Σωτήρη Στέλιου ν. Σόλωνα Κωνσταντινίδη κ.α., Αρ. Αγωγής: 8998/04, 7.3.2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A47 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 8998/04 Μεταξύ: Σωτήρη Στέλιου Ενάγοντα και
(3)τουλάχιστον μήνες πριν από την λήξιν της ενοικίασης να δώσει γραπτή ειδοποίηση στους ιδιοκτήτας για την πρόθεση του να ανανεώσει ή όχι την παρούσα ενοικίαση». Το εν λόγω υποστατικό θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από τον ενοικιαστή «... μόνο ως κέντρο ψυχαγωγίας, λούνα παρκ, καφετηρία, μπυραρία, εστιατόριο». Σχετικός είναι ο όρος 5 της αδείας. Ο ενοικιαστής είχε επίσης δικαίωμα, βάσει του όρου 6, εφόσον εξασφάλιζε προηγουμένως άδεια από την αρμόδια αρχή, να ανεγείρει υποστατικά με δικά του έξοδα. Ο ενάγοντας υιοθέτησε γραπτή δήλωση που ετοίμασε, η οποία αποτελεί πιστή αντιγραφή της Έκθεσης Απαίτησης του. Καταθέτοντας προφορικά στο δικαστήριο είπε μεταξύ άλλων ότι αγόρασε την επιχείρηση του Λούνα Παρκ από κάποιο τρίτο πρόσωπο, τον Αντώνη Αντωνιάδη και στη συνέχεια ενοικίασε το κτήμα, που ήταν «ένα στρέμμα και κάτι», ως ανέφερε χαρακτηριστικά. Το καλοκαίρι του 1997 οι εναγόμενοι παράνομα εβοήθησαν και επέτρεψαν σε τρίτους να καταλάβουν το 25%-30% του ενοικιασθέντος χώρου. Ο ενάγοντας δεν ήταν σε θέση να πει πόση έκταση είχε καταληφθεί, ανέφερε όμως ότι είχαν επέμβει στους χώρους στάθμευσης. Έκτοτε το Λούνα Παρκ δεν μπορεί να λειτουργήσει καθότι χωρίς χώρους στάθμευσης δεν μπορεί να εξασφαλίσει άδειες λειτουργίας του υποστατικού, όπως είναι η άδεια ποτού και μηχανών. Παραδέχθηκε ότι από την 31.12.2005 μέχρι σήμερα δεν πλήρωσε οποιονδήποτε ενοίκιο. Ισχυρίσθηκε ότι όταν επιχείρησε να πληρώσει τα οφειλόμενα ενοίκια, οι εναγόμενοι του ζήτησαν το ποσό των Λ.Κ.2.000, αυτός ήταν και ο λόγος που τελικά δεν τα πλήρωσε. Απέρριψε τη θέση ότι μέχρι το 2009 το λούνα παρκ «δούλευε», ισχυρίσθηκε ότι «ήταν ανοικτό αλλά δεν δούλευε» . Ο ΜΕ2, Χριστάκης Πολυκάρπου εργαζόταν ως ανώτερος τεχνικός στο Δήμο Στροβόλου, στον κλάδο έκδοσης αδειών, από το 1988 μέχρι σήμερα. Ο μάρτυρας είχε στην κατοχή του τρεις άδειες οικοδομής, οι οποίες αφορούσαν το επίδικο υποστατικό τις οποίες και παρουσίασε στο Δικαστήριο, τεκμήρια 2, 3 και
- Οι άδειες εκδόθησαν το 1992, το 1993 και το 1996 και αφορούσαν το επίδικο λούνα παρκ, γνωστό ως «Boogaloo». Στην πρώτη άδεια που εκδόθηκε το 1992, ο χώρος του λούνα παρκ καταλάμβανε έκταση, με βάση το χωρομετρικό, 1620 τ.μ.. Στη πιο πάνω έκταση δεν περιλαμβάνονταν οι χώροι στάθμευσης. Στις επόμενες δύο άδειες το λούνα παρκ καταλάμβανε την ίδια έκταση, ήτοι 2980 τ.μ.. Στη πιο πάνω έκταση περιλαμβάνονταν και οι χώροι που είχαν εγκριθεί, σύμφωνα με τις άδειες οικοδομής, ως χώροι στάθμευσης. Το 2001 οι ιδιοκτήτες του ακινήτου εξασφάλισαν πολεοδομική άδεια για ανέγερση εκθεσειακού χώρου, δίπλα από το ως άνω λούνα παρκ, στο χώρο όπου στις προηγούμενες άδειες οικοδομής ήταν οι χώροι στάθμευσης. Ο Δήμος Στροβόλου δεν ενέκρινε την έκδοση άδειας οικοδομής. Ο μάρτυρας κατέθεσε επίσης ότι μέρος του επιδίκου ακινήτου επηρεάσθηκε από απαλλοτρίωση, η οποία έγινε για σκοπούς βελτίωσης της λεωφόρου Στροβόλου. Ο μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να πει πόσα τετραγωνικά μέτρα είχαν απαλλοτριωθεί ούτε πότε έγινε η απαλλοτρίωση, ήταν όμως σίγουρος ότι η απαλλοτρίωση έλαβε χώρα μετά την έκδοση των τριών αδειών οικοδομής. Ο τελευταίος μάρτυρας των εναγόντων ήταν ο Ανδρέας Σταύρου λογιστής του ενάγοντα. Ηταν η θέση του μάρτυρα αυτού, ότι όταν κτίσθηκε το υποστατικό, πλησίον του λούνα παρκ, μειώθηκαν τα παιδικά πάρτις γενεθλίων καθότι δεν υπήρχε χώρος στάθμευσις. Ο μάρτυρας ετοίμασε κατάσταση λογαριασμών της εταιρείας Boogaloo Luna Park Ltd, την οποία παρουσίασε στο Δικαστήριο, τεκμήριο
- Σύμφωνα με την πιο πάνω έκθεση η εταιρεία παρουσίαζε ζημιές από το 1999 μέχρι το
- Προηγουμένως η εταιρεία είχε κέρδη, δεν ήταν σε θέση να δώσει ακριβή στοιχεία καθότι δεν θυμόταν, τα καθόρισε όμως σε Λ.Κ. 8.000-10.000, ετησίως. Αντεξεταζόμενος σε σχέση με την έκθεση που ετοίμασε, τεκμήριο 5 είπε ότι δεν την υπέβαλε στο Φόρο Εισοδήματος και ότι η συγκεκριμένη εταιρεία ουδέποτε υπέβαλε καταστάσεις στην πιο πάνω Αρχή. Η έκθεση ετοιμάστηκε δύο με τρεις μήνες προηγουμένως. Η εταιρεία δεν διαθέτει ελεγκτή λογιστή. Σήμερα, σύμφωνα πάντα με το μάρτυρα, το λούνα παρκ είναι κλειστό καθότι η λειτουργία του ήταν ασύμφορη. Ο Σόλωνας Κωνσταντινίδης ετοίμασε γραπτή δήλωση την οποία υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του. Στη δήλωση του αναφέρει μεταξύ άλλων ότι η έκταση που ενοικιάσθηκε στον ενάγοντα ήταν ένα στρέμμα μόνο, ήτοι 1338 τετραγωνικά μέτρα. Αντεξετάσθηκε σε σχέση με το κατά πόσο είχε γίνει εμβαδομέτρηση του υπολοίπου κτήματος, ήτοι του μέρους του τεμαχίου που ενοικιάσθηκε στον ενάγοντα και σε σχέση με τα καθυστερημένα ενοίκια που κατέβαλε ο ενάγοντας σε αυτούς, στα πλαίσια άλλων δικαστικών διαδικασιών. Ερωτήθηκε επίσης σε σχέση με τα κτίρια που βρισκόντουσαν εντός του ακινήτου κατά το χρόνο της ενοικίασης. Ήταν η θέση του ότι εντός του ακινήτου, την εποχή εκείνη υπήρχαν κάποια κτίρια, δεν ήταν σε θέση όμως να πει κατά πόσο ήταν νόμιμα ή παράνομα και να δώσει οποιαδήποτε άλλα στοιχεία σε σχέση με αυτά. Ο μάρτυρας επέμενε ότι εκείνο που ενοικιάσθηκε ήταν ένα χωράφι, ενός στρέμματος περίπου. Σύμφωνα με τον ίδιο το «περίπου», που αναγράφεται στη σύμβαση, σημαίνει «5% πάνω, 5% κάτω». Στη συγκεκριμένη περίπτωση η εμαβαδομέτρηση που έγινε και παρουσιάσθηκε από τον τεχνικό του δήμου Στροβόλου, έδειξε ότι εκείνο που κατέχει ο ενάγοντας είναι πέραν των δύο στρεμμάτων. Ο μάρτυρας κατέθεσε στο Δικαστήριο την επιστολή που αποστάληκε από το δικηγόρο των ιδιοκτητών του μισθίου στον ενάγοντα, τεκμήριο
- Με την επιστολή αυτή, ημερομηνίας 5.12.2005, τον ενημέρωναν ότι η ενοικίαση του ενός στρέμματος στην τοποθεσία Άσπρες στο Στρόβολο έληγε την 31.12.2005 και ότι αυτός είχε παραλείψει να τους ειδοποιήσει γραπτώς κατά πόσο επιθυμούσε την ανανέωση της μίσθωσης, ως είχε καθήκον να πράξει με βάση τους όρους της σύμβασης. Τον κάλεσαν να παραδώσει την κατοχή του κτήματος μέχρι τη 31.12.
- Σε περίπτωση που ο ενάγοντας παρέλειπε να το πράξει, το ενοίκιο θα ήταν Λ.Κ. 2.000 μηνιαίως από την 1.1.2006 μέχρι την παράδοση του. Αυτή ήταν συνοπτικά η μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστήριο. Από την προσαχθείσα μαρτυρία, προκύπτει ως αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο ενάγοντας αγόρασε την επιχείρηση του λούνα παρκ που βρισκόταν στο ακίνητο, ιδιοκτησία των εναγομένων, από τρίτο πρόσωπο. Στη συνέχεια υπογράφηκε η επίδικη συμφωνία μεταξύ των διαδίκων, χωρίς να προηγηθεί εμβαδομέτρηση του χώρου. Ο Δήμος Στροβόλου εξέδωσε τρεις άδειες οικοδομής σε σχέση με το λούνα παρκ. Ο χώρος που καταλαμβάνει το λούνα παρκ στην πρώτη αίτηση είναι 1620 τ.μ. ενώ στις επόμενες δύο, στις οποίες περιλαμβάνονται και οι χώροι στάθμευσης, είναι 2980 τ.μ.. Η έκταση που καταλαμβάνει το λούνα παρκ με βάση τις πιο πάνω άδειες είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από ένα στρέμμα. Μετά την έκδοση των τριών αδειών, απαλλοτριώθηκε μέρος του επιδίκου κτήματος για βελτίωση της λεωφόρου Στροβόλου. Τόσο ο ακριβής χρόνος που έγινε η απαλλοτρίωση όσο και η έκταση που απαλλοτριώθηκε παραμένουν άγνωστα στο Δικαστήριο. Αίτηση για έκδοση άδειας οικοδομής στο χώρο όπου με βάση τις άδειες οικοδομής βρισκόντουσαν οι χώροι στάθμευσης απορρίφθηκε από το Δήμο Στοβόλου. Σχετική επί των τεχνικών θεμάτων ήταν η μαρτυρία του τεχνικού Χριστάκη Πολυκάρπου. Πρόκειται για ανεξάρτητο, τυπικό μάρτυρα, η μαρτυρία του οποίου δεν έχει αμφισβητηθεί και γίνεται δεκτή από το Δικαστήριο στο σύνολο της. Ήταν η αρχική θέση του μάρτυρα υπεράσπισης ότι εκείνο που ενοικίασε ο ενάγοντας ήταν «χωράφι». Στη συνέχεια όμως ο μάρτυρας παραδέχθηκε ότι εντός του κτήματος υπήρχαν κάποια κτήρια. Αυτή είναι και η κατάληξη του Δικαστηρίου ήτοι ότι κατά το χρόνο ενοικίασης υπήρχαν εντός του κτήματος κάποια κτήρια. Από τη μαρτυρία προκύπτει επίσης ως αναντίλεκτο γεγονός ότι η συμφωνία τερματίσθηκε από τους ιδιοκτήτες. Σχετική είναι η επιστολή τεκμήριο 6 που κατατέθηκε από το μάρτυρα υπεράσπισης και δεν αμφισβητήθηκε. Ο ενάγοντας συνέχισε να κατέχει το μίσθιο και μετά τον τερματισμό και το κατέχει μέχρι σήμερα. Το πρώτο θέμα που θα με απασχολήσει είναι αυτό της δικαιοδοσίας, ήτοι κατά πόσο το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την αγωγή αυτή και στη συνέχεια κατά πόσο έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την ανταπαίτηση. Το θέμα αυτό δεν ηγέρθηκε από τις δύο πλευρές στα πλαίσια της αγωγής, εγέρθηκε όμως στα πλαίσια της Ανταπαίτησης. Ανεξαρτήτως τούτου όμως θεωρώ ορθό και σκόπιμο όπως το εξετάσω και στις δύο περιπτώσεις. Σύμφωνα με το άρθρο περί Ενοικιοστασίου Νόμο