Astra Self Drive Cars Ltd ν. Νίκου Λίλλη κ.α., Αρ. Αγωγής: 11462/01, 26.1.2012

(1)Η αίτηση ημερομηνίας 09/11/2011 είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη.

(2)Η αίτηση ημερομηνίας 09/11/2011 είναι παράτυπη και δεν έχει και/ή δεν αναφέρεται σε αυτή οποιοδήποτε νομικό έρεισμα και/ή δεν έχει νομική βάση.

(3)Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις και δεν συντρέχουν οι παράγοντες που καθορίζει η νομολογία για την έγκριση του κατ΄ αίτηση διατάγματος.

(4)Ο Εναγόμενος 1/Αιτητής δεν έχει θέσει ενώπιον του Σεβαστού Δικαστηρίου τα αναγκαία στοιχεία για να το ικανοποιήσει ότι η αιτούμενη παράταση είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης.

(5)Βάσει της μαρτυρίας προς υποστήριξη της αίτησης ημερομηνίας 09/11/2011, ο Εναγόμενος 1/Αιτητής δεν έχει αποσείσει το απαιτούμενο βάρος της απόδειξης και απέτυχε να ικανοποιήσει το Σεβαστό Δικαστήριο ότι συντρέχουν ικανοποιητικοί λόγοι για να εξασκηθεί η διακριτική εξουσία υπέρ της έγκρισης του κατ΄ αίτηση διατάγματος.

(6)Τα γεγονότα που στηρίζουν την αίτηση ημερομηνίας 09/11/2011 δεν δικαιολογούν την έκδοση του κατ΄ αίτηση διατάγματος.

(7)Οι λόγοι καθυστέρησης στην υποβολή έφεσης που εγείρει ο Εναγόμενος 1/Αιτητής οφείλονται σε αμέλεια και/ή αδιαφορία και/ή καταφρόνηση των Θεσμών.

(8)Οι λόγοι καθυστέρησης στην υποβολή έφεσης που εγείρει ο Εναγόμενος 1/Αιτητής που επικαλείται ο Εναγόμενος 1/Αιτητής δεν ευσταθούν και/ή δεν είναι πραγματικοί και/ή είναι πλασματικοί.

(9)Οι λόγοι καθυστέρησης που εγείρει ο Εναγόμενος 1/Αιτητής δεν εξηγούν και/ή δεν αντισταθμίζουν καθόλου ή επαρκώς τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα των Εναγόντων/Καθ΄ ων η αίτηση και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης.

(10)Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ημερομηνίας 09/11/2011 δεν υποστηρίζει και/ή δεν στοιχειοθετεί και/ή δεν υιοθετεί με οποιοδήποτε τρόπο και/ή επαρκώς το διάταγμα που αξιώνεται με την αίτηση ημερομηνίας 09/11/2011.

(11)Με την ένορκη δήλωση της Ελίσας Θεοδώρου που συνοδεύει την αίτηση ημερομηνίας 09/11/2011 γίνεται προσπάθεια παραπλάνησης του Σεβαστού Δικαστηρίου και ο Εναγόμενος 1/Αιτητής δεν έρχεται ενώπιον του Δικαστηρίου με «καθαρά χέρια».

(12)Η μαρτυρία της Ελίσας Θεοδώρου βασίζεται σε θέματα τα οποία είναι εκτός της προσωπικής της γνώσης και/ή παραλείπει να αναφέρει την πηγή γνώσης της και/ή αναφέρεται αόριστα σε πηγή γνώσης χωρίς να αποκαλύπτει αυτή.

(13)Ο Εναγόμενος 1/Αιτητής καθυστέρησε να διεκδικήσει το κατ΄ αίτηση διάταγμα με τρόπο και/ή σε βαθμό που να κωλύεται και/ή να αποκλείεται από του να δικαιούται στην έκδοση διατάγματος με μονομερή αίτηση.

(14)Δεν υφίστανται ιδιαίτεροι λόγοι και/ή συνθήκες για την έκδοση του κατ΄ αίτηση διατάγματος.

(15)Δεν συντρέχουν περιστατικά της ύπαρξης αντικειμενικών δυσκολιών για την εμπρόθεσμη υποβολή της έφεσης.

(16)Δεν είναι με οποιοδήποτε τρόπο εύλογο και/ή προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα στο παρόν στάδιο της διαδικασίας.» Νομική Πτυχή. Η επίδικη αίτηση βασίζεται στη Δ.35 θ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διατάξεων και Θεσμών, η οποία έχει ως εξής: «Subject and without prejudice to the power of the Court of Appeal under Order 57, Rule 2, no appeal from any interlocutory order, or from an order, whether final or interlocutory, in any matter not being an action, shall be brought after the expiration of fourteen days, and no other appeal shall be brought after the expiration of six weeks, unless the Court or Judge, at the time of making the order or at any time subsequently, or the Court of Appeal shall enlarge the time. The said respective periods shall be calculated from the time that the judgment or order becomes binding on the intending appellant, or in the case of the refusal of an application, from the date of such refusal. Such deposit or other security for the costs to be occasioned by any appeal shall be made or given as may be directed under special circumstances by the Court of Appeal.» Στην Αναφορικά με την Αίτηση του Χριστάκη Μιχαήλ

(2008)1(Β) Α.Α.Δ. 786, το Ανώτατο Δικαστήριο σημείωσε τα ακόλουθα στη σελ. 792: «Η τήρηση των προθεσμιών και γενικά των κανόνων που διέπουν τη λήψη δικαστικών μέτρων, περιλαμβανομένης και της έφεσης, αποτελεί παράγοντα ο οποίος άπτεται των συμφερόντων της δικαιοσύνης (Δέστε: Evand Promotions κ.ά. v. Frank Rutman

(1988)1 A.A.Δ. 2133). Τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης διαδραματίζουν κυριαρχικό ρόλο στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο για παράταση της προθεσμίας για υποβολή έφεσης (Δέστε: Stabilad v. Stephens & Carter

(1998)4 All E.R. 129). Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Α/φοί Ιακώβου ν. Χατζηνικόλα

(1990)1 Α.Α.Δ. 470, οι προθεσμίες των θεσμών πρέπει να τηρούνται. Η παράταση είναι εξαιρετικό νομικό μέτρο.» Στην Νιόβη Παπαϊωάννου ν. Σάββα Κωνσταντίνου

(2008)1(Β) Α.Α.Δ. 1083, που πραγματεύτηκε το θέμα της παράτασης προθεσμίας καταχώρησης έφεσης, το Ανώτατο Δικαστήριο σημείωσε τα ακόλουθα, στη σελ. 1088: «Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ ν. Χ"Νικόλα

(1990)1 Α.Α.Δ. 470, οι προθεσμίες των θεσμών πρέπει να τηρούνται, η δε παράταση στις προθεσμίες αποτελεί ένα εξαιρετικό νομικό μέτρο. Ομοίως, στην De Luxe Terrazo Tiles & Marbles Ltd v. Εργοληπτική Εταιρεία «Νέμεσις» Λτδ

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 658, τονίστηκε ότι οι προθεσμίες των θεσμών παρατείνονται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις με δεδομένο ότι οποτεδήποτε οι προθεσμίες παρατείνονται επηρεάζεται το δημόσιο συμφέρον και το δικαίωμα του κάθε διαδίκου στην τελεσιδικία.» Εναπόκειται στο διάδικο που επιδιώκει την παράταση μιας ταχθείσας προθεσμίας να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου τα αναγκαία στοιχεία για να το ικανοποιήσει πως η παράλειψη εμπρόθεσμης ενέργειας είναι δικαιολογημένη και πως η παράταση της προθεσμίας για να μπορέσει να προβεί στην ενέργεια αυτή είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης (Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά

(1992)1 Α.Α.Δ. 379). Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να παρατείνει προθεσμίες που έχουν ταχθεί για να ληφθούν διαδικαστικά μέτρα ή για να καταχωριστούν δικόγραφα ασκείται δικαστικά και βασίζεται στα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Από την νομολογία που έχω παραθέσει και στην οποία με παρέπεμψε ο κ. Χατζηαναστασίου είναι φανερό ότι η παράταση της προθεσμίας καταχώρησης έφεσης αποτελεί ένα εξαιρετικό μέτρο το οποίο πρέπει να δικαιολογείται από εξαιρετικές περιστάσεις καθώς οποτεδήποτε οι προθεσμίες παρατείνονται επηρεάζεται το δημόσιο συμφέρον και το δικαίωμα κάθε διαδίκου για τελεσιδικία. Εναπόκειται στον εκάστοτε αιτητή, στην προκειμένη περίπτωση στον εναγόμενο 1, να θέσει ενώπιον του σεβαστού Δικαστηρίου τα αναγκαία στοιχεία και ή τους λόγους για να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι το αίτημα για παράταση είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να γίνει αποδεκτό. Ουσιαστικά το βάρος της απόδειξης της ύπαρξης των εξαιρετικών περιστάσεων είναι στους ώμους του εναγομένου 1-αιτητή. Ο εναγόμενος-αιτητής προβάλλει μέσω της ένορκης δήλωσης της Ελίσας Θεοδώρου τους ακόλουθους δύο λόγους για να δικαιολογήσει την καθυστέρηση: (α) Απώλεια του δικηγορικού φακέλου της υπόθεσης από τους δικηγόρους του εναγόμενου 1-αιτητή (παράγραφος 3 της ένορκης δήλωσης της Ελίσας Θεοδώρου). (β) Απουσία του εναγόμενου 1-αιτητή στο εξωτερικό συνεπεία της οποίας ήταν αδύνατο να υπογράψει τύπο διορισμού δικηγόρου για καταχώρηση έφεσης, παρά το ότι σύμφωνα με την ένορκη δήλωση της Ελίσσας Θεοδώρου ο κ. Πουτζιουρής ενημέρωσε αυθημερόν τον εναγόμενο 1-αιτητή για την έκδοση των επιδίκων αποφάσεων (βλ. παραγράφους 2 και 4 της ένορκης δήλωσης της Ελίσσας Θεοδώρου). Αμφότεροι οι λόγοι που χρησιμοποιεί ο εναγόμενος 1-αιτητής για να δικαιολογήσει την καθυστέρηση είναι γενικοί και αόριστοι. Δεν παρέχονται οι αναγκαίες πληροφορίες ως προς το πότε απωλέσθηκε ο φάκελος, από ποιον, πού βρίσκεται ο αποθηκευτικός χώρος του δικηγορικού γραφείου, σε ποιες ενέργειες είχαν προβεί οι δικηγόροι του εναγόμενου 1-αιτητή προς ανεύρεση του, πότε ο εναγόμενος μετά την έκδοση της απόφασης έφυγε για το εξωτερικό, πότε επέστρεψε με θετικά αποδεικτικά στοιχεία και αφού ήταν σε γνώση του γιατί δεν μερίμνησε για την υπογραφή του διοριστηρίου πριν τη μετάβαση του στο εξωτερικό αφού ήδη οι οδηγίες του ήταν να καταχωρηθεί έφεση. Ούτε το ισχυριζόμενο χάσιμο του φακέλου, ούτε η ισχυριζόμενη απουσία του εναγόμενου 1-αιτητή στο εξωτερικό κατά την άποψη μου συνιστούν εξαιρετικές περιστάσεις που δικαιολογούν τη μη έγκαιρη καταχώρηση έφεσης χωρίς να δίδονται επιπλέον στοιχεία από τον εναγόμενο 1-αιτητή. Είμαι της άποψης ότι ο εναγόμενος δεν κατάφερε να αποσείσει το βάρος απόδειξης εξαιρετικών λόγων που να δικαιολογούν την παράταση του χρόνου για την καταχώρηση έφεσης επικαλούμενος χάσιμο του φακέλου και απουσία του στο εξωτερικό. Κανένας από τους δύο λόγους, όπως αυτοί εκτίθενται στην ένορκη δήλωση, δεν δικαιολογεί την παρατηρηθείσα καθυστέρηση γιατί με εύλογη φροντίδα τόσο ο αιτητής θα μπορούσε να υπογράψει διοριστήριο έστω και αν απουσίαζε όσο και να έχει ο δικηγόρος του στοιχεία από το φάκελο του Δικαστηρίου που θα τον βοηθούσαν στην καταχώρηση της έφεσης. Δεν θεωρώ επιβεβλημένο να επεκταθώ και να εξετάσω περαιτέρω λόγους ένστασης. Ως εκ των ανωτέρω, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος του αιτητή όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Μ. Παπαμιχαήλ, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΦΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο