Εν Πτωχεύσει: Nikolenko Youri Ivanovic, Αίτηση Πτώχευσης:385/2011, 13.1.2012

(2)του περί Πτώχευσης Νόμου, Κεφ. 5, προκειμένου να ικανοποιηθεί το δικαστήριο να εκδώσει διάταγμα παραλαβής. Ας σημειωθεί ότι ο πιστωτής είναι τραπεζικός οργανισμός. Για τον πιο πάνω σκοπό κατέθεσε ο υπάλληλος του κ. Χριστόδουλος Παπαλαμπριανού ο οποίος εργάζεται στο Τμήμα Παρακολούθησης Προβληματικών Λογαριασμών. Ο μάρτυρας αναφέρθηκε στην απόφαση η οποία έχει εκδοθεί στις 15.9.2006, μεταξύ άλλων και εναντίον του χρεώστη, για συγκεκριμένο ποσό και τόκους. Σε κατάσταση λογαριασμού την οποία κατέθεσε, τεκμήριο 2, εμφανίζονται οι λεπτομέρειες του εν λόγω χρέους και σε ποιο ποσό αυτό ανέρχετο σε διάφορες ημερομηνίες. Επίσης, εμφανίζονται σ' αυτή τρεις πληρωμές οι οποίες έγιναν έναντι το 2010 και το 2011 ανερχόμενες στο συνολικό ποσό των €164.903,

1. Είχε ενημερωθεί γι' αυτές, με επιστολή ημερομηνίας 7.12.2011, τεκμήριο 3, ο συνήγορος του χρεώστη. Σύμφωνα με την εν λόγω κατάσταση λογαριασμού στις 14.12.2011, ημέρα της ακρόασης, το χρέος περιλαμβανομένων των τόκων ανέρχετο στις €981.803,
2. Κατά την αντεξέταση του ο μάρτυρας ανάφερε ότι δεν πληρώθηκε έναντι του χρέους οποιοδήποτε άλλο ποσό. Ενώ ανάφερε επίσης ότι από το 2007 έχουν ληφθεί, με σχετική αίτηση, μέτρα εκποίησης δύο ενυπόθηκων ακινήτων τα οποία είχαν παραχωρηθεί από την πρωτοφειλέτιδα εταιρεία προς εξασφάλιση του χρέους. Προφανώς, ο χρεώστης ήταν εγγυητής όταν αυτό δημιουργήθηκε αρχικά. Τώρα είναι εξ αποφάσεως χρεώστης. Η πιο πάνω μαρτυρία βασικά παρέμεινε αναντίλεκτη αφού η αντεξέταση δεν κατάφερε να κλονίσει την αξιοπιστία του μάρτυρα. Ενώ δεν προσφέρθηκε και οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία σχετικά από την πλευρά του χρεώστη. Η απαίτηση του άρθρου 6

(2)σε σχέση με τη πτυχή αυτή είναι για απόδειξη του χρέους το οποίο οφείλεται κατά την ακρόαση. Με δεδομένο λοιπόν ότι η μαρτυρία η οποία προσφέρθηκε εκ μέρους του πιστωτή έχει κριθεί αξιόπιστη η πιο πάνω απαίτηση έχει ικανοποιηθεί. Παρεμπιπτόντως, δεδομένης της πιο πάνω μαρτυρίας, παρατηρείται ότι η αίτηση του πιστωτή, η οποία ενεργοποίησε τη διαδικασία εκποίησης των ενυπόθηκων ακινήτων τα οποία παρέχουν κάποια εξασφάλιση για το χρέος, ουδόλως αποτελεί παράλληλη διαδικασία σε σχέση με την παρούσα αίτηση. Η εν λόγω εξασφάλιση δεν έχει δοθεί από το χρεώστη οπότε θα τύγχανε εφαρμογής η πρόνοια του άρθρου 5

(2). Ενώ, όπως έχει διαπιστωθεί πιο πάνω, το χρέος εξακολουθεί να οφείλεται και κατά συνέπεια και η υποχρέωση του χρεώστη για πληρωμή του. Ως εκ τούτου δεν ευσταθεί η εισήγηση ότι η παρούσα αίτηση αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Μια τελευταία απαίτηση την οποία θέτει το άρθρο 6

(2)είναι η απόδειξη τέλεσης πράξης πτώχευσης από το χρεώστη. Για το σκοπό αυτό κατατέθηκε από την αρμόδια υπάλληλο του Τμήματος Πτωχεύσεων του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ο φάκελος της ειδοποίησης πτώχευσης, τεκμήριο 1, στην οποία στηρίζεται η παρούσα αίτηση. Όλα τα σχετικά γεγονότα εμφαίνονται σ' αυτό. Συγκεκριμένα, στις 16.9.2010 καταχωρίστηκε η εν λόγω ειδοποίηση πτώχευσης και στις 17.9.2010 επιδόθηκε στο χρεώστη προσωπικά. Δέκα ημέρες αργότερα, στις 27.9.2010, ο χρεώστης καταχώρησε αίτηση δια κλήσεως για παραμερισμό της ειδοποίησης. Καταχωρίστηκε ένσταση εκ μέρους του πιστωτή και αφού διεξήχθη ακρόαση στις 30.6.2011 εκδόθηκε απόφαση απορριπτική της αίτησης παραμερισμού. Στο τέλος της έγινε από το δικαστήριο και η εξής πρόνοια: "Η πράξη πτώχευσης θεωρείται ότι διεπράχθη σήμερα". Κατά την ακρόαση της παρούσας αίτησης ηγέρθη από το δικαστήριο θέμα κατά πόσο αυτή έχει καταχωριστεί εμπρόθεσμα. Δηλαδή εντός τριών μηνών από την τέλεση της πράξης πτώχευσης στην οποία αυτή βασίζεται, σύμφωνα με τη σχετική πρόνοια στο άρθρο 5

(1)(γ) του Νόμου, Κεφ.

1. Είναι πρόδηλο ότι η εν λόγω πρόνοια είναι δικαιοδοτικής φύσεως και επομένως το θέμα, ανωτέρω, μπορούσε να εγερθεί από το δικαστήριο όπως και συνέβηκε. Θα πρέπει δε η προϋπόθεση των τριών μηνών να τύχει ικανοποίησης για να έχει εξουσία το δικαστήριο να επιληφθεί περαιτέρω της αίτησης του πιστωτή. Κατά την αγόρευση της σε σχέση με το πιο πάνω θέμα η συνήγορος για τον πιστωτή εισηγήθηκε, βασικά, ότι ως εκ του γεγονότος της καταχώρησης της αίτησης για παραμερισμό της ειδοποίησης, ο χρόνος τέλεσης πράξης πτώχευσης αυτόματα αναστάλθηκε και αυτή τελικώς τελέσθηκε όπως προνόησε το δικαστήριο κατά την ημέρα της απαγγελίας της ενδιάμεσης απόφασης του, στις 30.6.
2. Στήριξε την εισήγηση αυτή σε νομολογία πρωτοδίκων δικαστηρίων. Αντίθετη ήταν η άποψη του συνηγόρου για το χρεώστη. Εισηγήθηκε ότι στην προκειμένη περίπτωση η πράξη πτώχευσης τελέσθηκε με την εκπνοή του χρόνου τον οποίο η ειδοποίηση όριζε για συμμόρφωση με τις απαιτήσεις της από το χρεώστη. Ο χρόνος δε αυτός δεν μπορούσε να παραταθεί εκ των υστέρων. Με όλο το δέοντα σεβασμό προς την προηγούμενη πρωτόδικη νομολογία, συμφωνώ πλήρως με τη θέση αυτή. Ειδικά λαμβανομένων υπόψη των γεγονότων τα οποία ισχύουν εν προκειμένω, και υπό το φως της σχετικής πρόνοιας του άρθρου 3

(1)(ζ) του Νόμου, Κεφ.5. Στο βαθμό που είναι σχετική αναφέρει τα εξής: «3

(1)Ο χρεώστης διαπράττει πράξη πτώχευσης ............................... (ζ) αν πιστωτής εξασφαλίζει εναντίον του τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα για οποιοδήποτε ποσό και ενώ δεν αναστάλθηκε η εκτέλεση της απόφασης ή του διατάγματος επέδωσε σε αυτόν στην Κύπρο ...... ειδοποίηση πτώχευσης βάση του Νόμου αυτού και μέσα σε επτά ημέρες μετά την επίδοση της ειδοποίησης σε αυτόν σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται στη Κύπρο .. ο χρεώστης είτε συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης, είτε ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι έχει ανταπαίτηση δικαίωμα συμψηφισμού ή ανταγωγή .................. » Στην περίπτωση που ο χρεώστης σκοπεί να ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι συντρέχει μια από τις περιπτώσεις τις οποίες αναφέρει η τελευταία πρόνοια της διάταξης, ανωτέρω, μπορεί να το επιχειρήσει με την καταχώρηση ένορκης δήλωσης. Αυτή υπέχει τη θέση αίτησης για παραμερισμό της ειδοποίησης. Θα πρέπει δε να την υποβάλει εντός τριών ημερών από την επίδοση της προς αυτόν. Και αν δεν είναι δυνατό να εκδικαστεί η αίτηση του εντός του χρόνου των επτά ημερών που προβλέπει η ειδοποίηση για συμμόρφωση, διαφορετικά θα τελεσθεί αυτόματα πράξη πτώχευσης, το δικαστήριο θα πρέπει να παρατείνει το χρόνο αυτό. Πρόκειται για τη διαδικασία η οποία προβλέπεται ρητώς στους κ.κ 40 και 41 των περί Πτώχευσης Κανονισμών. Παρεπιπτόντως, αυτή είναι και η μόνη περίπτωση που προβλέπεται σε όλη την πτωχευτική νομοθεσία, πρωτογενή και δευτερογενή, και παρέχει τη δυνατότητα στο χρεώστη να υποβάλει αίτηση για παραμερισμό της ειδοποίησης. Η όλη διαδικασία ρυθμίζεται λεπτομερώς από τους προαναφερθέντες κανονισμούς. Όπως προκύπτει δε από τα γεγονότα που έχουν προηγουμένως παρατεθεί, η αίτηση παραμερισμού της ειδοποίησης την οποία είχε υποβάλει ο χρεώστης ήταν εντελώς διαφορετική και δεν ενέπιμπτε στις πιο πάνω πρόνοιες. Κατά συνέπεια δεν εφαρμόζετο σε σχέση με αυτή η πρόνοια στον κ. 41, για παράταση εκ των προτέρων του χρόνου τέλεσης πράξης πτώχευσης. Η υπό εξέταση περίπτωση διέπεται αποκλειστικά από την πρόνοια στο άρθρο 3

(1)(ζ), ανωτέρω, και ειδικά από την πτυχή που αναφέρεται στο χρόνο συμμόρφωσης με την ειδοποίηση. Τα γεγονότα που είναι σχετικά αναφέρθηκαν προηγουμένως, όμως, θα τα επαναλάβω και στο σημείο αυτό. Η ειδοποίηση πτώχευσης επιδόθηκε στο χρεώστη στις 17.9.2010. Θα έπρεπε να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της μέσα σε επτά ημέρες από την επίδοση της. Προφανώς, παρήλθε ο προαναφερθείς χρόνος χωρίς αυτός να πράξει οτιδήποτε. Τότε, διαπράχθηκε όπως προβλέπει ο νόμος, για την ακρίβεια η πρόνοια ανωτέρω, πράξη πτώχευσης οπότε άρχισε να μετρά και ο χρόνος των τριών μηνών εντός του οποίου θα μπορούσε να υποβληθεί, σύμφωνα με το άρθρο 5

(1)(γ), αίτηση πτώχευσης. Η αίτηση για παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης καταχωρίστηκε στις 27.9.2010 ημερομηνία η οποία τοποθετείται εκτός του χρόνου των επτά ημερών που αναφέρεται πιο πάνω. Διαπιστώνεται δε από το πρακτικό πως ούτε και τότε ζητήθηκε από το δικαστήριο να παρατείνει το χρόνο εντός του οποίου θα μπορούσε ο χρεώστης να συμμορφωθεί με την ειδοποίηση στη βάση του άρθρου 93

(4)του Νόμου, Κεφ. 5. Αν και όπως διαπιστώνεται στην υπόθεση The debtor v Slater Walker Ltd

(1981)2 All E.R. 987, με αναφορά στις αντίστοιχες αγγλικές πρόνοιες της Bankruptcy Act 1914 και των σχετικών αγγλικών κανονισμών, στη σελίδα 992: "There is no provision in the Acts for extending the ten days. Section 109

(4)does not apply to it, because there is no "act or thing" to be done within the ten days. When a bankruptcy notice has been given and nothing occurs before the expiration of the ten days to hold up its operation, then the act of bankruptcy takes place by operation of law. There is nothing in the Acts or the rules to suggest that, once there has been an act of bankruptcy it can be set aside by proceedings under rr 137 to 139". Υιοθετώ ως ορθή την πιο πάνω ερμηνεία της πρόνοιας στο άρθρο 93

(4)και της πρόνοιας στον κ.41 και διαπιστώνω ότι δεν παρέχεται εξουσία στο δικαστήριο για παράταση, και μάλιστα εκ των υστέρων, του χρόνου τέλεσης πράξης πτώχευσης, ήτοι αφού αυτή είχε ήδη τελεσθεί. Επομένως, η πρόνοια του δικαστηρίου στις 30.6.2011 με την οποία ορίζετο ως ημερομηνία τέλεσης της πράξης πτώχευσης η ημέρα εκείνη δεν επηρεάζει ποσώς την κατάσταση η οποία είχε διαμορφωθεί στη βάση της σχετικής πρόνοιας του άρθρου 3

(1)(ζ), αμέσως μετά την παρέλευση του χρόνου των επτά ημερών από την ημερομηνία της επίδοσης της ειδοποίησης στις 17.9.2010. Δηλαδή, τη διάπραξη πράξης πτώχευσης από το χρεώστη. Ενώ η παρούσα αίτηση καταχωρίστηκε στις 12.9.2011, πολύ μεταγενέστερα της συμπλήρωσης της περιόδου των τριών μηνών εντός της οποίας θα έπρεπε να είχε καταχωριστεί και ως εκ τούτου είναι εκπρόθεσμη. Για το λόγο αυτό η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του χρεώστη και εναντίον του πιστωτή. Αυτά να υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Γ. Ν. Γιασεμή, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο