Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ν. Ζαννέτου Περικλή Ζαννέτου, Αρ. Αγωγής: 523/09, 31 Οκτωβρίου, 2011

(1)/99, άρθρα 82-87, 90, 91Α, 91Β, 91Γ, 91ΣΤ και 91Ζ και οι περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί Δ.48 θ.1-3 και 9 και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύτηκε από την Ένορκη Δήλωση της κας Αστέρως Φασσιά, Κτηματολογικής Λειτουργού στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Αμμοχώστου. Σύμφωνα με την ομνύουσα, είχε ετοιμαστεί από το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Αμμοχώστου έκθεση αναφορικά με την επέμβαση του Ζανέττου Πιερή Ζανέττου από την Αγία Νάπα, πάνω στο μέρος της κρατικής γης, στο τεμ. Αρ. 28, Σχ.1-2910-3735, τμήμα 13, Αγία Νάπα και είχαν δοθεί γραπτές οδηγίες για τη λήψη μέτρων. Καταχωρίστηκε, στις 22/05/2009, η υπό κρίση αγωγή με την οποία ζητήθηκε διατάγματα άρσης της επέμβασης σε κρατική γη, διάταγμα κατεδάφισης της περίφραξης της συγκεκριμένης κρατικής γης και αξιώθηκε το ποσό των €3.570- ως οφειλόμενο ως ενδιάμεσα οφέλη από την παράνομη κατοχή και χρήση κρατικής γης από το 1996 μέχρι και σήμερα. Καταχωρίστηκε σημείωμα εμφάνισης από τον δικηγόρο του Ζανέττου Πιερή Ζανέττου καθώς και υπεράσπιση και την ημέρα που ήταν ορισμένη η υπόθεση για ακρόαση διαπιστώθηκε ότι ο σημερινός ιδιοκτήτης του συγκεκριμένου ακινήτου είναι ο υιός του, Χρίστος Πιερή Ζαννέτου, στον οποίο το μεταβίβασε δυνάμει δωρεάς, Δ.414/09, στις 11/08/2009. Είναι η θέση της ομνύουσας ότι ο Εναγόμενος προέβηκε στη συγκεκριμένη μεταβίβαση με πρόθεση καταδολίευσης του Ενάγοντα και για να αποφύγει την εκδίκαση της συγκεκριμένης αγωγής και την πιθανότητα έκδοσης απόφασης εναντίον του. Καταλήγει ότι, σύμφωνα με τις συμβουλές της δικηγόρου της, μετά τη μεταβίβαση του ακινήτου από τον Εναγόμενο δεν είναι δυνατή η διεξαγωγή της δίκης και ο Ενάγοντας θα αποστερηθεί των δικαιωμάτων του. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 αντιμετώπισε την Αίτηση με καταχώρηση Ένστασης, στην οποία καταγράφει εικοσιτέσσερις

(24)λόγους ενστάσεως. Υποστηρίζει ότι η Αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη και αστήριχτη, ότι η Ένορκη Δήλωση που στηρίζει την Αίτηση είναι ελλιπής, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος, ότι δεν αποκαλύφθηκαν στο Δικαστήριο όλα τα ουσιώδη γεγονότα και αποκρύφτηκαν ουσιώδη γεγονότα από το Δικαστήριο, ότι η Αιτήτρια δεν απέδειξε το κατ' επείγον και ότι ενήργησε καθυστερημένα. Παράλληλα, καταγράφεται ότι τα γεγονότα όπως κατεγράφησαν στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει τη Μονομερή Αίτηση, παραπλάνησαν το Δικαστήριο καθώς επίσης και ότι δεν τεκμηριώνεται οποιοσδήποτε δόλος στην ενέργεια των Εναγομένων. Η Ένσταση βασίστηκε στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, Δ.48 θ.1-9, Δ.39 θ.1-21, Δ.33 θ.1-15, Δ.9 θ.1-13, Δ.12 θ.1-10, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ.6, άρθρα 2 και 4-9, μέρος VΙΙΙ, άρθρα 82-89, μέρος ΙΧ, άρθρα 90, 90Α, 91, 91Α, 91Β , 91Γ, 91Δ, 91Ε, 91ΣΤ, 91 Η, στον περί Ακύρωσης Δόλιων Μεταβιβάσεων Νόμο, Κεφ.62, άρθρα 2-5, στη συμφυή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Υποστηρίχθηκε, η Ένσταση, από την Ένορκη Δήλωση του κ. Χρίστου Πιερή Ζανέττου, Καθ' ου η Αίτηση 2 στην αίτηση. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, είναι ο υιός του Εναγόμενου στην υπό κρίση αγωγή και άμεσα επηρεαζόμενο μέρος από την αίτηση, αφού είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης κατά το όλο μερίδιο του επίδικου ακινήτου, αρ. εγγραφής 3/20, Φ/ΣΧ.1-2910-3735, τμήμα 13, τεμάχιο 29, στην επαρχία Αμμοχώστου, στο Δήμο Αγίας Νάπας. Κατά τη δική του άποψη, η μεταβίβαση του ακινήτου έγινε νομότυπα από τον πατέρα του προς τον ίδιο, χωρίς οποιαδήποτε πρόθεση καταδολίευσης. Υιοθετεί και επαναλαμβάνει όλους τους λόγους ένστασης. Επιπρόσθετα, αναφέρει ότι είναι ο ίδιος που πληροφόρησε τους Ενάγοντες για τη συγκεκριμένη μεταβίβαση, στις 24/03/

1. Το συγκεκριμένο ακίνητο τα ¾ του μεριδίου του Εναγόμενου είχαν μεταβιβαστεί στον ίδιο στις 16/04/
2. Οπόταν η μεταβίβαση του μεγαλύτερου μέρους του ακινήτου είχε επιτευχθεί πριν την καταχώρηση της αγωγής. Λόγω εκκρεμότητας των φορολογικών υποχρεώσεων του Εναγόμενου είχε παραμείνει ένα μέρος του ακινήτου επ' ονόματί του, με σκοπό να μεταβιβαστεί στο δικό του όνομα μετά την εκπλήρωση των υποχρεώσεων. Το ¼ μερίδιο τελικά μεταβιβάστηκε στο όνομά του στις 26/06/
3. Ο ίδιος καθώς και ο πατέρας του, είναι ο ισχυρισμός του, είναι αξιόχρεοι και επιχειρηματίες. Συνεπώς, δεν υπήρξε κανένας δόλος ή πρόθεση καταδολίευσης από μέρους του πατέρα του ή και του ίδιου, αφού τα ¾ του ακινήτου ήταν στο όνομά του και η δωρεά του υπόλοιπου ¼ συντελέστηκε στις 26/06/2009 λόγω προχωρημένου της ηλικίας του πατέρα του. Και οι δύο πλευρές προχώρησαν στην υποστήριξη των θέσεών τους με την καταχώρηση γραπτών αγορεύσεων, τις οποίες το Δικαστήριο έχει κατά νου. Τίθεται προς εξέταση προκαταρκτικό ζήτημα, προτού το Δικαστήριο υπεισέρθει στην ουσία της αίτησης, κατά πόσο η διαδικασία που επέλεξε ο Αιτητής είναι αντικανονική, καθότι θα έπρεπε να είχε αρχίσει με εναρκτήρια κλήση και όχι με ενδιάμεση αίτηση στα πλαίσια της υφιστάμενης αγωγής. Δεν βρίσκει σύμφωνο το Δικαστήριο η πιο πάνω προσέγγιση. Όπως έχει ήδη αναφερθεί στην απόφαση Ιωακείμ κ.α. v. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ (Αρ. 1)

(2003)1 Α.Α.Δ. 198, δικονομικά τέτοια αίτηση είναι ενταγμένη στο πλαίσιο της αγωγής. Σε παρόμοια προσέγγιση παραπέμπει και η απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Χριστοφόρου ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Ακακίου

(2008)1 Α.Α.Δ. 708, στη σελίδα 712. Ως αποτέλεσμα, η αναζήτηση από τον Αιτητή της αιτούμενης θεραπείας στα πλαίσια της παρούσας αίτησης, δεν συνιστά παρατυπία, αλλά κινείται στα πλαίσια του σωστού δικονομικού μέτρου. Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω όμως, ακριβώς λόγω του ότι η ουσία της αίτησης περιστρέφεται γύρω από το Κεφ.62 και το άρθρο 91Α-Δ του Μέρους ΙΧ του Κεφ.6, αυτή θεωρείται ως πρωτογενής αίτηση. Σύμφωνα και με την απόφαση Ιωακείμ κ.α. v. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ (Αρ. 1) (ανωτέρω) πρόκειται για sui generis διαδικασία, η οποία κατατάσσεται στην κατηγορία των αγωγών. Οπόταν, ως πρωτογενής αίτηση πρώτον, έπρεπε να διαφοροποιείται ο τίτλος της από αυτόν της αγωγής και δεύτερον η ακρόασή της δεν μπορούσε να διεξαχθεί στη βάση των ενόρκων δηλώσεων, αλλά έπρεπε να προσκομιστεί μαρτυρία προς απόδειξη των θέσεων και των ισχυρισμών της κάθε πλευράς. Η κατάθεση γραπτών αγορεύσεων, εκ μέρους και των δύο πλευρών, αντιβαίνει στη φύση και το πνεύμα μιας πρωτογενούς αιτήσεως. Δεν πρόκειται για μια ενδιάμεση αίτηση στα πλαίσια της αγωγής, αλλά πρόκειται για μια ξεχωριστή πρωτογενή διαδικασία που καταχωρείται στα πλαίσια της αγωγής. Η μη προσκόμιση ενώπιον του Δικαστηρίου οποιασδήποτε προφορικής μαρτυρίας, από ή εκ μέρους του Αιτητή, στέρησε την ευκαιρία στον Αιτητή να προωθήσει και να θεμελιώσει το πραγματικό αλλά και νομικό υπόβαθρο των θέσεων και ισχυρισμών του για εξέταση του αιτήματός του, που θα οδηγούσε έτσι σε απόδειξη της αξιωμένης θεραπείας του. Τα πιο πάνω είναι μοιραία για την κατάληξη της αίτησης. Όμως, υπάρχει ακόμα ένα θέμα που προέχει να εξεταστεί και αυτό είναι το κατά πόσο η συγκεκριμένη αίτηση μπορούσε να καταχωριστεί στο στάδιο που καταχωρίστηκε. Το άρθρο 3

(1)του περί Δόλιων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμου, Κεφ.62, προνοεί μεταξύ άλλων ότι κάθε δωρεά, πώληση ή άλλη μεταβίβαση ή διάθεση οποιασδήποτε κινητής περιουσίας που γίνεται από οποιοδήποτε πρόσωπο με πρόθεση να παρεμποδίσει ή καθυστερήσει τους πιστωτές του να ανακτήσουν από αυτόν τα χρέη του, θα θεωρείται ότι είναι δόλια και θα είναι άκυρη έναντι του εν λόγω πιστωτή. Ο ίδιος Νόμος στο ερμηνευτικό του άρθρο ερμηνεύει τον όρο «πιστωτές οφειλέτη» να σημαίνει τα πρόσωπα στα οποία αυτός πράγματι οφείλει. Δεν έχει προσκομιστεί μαρτυρία από την πλευρά των Αιτητών-Εναγόντων ότι ο Εναγόμενος-Καθ' ου η Αίτηση 1 οφείλει οποιοδήποτε ποσό στον Ενάγοντα-Αιτητή. Αυτό που προκύπτει από το φάκελο του Δικαστηρίου είναι ότι υπάρχει εναντίον του Εναγόμενου-Καθ' ου η Αίτηση μια αξίωση για παράνομη επέμβαση σε κρατική γη και για ενδιάμεσα οφέλη. Δεν υπάρχει εναντίον του δικαστική απόφαση ότι πράγματι επεμβαίνει σε κρατική γη ή ότι οφείλει συγκεκριμένο ποσό ως ενδιάμεσα οφέλη, έτσι που να μπορεί να θεωρηθεί, ο Ενάγοντας- Αιτητής, ως εξ αποφάσεως πιστωτής. Το άρθρο 4 του Περί Δολίων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμος, Κεφ.62, περιγράφει τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται όταν γίνεται επίκληση του εν λόγω νομοθετήματος. Μέσα από το άρθρο αυτό επισημαίνεται ότι οποιαδήποτε δωρεά ή άλλη μεταβίβαση ή διάθεση οποιασδήποτε κινητής ή ακίνητης περιουσίας που θεωρείται δόλια βάσει των διατάξεων του Κεφ.62 και η οποία έγινε πριν από ή μετά την έναρξη αγωγής ή άλλης διαδικασίας στην οποία το δικαίωμα του χρέους έχει αποδειχτεί, δύναται να ακυρωθεί με διάταγμα του Δικαστηρίου που εξασφαλίζεται με αίτηση οποιουδήποτε εξ' αποφάσεως πιστωτή που γίνεται στην εν λόγω αγωγή ή άλλη διαδικασία και στο Δικαστήριο ενώπιον του οποίου η αγωγή ή άλλη διαδικασία έχει ακουστεί ή εκκρεμεί. Η αίτηση δυνάμει των διατάξεων του Περί Δόλιων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμου μπορεί να υποβληθεί, σύμφωνα με το άρθρο 4, από οποιονδήποτε που είναι «εξ αποφάσεως πιστωτής» και αφού το χρέος έχει αποδειχθεί. Ο όρος «εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτής» έχει τύχει ερμηνείας στο άρθρο 2 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου ως να σημαίνει «πρόσωπο υπέρ του οποίου εκδίδεται δικαστική απόφαση με την οποία διατάσσεται η πληρωμή χρημάτων». Στην υπό κρίση περίπτωση δεν υπάρχει δικαστική απόφαση εναντίον του Εναγόμενου-Καθ' ου η Αίτηση που να τον διατάσσει να πληρώσει οποιαδήποτε χρήματα για να μπορεί να ενεργοποιηθεί η διαδικασία που προβλέπεται από το άρθρο 4 του Κεφ.62, για την κατάθεση μιας αίτησης της μορφής και του είδους που κατατέθηκε. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση που η συγκεκριμένη αίτηση εξεταστεί υπό το φως των προνοιών του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, τον οποίο νόμο επικαλείται ο Αιτητής-Ενάγοντας. Γίνεται επίκληση των άρθρων 90 και 91Α, Β, Γ, ΣΤ και Ζ. Το άρθρο 91Α του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, το εδάφιο 1, ερμηνεύει ως πράξη καταδολίευσης οποιαδήποτε δωρεά ή μεταβίβαση ή επιβάρυνση προς όφελος τρίτου οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου του εξ αποφάσεως οφειλέτη. Ο όρος «εξ αποφάσεως οφειλέτης» ερμηνεύεται στο άρθρο 2 του ίδιου Νόμου να σημαίνει «πρόσωπο εναντίον του οποίου εκδίδεται δικαστική απόφαση με την οποία διατάσσεται η πληρωμή χρημάτων». Το δικαιοδοτικό άρθρο, το άρθρο 91Γ του Νόμου, δίδει εξουσία σε οποιονδήποτε εξ αποφάσεως πιστωτή να καταχωρήσει αίτηση για ακύρωση της μεταβίβασης. Έχω ήδη αναφερθεί στην ερμηνεία του όρου «εξ αποφάσεως πιστωτής». Στην υπό κρίση υπόθεση δεν υπάρχει ούτε «εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτής» αλλά ούτε και «εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους» εν τι έννοια του Νόμου. Οπόταν, θεωρώ ότι η υπό κρίση αίτηση είναι πρόωρη και δεν μπορεί να προωθηθεί για όλους τους λόγους που έχουν καταγραφεί και θα πρέπει να απορριφτεί. Ενόψει του γεγονότος ότι δεν φαίνεται να συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος που να οδηγεί στην εκτόπιση του κανόνα ότι τα έξοδα της διαδικασίας ακολουθούν το αποτέλεσμα (Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 30, σελ.412, παράγραφοι 795-796 και Θρασυβούλου v. Arto Estates Ltd

(1993)1 A.A.Δ. 12), τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ του Εναγόμενου-Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον του Ενάγοντα-Αιτητή, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) .............. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε. Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο