JEFFREY REICH ν. DISCOVERY DRILLING EQUIPMENT (EUROPE) LTD, Αρ. Αγωγής: 4019/09, 26 Ιανουαρίου 2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A31 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4019/09 Μεταξύ: JEFFREY REICH, εκ Καναδά Ενάγοντα και DISCOVERY DRILLING EQUIPMENT (EUROPE) LTD Εναγόμενων . . . . . . . . Αίτηση για τροποποίηση της Υπεράσπισης ημ. 22.8.11 Ημερομηνία: 26 Ιανουαρίου 2012 Για Εναγόμενους - Αιτητες: κα Λ. Δικωμίτου για Ντίνος Παπαδόπουλος & Σία ΔΕΠΕ. Για Ενάγοντα - Καθ΄ου η Αίτηση: κα Α. Τίκκου για Ανδρέας Γ. Δανός & Σία. Eνδιάμεση Απόφαση Η με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό αγωγή καταχωρήθηκε στις 7.7.2009 και μ' αυτήν ο Ενάγοντας διεκδικεί από τους Εναγομένους χρηματικό ποσό $39875 ή το ανάλογο ποσό σε ευρώ το οποίο κατ΄ισχυρισμό αποτελούν τους μισθούς του για δύο μήνες και 27 ημέρες τους οποίους δεν έλαβε λόγω του παράνομου τερματισμού απασχόλησης του κατά παράβαση της σύμβασης εργασίας και/ή ως αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας. Διεκδικεί επίσης παραδειγματικές αποζημιώσεις, νόμιμο τόκο και έξοδα. Πολύ συνοπτικά, είναι η θέση του Ενάγοντα ότι στις 24.7.08 υπέγραψε σύμβαση απασχόλησης/εργασίας με τους Εναγόμενους η οποία ήταν αόριστης διάρκειας και θα τερματιζόταν μόνο με γραπτή προειδοποίηση τουλάχιστον 3 μηνών από οποιοδήποτε από τα μέρη. Στις 13.5.09 ο Ενάγοντας έλαβε γραπτή προειδοποίηση, από τους Εναγομένους ότι η απασχόληση του θα τερματιζόταν στις 16.5.09 κατά παράβαση του όρου της σύμβασης που προνοούσε για τρίμηνη γραπτή προειδοποίηση, και ως λόγος τερματισμού αναφερόταν η έλλειψη εργασίας. Στις 18.5.09 οι Εναγομένοι προσέλαβαν αντικαταστάτη του Ενάγοντα με χαμηλότερο μισθό από το δικό του. Ο Ενάγων διεκδικεί μισθούς δύο μηνών και 27 ημερών τους οποίους θα λάμβανε εάν του είχε δοθεί τρίμηνη προειδοποίηση για τον τερματισμό της απασχόλησης του σύμφωνα με τους όρους της σύμβασης. Οι Εναγόμενοι με την υπεράσπιση τους αρνούνται τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα, τον θέτουν σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών του και ισχυρίζονται περαιτέρω ότι είχε προσφερθεί στον Ενάγοντα εναλλακτική θέση την οποία αρχικά απεδέχθη αλλά επειδή διεφάνη ότι ο Ενάγοντας δεν ενδιαφερόταν να συνεχίσει την εργοδότηση του στους Εναγομένους κατά ή περί τις 9.5.09 Ενάγοντας και Εναγόμενοι κατέληξαν σε συμφωνία με την οποία οι Εναγόμενοι θα κατέβαλλαν στον Ενάγοντα την αναλογία του μισθού του για 15 ημέρες πλέον κάποια άλλα οφέλη και έξοδα προς πλήρη και τελική εξόφληση των απαιτήσεων του πράγμα το οποίο και έγινε. Ισχυρίζονται ότι ο Ενάγοντας δεν έχει κανένα αγώγιμο δικαίωμα και αιτούνται την απόρριψη της αγωγής με έξοδα. Όπως φαίνεται από τον δικαστικό φάκελο, και όπως έχει ήδη αναφερθεί, η αγωγή καταχωρήθηκε στις 7.7.09, το σημείωμα εμφάνισης των Εναγομένων καταχωρήθηκε στις 27.7.09 και η Υπεράσπιση των Εναγομένων στις 9.2.
- Η Απάντηση στην Υπεράσπιση καταχωρήθηκε στις 11.6.10 και η αγωγή ορίστηκε για πρώτη φορά για Ακρόαση στις 25.2.
- Την εν λόγω ημερομηνία ζητήθηκε αναβολή από πλευράς Ενάγοντα, το αίτημα εγκρίθηκε από το Δικαστήριο και η υπόθεση ορίστηκε εκ νέου για Ακρόαση την 1.6.
- Την εν λόγω ημερομηνία και πάλι υπεβλήθη αίτημα αναβολής από τους συνηγόρους του Ενάγοντα το οποίο δεν προσέκρουσε σε ένσταση των συνηγόρων των Εναγομένων και εκείνη τη φορά αναφέρθηκε εκ πλευράς συνηγόρων Εναγομένων ότι θα υποβάλλουν αίτημα για τροποποίηση της υπεράσπισης τους. Ως αποτέλεσμα καταχωρήθηκε η υπό κρίση αίτηση. Με την αίτηση η οποία βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.25, θ.1, Δ.48, θ. 2 και Δ.9, θ.10, ζητείται διάταγμα του Δικαστηρίου που να επιτρέπει την τροποποίηση της Υπεράσπισης με την προσθήκη στην παράγραφο 4 ισχυρισμών που αφορούν την ημερομηνία που εδόθη η γραπτή προειδοποίηση σχετικά με τον τερματισμό των υπηρεσιών του Ενάγοντα η οποία ήταν κατά ή περί τις 10.2.09 σύμφωνα με την σύμβαση εργοδότησης. Την Αίτηση συνοδεύει η ένορκη δήλωση του δικηγόρου των Εναγομένων Ντίνου Παπαδόπουλου σύμφωνα με την οποία οδηγίες για τη σύνταξη της Υπεράσπισης λήφθηκαν από κάποιο στέλεχος των Εναγομένων τον Ιανουάριο του 2010, τη δεδομένη περίοδο λόγω ανακατατάξεων που αφορούν το ιδιοκτησιακό καθεστώς των Εναγομένων και διαφόρων αλλαγών που έγιναν δεν είχε σωστή επικοινωνία με τους πελάτες του και ότι λίγο πριν την 1.6.11 που ήταν ορισμένη η υπόθεση για Ακρόαση κατά την επικοινωνία του με τους πελάτες του για να ετοιμαστούν για την Ακρόαση επικοινώνησε μαζί του εκ πλευράς Εναγομένων υπάλληλος τους που του ανέφερε νέα γεγονότα και του παρέδωσε και σχετικά έγγραφα τα οποία επισυνάπτει ως Τεκμήρια στην ένορκη του δήλωση με αποτέλεσμα να καθίσταται αναγκαία η τροποποίηση της Υπεράσπισης για να μπορεί να παρουσιαστεί σωστά η όλη υπόθεση και τα γεγονότα που την περιβάλλουν ενώπιον του Δικαστηρίου. Είναι η θέση του ότι θα πρέπει το Δικαστήριο να εγκρίνει το αίτημα αφού η παράλειψη συμπερίληψης των εν λόγω ισχυρισμών στην Υπεράσπιση οφείλεται σε λάθος και δεν υπήρχε καμία πρόθεση ζημιάς στην υπόθεση του Ενάγοντα και επίσης αναφέρει ότι δεν θα προκληθεί καμία ζημιά στον Ενάγοντα από την έγκριση της Αίτησης. Ο Ενάγοντας καταχώρησε ένσταση στις 6.12.
- Η νομική βάση της ένστασης είναι η ίδια όπως και αυτή της αίτησης και σύμφωνα με τους λόγους ένστασης, η αιτούμενη τροποποίηση δεν θα πρέπει να εγκριθεί από το Δικαστήριο καθότι το έγγραφο το οποίο επικαλούνται οι Εναγόμενοι είναι ψευδές, πρόκειται για εκ των υστέρων κατασκεύασμα, ο Ενάγοντας ουδέποτε έλαβε το έγγραφο αυτό και θα ήταν άδικο να επιτραπεί η τροποποίηση της Υπεράσπισης βάσει τέτοιου εγγράφου το οποίο μπορεί να φέρει τον Ενάγοντα σε μειονεκτική θέση στην Ακρόαση της αγωγής σε μεταγενέστερο στάδιο. Την ένσταση συνοδεύει η ένορκη δήλωση της Στέλλας Χαραλάμπους, γραμματέα στο δικηγορικό γραφείο Ανδρέας Γ. Δανός & Σία στην οποία αναφέρει ότι είναι εξουσιοδοτημένη από τον Ενάγοντα, ο οποίος είναι μόνιμος κάτοικος Καναδά, να προβεί σε αυτή. Στην ένορκη δήλωση επαναλαμβάνονται ουσιαστικά όλοι οι λόγοι ένστασης όπως φαίνονται στο σώμα όπως και οι θέσεις ότι τυχόν έγκριση του αιτήματος θα φέρει τον Ενάγοντα σε μειονεκτική θέση. Η αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση και οι δύο πλευρές προχώρησαν αναπτύσσοντας τις νομικές τους θέσεις τις οποίες έθεσαν σε εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, χωρίς να προβούν σε αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Η Νομολογία είναι πολύ γνωστή σε σχέση με τα θέματα τροποποιήσεων και υπάρχει ευρεία νομολογία σχετική με το θέμα της τροποποίησης δικογράφων. Η έγκριση ή όχι τέτοιων αιτημάτων εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου έχουν αναλυθεί σε σειρά αποφάσεων. Στην υπόθεση Περικτιόνη Χρήστου ν. Ανδρέα Αζά
(1992)1 Α.Α.Δ. 704, λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 707: "Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις είναι πως η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατό να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής. Στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου συνεκτιμάται και ο παράγων της καθυστέρησης στην υποβολή αίτησης σαν λογικής απορροίας των διατάξεων του άρθρου 30.2 του Συντάγματος που επιτάσσει τη διεξαγωγή και περάτωση της δίκης σε εύλογα χρονικά όρια." Περαιτέρω στην υπόθεση Δόμνα Χριστοδούλου ν. Αθηναΐδος Χριστοδούλου και άλλη
(1991)1 Α.Α.Δ. 934, στην σελ. 939 λέχθηκαν τα εξής: "Αναμφίβολα η σύγχρονη τάση, όπως βγαίνει από τη σχετική νομολογία, είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις ακόμη και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα." Στην υπόθεση Astor Manufacturing & Exporting Co. ν. A & G Leventis & Company (Nigeria) Ltd
(1993)1 Α.Α.Δ. 726, λέχθηκε στις σελίδες 730-731 σχετικά με το θέμα της καθυστέρησης ότι: "Ο παράγοντας χρόνος είναι σχετικός. Δεν είναι όμως εκ προοιμίου και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας. Το ίδιο ισχύει για τον καθένα από τη σειρά των παραγόντων που η νομολογία καθιέρωσε ως διαδραματίζοντας ρόλο. Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου ασκείται αφού συνυπολογιστούν τα σχετικά στο πλαίσιο των ιδιαιτεροτήτων της κάθε υπόθεσης." Η σημασία της καθυστέρησης σε συνδυασμό και με άλλους σχετικούς παράγοντες σχολιάσθηκε και στην υπόθεση Saba & Co (T.M.P.) v. T.M.P. Agents
(1994)A.A.Δ. 426: "Μένει το ερώτημα της δικαιολόγησης της καθυστέρησης. Η σημασία ποικίλλει ανάλογα με τα περιστατικά κάθε υπόθεσης κυρίως σε συσχετισμό προς την γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης. Στην παρούσα υπόθεση δεν έχει γίνει τέτοιος ή άλλος ανάλογος ισχυρισμός και δεν συμφωνούμε πως καλόπιστη αίτηση για τροποποίηση προς κάλυψη πραγματικής και σημαντικής ανάγκης θα πρέπει να απορριφθεί επειδή, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο, η καθυστέρηση δικαιολογήθηκε με αναφορά σε αβλεψία ή παραδρομή." Περαιτέρω στην Federal Bank of Lebanon (S.A.L.) v. Νίκου Κ. Σιακόλα Πολιτική Έφεση αρ. 10341 ημερομηνίας 19/01/99, το Ανώτατο Δικαστήριο μετά από εκτενή αναφορά στη σχετική νομολογία προέβη στην επαναβεβαίωση της πιο πάνω κατευθυντήριας αρχής και των σχετικών παραγόντων αναφορικά με την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου σε αίτηση για τροποποίηση δικογράφου. Ένα σημαντικό στοιχείο στην ως άνω υπόθεση το οποίο διαδραμάτισε κάποιο ρόλο στη διαμόρφωση της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου, χωρίς όμως αρνητικές συνέπειες για την αίτηση, ήταν ότι αυτή είχε υποβληθεί με καθυστέρηση δεκατριών περίπου χρόνων. Τέλος έχει νομολογηθεί ότι κατά την εξέταση του παράγοντα της καθυστέρησης πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η συμπεριφορά των μερών παρόλο που η ευθύνη για τη διασφάλιση του δικαιώματος που κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος βαρύνει το Δικαστήριο (Βλ. Δημοτικό Συμβούλιο Αγλαντζιάς ν. Σωτηρούλλας Χαριλάου Χαρικλείδη και Δημοτικό Συμβούλιο Αγλαντζίας ν. 1. Ζήνωνα Ποφαϊδη κ.α., Πολ. Εφέσεις 10719 και 10786 ημερ. 24/10/01, Καυκαρής ν. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 203, Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 84, Λυσιώτη ν. Δημοκρατίας, Πολιτική Έφεση 10515 ημερ. 22/3/00, Union Alimentaria Sanders S.A. v. Spain, Series A, 157, Publication of the European Court of Human Rights, παραγ. 35
(1989)). Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, η νομολογία δείχνει ότι η σύγχρονη τάση είναι τα δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες περιπτώσεις, έστω και αν η αναγκαιότητα της τροποποίησης είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης, νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα (βλ. Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(1991)1 Α.Α.Δ. 934). Το θέμα παραμένει όμως στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου και ασκείται με βάση το σύνολο των περιστατικών της υπόθεσης, κυρίως σε συσχετισμό προς τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης. Εξηγείται ακόμα από τη νομολογία (Saba and Co (T.M.P.) v. T.M.P Agents (ανωτέρω) ότι καλόπιστη αίτηση για τροποποίηση προς κάλυψη πραγματικής και σημαντικής ανάγκης δεν απορρίπτεται ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο επειδή η καθυστέρηση δικαιολογήθηκε με αναφορά σε αβλεψία ή παραδρομή. Στην υπόθεση Federal Bank of Lebanon (S.A.L.) v. Νίκου Σιακόλα ανωτέρω, εξηγήθηκε ότι τροποποίηση που επιφέρει συγκεκριμενοποίηση και θέτει τα δικόγραφα σε τάξη, καθιστώντας έτσι ευχερέστερη τη διεξαγωγή της δίκης είναι επιτρεπτή. Στη Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation
(1989)1 (E) Α.Α.Δ. 33) συνοψίζονται οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου σε σχέση με την τροποποίηση των δικογράφων ως εξής: "
(1)Η τροποποίηση της δικογραφίας επιτρέπεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας δεδομένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που την καθιστούν απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης.
(2)Στον προσδιορισμό των συμφερόντων της δικαιοσύνης όπως διαγράφονται στη συγκεκριμένη υπόθεση συνεκτιμούνται και οι επιπτώσεις από την τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου. Η διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο καθιερώνεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διαδίκου.
(3)Η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο δηλαδή ζημιά άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευθεί με την έκδοση της κατάλληλης διαταγής ως προς τα έξοδα. Το αποδεικτικό βάρος για τη αιτιολόγηση του αιτήματος και της καθυστέρησης στη διατύπωση των θέσεων του αιτητή ποικίλλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνει και το βάρος το οποίο πρέπει να αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση διατάγματος για την τροποποίηση.
(4)Η έναρξη της δίκης δεν δημιουργεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στην επιδίωξη της τροποποίησης υπεράσπισης. Στο στάδιο αυτό όμως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με φειδώ, λαμβάνοντας υπόψη τον εκτροχιασμό της δίκης από την προσδιορισθείσα πορεία και τις αναπόφευκτες επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου. Στην υπόθεση Hipgrave v. Case, 28 Ch. D. 361 υποδείχθηκε ότι το Δικαστήριο αντιμετωπίζει με διστακτικότητα αιτήσεις για τροποποίηση της δικογραφίας κατά την δίκη." Σε σχέση με όλες τις πιο πάνω αρχές, είναι ενδεικτικά τα όσα αναφέρθηκαν στην υπ. Νικολάου ν. 1. Ζωή Μιλτιάδους κ.ά., Πολ. ΄Εφ. 96/06, ημερ. 27.7.2007 στην οποία διατάχθηκε επανεκδίκαση ολόκληρης της αγωγής αφού δόθηκε άδεια για τροποποίηση, κατ'έφεση: «Η εξουσία για έκδοση άδειας για τροποποίηση περιέχεται στην Δ.25 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, όπου προνοείται ότι, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας μπορεί να δοθεί η άδεια, ούτως ώστε να γίνουν όλες οι αναγκαίες τροποποιήσεις για να εκδικαστούν όλα τα επίδικα θέματα που εγείρονται μεταξύ των διαδίκων. Το κυρίαρχο στοιχείο στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης. Κατά την εξέταση του θέματος, το δικαστήριο βασίζεται σε διάφορους παράγοντες, αλλά τελικά ο κρίσιμος παράγων είναι η ανάγκη για προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων και η διατύπωση των θέσεων των διαδίκων. Τροποποίηση μπορεί να επιτραπεί, ασχέτως του αν επιδείχθηκε αμέλεια και καθυστέρηση από διάδικο, αν αυτό απαιτεί το συμφέρον της δικαιοσύνης. Η άδεια για τροποποίηση δίδεται ευκολότερα στα αρχικά στάδια, αλλά τούτο μπορεί ακόμη να γίνει και σε πολύ προχωρημένο στάδιο, μέχρι και το τελικό της διαδικασίας, αν δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο. Ο όρος ανεπανόρθωτη ζημιά χρησιμοποιείται με την έννοια του ότι αυτή δεν μπορεί να αποκατασταθεί με την καταβολή εξόδων.» Με βάση τις πιο πάνω αρχές, προχωρώ να εξετάσω την επιδιωκόμενη αίτηση αλλά και τους λόγους ένστασης. Ο ισχυρισμός για καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης δεν βλέπω να ευσταθεί με βάση την όλη πορεία της υπόθεσης όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω. Η αίτηση όπως έχει ήδη αναφερθεί έχει καταχωρηθεί στις 22.8.11, όταν υπεβλήθη για δεύτερη συνεχόμενη φορά αίτημα αναβολής της Ακρόασης εκ πλευράς συνηγόρων του Ενάγοντα και μόλις, σύμφωνα με τα όσα αναντίλεκτα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του Ντίνου Παπαδόπουλου, ο ίδιος πληροφορήθηκε από υπάλληλο των Εναγομένων για την ύπαρξη του εγγράφου και των όσων είχαν διαμειφθεί μεταξύ του Ενάγοντα και των Εναγομένων κατά τον τερματισμό των υπηρεσιών του. Ο ισχυρισμός ότι η αίτηση γίνεται κακόπιστα και πάλιν με βάση την ερμηνεία που έχει δοθεί στον όρο αυτό μέσα από την πλούσια νομολογία, θεωρώ ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ούτε και αποδεικνύεται μέσα από την πορεία της υπόθεσης όπως έχει προδιαγραφεί μέσα από το δικαστικό φάκελο. Η θέση του Ενάγοντα ότι το εν λόγω έγγραφο αποτελεί εκ των υστέρων κατασκεύασμα και η συναφής του θέση ότι και οι ισχυρισμοί που το περιβάλλουν αποτελούν εκ των υστέρων σκέψεις σίγουρα δεν μπορούν να εξεταστούν στο παρόν στάδιο. Αυτά είναι θέματα που θα τύχουν ανάλογης αξιολόγησης, εφόσον βέβαια προωθηθούν, μέσα από τη διεξαγωγή της Ακροαματικής διαδικασίας. Ούτε το επιχείρημα του Ενάγοντα-Καθ΄ου η αίτηση περί πρόκλησης σε αυτόν ανεπανόρθωτης ζημιάς σε περίπτωση που το αίτημα και η σκοπούμενη τροποποίηση εγκριθούν φαίνεται να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αφού ως γνωστό σε περίπτωση που οι Εναγόμενοι επιτύχουν την έκδοση διατάγματος τροποποίησης τότε ο Ενάγοντας δικαιούται τα έξοδα που θα σπαταληθούν συνεπεία της τροποποίησης, που με βάση και τη Νομολογία θεωρώ ότι αποτελούν επαρκή αποζημίωση για τον Ενάγοντα. Περαιτέρω ο Ενάγοντας έχει το δικαίωμα να απαντήσει στη δικογραφημένη θέση των Εναγομένων με βάση τους ισχυρισμούς τους καταχωρώντας Απάντηση στην τροποποιημένη Υπεράσπιση και βεβαίως να αντικρούσει τόσο το έγγραφο αλλά και τους σχετικούς ισχυρισμούς των Εναγομένων κατά την Ακρόαση αφού έχει πλέον σαφή και ολοκληρωμένη γνώση της επιχειρηματολογίας και της Υπεράσπισης τους. Είναι καταληκτικά η θέση μου ότι κανένας από τους λόγους ένστασης δεν ευσταθεί, και ότι οι Εναγόμενοι δικαιούνται στην έκδοση διατάγματος ως η αίτηση τους. Εν όψει των ανωτέρω εκδίδεται διάταγμα τροποποίησης της Υπεράσπισης ως η παράγραφος ΄1Α΄ της αίτησης. Τροποποιημένη Υπεράσπιση να καταχωρηθεί εντός 21 ημερών από σήμερα. Τροποποιημένη Απάντηση στην Υπεράσπιση να καταχωρηθεί εντός 15 ημερών από την επίδοση της τροποποιημένης Υπεράσπισης. Μετά την ολοκλήρωση των τροποποιημένων δικογράφων να ακολουθηθούν οι Θεσμοί της Πολιτικής Δικονομίας σε σχέση με τον ορισμό της υπόθεσης. Όσον αφορά τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας δεν βρίσκω κανένα λόγο απόκλισης από τη συνηθισμένη διαταγή και έτσι όλα τα έξοδα της παρούσας αίτησης, όπως και αυτά που θα σπαταληθούν συνεπεία της τροποποίησης, επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα-Καθ΄ ου η αίτηση και εναντίον των Εναγομένων-Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, θα είναι όμως πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ................ Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /εκ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο