Πάνου Παπαναστασίου ν. Πέτρου Κωμοδρόμου κ.α., Αρ. Αγωγής: 76/10, 13 Ιανουαρίου 2012

Πάνου Παπαναστασίου ν. Πέτρου Κωμοδρόμου κ.α., Αρ. Αγωγής: 76/10, 13 Ιανουαρίου 2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A10 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 76/10 Μεταξύ: Πάνου Παπαναστασίου Ενάγοντα -και-

1. Πέτρου Κωμοδρόμου
2. Telegraphos Publishing company Limited
3. Hellenic Distribution Agency Limited Εναγομένων 13 Ιανουαρίου 2012 Αίτηση Ημερ.: 29.8.2011 Εμφανίσεις: Για τον Εναγόμενο-Αιτητή: κ. Επ. Κορακίδης Για τους Ενάγοντες-Καθ΄ ων η αίτηση: κ. Αλ.Μαρκίδης Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αίτηση ο εναγόμενος 1 ζητά διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει την παροχή από τον ενάγοντα, «εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος ορθών, περαιτέρω και καλύτερων λεπτομερειών για τα θέματα για τα οποία έχει ήδη εκδοθεί διάταγμα ημερ. 8.6.2011, και με το οποίο να προνοείται η απόρριψη ή η διακοπή της διαδικασίας της αγωγής με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με το διάταγμα». Περαιτέρω ζητά διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται το έγγραφο λεπτομερειών, ημερομηνίας 8.7.
4. Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19, θθ 6, 9 και 26 και τη Δ.48 θθ 1-13 και συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του εναγομένου 1, στην οποία γίνεται εκτενής αναφορά στο ιστορικό της διαδικασίας. Αναφέρεται, μεταξύ άλλων ότι ο ενάγοντας «έμμεσα επιχειρεί τροποποίηση της έκθεσης απαίτησης του χωρίς άδεια του Δικαστηρίου, προσθέτοντας νέους αόριστους ισχυρισμούς». Ο ενάγοντας κατεχώρησε ένσταση στην οποία ισχυρίζεται ότι η αίτηση είναι καταχρηστική, καταπιεστική και ουσία αβάσιμη. Με βάση τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου προκύπτει ότι ο ενάγοντας, που κατά τον κρίσιμο χρόνο εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, αξιώνει από τους εναγομένους αποζημιώσεις για δυσφήμιση του, η οποία περιέχεται σε δημοσίευμα που συντάχθηκε από το συνάδελφο του, εναγόμενο 1 και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Χαραυγή, τη 13.12.
5. Το δημοσίευμα φέρει τον τίτλο «Περί ελεφάντων και άλλων χορτοφάγων θηλαστικών της Πανεπιστημιακής Ζούγκλας». Στο επίδικο δημοσίευμα ο εναγόμενος 1 υποστηρίζει ότι έχουν δοθεί στο Πρύτανη του Πανεπιστημίου Κύπρου λεπτομερείς καταγγελίες, «αποδεικνύοντας σωρεία παρανοιών και παρατυπιών, αναξιοκρατικές και παράνομες ανελίξεις, συστηματικές καταχρήσεις και υπερβάσεις εξουσίας .». Στο ίδιο άρθρο γίνεται ρητή αναφορά στο πρόσωπο του ενάγοντα και συγκεκριμένα στις συνθήκες ανέλιξης του. Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσια τη σχετική αναφορά, καθότι συνδέεται άμεσα με τις θεραπείες που αξιώνει στην υπό κρίση αίτηση. «-Αληθεύει, κ. Πρύτανη, ότι ο κ. Παπαναστασίου προσλήφθηκε στη βαθμίδα του Αναπληρωτή Καθηγητή στο Τμήμα ΠΜΜΠ χωρίς να έχει ούτε μια μέρα πανεπιστημιακής εμπειρίας (μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του) και προτού συμπληρώσει (ούτε καν συνολικά) 4 χρόνια (που κατ΄ ελάχιστον απαιτεί ο Νόμος) σε εκείνη τη βαθμίδα, ξεκίνησε η διαδικασία ανέλιξης του στη βαθμίδα του Καθηγητή, χωρίς ποτέ να υποβληθεί σχετική αίτηση ανέλιξής του στο Συμβούλιο του Τμήματος; -Αληθεύει, κ. Πρύτανη, ότι το Συμβούλιο του Τμήματος ΠΜΜΠ, το οποίο, βάσει του Νόμου, είναι αποκλειστικά αρμόδιο για αυτό, ποτέ δεν συνεδρίασε για να προτείνει τα μέλη της Ειδικής Επιτροπής για την αξιολόγηση του κ. Παπαναστασίου; -Αληθεύει, κ. Πρύτανη, ότι το Συμβούλιο της Πολυτεχνικής Σχολής ποτέ δεν συνεδρίασε για να εγκρίνει (όπως απαιτεί ο Νόμος και οι σχετικοί Κανόνες) την πρόταση του Τμήματος ΠΜΜΠ για τα μέλη της Ειδικής Επιτροπής για την αξιολόγηση του κ Παπαναστασίου; -Αληθεύει, κ. Πρύτανη, ότι ο κ. Παπαναστασίου ισχυρίστηκε ότι ήταν επιβλέπων ή συνεπιβλέπων δύο επιτυχώς ολοκληρωθεισών διδακτορικών διατριβών (που αποτελεί ένα από τα απαραίτητα ελάχιστα προσόντα για την ανώτατη βαθμίδα του Καθηγητή), ενώ δεν ήταν ούτε επιβλέπων ή συνεπιβλέπων, αλλά ούτε καν μέλος της εξεταστικής ή συμβουλευτικής επιτροπής των συγκεκριμένων διατριβών; -Αληθεύει, κ. Πρύτανη, ότι ο κ. Παπαναστασίου δεν έχει επιβλέψει επιτυχώς ολοκληρωθείσες διδακτορικές διατριβές, ούτε καν επιτυχώς ολοκληρωθείσες μεταπτυχιακές διατριβές (M.Sc.), και ακόμη ούτε και επιτυχώς ολοκληρωθείσες διατριβές προπτυχιακού επιπέδου; -Αληθεύει κ. Πρύτανη, ότι για όλα τα πιο πάνω, παρά το ότι σας έχουν υποβληθεί ενυπόγραφες καταγγελίες και σας έχουν δοθεί λεπτομερέστατα στοιχεία, κρίνατε ότι δεν υπήρχε ούτε καν εκ πρώτης όψεως υπόθεση για διερεύνηση ενδεχόμενων πειθαρχικών παραπτωμάτων; -Αληθεύει κ. Πρύτανη, ότι με σχετική έκθεσή του ο Εσωτερικός Ελεγκτής έχει ήδη δώσει σαφείς απαντήσεις σε κάποια από τα πιο πάνω ερωτήματα; .». Ο εναγόμενος 1 κατεχώρησε υπεράσπιση, δεν κρίνω ορθό να σχολιάσω τον τρόπο σύνταξης της, στα πλαίσια της υπό κρίση αίτηση, περιορίζομαι να αναφέρω ότι αυτή είναι πολυσέλιδη, πρόκειται για έγγραφο 54 σελίδων, το οποίο περιλαμβάνει εκτενή αναφορά σε μαρτυρία. Στην υπεράσπιση περιέχεται, μεταξύ άλλων, ο ισχυρισμός ότι ο ενάγοντας, το 2001, επιλέγηκε στη θέση του αναπληρωτή καθηγητή στο τότε Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών και Μηχανικών Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Κύπρου. Ο ενάγοντας δεν είχε οποιαδήποτε προηγουμένη πανεπιστημιακή εμπειρία, γεγονός που δημιουργούσε κώλυμα, τόσο πραγματικό όσο και νομικό, για την επιλογή του ως αναπληρωτή καθηγητή, εφόσον η ικανότητα διδασκαλίας και τετραετής τουλάχιστο πανεπιστημιακή εμπειρία ήταν απαραίτητα προσόντα για την εν λόγω θέση. Περαιτέρω, ο ενάγοντας δεν πληρούσε ούτε το απαραίτητο προσόν της τρίχρονης αυτοδύναμης ερευνητικής εργασίας σε αναγνωρισμένο ερευνητικό κέντρο. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι ο ενάγοντας δεν είχε οποιαδήποτε συμβολή στην προώθηση διδακτικού και διοικητικού έργου σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο, και στερείτο της ικανότητας ανάπτυξης εκπαιδευτικών προγραμμάτων υψηλού επιπέδου σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο. Η διαδικασία ανέλιξης δε του ενάγοντα ξεκίνησε χωρίς αυτός να είχε υποβάλει, ως όφειλε, αίτημα για ανέλιξη στο Συμβούλιο του οικείου Τμήματος, δηλαδή του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών και Μηχανικών Περιβάλλοντος. Ο εναγόμενος 1 κατεχώρησε, τη 2.5.2011, αίτηση με την οποία ζητούσε περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες σε σχέση με την πανεπιστημιακή εμπειρία του ενάγοντα, το χρόνο έναρξης της διαδικασίας ανέλιξης του στη βαθμίδα του καθηγητή, κατά πόσο είχε υποβάλει αίτηση στο Συμβούλιο του τμήματος «για την ανέλιξη του», το θέμα της συνεδρίασης του Συμβουλίου του τμήματος, της συνεδρίασης του Συμβουλίου της Πολυτεχνικής Σχολής και την ερμηνεία του Νόμου που διέπει το θέμα. Περαιτέρω ζήτησε λεπτομέρειες σε σχέση με το θέμα επίβλεψης διατριβών, ήτοι κατά πόσο ο ενάγοντας είχε επιβλέψει διατριβές και λεπτομέρειες αυτών. Τέλος ζητά τα ονόματα των ατόμων που, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, τον περιφρόνησαν και ή χλεύασαν μετά τη δημοσίευση του επιδίκου άρθρου. Εκδόθηκε δικαστικό διάταγμα και ο ενάγοντας, συμμορφούμενος με το ως άνω διάταγμα, καταχώρησε έγγραφο στο οποίο δίδει λεπτομερή αναφορά της διαδικασίας που ακολουθήθηκε πριν την ανέλιξη του, της πείρας του και των προσόντων του. Η Διάταξη 19 θθ 6 προνοεί ότι το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει την παροχή περισσοτέρων και καλυτέρων λεπτομερειών οιουδήποτε ζητήματος που αναφέρεται σε οποιοδήποτε δικόγραφο. Η πιο πάνω διάταξη αντιστοιχεί με τη Δ.19 θ.7 των παλιών Αγγλικών Θεσμών. Στο Annual Practice του 1959[1] διαβάζουμε τα πιο κάτω σε σχέση με τις περιπτώσεις όπου δικαιολογείται η έκδοση του αιτουμένου διατάγματος. «. Particulars are necessary in order that a party may know the case he has to meet and to prevent surprise (Spedding v. Fitgpatric, 38 CBD 413; Thompson v. Birkley, 31 W.R. 230). They are sometimes allowed as limitations of the claim or of the evidence (Milbank v. Milbank [1900] 1 Ch. P. 385)». Ο θεσμός 26, της ίδιας Διάταξης προβλέπει ότι το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί καθοιονδήποτε στάδιο της διαδικασίας να διατάξει τη διαγραφή ή τροποποίηση οιουδήποτε ζητήματος σε οιανδήποτε οπισθογράφηση ή δικόγραφο η οποία μπορεί να θεωρηθεί μη αναγκαία ή σκανδαλώδης ή που θα τείνει να προκαταλάβει, περιπλέξει ή καθυστερήσει την όλη εκδίκαση της αγωγής. Ο πιο πάνω θεσμός πρέπει να αντικρισθεί υπό το πρίσμα της Δ.19 Θ.4, η οποία προνοεί ότι: «
6. Every pleading shall contain, and contain only, a statement in a summary form or the material facts on which the party pleading relies for this claim or defence, as the case may be, but not the evidence by which they are to be proved .». Από το συνδυασμένο αποτέλεσμα των πιο πάνω προνοιών προκύπτει και η αρχή ότι καλύτερες λεπτομέρειες μπορούν να δοθούν μόνο αναφορικά με τα ουσιώδη γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η απαίτηση ή η υπεράσπιση και όχι αναφορικά με τη μαρτυρία η οποία θα προσκομισθεί προς απόδειξη τους. Σκοπός της παροχής των καλύτερων και περισσοτέρων λεπτομερειών είναι για να γνωρίζει η άλλη πλευρά τη φύση και την έκταση της υπόθεσης που θα αντιμετωπίσει, έτσι ώστε να μην βρεθεί προ εκπλήξεως. Οι λεπτομέρειες σκοπό έχουν να διευκρινίσουν και ή να εξειδικεύσουν τα ισχυριζόμενα ουσιαστικά γεγονότα, αλλά κατ΄ ουδένα λόγο να εκμαιεύσουν ή να αποκαλύψουν την ίδια τη μαρτυρία με την οποία αυτά θ΄ αποδειχθούν[2]. Πέραν των πιο πάνω πρέπει να επισημανθεί ότι τα δικόγραφα δεν πρέπει να περιλαμβάνουν το νόμο ούτε τα νομικά συμπεράσματα που μπορούν να συναχθούν από τα γεγονότα. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο Annual Practice του 1952: «Pleadings now are to be merely concise statements of the facts which the party pleading deems material to his case" (per Brett, J., in Lord Hammer v. Flight