Βαρναβούλλας Καραγιαννά κ.α. ν. Λουκά Νικόλα Τσαούσιη, Αίτηση / Έφεση: 51/11, 08/07/2011

(3)και 2 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση της κας Άδας Φλουρέντζου, δικηγόρου. Σε αυτήν καταγράφεται ότι εκ παραδρομής ή και λάθους κατά τη δακτυλογράφηση του τίτλου, δεν συμπεριλήφθηκε στην Αίτηση/Έφεση η Λουκία Νικόλα Τσιαούσιη, η οποία είναι συνιδιοκτήτρια του τεμαχίου 385, το οποίο και αφορά η υπό κρίση Αίτηση. Κατά την εισήγηση της ομνύουσας, το γεγονός αυτό διαφαίνεται και από την Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση/Έφεση. Η κα Λουκία Νικόλα Τσιαούσιη, κατά τον ισχυρισμό της Ομνύουσας, είναι αναγκαίος διάδικος για να μπορέσει το Δικαστήριο να εκδικάσει όλα τα επίδικα θέματα και είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του εξουσία και να επιτρέψει την τροποποίηση. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Ο Καθ' ου η αίτηση καταχώρησε Ένσταση, η οποία στηρίζεται στα άρθρα 6-11, 11Α, 12, 13, 14-27, 28,50,58,80 και 85 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, Δ.9 θ.1-13, Δ.25 θ.1-6, Δ.48 θ.1- 9 καθώς επίσης και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Καταγράφονται εικοσιτέσσερις

(24)λόγοι ένστασης, οι οποίοι είναι επαναλαμβανόμενοι και μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: ότι η Αίτηση/Έφεση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη, αστήρικτη, παράτυπη, αντικανονική, καταχρηστική και αδικαιολόγητη, ότι η Αιτητές δεν συμπεριέλαβαν όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα και γι' αυτό το λόγο η απόφαση του Διευθυντή, στην έκταση που αφορά το μερίδιο της κας Λουκίας Νικόλα Τσιαούσιη, έχει καταστεί τελεσίδικη, ότι οι Αιτητές με την Αίτηση ημερ.18/05/2011 επιχειρούν να αναβιώσουν το δικαίωμα έφεσης το οποίο απώλεσαν, επιχειρούν να προσθέσουν στον τίτλο της Αίτησης τη συνιδιοκτήτρια του ακινήτου, χωρίς να έχουν δικαίωμα να το πράξουν και επιδιώκουν τον παραμερισμό της τελεσιδικίας της απόφασης του Διευθυντή, ότι εμποδίζονται στην Αίτησή τους, γιατί επιδιώκουν να παρακάμψουν το Νόμο και τις προθεσμίες, ότι ενεργούν καθυστερημένα, κακόπιστα, ότι δεν επιδόθηκε η Αίτηση στη συνιδιοκτήτρια, η οποία είναι το άμεσα επηρεαζόμενο μέρος, ότι δεν ζητήθηκε η συγκατάθεση της συνιδιοκτήτριας καθώς επίσης και ότι η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση είναι παράτυπη, αντικανονική και ελαττωματική. Η Ένσταση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση της κας Σωτηρούλας Βασιλείου Τσούρου, συζύγου του Λουκά Νικόλα Τσαούσιη, η οποία γνωρίζει τα γεγονότα προσωπικά. Κατά τον ισχυρισμό της, συμμετείχε με τον σύζυγό της στις διαδικασίες που προηγήθηκαν της επίδικης απόφασης του Διευθυντή και γι' αυτό γνωρίζει τα γεγονότα, ενώ είναι και εξουσιοδοτημένη στο να προβεί στην Ένορκη Δήλωση. Είναι η θέση της ότι οι Αιτητές, αβάσιμα, παράτυπα, αντικανονικά, καταχρηστικά και αδικαιολόγητα επιζητούν την τροποποίηση του τίτλου της Αίτησης Έφεσης, αφού εφεσίβαλαν την απόφαση του Διευθυντή, μόνο στην έκταση που αφορά τον Λουκά Νικόλα Τσαούσιη. Ισχυρίζεται η Ομνύουσα ότι ο Διευθυντής Κτηματολογίου είχε παραχωρήσει στο περίκλειστο ακίνητο με αριθμό 385, υποχρεωτική δίοδο, δια μέσου του κτήματος των Αιτητών/Εφεσειόντων, με αριθμό τεμαχίου 350. Το περίκλειστο ακίνητο είναι ιδιοκτησία του Εφεσίβλητου-Καθ' ου η αίτηση Λουκά Νικόλα Τσαούσιη και της Λουκίας Νικόλα Τσιαούσιη, κατά μισό μερίδιο έκαστος. Οι Εφεσείοντες/Αιτητές γνώριζαν ότι το συγκεκριμένο ακίνητο ανήκε σε δύο άτομα, παρά ταύτα όμως, επέλεξαν να κινήσουν διαδικασία μόνο εναντίον ενός εκ των συνιδιοκτητών. Με το να μην συμπεριλάβουν τη συνιδιοκτήτρια, κα Λουκία Νικόλα Τσιαούσιη, δεν εφεσίβαλαν την απόφαση του Διευθυντή, στην έκταση που αυτή αφορούσε το μερίδιό της και αποποιήθηκαν του δικαιώματος που είχαν σε σχέση με το μερίδιό της. Εφόσον δεν εφεσιβλήθηκε η απόφαση του Διευθυντή εντός της προβλεπομένης προθεσμίας των 30 ημερών, κατά την Ομνύουσα, δεν μπορεί να πετύχει η υπό κρίση Αίτηση, αφού στην ουσία γίνεται προσπάθεια να εφεσιβληθεί εκπρόθεσμα η απόφαση του Διευθυντή, αναφορικά με το μερίδιο της συνιδιοκτήτρια του ακινήτου. Είναι περαιτέρω η θέση της ότι οι Αιτητές εμποδίζονται να παρακάμψουν το Νόμο και τις προθεσμίες, αφού απώλεσαν ή/και αποποιήθηκαν του δικαιώματός τους. Καταλήγει, ότι οι Αιτητές ενήργησαν κακόπιστα και καταχράστηκαν τη διαδικασία του Δικαστηρίου, διότι ενήργησαν καθυστερημένα στην καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης, ενώ παράλληλα δεν επεξήγησαν τους λόγους για τους οποίους ζητούν την τροποποίηση, αλλά ούτε και επέδωσαν την υπό κρίση Αίτηση. Και οι δύο πλευρές υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις με αγορεύσεις και το Δικαστήριο τις έχει κατά νου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω τη νομική πτυχή της Αίτησης, η οποία έχει ως κύρια βάση της τη Δ.25 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, που αναφέρει τα εξής: "The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, allow either party to alter or amend his indorsement or pleadings, in such manner and on such terms as may be just, and all such amendments shall be made as may be necessary for the purpose of determining the real questions in controversy, between the parties." Οι αρχές που διέπουν τα της τροποποίησης δικογράφων έχουν εκτεθεί και αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου με τη δέουσα σαφήνεια. Μερικές αποφάσεις, στις οποίες έγινε ενασχόληση με το θέμα αυτό, είναι και οι αποφάσεις Ταξί Κυριάκος Λτδ ν. Παύλου

(1995)1 Α.Α.Δ. 560, SABA & Co (T.M.P) v. T.M.P Agents

(1994)1 A.A.Δ. 426, Federal Bank of Lebanon v. Σιακόλας

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 223, ημερ.22/02/2002 και Δ. Σ. Αγλαντζιάς ν. Χαρικλείδη

(2001)1 Α.Α.Δ. 1608. Σύνοψη των καθιερωθέντων από τη νομολογία νομικών αρχών είναι η ακόλουθη: «

(1)Η τροποποίηση δικογράφων είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις όπου η τροποποίηση δύναται να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί όπου η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής. Όπως αναφέρθηκε από το Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Σ. Νικήτα στη Χρίστου ν. Αζά

(1992)1 Α.Α.Δ. 704 στη σελίδα 707: «Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις είναι πως τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιστάσεις που η τροποποίηση δυνατό να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμα εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής.»

(2)Τροποποίηση δικογράφου θεωρείται ότι επιφέρει βλάβη στον αντίδικο όταν δεν μπορεί να αποζημιωθεί με χρήματα (βλ. Federal Bank of Lebanon (SAL) v. Ν. Σιακόλα,

(1999)1 Α.Α.Δ. 44). Η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο δηλαδή, ζημιά άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευθεί με την έκδοση της κατάλληλης διαταγής ως προς τα έξοδα.

(3)Επιτρέπεται η τροποποίηση δικογράφου στις κατάλληλες υποθέσεις ακόμη και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης νοουμένου ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήματα.

(4)Στον προσδιορισμό των συμφερόντων της δικαιοσύνης, όπως διαγράφονται στην κάθε υπόθεση, συνεκτιμούνται και οι επιπτώσεις από την τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου. Η διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο καθιερώνεται από το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διαδίκου (βλ. Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation

(1989)1 (E) A.A.Δ. 33).

(5)Ο παράγοντας χρόνος, στην υποβολή αίτησης τροποποίησης, είναι σχετικός χωρίς να είναι εκ προοιμίου και απαραίτητα αποφασιστικής σημασίας (βλ. Astor Manu-Facturing & Exporting Co κ.ά ν. A & G Leventis & Company (Nigeria) Ltd κ.ά

(1993)1 Α.Α.Δ. 726). Όμως, όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα μεγαλύτερο είναι το βάρος το οποίο πρέπει να αποσεισθεί για να γίνει δεκτή η αίτηση για παροχή θεραπείας. Επιπρόσθετα, κάθε καθυστέρηση πρέπει να αιτιολογείται. Όπως έχει τονισθεί στην υπόθεση Φοινιώτης (πιο πάνω): «... Το αποδεικτικό βάρος για την αιτιολόγηση του αιτήματος και της καθυστέρησης στην διατύπωση των θέσεων του αιτητή ποικίλει ανάλογα με το στάδιο το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνει και το βάρος το οποίο πρέπει να αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση διατάγματος για τροποποίηση.» (Βλ. επίσης την υπόθεση Fereos Ltd v. Martin Bros Tobacco Co Inc

(1997)1 Α.Α.Δ. 378.)

(6)Η σημασία του θέματος της δικαιολόγησης της καθυστέρησης ποικίλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης κυρίως σε συσχετισμό προς τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης (βλ. SABA & Co. (T.M.B.) v. T.M.P. Agents

(1994)1 A.A.Δ. 426, Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου ν Χρίστου Χαρίδη Πολ.Εφ.50/2010 ημερ. 11/05/2011 ).

(7)Η έναρξη της δίκης δεν δημιουργεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στην επιδίωξη της τροποποίησης υπεράσπισης. Στο στάδιο αυτό όμως, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με φειδώ λαμβάνοντας υπόψη τον εκτροχιασμό της δίκης από την προσδιορισθείσα πορεία και τις αναπόφευκτες επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου (βλ. Φοινιώτης (πιο πάνω) και Γραμμές Στρίντζη ν. Επίσημος Παραλήπτης

(1995)1 Α.Α.Δ. 607). Το Δικαστήριο αντιμετωπίζει με διστακτικότητα αιτήσεις για τροποποιήσεις της δικογραφίας κατά την δίκη (βλ. Kallice Holding Co Ltd ν. M.T.R. Metals (Overseas) Ltd (Aρ. 1)

(1996)1 Α.Α.Δ. 162).

(8)Όσο φιλελεύθερη και αν δικαιολογείται να είναι η προσέγγιση στο θέμα τροποποίησης δικογράφων το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Γνώμονας για την άσκηση αυτής της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου είναι το σύνολο των περιστατικών και όχι μόνο το επανορθώσιμο των συνεπειών της τροποποίησης ανεξάρτητα από οποιοδήποτε άλλο (βλ. Ταξί Κυριάκος Λτδ ν. Παύλου (ανωτέρω)). Στην υπόθεση Δόμνα Χριστοδούλου ν. Αθηναϊδος Χριστοδούλου κ.ά

(1991)1 Α.Α.Δ. 934, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Αναμφίβολα η σύγχρονη τάση, όπως βγαίνει από τη σχετική νομολογία, είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις ακόμη και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε ν' αποζημιωθεί με χρήμα». Εκτός από τις πιο πάνω αρχές που αφορούν αυτή τούτη την τροποποίηση των δικογράφων, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη στην εξέταση της υπό κρίση Αίτησης η αρχή, που διατυπώθηκε στην υπόθεση X"Δαυίδ ν. Χ"Δαυίδ κ.ά

(1992)1 Α.Α.Δ. 1176, καθώς και στην Οδυσσέως ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 1372, η οποία αφορά την ευθύνη του Δικαστηρίου να διαπιστώσει κατά πόσο με βάση τα επίδικα θέματα, όπως αυτά προσδιορίζονται στις έγγραφες προτάσεις, όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο μπορεί να το πράξει αυτό από μόνο του ή μετά από αίτηση σύμφωνα με τη Δ.9 θ.

1. Δηλαδή, να διατάξει την προσθήκη οποιουδήποτε προσώπου, ως διαδίκου, εφόσον κρίνει ότι η παρουσία του είναι αναγκαία για την πλήρη και αποτελεσματική επίλυση όλων των θεμάτων που εγείρονται στην αγωγή. Αυτή η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου ασκείται σε συνάρτηση με τα επίδικα θέματα, όπως αυτά προκύπτουν από τις έγγραφες προτάσεις. Επίσης, σύμφωνα με τη Δ.9 θ.10, η προσθήκη διαδίκου μπορεί να γίνει σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Στο σύγγραμμα Halsbury´s Laws of England, 4η έκδ., τόμος 37, σελ.170, παράγρ.225, καταγράφεται: «The application should be made promptly. It may be made at any stage either before or at the trial, or after judgment if damages have still to be assessed or the judgment has not been drown up, but it is not generally made after judgment.» ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΣΤΗΝ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗ Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω αρχές, θα εξετάσω την υπό κρίση Αίτηση υπό το πρίσμα των δικών της περιστάσεων. Το Δικαστήριο πρέπει να σταθμίσει από τη μια το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε Αιτητή να επιλέξει πώς θα χειριστεί την υπόθεσή του απρόσκοπτα και από την άλλη να προστατεύσει το συμφέρον του Καθ' ου η Αίτηση, ο οποίος θα υποστεί ταλαιπωρία γιατί η εισηγηθείσα τροποποίηση θα οδηγήσει σε κάποια σχετική καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης. Θα πρέπει ευθύς εξ αρχής να διευκρινιστεί ότι η υπό κρίση Αίτηση αφορά προσθήκη διαδίκου, δηλαδή της συνιδιοκτήτριας του επίδικου τεμαχίου 385, στα πολύ αρχικά στάδια της διαδικασίας, αφού η Αίτηση/Έφεση καταχωρίστηκε στις 17/03/2011 και ορίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου για πρώτη φορά στις 11/04/
2. Η Αίτηση Τροποποίησης καταχωρίστηκε στις 18/05/20011, δηλαδή ένα μήνα μετά την πρώτη εμφάνιση της υπόθεσης ενώπιον του Δικαστηρίου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κα Λουκία Νικόλα Τσιαούσιη είναι συνιδιοκτήτρια στο τεμάχιο 385 και αυτό προκύπτει και από την παράγραφο 3 της Ένορκης Δήλωσης που υποστηρίζει την Αίτηση/Έφεση. Αναμφίβολα είναι ενδιαφερόμενο μέρος, σύμφωνα με τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο Κανονισμός 5

(2)των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας Κανονισμών του 1956 προνοεί τα εξής σε σχέση με τέτοιας φύσεως αιτήσεις-εφέσεις: «5

(2)All interested parties shall be joined as parties to the proceedings: Provided that, unless otherwise directed by the Court, the Director shall not be joined as a party except in proceedings under sections 42,44,60,61,70,71 and 78 of the Law.» Η εφεσιβαλλόμενη απόφαση του Διευθυντή φαίνεται ότι αφορούσε την παροχή διόδου μεταξύ των κτημάτων, τα οποία ανήκουν στους διάδικους. Η συνένωση όλων των ενδιαφερόμενων μερών όμως, και ειδικότερα της συνιδιοκτήτριας του τεμαχίου 385, που αφορά άμεσα η απόφαση του Διευθυντή, είναι, ως έχει νομολογηθεί, επιτακτική και δεν δύναται να προωθηθεί αίτηση-έφεση στην απουσία, ως διαδίκων, οποιωνδήποτε εκ των ενδιαφερόμενων μερών (βλ. Γεωργιάδου ν. Γεωργιάδη

(1999)1 Α.Α.Δ. 1210). Το Δικαστήριο διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια, με βάση τη Δ.9 θ.10, η οποία του παρέχει τη δυνατότητα διαγραφής, προσθήκης ή αντικατάστασης διαδίκου σε μια εκκρεμή διαδικασία (βλ. Οδυσσέως ν. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ

(2001)1 Α.Α.Δ. 1372). Ως έχει αναφερθεί στην Παπαχριστοφόρου ν. Χαραλάμπους

(1991)1 Α.Α.Δ. 906, η απόφαση ως προς το κατά πόσο βρίσκονται όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι ενώπιον του Δικαστηρίου είναι συναρτημένη προς τα επίδικα θέματα, όπως αυτά προσδιορίζονται στις γραπτές προτάσεις. Στην υπό κρίση περίπτωση, έχω ήδη αναφέρει πιο πάνω την απόλυτη αναγκαιότητα της ύπαρξης της κας Λουκίας Νικόλα Τσιαούσιη, ως διαδίκου στη διαδικασία, ενόψει των θεραπειών που ζητούνται και εφόσον πρόκειται για τη συνιδιοκτήτρια μαζί με τον Καθ'ου η αίτηση, του τεμαχίου 385, που συνορεύει με το τεμάχιο 350, το οποίο ανήκει στην Αιτήτρια και τα οποία αφορά άμεσα η εφεσιβαλλόμενη απόφαση του Διευθυντή, αφού το τεμάχιο 350 επηρεάζεται από τη δίοδο που παρασχέθηκε στο τεμάχιο 385, το οποίο ανήκει στον Καθ' ου η Αίτηση και στην κα Λουκία Νικόλα Τσιαούσιη. Επιπλέον, έχω πεισθεί ότι η μη συνένωσή της από την αρχή οφειλόταν σε καλόπιστο λάθος του συνηγόρου της Αιτήτριας, αφού γίνεται αναφορά στην κα Λουκία Νικόλα Τσαούσιη, στην παράγραφο 3 της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση/Έφεση. Κατά την κρίση μου, η μη συνένωση/προσθήκη της ως διαδίκου, θα είχε αρνητικά αποτελέσματα στην ορθή απονομή της δικαιοσύνης, καθότι θα ήταν αδύνατη η προώθηση και εκδίκαση της έφεσης στην απουσία της συνιδιοκτήτριας του επίδικου τεμαχίου

1. Συνεπώς, θα πρέπει να εκδοθεί κατάλληλη διαταγή του Δικαστηρίου για τροποποίηση του τίτλου δια της προσθήκης της κας Λουκίας Νικόλα Τσιαούσιη ως Καθ' ης η αίτηση
2. Όσον αφορά τη χρονική προθεσμία των 30 ημερών που θέτει το άρθρο 80 του Κεφ. 224 για την έγερση έφεσης κατά απόφασης του Διευθυντή, σημειώνω ότι η έφεση κατά της απόφασης καταχωρίστηκε εμπρόθεσμα, απλώς εκ λάθους του συνηγόρου δεν συνενώθηκε η κα Λουκία Νικόλα Τσιαούσιη, ως θα έπρεπε ευθύς εξ αρχής, εφόσον πρόκειται για απαραίτητο διάδικο. Άλλωστε, αυτό που εφεσιβάλλεται είναι η απόφαση του Διευθυντή αυτή καθ' εαυτή και όχι κάποια πράξη ή παράλειψη των συνιδιοκτητών των ακινήτων προσωπικά. Η τροποποίηση του τίτλου της Αίτησης-Έφεσης με την προσθήκη αναγκαίου διαδίκου δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι καθιστά εκπρόθεσμη την έφεση όσον αφορά τον νέο διάδικο. Όπως προνοείται από τη Δ.9 θ.11 των Θεσμών, κάθε πρόσωπο που το όνομά του προστίθεται με διαταγή του Δικαστηρίου βάσει της Δ.9 θ.10 θα λαμβάνει γνώση με την επίδοση του τροποποιημένου εγγράφου και η διαδικασία θα συνεχίζεται ως εάν ο νέος διάδικος να ήταν διάδικος από την αρχή. Θεωρώ ότι η προσθήκη της συνιδιοκτήτριας του τεμαχίου 385 δεν θα επιφέρει μεγάλη αδικία στην άλλη πλευρά, εφόσον είναι προς το συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης το Δικαστήριο να μπορεί να προχωρήσει στην αποτελεσματική εξέταση και της ουσίας της Αίτησης/Έφεσης, έχοντας ενώπιόν του όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη ιδιαίτερα έχοντας υπόψη ότι γίνεται αναφορά στο συγκεκριμένο άτομο στην Ένορκη Δήλωση της Αιτήτριας ημερομηνίας 17/03/2011 που υποστηρίζει την Αίτηση/ Έφεση καθώς επίσης και το γεγονός ότι η υπόθεση βρίσκεται στα πολύ αρχικά της στάδια. Όσον αφορά το θέμα που εγέρθηκε από τoν Καθ΄ ου η Αίτηση και αφορά την κατάρτιση της Ένορκης Δήλωσης που υποστηρίζει την Αίτηση Τροποποίησης, από τον δικηγόρο που χειρίζεται την υπόθεση, θα ήθελα να αναφέρω ότι η νομολογία έχει καθορίσει ότι είναι ανεπιθύμητη η υπογραφή Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση από τον συνήγορο του Αιτητή. Συγκεκριμένα, στην υπόθεση Thanos Hotels Ltd v. Ιωάννου

(1991)1(Γ) Α.Α.Δ. 1036, το Ανώτατο Δικαστήριο προέβη στο ακόλουθο σχόλιο: «Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει επανειλημμένα σχολιάσει το ανεπιθύμητο της πρακτικής αυτής και θα αναμέναμε ότι το φαινόμενο αυτό θα έπρεπε να είχε ήδη εκλείψει.» Οι αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με το ασυμβίβαστο της ιδιότητας του δικηγόρου ως μάρτυρα στην ίδια διαδικασία είναι απόλυτα σεβαστές. (Βλ. In Re Efthymiou

(1987)1 C.L.R. 329, Σωκράτους ν. Σαββίδη

(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1602 και Παπακόκκινου κ.ά ν. Δήμου Πάφου (Αρ. 1)

(1991)1 Α.Α.Δ. 634.) Παράλληλα όμως, στην υπόθεση Σπύρος Σταυρινίδης ν. Geskoslovenske Obhondi Banka A.S.

(1972)1 Α.Α.Δ. 130, αποφασίστηκε ότι για να μπορεί κάποιος να ορκιστεί θετικά ως προς τα γεγονότα πρέπει να έχει προσωπική γνώση των γεγονότων αυτών. Στην υπό εξέταση υπόθεση η ίδια η δικηγόρος φαίνεται να είχε αυτή τη γνώση. Τα δικηγορικά γραφεία που απαρτίζονται από περισσότερους από ένα δικηγόρους, αναγκάζονται να προβαίνουν σε αυτή την ανεπιθύμητη πρακτική, ιδιαίτερα, όταν τα θέματα είναι νομικά ή προκύπτουν από λάθη που προέρχονται από το δικηγορικό γραφείο και δεν μπορεί να ορκιστεί γι' αυτά οποιοσδήποτε άλλος παρά ο ίδιος ο δικηγόρος, ο οποίος τα γνωρίζει καλύτερα. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω, παρόλο που η νομολογία έχει κρίνει ανεπιθύμητη την πρακτική να προβαίνει σε Ένορκο Δήλωση ο δικηγόρος του Αιτητή, δεν έχει αποφασίσει ότι στην αντίθετη περίπτωση η διαδικασία είναι ή καθίσταται άκυρη. Γι' αυτό και θεωρώ ότι αυτό δεν είναι μοιραίο για την Αίτηση, παρόλο που θα πρέπει να αναφέρω ότι οι δικηγόροι πρέπει να αποστασιοποιούνται από τα γεγονότα και τα αποδεικτικά στοιχεία μιας υπόθεσης. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, εκδίδεται διάταγμα τροποποίησης του τίτλου της Αίτησης-Έφεσης δια της προσθήκης της Λουκίας Νικόλα Τσιαούσιη, ως Καθ' ης η Αίτηση 2. Τροποποιημένη Αίτηση-Έφεση να καταχωριστεί εντός 14 ημερών από τη σύνταξη του διατάγματος και αντίγραφο να επιδοθεί στη νέα διάδικο, Καθ' ης η αίτηση 2, καθώς και στους συνηγόρους του Καθ' ου η αίτηση 1. Τροποποιημένη Ένσταση του Καθ' ου η αίτηση 1 και Ένσταση της Καθ' ης η αίτηση 2 στην κυρίως Αίτηση-Έφεση, να καταχωριστούν εντός περαιτέρω 28 ημερών. Τα έξοδα της παρούσας Αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του Καθ' ου η αίτηση 1 και εναντίον της Αιτήτριας. Θα καταβληθούν όμως στο τέλος της δίκης. (Υπ.) .......... Ε. Γεωργίου Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο