Αναφορικά με την εταιρεία Σκυροποιεία «Λεωνίκ» Λίμιτεδ (η «ΣΛ»), Αρ. Αίτησης:153/2010, 18 Ιανουαρίου, 2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A16 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Ν. Γιασεμή, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης:153/2010 Μεταξύ Αναφορικά με την εταιρεία Σκυροποιεία «Λεωνίκ» Λίμιτεδ (η «ΣΛ») για την οποία διορίσθηκε Παραλήπτης και Διαχειριστής, Αναφορικά με το άρθρο 337 του Περί Εταιρειών Νόμου, ΚΕΦ. 113 («ο Νόμος») Μονομερής Αίτηση υπό τον κ. Ιωάννη Κυριακίδη 18 Ιανουαρίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ Για τον Αιτητή: κ. Σ. Σκορδής Για τον Καθ' ου η Αίτηση: κ. Α. Ανδρέου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο εταιρική αίτηση είχεν εκδοθεί στις 25.5.2011 τελική απόφαση. Με αυτή διατάσσετο ο Ιωάννης Κυριακίδης διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Σκυροποιεία «Λεωνίκ» Λτδ, να παραδώσει στον παραλήπτη και διαχειριστή της ο οποίος είχε διοριστεί δυνάμει ομολόγου επιβαρύνσεως, έκθεση αναφορικά με την περιουσιακή κατάσταση της. Η παράδοση της προβλέπεται από τον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113, στο άρθρο 340, υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Το δικαστήριο με την απόφαση του έκρινε ότι αυτές πληρούντο, εξού και το πιο πάνω διάταγμα. Συμμόρφωση δε με αυτό θα έπρεπε να γίνει εντός επτά ημερών από την επίδοση του. Στις 5.7.2011 καταχωρίστηκε έφεση σε σχέση με την πιο πάνω απόφαση για τους διάφορους λόγους οι οποίοι αναφέρονται σε αυτή. Κατά την ίδια μέρα καταχωρίστηκε και η παρούσα αίτηση εκ μέρους του κ. Ιωάννη Κυριακίδη με την οποία ζητείται η αναστολή της εν λόγω απόφασης. Βασίζεται στη Δ.35 κ.18 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ίδιου του αιτητή. Σε αυτή ο τελευταίος αναφέρει τους λόγους για τους οποίους ζητά την αναστολή της εκτέλεσης της πιο πάνω απόφασης και κατά συνέπεια και του διατάγματος. Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι όπως τον έχουν ενημερώσει οι δικηγόροι του υπάρχει μεγάλη πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης. Και αυτό λόγω λανθασμένης ερμηνείας από το εκδικάσαν δικαστήριο συγκεκριμένης νομοθετικής πρόνοιας η οποία ήταν το αντικείμενο της απόφασης, γεγονός που το οδήγησε και σε λανθασμένα ευρήματα όσον αφορά τα επίδικα γεγονότα. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι αν δεν ανασταλεί η ισχύς της απόφασης θα προκληθεί σε αυτούς, εννοώντας προφανώς την εταιρεία και τους μετόχους της, ανεπανόρθωτη και δυσανάλογα μεγάλη ζημιά σε σύγκριση με τι θα μπορεί να συμβεί αν τελικά επιτραπεί η αναστολή της. Τέλος, ισχυρίζεται ότι αν ο παραλήπτης και διαχειριστής, όπως το θέτει, αφεθεί να ενεργεί κατά το δοκούν οι συνέπειες από τις πράξεις του, οι οποίες θα περιλαμβάνουν και πώληση των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας, θα είναι καταστρεπτικές γι' αυτήν και τους μετόχους της. Στη βάση των ισχυρισμών αυτών και της πρόνοιας στη Δ.35 κ.18, όπως την έχει ερμηνεύσει η σχετική νομολογία στην οποία έγινε αναφορά, ο συνήγορος του αιτητή εισηγήθηκε την αναστολή της εν λόγω απόφασης. Αντίθετα ο συνήγορος του παραλήπτη και διαχειριστή εισηγήθηκε ότι δε συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος προς τούτο. Επεσήμανε ιδιαίτερα την ανυπαρξία πιθανότητας επιτυχίας της έφεσης αλλά και λεπτομερειών αναφορικά με τη βλάβη την οποία, κατ' ισχυρισμό, θα υποστεί η εταιρεία αν δεν εγκριθεί η παρούσα αίτηση. Όπως γίνεται αντιληπτό και η εισήγηση αυτή βασίζεται στη σχετική πρόνοια της Δ.35 κ.
- Στο βαθμό που ενδιαφέρει η εν λόγω πρόνοια αναφέρει τα εξής: «An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order;" Η ίδια η πρόνοια, ανωτέρω, με τον τρόπο που είναι διατυπωμένη και το λεκτικό που χρησιμοποιεί, τονίζει το άμεσο της εκτελεστότητας της δικαστικής απόφασης η οποία μπορεί να έχει και τη μορφή προστακτικού διατάγματος. Τέτοια είναι η παρούσα περίπτωση. Περαιτέρω, διαπιστώνεται ότι η εν λόγω πρόνοια δεν καθορίζει οποιαδήποτε κριτήρια για την άσκηση της εξουσίας η οποία προβλέπεται σε αυτή και είναι διακριτικής φύσεως. Τούτο επαφίεται στην αποκλειστική κρίση του δικαστηρίου. Με γνώμονα δε το συμφέρον της δικαιοσύνης, έχει αναγνωρισθεί από τη νομολογία ότι η άσκηση της εν λόγω εξουσίας εξυπακούει την εξισορρόπηση δύο αντικρουόμενων μεταξύ τους δικαιωμάτων. Τα προσδιόρισε η υπόθεση Νεοφύτου ν. Γρηγορίου,
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 592, στη σελίδα 597, ως «Την διασφάλιση, αφενός, του τελεσίδικου χαρακτήρα της πρωτόδικης απόφασης και της απόδοσης στο διάδικο που έχει επιτύχει τον καρπό της επιτυχίας του και την εξασφάλιση, αφετέρου, της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης». Είναι αυτονόητο, και η σχετική νομολογία αποτελεί ζωντανό παράδειγμα τούτου, ότι για την άσκηση της εν λόγω εξουσίας σημαντικές είναι πάντοτε οι περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Η στάθμιση των πιο πάνω δικαιωμάτων γίνεται με αναφορά σε αυτές, (βλέπε Νεοφύτου ν. Γρηγορίου, ανωτέρω, και Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1147 όπου αυτό ακριβώς είχε συμβεί). Στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει προσφερθεί οποιαδήποτε μαρτυρία η οποία να διαφωτίζει αναφορικά με τις, κατ' ισχυρισμό, επιβλαβείς συνέπειες που μπορεί να υπάρξουν από τη συμμόρφωση με την απόφαση η οποία θα συνεπάγεται παράδοση προς τον παραλήπτη και διαχειριστή της έκθεσης αναφορικά με την περιουσιακή κατάσταση της εταιρείας, η οποία προβλέπεται από το άρθρο 340 του Νόμου, Κεφ. 113. Έχουν προβληθεί σχετικά μόνο γενικόλογοι ισχυρισμοί για καταστροφικές συνέπειες που μπορεί να υπάρξουν σε βάρος της εταιρείας από τυχόν αποξένωση των περιουσιακών στοιχείων της σε χαμηλές τιμές από τον παραλήπτη και διαχειριστή αν του επιτραπεί να συνεχίσει να ενεργεί υπό την εν λόγω ιδιότητα του. Όμως, το θέμα αυτό δεν αφορά την εν λόγω εταιρική αίτηση και την απόφαση του δικαστηρίου σε σχέση με αυτή. Όπως διαπιστώνεται πιο πάνω άλλο ήταν το αντικείμενο της. Ένας άλλος παράγοντας ο οποίος, όπως έγινε εισήγηση, συντρέχει στην προκειμένη περίπτωση και δικαιολογεί την άσκηση της συγκεκριμένης διακριτικής εξουσίας για έγκριση της αίτησης είναι η ύπαρξη σοβαρής πιθανότητας επιτυχίας της έφεσης. Είναι, θα έλεγα, παράδοξο να μπορεί το εκδικάσαν δικαστήριο υπό κανονικές συνθήκες να εκφέρει άποψη όσον αφορά το θέμα αυτό. Εκτός, βέβαια, και αν υπάρχει κάποια πειστική νομολογία η οποία θα μπορούσε να είχε κατευθύνει τη σκέψη του πλην όμως δεν ήταν δυνατό να αποφασίσει διαφορετικά με βάση την αρχή της δεσμευτικότητας. Μπορεί να υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις. Πάντως, η παρούσα δε φαίνεται να αποτελεί τέτοια εξαίρεση. Όπως δε έχει παρατηρηθεί στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου, ανωτέρω, ο παράγοντας αυτός είναι «οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις». Και συνεχίζει η απόφαση στη σελίδα 1151 ως εξής: «Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου». Στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει καταδειχθεί από τον αιτητή και ούτε διαπιστώνεται να υπάρχει η βεβαιότητα, ως προς την επιτυχία της έφεσης, που αναφέρεται στο πιο πάνω απόσπασμα. Στην ένορκη δήλωση του δε, αυτός αναλώνεται σε γενικόλογους ισχυρισμούς ως προς το θέμα αυτό, παραπέμποντας σε γνώμη που του έχουν δώσει σχετικά οι δικηγόροι του. Όμως, ούτε και ο συνήγορος του υπέδειξε κατά την αγόρευση του οτιδήποτε το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει στο στάδιο αυτό σε πρόγνωση, με κάποιο βαθμό, έστω, βεβαιότητας αναφορικά με την επιτυχία της έφεσης. Ως εκ των λόγων λοιπόν ανωτέρω, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του καθ' ου η αίτηση, παραλήπτη και διαχειριστή, και εναντίον του αιτητή. Αυτά να υπολογισθούν από την Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Γ. Ν. Γιασεμή, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο