Εν Πτωχεύσει: Τροοδία Δημήτρη Ηλία, Αρ. Αίτησης: 182/2011, 16 Ιανουαρίου, 2012

(1)Η παρούσα αίτηση πάσχει εγγενώς αφού στηρίζεται σε επίσης πάσχουσα, παράτυπη, λανθασμένη και εξ' υπαρχής άκυρη ειδοποίηση πτώχευσης.

(2)Τόσο στη παρούσα αίτηση, όσο και στην ειδοποίηση πτώχευσης 309/11 που προηγήθηκε της παρούσης, έχουν συμπεριληφθεί πέρα της μιας δικαστικής απόφασης γεγονός που καθιστά την ειδοποίηση πτώχευσης εξ' υπαρχής άκυρη.

(3)Προδικαστικά επίσης αναφέρεται ότι η παρούσα διαδικασία δεν μπορεί να προχωρήσει για τον λόγο ότι οι εξ' αποφάσεως πιστωτές καταχρηστικά επέλεξαν το παρόν μέτρο εκτέλεσης χωρίς προηγουμένως να συμμορφωθούν με τις πρόνοιες του νόμου. Επιπρόσθετα αναφέρεται ότι η καθ' ής η αίτηση ουδέποτε εκλήθηκε από τους εξ' αποφάσεως πιστωτές να πληρώσει οποιονδήποτε ποσό.

(4)Λαμβανομένων υπόψη όλων των πιο πάνω πραγματικών περιστατικών και αδιαμφισβήτητων γεγονότων είναι φανερό ότι η ενέργεια των αιτητών είναι εκδικητική καταχρηστική.

(5)Ανεξαρτήτως των ανωτέρω είναι η θέση της καθ' ής η αίτηση ότι έχει εξοφλήσει τους αιτητές και ουδέν ποσό τους οφείλει.

(6)Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση πτώχευσης είναι εξ' υπαρχής άκυρη, νομικά και πραγματικά αβάσιμη και ανυπόστατη και σαν τέτοια θα πρέπει να απορριφθεί". Στη γραπτή αγόρευση (βλ. έγγραφο Β) που προσκόμισε η υπεράσπιση μετά την παρέλαση των μαρτύρων των αιτητών, περιορίστηκε σε ανάλυση των λόγων 1 και 2 της ένστασης. Η όλη διαδικασία που ακολουθήθηκε καθιστά σαφές ότι η καθ' ης η αίτηση εγκατέλειψε τον 5ο λόγο ένστασης, δηλαδή ότι έχει εξοφλήσει τους αιτητές και ουδέν ποσό τους οφείλει, εφόσον δεν υπέβαλε κάτι τέτοιο στους μάρτυρες και δεν προσκόμισε οιανδήποτε σχετική μαρτυρία. Εν πάση περιπτώσει το ενώπιον μου μαρτυρικό υλικό δεν υποστηρίζει το σχετικό λόγο ένστασης. Πέραν των πιο πάνω, ελεγχόμενη από το δικαστήριο η μαρτυρία των αιτητών αποκαλύπτει ότι κανένας λόγος υφίσταται για απόρριψη της ή έστω παρέκκλιση από τα εκεί αναφερόμενα. Η μαρτυρία των δυο μαρτύρων που κατέθεσαν ενόρκως υποστηρίζεται εν προκειμένω από τα τεκμήρια που προσκομίστηκαν. Επιπλέον, η παρουσία της Αργυρώς Μαστίχη στο δικαστήριο οφείλεται στα καθήκοντά της, δηλαδή ως αρμόδιος υπάλληλος στο πρωτοκολλητείο όπου φυλάττεται ο φάκελος της ειδοποίησης πτώχευσης και περαιτέρω, η μαρτυρία της αποκαλύπτει ότι δεν έχει οιονδήποτε συμφέρον ή πραγματική εμπλοκή στην υπόθεση. Από την άλλη η υποστήριξη που τυγχάνει η μαρτυρία του Άδωνι Πετρίδη από τα τεκμήρια που προσκομίσθηκαν και δη τους δυο καταλόγους εξόδων (τεκμήρια 3 και 6), αλλά και τα δυο εντάλματα εκποίησης κινητής περιουσίας (τεκμήρια 5 και 8), εξανεμίζει κάθε υποψία ότι υπολείπεται ειλικρίνειας. Όλα αυτά πέραν του ότι οι δυο μάρτυρες δεν έτυχαν αμφισβήτησης. Ως εκ των πιο πάνω από το ενώπιον μου μαρτυρικό υλικό συνάγονται τα ακόλουθα συμπεράσματα τα οποία συνιστούν και ευρήματα του δικαστηρίου. Η επίδικη αίτηση καταχωρίστηκε την 02.05.

1. Της επίδικης αίτησης προηγήθηκε η καταχώριση της ειδοποίησης πτώχευσης με αριθμό 309/11 (τεκμήριο 1). Η εν λόγω ειδοποίηση καταχωρίστηκε την 16.03.2011 και επιδόθηκε στην καθ' ης η αίτηση την 22.03.
2. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Άδωνι Πετρίδη (τεκμήριο 2) η καθ' ης η αίτηση δεν κατέβαλε εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας, ήτοι επτά ημέρες, τα ποσά που αναφέρονται στην ειδοποίηση πτώχευσης, και περαιτέρω, δεν καταχώρισε ένορκη δήλωση, δίκην ενστάσεως, και ούτε προέβη σε οιανδήποτε άλλη αίτηση για παραμερισμό και ακύρωση της αναφερόμενης ειδοποίησης. Η καθ' ης η αίτηση αμέσως προ της καταχωρίσεως της επίδικης αίτησης και για διάστημα πέραν των έξι μηνών διέμενε στη Λευκωσία. Πριν την καταχώριση της επίδικης αίτησης καθώς και της προηγηθείσας ειδοποίησης πτώχευσης οι αιτητές επιχείρησαν είσπραξη των οφειλόμενων από την καθ' ης η αίτηση ποσών δια ενταλμάτων εκποίησης κινητής περιουσίας (τεκμήρια 5, 7 και 8). Από το τεκμήριο 7 διαπιστώνεται ότι το ένταλμα εκτελέστηκε ικανοποιώντας όμως μέρος μόνο του οφειλόμενου ποσού. Περαιτέρω, σχετική είναι και η επιστολή που οι αιτητές απέστειλαν στον τότε συνήγορο της καθ' ής η αίτηση και αιτούντο εξόφληση του έτερου οφειλόμενου ποσού που αφορά άλλη υπόθεση (τεκμήριο 4). Όπως αποκαλύπτεται από τα τεκμήρια 3 και 6 η απαίτηση των αιτητών εδράζεται σε δύο ξεχωριστούς καταλόγους ψήφισης εξόδων. Τα εν λόγω έξοδα αφορούν δύο διαφορετικές υποθέσεις, τις υπ' αριθμό 1999/08, του επαρχιακού δικαστηρίου Πάφου, και 3093/10 του επαρχιακού δικαστηρίου Λευκωσίας. Στην πρώτη υπόθεση την 04.10.2010 εκδόθηκε, κατόπιν ψήφισης, πιστοποιητικό καταλόγου εξόδων προς όφελος των αιτητών και εναντίον της καθ' ης η αίτηση, για το ποσό των €3.621,35 πλέον τόκο προς 5,5% ετησίως από 12.11.2008 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον ΦΠΑ επί ποσού €3.407 (τεκμήριο 3). Στη δεύτερη υπόθεση την 08.10.2010, πάλιν μετά από ψήφιση, εκδόθηκε προς όφελος των αιτητών και εναντίον της καθ' ής η αίτηση πιστοποιητικό καταλόγου εξόδων για το ποσό των €932 πλέον τόκο 5,5% ετησίως από 13.04.2010 μέχρι εξοφλήσεως πλέον €218 πραγματικά έξοδα πλέον €139,80 ΦΠΑ (τεκμήριο 6). Παρεμβάλλω εδώ ότι η προηγούμενη αναφορά σε μερική ικανοποίηση του οφειλόμενου ποσού με εκτέλεση εντάλματος εκποίησης κινητής περιουσίας (τεκμήριο 7) αφορά το δεύτερο πιστοποιητικό καταλόγου εξόδων και το καθαρό ποσό που εισπράχθηκε από την εκποίηση ανέρχετο σε €524,
3. Έχει κατ' επανάληψη λεχθεί ότι η πτωχευτική διαδικασία είναι ιδιότυπη (sui generis) και ο χαρακτήρας τούτης οιονεί ποινικός (βλ. Λοΐζου v. Σ.Π.Ε. Δερύνειας

(2009)1Α Α.Α.Δ.279, 285). Σκοπός της δεν είναι ο εξαναγκασμός του χρεώστη να εξοφλήσει το χρέος του, καθ' ότι δεν συνιστά μέτρο εκτέλεσης, αλλά η προστασία και διασφάλιση της περιουσίας του υπο πτώχευση ώστε να χρησιμοποιηθεί όπως ο νόμος ορίζει για την ικανοποίηση εξ ολοκλήρου ή μερικώς και κατ' ισονομία όλων των πιστωτών (βλ. London Clubs Ltd κ.α. v. Παπαδόπουλου

(2002)1Γ Α.Α.Δ.1699, 1701). Το άρθρο 5

(1)του Κεφ. 5 παραθέτει το σύνολο των προϋποθέσεων που πρέπει να πληροί η αίτηση ώστε να είναι έγκυρη. Περαιτέρω, ό,τι οφείλει να αποδείξει ο αιτητής αναφέρεται στο άρθρο 6

(2)του Κεφ.

1. Απαιτείται εν προκειμένω απόδειξη του χρέους που οφείλεται στον πιστωτή, ότι η αίτηση επιδόθηκε στον χρεώστη και ότι συντελέστηκε πράξη πτώχευσης. Τί εστί πράξη πτώχευσης και πότε διαπράττεται αναφέρεται στο άρθρο 3 του Κεφ.
2. Υπαγωγή όλων των πιο πάνω στα ευρήματα του δικαστηρίου αποκαλύπτει ότι∙ (α) τα αναφερόμενα στην αίτηση ποσά, δηλαδή τα δυο πιστοποιητικά καταλόγου εξόδων (τεκμήρια 3 και 6) υπερβαίνουν κατά πολύ το ελάχιστο ποσό που προβλέπεται στην παράγραφο (α) του άρθρου 5

(1)του Κεφ. 5, ήτοι∙ €

1. Συμποσούμενα τα δύο ποσά υπερβαίνουν τις €4000, (β) η φύση του αναφερόμενου χρέους, απότοκο ψήφισης καταλόγου εξόδων, καθιστά τούτο εκκαθαρισμένο και πληρωτέο αμέσως, (γ) η ειδοποίηση πτώχευσης, στην οποία αναφέροντο και τα δυο ποσά (τεκμήρια 3 και 6), καταχωρίστηκε την 16.03.2011 και επιδόθηκε στην καθ' ης η αίτηση την 22.03.
2. Εν αντιθέσει των προβλεπομένων στο άρθρο 3

(1)(ζ) του Κεφ. 5, η καθ' ης η αίτηση δεν ικανοποίησε τα αναφερόμενα στην οπισθογράφηση της ειδοποίησης εντός επτά ημερών. Η επίδικη αίτηση καταχωρίστηκε την 02.05.2011. Προκύπτει συνεπώς ότι η αίτηση καταχωρίστηκε εντός τριών μηνών από την πράξη πτώχευσης, δηλαδή όπως προβλέπεται στο άρθρο 5

(1)(γ) του Κεφ. 5. Παρεμβάλλω εδώ ότι αυτή η διαπίστωση δεν απαντά την ένσταση της καθ' ης η αίτηση αναφορικά με εγκυρότητα της επίδικης ειδοποίησης πτώχευσης, ένσταση η οποία σχολιάζεται πιο κάτω, και (δ) η καθ' ης η αίτηση πριν την καταχώριση της αίτησης αλλά και σήμερα είναι κάτοικος Κύπρου. Πέραν των πιο πάνω, η παρουσίαση των δυο πιστοποιητικών καταλόγου εξόδων (τεκμήρια 3 και 6) σε συνδυασμό με τη μαρτυρία του Άδωνι Πετρίδη, είναι ικανοποιητική απόδειξη ότι η καθ' ης η αίτηση οφείλει στους αιτητές τα αναφερόμενα στην αίτηση ποσά. Ο δε φάκελος της αίτησης ενώπιον του δικαστηρίου αποκαλύπτει ότι η υπο κρίση αίτηση επιδόθηκε στην καθ' ης η αίτηση καθώς και στον επίσημο παραλήπτη την 02.05.2011 και 03.05.2011, αντίστοιχα. Ό,τι απομένει να εξεταστεί είναι κατά πόσο αποδείχθηκε η πράξη πτώχευσης (βλ. άρθρο 6

(2), Κεφ. 5). Είναι σε αυτό το θέμα που η καθ' ής η αίτηση εστίασε την υπεράσπισή της. Η συνήγορος της καθ' ης η αίτηση παρέπεμψε το δικαστήριο στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, volume 2, third edition και συγκεκριμένα στην παράγραφο 522 Form of notice όπου αναφέρεται∙ 'Two or more judgment debts cannot be included in one notice and this defect cannot be amended'. Κατ' επέκταση η υπεράσπιση υποστηρίζει ότι η σχετική ειδοποίηση είναι άκυρη. Επί του προκειμένου οι αιτητές διατείνονται ότι η παράλειψη της καθ' ης η αίτηση να αμφισβητήσει την ειδοποίηση πτώχευσης εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας (βλ. άρθρο 3

(1)(ζ) Κεφ. 5), ή καθ' οιονδήποτε χρόνο για λόγους άλλους από εκείνους που αναφέρει ο κανονισμός 40

(2)των περί Πτωχευτικών Κανονισμών, καθιστά την πράξη πτώχευσης αναμφισβήτητη. Υποστηρίζουν δε ότι εφόσον η ειδοποίηση πτώχευσης δεν έχει αμφισβητηθεί η υποχρέωση των αιτητών περιορίζεται σε 'απόδειξη των τυπικών προϋποθέσεων που επιτάσσει η νομοθεσία ως προς την καταχώριση και επίδοση της ειδοποίησης πτώχευσης' (βλ. σελίδα 6 εγγράφου Α - γραπτή αγόρευση αιτητών). Διαζευκτικά οι αιτητές επικαλούνται τις διατάξεις του άρθρου 102 του Κεφ. 5 και υποστηρίζουν ότι αν ήθελε κριθεί ότι η ειδοποίηση πτώχευσης ήτο παράτυπη η διαδικασία διασώζεται από τις πρόνοιες του σχετικού άρθρου. Καταληκτικά υποστηρίζουν ότι η μαρτυρία που προσκόμισαν αποδεικνύει ό,τι πρέπει να αποδειχθεί και καλούν το δικαστήριο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Εξαρχής δηλώνω ότι δεν συμφωνώ με τη θέση των αιτητών πως λόγω του ότι δεν αμφισβητήθηκε προηγουμένως η ειδοποίηση πτώχευσης το δικαστήριο δεν υπεισέρχεται, σε αυτό το στάδιο, στην ουσία τούτης και περιορίζεται στα τυπικά, ήτοι καταχώριση και επίδοση. Αφενός καθοδήγηση αντλώ από το λεκτικό του άρθρου 6

(2)του Κεφ. 5 (Κατά την ακρόαση της αίτησης το δικαστήριο θα απαιτεί απόδειξη ...της πράξης πτώχευσης.) το οποίο επιτάσσει απόδειξη της πράξης πτώχευσης, δηλαδή ως αναφέρεται στο άρθρο 3 του Κεφ. 5. Στην προκείμενη περίπτωση σχετική είναι η παράγραφος (ζ) του άρθρου 3

(1)του Κεφ. 5. Απλή και μόνο ανάγνωση τούτης αποκαλύπτει ότι αντικείμενο της δεν είναι μόνο η επίδοση της ειδοποίησης πτώχευσης όπως ούτε η σχετική προθεσμία. Εκεί επεξηγείται με ποιον τρόπο δύναται ο οφειλέτης να αντιμετωπίσει την ειδοποίηση πτώχευσης. Η αναφορά σε ικανοποίηση του δικαστηρίου ότι έχει ανταπαίτηση, δικαίωμα συμψηφισμού ή ανταγωγή, δεν είναι τυπικό αλλά ουσιαστικό ζήτημα. Αφετέρου, υποστηρικτική της πιο πάνω κατάληξης είναι η υπόθεση επί τοις αφορώσι τον Λουκή Αττεσλη v. Πατσαλίδη κ.α. Πολ. Έφ. 109/08, ημερομηνίας 20 Δεκεμβρίου 2010, στην οποία το ανώτατο δικαστήριο υιοθέτησε ως ορθή την επιλογή του πρωτόδικου να εξετάσει, στα πλαίσια αίτησης πτώχευσης, το λόγο ένστασης ότι ο καθ' ου η αίτηση είχε να παίρνει διάφορα ποσά από τους αιτητές. Όλα τα πιο πάνω αποκαλύπτουν λοιπόν ότι στο στάδιο της αίτησης το δικαστήριο δεν περιορίζεται, εν σχέσει με την ειδοποίηση, σε τυπικές παραμέτρους, αλλά υπεισέρχεται και στην ουσία τούτης. Αυτό βεβαίως δεν είναι απόλυτο εφόσον, όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Αττεσλή (πιο πάνω), κώλυμα δεδικασμένου υφίσταται όταν η υπεράσπιση που προωθείται στα πλαίσια της αίτησης υπήρξε αντικείμενο δικαστικής κρίσης κατά την εξέταση της ειδοποίησης πτώχευσης. Ειρήσθω εν παρόδω αναφέρω εδώ ότι η υπόθεση In re O.C.S, Ex parte The Debtor

(1904)2 K.B.161, στην οποία ηγέρθη αυτή ακριβώς η υπεράσπιση που και εδώ εγείρεται, η απάντηση δόθηκε κατ' έφεση και μάλιστα μετά την έκδοση διατάγματος παραλαβής. Ως εκ των πιο πάνω, εφόσον στη δοσμένη περίπτωση η υπεράσπιση που εγείρει η καθ' ης η αίτηση δεν τέθηκε και δεν αποφασίστηκε προηγουμένως, έχω την γνώμη ότι επιβάλλεται να αποφασισθεί στα πλαίσια της αίτησης. Επί της ουσίας σχετική είναι η υπόθεση In re Low, Ex parte Argentine Gold Fields Limited

(1900)1 Q.B.147. Τα γεγονότα τούτης συνάγονται από το ακόλουθο εισαγωγικό σημείωμα∙ "It appeared that the company had recovered judgments for calls, to the amount in each case of 30l., in two separate actions, and they applied to the registrar to issue a bankruptcy notice including in it both the judgments. This the registrar declined to do; but he offered to issue two notices, one in respect of each debt". Έφεση που υπεβλήθη κατά της απόφασης του πρωτοκολλητή απεφασίσθη από τον Lord Esher M.R. με αναφορά στο σχετικό λεκτικό του νόμου. Η απόφαση του συμπυκνώνεται στο ακόλουθο απόσπασμα∙ "I do not think that is a sufficient reason for reading the words of the section otherwise than as they are written. In the section itself one debt only is spoken of, and the rule and the form of notice carry out the same idea. That this was intentional appears from a comparison with s.6, sub-s.1(a), where in a case where two or more creditors may join in an act this is expressed in terms. The power to join two or more judgment debts in one notice could equally have been expressed, and, as it is not, I think it must have been meant that only one judgment debt should be the subject of each bankruptcy notice. Another reason for coming to the same conclusion is that otherwise there would be taken away from the debtor a right that he undoubtedly has to satisfy one of the notices, or to raise a counter-claim, set-off, or cross-demand to it, and so prevent its being used for the presentation of a bankruptcy petition. The registrar was right, and the appeal must be dismissed". Στην υπόθεση In re O.C.S. (πιο πάνω) η ειδοποίηση, η οποία αφορούσε δυο διαφορετικές τελικές αποφάσεις, αφέθηκε να προχωρήσει και εν τέλει εξεδόθη διάταγμα παραλαβής εναντίον του οφειλέτη. Όταν κατ' έφεση ηγέρθη θέμα εγκυρότητας της ειδοποίησης πτώχευσης το αγγλικό εφετείο ανέφερε∙ "It is not disputed that the bankruptcy notice was defective by reason of its being based upon two judgment debts, and I think, having regard to the decision in In re Collier

(3), we ought not to allow the notice to be amended. Speaking from my own experience as the bankruptcy judge, I know that the rule laid down in In re Collier

(4)has been constantly acted upon for many years, and I think we ought not now to depart from it. It is said that no injustice will be done by allowing an amendment. I do not feel sure of that". Πέραν των πιο πάνω κρίνω πως δεν χρειάζεται να ειπωθεί οτιδήποτε περαιτέρω. Τα επιχειρήματα που επικαλέστηκαν οι δικαστές των υποθέσεων In re Low και In re O.C.S (πιο πάνω) είναι ατράνταχτα και πειστικά και δεν αφήνουν αμφιβολία για την ορθότητα των δυο αποφάσεων. Ό,τι αξίζει εντούτοις να υποδειχθεί είναι πως διάκριση αντίστοιχη εκείνης που διέγνωσε ο Lord Esher στην υπόθεση In re Low (πιο πάνω), εντοπίζεται και στο Κεφ. 5. Για του λόγου το ασφαλές υποδεικνύω ότι ενώ το άρθρο 5

(1)(α) του Κεφ. 5 προβλέπει ότι περισσότεροι του ενός πιστωτή μπορούν να συμπεριληφθούν σε μία αίτηση και έτσι να προστεθεί το οφειλόμενο ποσό έναντι του συνόλου των πιστωτών, ώστε να ικανοποιηθεί το ελάχιστο ποσό των €854, και περαιτέρω, το άρθρο 6

(2)του Κεφ. 5 με γλαφυρότητα επεξηγεί πως σε τέτοια περίπτωση απόδειξη μιας από τις ισχυριζόμενες πράξεις πτώχευσης είναι αρκετή απόδειξη τέτοιας πράξης, εντούτοις το άρθρο 3

(1)(ζ) του Κεφ. 5 αναφέρεται σε ένα πιστωτή, μια απόφαση και μια ειδοποίηση πτώχευσης. Αν στην τελευταία περίπτωση ο νομοθέτης ήθελε να ενσωματώσει στον ενικό και τον πληθυντικό, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι οι ειδικές ρυθμίσεις των άρθρων 5

(1)(α) και 6

(2)περιττεύουν. Η λογική όμως θέλει το σύνολο των πιο πάνω διατάξεων να εξυπηρετεί συγκεκριμένο σκοπό. Δεν πρόκειται για τυπική διάκριση. Όπως εύστοχα υποδεικνύει ο Lord Esher, συμπερίληψη δυο ή και περισσότερων αποφάσεων σε μια ειδοποίηση αποστερεί από τον οφειλέτη την ευχέρεια να ικανοποιήσει μια ή και περισσότερες από τις αποφάσεις ή να αμφισβητήσει το σύνολο ή κάποιες εξ αυτών εγείροντας ως υπεράσπιση την ανταπαίτηση ή ανταγωγή ή το δικαίωμα συμψηφισμού. Δεν παραγνωρίζεται ότι στη δοσμένη περίπτωση οι δυο διαφορετικές αποφάσεις είναι προς όφελος του ίδιου πιστωτή. Παρόλα αυτά, εφόσον δεν μπορεί να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο η καθ' ής η αίτηση να είχε υπεράσπιση σε οιανδήποτε από τις αποφάσεις, ως στο άρθρο 3

(1)(ζ) του Κεφ. 5 αναφέρεται, και εφόσον κατάληξη μου είναι ότι ο νόμος επιβάλει προώθηση ξεχωριστών ειδοποιήσεων για διαφορετικές αποφάσεις, καταλήγω ότι η ειδοποίηση πτώχευσης με αριθμό 309/11, η οποία προωθήθηκε από τους αιτητές εναντίον της καθ' ης η αίτηση, είναι παράτυπη. Παρά τις πρόνοιες του άρθρου 102 του Κεφ. 5, καθώς και του κανονισμού 2 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών, κρίνω πως ενδεχόμενη τροποποίηση της ειδοποίησης σε αυτό το καθυστερημένο στάδιο θα έχει δυσμενείς και άδικες επιπτώσεις για την καθ' ης η αίτηση. Από την άλλη η ιδιότυπη αυτή διαδικασία είναι δυνατό να επιφέρει δραστικές και σοβαρές επιπτώσεις στον οφειλέτη. Επί του προκείμενου δεν βρίσκω λόγο παρέκκλισης από τα σοφά λόγια του Lord Vaughan Williams στην υπόθεση In re O.C.S. (πιο πάνω) ο οποίος ανέφερε∙ "Very soon after the Act of 1883 came into operation several cases where brought before the Court with reference to a bankruptcy notice, and on more than one occasion the Court of Appeal expressed the opinion that, since the commission of an act of bankruptcy was a serious matter and involved consequences of what has been called a penal nature it was important to see that the necessary preliminaries were complied with". Ως εκ των πιο πάνω καταλήγω ότι η επίδικη ειδοποίηση πτώχευσης δεν είναι μόνο παράτυπη και αντικανονική, είναι και μη θεραπεύσιμη και κατ' επέκταση άκυρη. Συνακόλουθα οι αιτητές απέτυχαν να ικανοποιήσουν το δικαστήριο ότι η καθ' ης η αίτηση διέπραξε πράξη πτώχευσης. Κατ' επέκταση, η αίτηση πτώχευσης απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της καθ' ης η αίτηση ως θα υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το δικαστήριο. (Υπ...................................... Λ. Α. Παντελή, Ε. Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ε.χ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο