Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Stavros Hotel Apartments Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 7438/91, 20.1.2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A21 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαμιχαήλ, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 7438/91 Μεταξύ: Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Εναγόντων και
- Stavros Hotel Apartments Ltd
- Γρηγόρη Γρηγορίου
- Δέσποινας Γρηγορίου
- Χριστάκη Χριστοφόρου
- Constantia Travel Ltd
- Oracle Hotel Management and Services Ltd
- Watfa Flying Services Ltd
- Stavros Hotel (Mazotos) Ltd
- Stavros Holdings
- Μαρίας Σταύρου Χριστοφόρου
- Μιχαλάκη Σταύρου Χριστοφόρου
- Χριστίνας Σταύρου Χριστοφόρου Εναγομένων ----- Αίτηση για άδεια εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 15.10.2010 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 20.1.2012 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Αιτητές: κ. Κουρσάρης Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Καλλής (κ. Διομήδους για να ακούσει απόφαση) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με αίτηση τους ημερ. 15.10.2010 οι ενάγοντες-αιτητές ζητούν άδεια εκτέλεσης δύο αποφάσεων εναντίον των εναγομένων που εξασφάλισαν, την μεν πρώτη στις 12.11.1992 (εναντίον των εναγομένων 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9), τη δε δεύτερη στις 18.2.1994 (εναντίον των εναγομένων 4, 10, 11 και 12). Στις 2.12.2010 αφού η αίτηση επεδόθη στους εναγομένους κατεχωρήθη ένσταση τους με την οποία επιδιώκουν για τους λόγους που επικαλούνται απόρριψη της. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της κας Δήμητρας Ττοφή, η οποία στις παραγράφους 3, 4 και 5 αναφέρει: «
- Την 10.3.95 οι ενάγοντες καταχώρησαν ένταλμα κινητών εναντίον των εναγομένων 1, 5, 6, 7, 8 και 9 το οποίο στη συνέχεια απέσυραν άνευ βλάβης των δικαιωμάτων τους. Για πρόσθετη και περαιτέρω εξασφάλιση του εξ αποφάσεως χρέους και εξόδων οι ενάγοντες κατάθεσαν το υπ΄ αρ. 8/93 μέμο επί της ακινήτου περιουσίας των εναγομένων 1 και
- Περαιτέρω οι ενάγοντες προχώρησαν με αίτηση στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας για πώληση των ενυπόθηκων κτημάτων με την υπ΄ αρ. 65/98 η οποία εκκρεμεί μέχρι σήμερα.
- Οι εναγόμενοι ζητούσαν κατά καιρούς παράταση χρόνου προς διευθέτηση τρόπου πληρωμής του εξ αποφάσεως χρέους τους και οι ενάγοντες συγκατετίθεντο και/ή παραχωρούσαν τον απαιτούμενο χρόνο εις τους εναγόμενους προς διευθέτηση πληρωμής του χρέους τους.
- Επειδή παρήλθον 6 έτη από της ημερομηνίας εκδόσεως των αποφάσεων και οι εναγόμενοι εξακολουθούν να οφείλουν το άνω ποσόν, παρακαλείται το Σεβαστόν Δικαστήριο όπως εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα δι΄ εκτέλεσιν της απόφασης. Το εν λόγω διάταγμα είναι απαραίτητο δια να δυνηθούν οι ενάγοντες να καταχωρήσουν αίτηση για παράταση του εμπράγματου βάρους ΕΒ 8/93 του Κτηματολογίου Λάρνακας το οποίο κατετέθη επί της ακινήτου περιουσίας των εναγομένων 1 και 3 καιτο οποίο εκπνέει την 13.1.11 και για να προχωρήσει η αίτηση πώλησης ΑΝΠ 65/98 που εκκρεμεί στο Κτηματολόγιο.» Η ένσταση που επίσης συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του εναγομένου 2 Γρηγόρη (Άκη) Γρηγορίου συμπεριλαμβάνει τους ακόλουθους λόγους ένστασης: (α) Η αιτήτρια δεν αποκάλυψε στο Δικαστήριο όλα τα γεγονότα. (β) Η αίτηση είναι παράτυπη και εξ υπαρχής άκυρη. (γ) Η αίτηση δεν επιδόθηκε σε όλους τους αναγκαίους διάδικους. (δ) Η καταχώρηση της παρούσας αίτηση προσλαμβάνει τη μορφή περιφρόνησης του Δικαστηρίου και συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας (abuse of the process of the Court) και προκαλεί ταλαιπωρία στους εναγόμενους και είναι καταπιεστική. (ε) Η αιτήτρια εμποδίζεται (stopped) από τη συμπεριφορά της να δικαιούται το αιτούμενο διάταγμα. (στ) Η αίτηση έχει υποβληθεί με μεγάλη καθυστέρηση. Ως εκ τούτου παραβιάζεται το δικαίωμα των εναγομένων για εκδίκαση της υπόθεσης τους εντός εύλογου χρόνου το οποίο διασφαλίζεται από το αρ. 30
(2)του Συντάγματος. Πρόσθετα η καθυστέρηση δεν έχει επεξηγηθεί. (ζ) Η παρούσα αίτηση συνιστά καταφρόνηση του Δικαστηρίου καθώς γίνεται πολύ αργά και καθυστερημένα και συγκεκριμένα μετά από 18 έτη από την έκδοση της απόφασης ημερ. 12.11.1992 και 16 έτη και 8 μήνες από την έκδοση της απόφασης ημερ. 18.2.
- (η) Ο τίτλος της αγωγής είναι λανθασμένος και/ή αντικανονικός αφού έχουν επέλθει αλλαγές στους διάδικους. (θ) Η αιτήτρια δεν παρουσιάζει σοβαρούς και/ή επαρκείς λόγους και/ή εύλογη αιτία για την καθυστέρηση που έχει σημειωθεί στην υποβολή της αίτησης που να δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (ι) Το αιτούμενο διάταγμα πλήττει την απονομή της δικαιοσύνης και/ή δεν θα ήταν ορθό και δίκαιο να δοθεί υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης. Νομική Πτυχή. Η Δ.40 θ.8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «
- Where six years have elapsed since the judgment or date of the order, or where any change has been taken place by death or otherwise in the parties entitled or liable to execution, the party alleging himself to be entitled to execution may apply to the court or a Judge for leave to issue execution accordingly. And such court or Judge may, if satisfied that the party so applying is entitled to issue execution, make an order to that effect, or may order that any issue or question necessary to determing the rights of the parties shall be tried in any of the ways in which any question in the action may be tried. And in either case the court or Judge may impose such terms as to costs or otherwise as shall be just.» Σε μετάφραση: «Όταν έχουν παρέλθει έξι χρόνια από την απόφαση ή την ημερομηνία του διατάγματος ή όπου έχει επέλθει αλλαγή λόγω θανάτου ή άλλως πως στους διαδίκους που δικαιούνται ή είναι υπόλογοι σε εκτέλεση, ο διάδικος που ισχυρίζεται ότι δικαιούται σε εκτέλεση, δύναται να αιτηθεί στο Δικαστήριο ή σε δικαστή για άδεια εκτέλεσης. Και το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δύναται, αν ικανοποιηθεί ότι ο διάδικος που αιτείται (για την άδεια) δικαιούται σε εκτέλεση, να εκδώσει σχετικό διάταγμα ή να διατάξει όπως οποιοδήποτε ζήτημα ή ερώτημα το οποίο είναι καθοριστικό των δικαιωμάτων των διαδίκων δικαστεί με ένα από τους τρόπους που δύναται ένα ερώτημα να δικαστεί σε μια αγωγή. Και σε κάθε περίπτωση, το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δύναται να επιβάλει τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως πως που θα θεωρήσει δίκαιους.» Μέτρα εκτέλεσης μπορούν να ληφθούν σε οποιοδήποτε χρόνο εντός έξι ετών από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης ή του διατάγματος. Μετά την παρέλευση έξι ετών, θα πρέπει να εξασφαλιστεί άδεια από το Δικαστήριο για το σκοπό αυτό. Η χρήση της λέξης «may» στη Δ.40 θ.
- καθορίζει ότι το θέμα της χορήγησης ή όχι άδειας για εκτέλεση μετά την παρέλευση έξι ετών, επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία θα πρέπει να ασκείται δικαστικά (βλ. W.T. Lamb & Sons v. Rider
(1948)2 All E.R. 402 και Halsbury's Laws of England, 3rd Edition, Vol. 16, σελ.7). Παρά το ότι στη Δ.40 θ.8 δεν καθορίζεται ποια είναι τα στοιχεία που θα πρέπει να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου από το διάδικο που αιτείται την άδεια, στη σελ. 1020 της Αγγλικής Ετήσιας Πρακτικής του 1958 (The Annual Practice 1958) διαβάζουμε τα ακόλουθα σε σχέση με την παλαιά Δ.42 θ.23 των Αγγλικών Θεσμών, με την οποία η δική μας Δ.40 θ.8 είναι πανομοιότυπη: «.application for leave to issue execution on a judgment more than six years old should be made to a Master in chambers ex parte, on an affidavit of facts by the party applying, or his solicitor, stating
(1)the date of the judgment, amount of original judgment debt, and amount still remaining due;
(2)showing that the applicant is entitled to execution, i.e. that there has been no change of parties, or devolution of interest, or, if any such, the precise nature of it, and
(3)showing causes of delay. The Master will, however, generally direct a summons to issue.» Ως προς την ακολουθητέα διαδικασία, η δική μας Δ.48 θ.8
(1)(kk) καθιστά ορθότερη την επίδοση της αίτησης για άδεια εκτέλεσης στους Καθ΄ ων η αίτηση, έτσι ώστε να καθίσταται εφικτή η γνωστοποίηση σε αυτούς της διαδικασίας εκτέλεσης, του ποσού που εξακολουθείτε να οφείλεται, ως επίσης όλων των θεμάτων που πρέπει να αναφέρονται στη συνοδευτική της αίτησης ένορκη δήλωση, δίδοντας τους συνάμα και το δικαίωμα να καθορίσουν τη θέση τους και να προβάλουν στο Δικαστήριο κάθε τι που δυνητικώς θα μπορούσε να αποτελέσει αξιολογήσιμο στοιχείο στην απόφαση του Δικαστηρίου να εγκρίνει την αιτηθείσα άδεια. Όπως τονίστηκε στη Lamb (ανωτέρω) σελ. 405, ενώπιον του Δικαστηρίου θα πρέπει να τίθεται επαρκής μαρτυρία («sufficient evidence») που να δικαιολογεί την έκδοση της αιτούμενης άδειας εκτέλεσης. Θεωρώ ότι τα στοιχεία και δεδομένα που στο Annual Practice (ανωτέρω), καθορίζονται ως τα απαιτούμενα να περιέχονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση για άδεια εκτέλεσης, είναι τα ελάχιστα δεδομένα που θα επιτρέψουν την εξέταση αιτήματος για χορήγηση άδειας εκτέλεσης μιας δικαστικής απόφασης μετά την πάροδο έξι ετών από την έκδοση της. Για να γίνει αντιληπτή η σημασία της αναγκαιότητας επεξήγησης από τον εξ αποφάσεως πιστωτή του λόγου της καθυστέρησης ή των λόγων για τους οποίους δεν έγινε κατορθωτή η ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους κατά την αρχική περίοδο των έξι ετών ή μέσα σε οποιαδήποτε άλλη περίοδο, για την οποία χορηγήθηκε άδεια εκτέλεσης, θα πρέπει να τονιστεί ότι δεν είναι δικαίωμα του εξ αποφάσεως πιστωτή η εκτέλεση της δικαστικής απόφασης μετά τα έξι χρόνια. Όπως τονίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Panaou v. Hadjichristofi
(1963)2 C.L.R. 19, σελ. 23, η εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης είναι ζήτημα που εμπίπτει στην εποπτεία και έλεγχο του Δικαστηρίου. Το ίδιο ισχύει και για τα διατάγματα που εκδίδει (βλ. Jays PVC Pipes PVT Ltd v. Intertrust Shipping Corporation
(1989)1(E) Α.Α.Δ. 548). Έχω ήδη αναφέρει τα γεγονότα που επικαλούνται οι αιτητές και καταγράφονται στην ένορκη δήλωση της κας Δήμητρας Ττοφή. Έχω εξετάσει το υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Από την ένορκη δήλωση της κας Ττοφή φαίνεται ότι το 1995 καταχωρήθηκε ένταλμα εκποίησης της κινητής περιουσίας των εναγομένων 1, 5, 6, 7, 8 και 9 (νομικών προσώπων) το οποίο για άγνωστο λόγο και σε άγνωστη ημερομηνία απεσύρθη άνευ βλάβης από τους ενάγοντες. Πλην του πιο πάνω μέτρου εκτέλεσης των εκδοθέντων το 1992 και 1994 δικαστικών αποφάσεων οι ενάγοντες το 1998 καταχώρησαν την Αίτηση 65/98 για πώληση ενυπόθηκων κτημάτων των εναγομένων 1 και 3 προς εκτέλεση του επίσης εκδοθέντος διατάγματος πώλησης τους στο πλαίσιο της αγωγής για ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους, η οποία επίσης για άγνωστο λόγο εκκρεμεί μέχρι σήμερα. Τέλος, σκοπός της καταχώρησης της παρούσας αίτησης για ανανέωση της απόφασης όπως αποκαλύπτουν οι ενάγοντες-αιτητές στην παράγραφο 5 της ένορκης δήλωσης της κας Ττοφή είναι για να δυνηθούν να παρατείνουν την εγγραφή του ΜΕΜΟ (ΕΒ 8/93) επί ακίνητης περιουσίας (συνολικά 21 κτημάτων) των εναγομένων 1 και
- Παρά την παρέλευση 18 ετών και 16 ετών από τις δύο εκδοθείσες αποφάσεις ουσιαστικά οι ενάγοντες τίποτε δεν έπραξαν και κανένα μέτρο εκτέλεσης δεν προώθησαν. Κατά το διαρρεύσαν μεγάλο χρονικό διάστημα προς ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους επικαλούνται στην παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσης της κας Ττοφή ότι παραχωρούσαν κατά παράκληση τους χρόνο στους εναγόμενους για διευθέτηση τρόπου πληρωμής του εξ αποφάσεως χρέους τους. Ουσιαστικά από τη λήψη μέτρων εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων εναντίον των εναγομένων προέκυψε αδικαιολόγητη, υπέρμετρη θα έλεγα καθυστέρηση ακόμα και στην ανανέωση της εγγραφής ΜΕΜΟ αφού κανένα ουσιαστικό μέτρο εκτέλεσης δεν προωθήθηκε, με αποτέλεσμα να καταστεί αυτοσκοπός η παράταση εγγραφής ΜΕΜΟ προς εξασφάλιση του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους με αποτέλεσμα στο διαρρεύσαν χρονικό διάστημα μια εναγόμενη να αποβιώσει το 2003 και οι εναγόμενοι 5, 6, 7, 8 να έχουν διαγραφεί από το μητρώο του Εφόρου Εταιρειών αφού έχουν διαλυθεί (dissolved) μεταξύ των ετών 1999-
- Καμιά άλλη εξήγηση ούτε δικαιολογία (πλην της παραχώρησης χρόνου κατά παράκληση των εναγομένων) δεν δίδεται από τους αιτητές για τη μη λήψη μέτρων εκτέλεσης ή της μη προώθησης των μέτρων εκτέλεσης που άρχισαν (και δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ) πριν 17 χρόνια. Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω, τις αρχές της νομολογίας και όσα αναφέρονται στο Annual Practice του 1958 και συνυπολογίζοντας κάθε σχετικό στοιχείο και ιδιαίτερα το χρόνο έκδοσης της απόφασης, τη μη ανανέωση της, για σκοπούς εκτέλεσης παρά για την παράταση εγγραφής ΜΕΜΟ, την αδράνεια των αιτητών για εκτέλεση της, τη μη δικαιολόγηση και επεξήγηση της καθυστέρησης που παρατηρείται δια το σκοπό αυτό και τέλος ότι οι αιτητές προέβησαν σε λήψη μέτρων άλλων για εξασφάλιση του λαβείν τους (ήτοι την καταπιεστική καταχώρηση ΜΕΜΟ επί 21 κτημάτων των εναγομένων 1 και 3 ενώ το χρέος εξασφαλίζεται με τις υποθήκες), κρίνω ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί και ασκείται εναντίον του αιτήματος. Τυχόν έγκριση του αιτήματος θα είχε ως μοναδικό αποτέλεσμα την καταπίεση των καθ΄ ων η αίτηση και αποστέρηση τους από την περιουσία τους, καθ΄ ον χρόνο η αιτήτρια ουδέν μέτρον προωθεί για εκτέλεση των πιο πάνω αποφάσεων. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος της αιτήτριας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ................ Μ. Παπαμιχαήλ, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΦΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο