η οποία ειδοποίησε τον υπεργολάβο κατασκευαστή της πισίνας, ο οποίος επισκεύασε την πισίνα κολλώντας εκ νέου τα αποκοληθέντα πλακάκια περιφερειακά της πισίνας στο πάνω μέρος, χωρίς όμως να κάμει οποιαδήποτε έρευνα στην υπόλοιπη πισίνα, δηλαδή στο κάτω μέρος της πισίνας, για να διαπιστώσει κατά πόσο υπήρχε πρόβλημα. Όταν η πισίνα ξαναγέμισε με νερό, ξεκίνησε ξανά η αποκόλληση πλακιδίων. Κλήθηκε εκ νέου η Εναγόμενη Εταιρεία για να επιδιορθώσει το πρόβλημα, αλλά δεν προσήλθε για να επιδιορθώσει ή να εκτιμήσει το πρόβλημα. Στάλθηκε στις 26/09/2007 από την Ενάγουσα Εταιρεία τηλεοποιότυπο, Τεκμήριο 5, με το οποίο ζητείτο η άμεση ανταπόκρισή της, ήτοι εντός μίας εβδομάδας, για την επίλυση του προβλήματος. Ούτε και μετά την αποστολή τηλεομοιότυπου δεν ανταποκρίθηκε η Εναγόμενη Εταιρεία, με αποτέλεσμα μετά την παρέλευση της προθεσμίας των επτά ημερών, η Ενάγουσα Εταιρεία να καλέσει την εταιρεία «Bernoulli Trading» για να της δώσει προσφορά για την επιδιόρθωση της πισίνας. Είχε καλέσει και πολιτικό μηχανικό, όταν κλήθηκε η εταιρεία «Bernoulli», για να βρουν λύση στο πρόβλημα. Ο πολιτικός μηχανικός είχε καταλήξει ότι το πρόβλημα οφειλόταν στην ελαττωματική γόμμα που είχε χρησιμοποιηθεί από την κατασκευάστρια εταιρεία. Επειδή είχε ζητηθεί από την Ενάγουσα Εταιρεία εγγύηση για την επιδιόρθωση της συγκεκριμένης πισίνας, η εταιρεία «Bernoulli» προέβηκε στην επιδιόρθωσή της, χρησιμοποιώντας τη δική της μέθοδο εγκατάστασης του συγκεκριμένου είδους πισίνας, χρεώνοντας την Ενάγουσα Εταιρεία για τη συγκεκριμένη εργασία το ποσό των €7.073,
  6. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Σύμφωνα με τη μαρτυρία όπως έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο, μεταξύ της Ενάγουσας Εταιρείας και της Εναγόμενης Εταιρείας υπήρχε μια σύμβαση για την κατασκευή μιας κεραμικής πισίνας, στην οικία με αριθμό 26 στο σύμπλεγμα κατοικιών με την ονομασία «Window Gardens» στο Φρέναρος. Είχε συμφωνηθεί για την κατασκευή της συγκεκριμένης κεραμικής πισίνας η τιμή των Λ.Κ.10.350- (συμπεριλαμβανομένου του Φ.Π.Α.). Είχε δοθεί και σχετική εγγύηση για την κατασκευή της συγκεκριμένης πισίνας, Τεκμήριο 4, για δύο χρόνια το εγγυητικό έγγραφο προέβλεπε αυτολεξή: «We warrant to the original purchaser, the installation and all other works and/or material and/or parts related to the construction of the swimming pool, for the period of one
(1)year from the date of purchase. We will repair or replace (at our option) any defection and/or any other problems that might occur, at no cost to the purchaser. In most cases defects show up almost immediately...» Δηλαδή είχε εγγυηθεί, η Εναγόμενη Εταιρεία, όχι μόνο την κατασκευή, αλλά και όλα τα υλικά που είχαν χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή της συγκεκριμένης κεραμικής πισίνας για περίοδο ενός έτους. Είχαν επίσης αναλάβει υποχρέωση επισκευής ή αλλαγής οποιασδήποτε ζημιάς παρατηρείτο. Σύμφωνα με το σύγγραμμα Benjamin's Sale of Goods, 7η έκδ., παράγρ.14-066, σελ.805: «... the guarantee will be contractually binding only where offer, acceptance and consideration can be found in accordance with the standard principles. An offer of a guarantee may operate as one of a unilateral contract accepted by the purchase of the goods from a retailer.» Ο P. S Atiyah στο σύγγραμμά του «The Sale of Goods», 7η έκδ., σελ.172, αναφέρει τα ακόλουθα σχετικά με το θέμα της εγγύησης από κατασκευαστή: «If it is the buyer who sues on the guarantee, it is thought that prima facie the guarantee would be enforceable by him as a collateral contract. The mere purchase of the goods by the buyer would normally be a sufficient consideration for this purpose. If the guarantee merely contains undertakings by the manufacturer it could amount to a unilateral contract and no intimation of acceptance to the manufacturer would be necessary.» Στην υπό κρίση περίπτωση η Εναγομένη Εταιρεία είχε εγγυηθεί τόσο την κατασκευή της πισίνας καθώς και των υλικών που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή της συγκεκριμένης πισίνας για δύο
(2)χρόνια. Η μαρτυρία κατέδειξε ότι ο λόγος αποκόλλησης των πλακιδίων οφειλόταν στην κακή κατασκευή της πισίνας, δηλαδή τη χρήση τέτοιου είδους γόμας που δεν μπορούσε να αντέξει την απορρόφηση του νερού. Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω αρχές, η εγγυητική μπορεί να εφαρμοστεί ως ένα συμπληρωματικό συμβόλαιο. Ο ισχυρισμός της Υπεράσπισης ότι η αποκόλληση των πλακιδίων οφειλόταν στη συστολή και διαστολή του σταμπωτού, θα πρέπει να απορριφθεί, αφού υπήρχε αποκόλληση πλακιδίων και πλακάκια που κουδούνιζαν σε όλη την έκταση της πισίνας και όχι μόνο περιμετρικά της. Σίγουρα δεν οφειλόταν η αποκόλληση στη συστολή-διαστολή του σταμπωτού στα άλλα μέρη της πισίνας που βρίσκονταν χαμηλότερα, αλλά οφειλόταν σε άλλους λόγους και σύμφωνα με τη μαρτυρία της Ενάγουσας Εταιρείας, η οποία δεν κλονίστηκε, οφειλόταν στην ελαττωματικότητα της γόμας που είχε χρησιμοποιηθεί στην εφαρμογή των πλακιδίων ή στο γεγονός ότι δεν ήταν ειδική για πισίνες. Ο κατασκευαστής της πισίνας, κ. Βαζάνιας, Μ.Υ.2, υπεργολάβος της Εναγόμενης Εταιρείας, δεν γνώριζε καν τι υλικά, δηλαδή τι είδους γόμα, είχε χρησιμοποιήσει, γιατί, κατά τον ισχυρισμό του, τα υλικά του τα προμήθευε η Εναγόμενη Εταιρεία. Η δε Εναγόμενη Εταιρεία ισχυρίστηκε ότι είχε αναθέσει εξ ολοκλήρου την κατασκευή της πισίνας στον κ. Βαζάνια. Προκύπτει εν πάση περιπτώσει αβίαστα ότι τα υλικά κατασκευής ήταν ευθύνη της Εναγόμενης Εταιρείας και όχι οποιουδήποτε άλλου. Ακόμη και αν γίνει αποδεκτός ο ισχυρισμός της Υπεράσπισης ότι σε ένα βαθμό για την περιμετρική αποκόλληση έφταιγε η συστολή και η διαστολή του σταμπωτού το οποίο εφαπτόταν της πισίνας, σύμφωνα με τη μαρτυρία τόσο της Ενάγουσας Εταιρείας καθώς και της Εναγόμενης Εταιρείας, η τοποθέτηση του σταμπωτού είχε γίνει με οδηγίες της Εναγόμενης Εταιρείας και ενώ η Εναγόμενη Εταιρεία είχε φέρει γωνιά αλλά και αλουμίνιο για να τοποθετήσει ως υποχείλιο, τελικά δεν το τοποθέτησε. Οπόταν, η Εναγόμενη Εταιρεία παραβίασε τον όρο της πρόσθετης συμφωνίας, της εγγύησης, για επιδιόρθωση και αποκατάσταση της οποιαδήποτε κατασκευαστικής ζημιάς, αφού πρώτον, αρνήθηκε να επισκευάσει τη ζημιά και δεύτερον, ήταν αμελής στο να διαπιστώσει την ακριβή έκταση της ζημιάς, αφού αρχικά επισκεύασε μόνο τα κεραμικά που είχαν αποκολληθεί, χωρίς να ελέγξει αν υπήρχε περαιτέρω ζημιά και χωρίς να διαπιστώσει την πραγματική αιτία του προβλήματος της αποκόλλησης. Η Εναγομένη Εταιρεία είχε συμβατική ευθύνη προς την Ενάγουσα Εταιρεία, την οποία δεν εκτέλεσε και παραβίασε με αυτό τον τρόπο τη μεταξύ τους συμφωνία. Η παραβίαση αυτή έδωσε το δικαίωμα στην Ενάγουσα Εταιρεία να τερματίσει τη συμφωνία, πράγμα το οποίο έπραξε με το Τεκμήριο 5, την επιστολή, με την οποία έδινε μια ευκαιρία, στην Εναγόμενη Εταιρεία, συμμόρφωσης με τη σύμβαση, διαφορετικά θα μείωνε τις απώλειές της, εργοδοτώντας άλλη εταιρεία για να επιδιορθώσει τη ζημιά. Καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί και από την Ευρωπαϊκή Οδηγία 1999/44/ΕΚ, η οποία θεσπίστηκε για ομοιόμορφη προστασία των καταναλωτών. Στη συγκεκριμένη Οδηγία περιλαμβάνονται οι συμβάσεις προμήθειας καταναλωτικών αγαθών τα οποία πρόκειται να κατασκευαστούν. Η Οδηγία επιβάλλει καθήκον παράδοσης αγαθών που να είναι σύμφωνα με τους όρους της σύμβασης. Οδηγία περιλαμβάνει τους σιωπηρούς όρους που καταγράφονται στον περί Πωλήσεων Αγαθών Νόμο, στο άρθρο 2
(2)αυτής, πλην όμως η Οδηγία επεκτείνεται και στα δικαιώματα του καταναλωτή καθώς και στην παροχή εγγύησης. Όσον αφορά την οποιαδήποτε παρασχεθείσα εγγύηση, αυτή δεσμεύει νομικά το άτομο που την προσφέρει, σύμφωνα με τους όρους που ορίζονται στη δήλωση εγγύησης, άρθρο 6
(1). Καταλήγω λοιπόν ότι με βάση την αποδεκτή μαρτυρία, η ευθύνη για την κακή κατασκευή της πισίνας βαραίνει την Εναγόμενη Εταιρεία και από τη στιγμή που αρνήθηκε να την επιδιορθώσει, ενώ ήταν σε ισχύ η εγγύηση, η Ενάγουσα Εταιρεία δικαιούτο να προχωρήσει σε επιδιόρθωσή της. Συνεπακόλουθα, εκδίδεται υπέρ της Ενάγουσας Εταιρείας απόφαση για το ποσό των €7.693,50 με νόμιμο τόκο από 15/04/2008. Εφαρμόζοντας κατ' αναλογία τις αρχές που καταγράφονται στη συγκεκριμένη Οδηγία, η Εναγόμενη Εταιρεία είχε νομική υποχρέωση να επιδιορθώσει τη διαπιστωθείσα ζημιά, πράγμα που δεν έπραξε, παραβιάζοντας αυτή τη νομική της υποχρέωση και προκαλώντας ζημιά ύψους €7.693,50 στην Ενάγουσα Εταιρεία. Επιδικάζονται εναντίον της Εναγομένης Εταιρείας τα έξοδα της αγωγής, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.