του 1983, ως έχει τροποποιηθεί, που θα αναφέρεται μετά απλώς ως ο «Νόμος», το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων έχει δικαιοδοσία επί οποιουδήποτε θέματος που εγείρεται κατά την εφαρμογή του Νόμου. Τα θέματα που εγείρονται στο Νόμο είναι σε συντομία τα πιο κάτω: Ι. Καθορισμός και προσαρμογή ενοικίων κατοικιών και καταστημάτων. ΙΙ. Ανάκτηση κατοχής. ΙΙΙ. Παροχή αποζημιώσεων στον ενοικιαστή εναντίον του οποίου εξεδόθηκε διάταγμα έξωσης. ΙV. Παροχή νέας ενοικίασης σε ενοικιαστή σε ορισμένες περιπτώσεις. Το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων έχει αποκλειστική δικαιοδοσία για επίλυση των πιο πάνω θεμάτων όπως επίσης και κάθε παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις δικαιοδοσία έχει το Επαρχιακό Δικαστήριο. Κατά πόσο μια διαφορά αναφέρεται σε θέμα το οποίο είναι παρεμπίπτον ή συμπληρωματικό του κυρίου θέματος του νόμου ή όχι, θα εξαρτηθεί από τη φύση της αξίωσης σε συνδυασμό με τη θεραπεία που επιδιώκεται. Αν η αξίωση είναι διαμορφωμένη με τέτοιο τρόπο που για την επίλυση της είναι αναγκαία η εξέταση και εφαρμογή των προνοιών του περί Ενοικιοστασίου Νόμου ή η εξέταση των όρων της θέσμιας ενοικίασης η δικαιοδοσία ανήκει αποκλειστικά στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων[1]. Καθοδηγητική επί του θέματος είναι η απόφαση Α. Papageorghiou v. C. Karayiannis[2], η οποία αφορούσε παρόμοιο θέμα με την υπό κρίση υπόθεση, ήτοι παράνομη επέμβαση σε μέρος του μίσθιου. Το Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία είχε αποφασισθεί ότι δικαιοδοσία είχε το Επαρχιακό Δικαστήριο. Σχετική είναι και η υπόθεση Αγγελίδης και Φιλίππου Λτδ v. Σπύρος Κολοκασίδης Εστέϊτς Λτδ[3], όπου αποφασίσθηκε ότι η αγωγή εναντίον θέσμιου ενοικιαστή για παράνομη επέμβαση σε κοινόχρηστο χώρο πολυκατοικίας εμπίπτει στη δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Στρέφομαι τώρα στα γεγονότα της παρούσας διαδικασίας. Στην υπό κρίση περίπτωση το ακίνητο πληροί τις προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος καθ΄ ότι βρίσκεται στο Στρόβολο, μέσα στα όρια ελεγχομένης περιοχής και συμπληρώθηκε πριν τη 31.12.1999[4]. Πέραν τούτου ο ενάγοντας συνέχισε να το κατέχει μετά τον τερματισμό της και ως εκ τούτου θεωρείται ότι είναι θέσμιος ενοικιαστής. Η βάση της αγωγής αποκαλύπτεται στις παραγράφους 4 και 6 της Έκθεσης Απαίτησης, τις οποίες παραθέτω αυτούσιες. «
- Κατά και/ή περί τον Ιούνιο 1997 οι εναγόμενοι παράνομα και κατά τρόπο που συνιστά παράβαση της σχετικής συμφωνίας και παράνομο επέμβαση εβοήθησαν και επέτρεψαν σε τρίτους να καταλάβουν μέρος του ενοικιασθέντος τεμαχίου που αποτελεί το 25%-30% του ενοικιασθέντος χώρου.
- Όμως οι εναγόμενοι εξακολουθούν να βοηθούν και να συναινούν παράνομη επέμβαση τρίτων προσώπων μέχρι σήμερα. Η παράνομη επέμβαση συνεχίστηκε μάλιστα σε ανέγερση κτισμάτων επί του επιδίκου χώρου τα οποία εδημιούργησαν μόνιμη επέμβαση επί του ενοικιασθέντος τεμαχίου». Με τον τρόπο που είναι διατυπωμένη η Έκθεση Απαίτησης πιστεύω ότι είναι δυνατό να προκαλέσει κάποια σύγχυση στον αναγνώστη. Η διατύπωση αυτή ομολογουμένως μ΄ έχει προβληματίσει και αυτός ήταν ο λόγος που θεώρησα σκόπιμο να εξετάσω το θέμα της δικαιοδοσίας από μόνη μου χωρίς αυτό να έχει εγερθεί από οποιοδήποτε μέρος, στα πλαίσια της Απαίτησης. Παρατηρώ ότι γίνεται αναφορά «σε παράβαση της σχετικής συμφωνίας», γενικά και αόριστα χωρίς να δίδονται οποιαδήποτε στοιχεία και χωρίς να γίνεται οποιαδήποτε παραπομπή στο περιεχόμενο της συμφωνίας. Καταλήγω ότι η συμπερίληψη της φράσης «παραβίαση της σχετικής συμφωνίας» πρόκειται για μια αναφορά που παρέμεινε μετέωρη, χωρίς οποιοδήποτε υπόβαθρο και ότι το μόνο και κύριο θέμα προς επίλυση στα πλαίσια της Απαίτησης είναι ο ισχυρισμός για παράνομη επέμβαση. Ενόψει τούτου καταλήγω ότι το θέμα που εγείρεται με την παρούσα αγωγή δεν εμπίπτει στις πρόνοιες του Νόμου και αποκλειστική δικαιοδοσία για επίλυση του έχει το παρόν Δικαστήριο. Σε σχέση με την Ανταπαίτηση το θέμα είναι πολύ πιο απλό. Οι εναγόμενοι ανταπαιτούν το ποσό των ΛΚ12.000, που αποτελούν τα καθυστερημένα ενοίκια για την περίοδο 1.1.06 μέχρι 1.6.06, ΛΚ2.000 μηνιαίως σαν ενδιάμεσα οφέλη και ή αποζημιώσεις μέχρι παραδόσεως ελευθέρας κατοχής του επιδίκου ακινήτου όπως επίσης και διάταγμα ανάκτησης της κατοχής του. Η αξίωση για καθυστερημένα ενοίκια και ανάκτηση κατοχής εμπίπτει στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών και ως εκ τούτου καταλήγω ότι στερούμαι δικαιοδοσίας να επιληφθώ της Ανταπαίτησης. Στρέφομαι τώρα στην ουσία της υπόθεσης. Ήταν η θέση του ενάγοντα ότι το 1999 οι ενάγοντες παράνομα εβοήθησαν τρίτους να επέμβουν και να καταλάβουν μέρος του ενοικιασθέντος χώρου, σε ποσοστό 25 - 30%. Στην παράγραφο 7 της γραπτής δήλωσης του αναφέρει τα πιο κάτω τα οποία θεωρώ σκόπιμο όπως παραθέσω αυτούσια: «Όμως οι εναγόμενοι εξακολουθούν να βοηθούν και να συναινούν στην παράνομη επέμβαση τρίτων προσώπων μέχρι σήμερα. Η παράνομη επέμβαση συνεχίστηκε μάλιστα σε ανέγερση κτισμάτων επί του επιδίκου χώρου τα οποία εδημιούργησαν μόνιμη επέμβαση επί του ενοικιασθέντος τεμαχίου». Πέραν των πιο πάνω γενικών δηλώσεων που αποτελούν μέρος της γραπτής δήλωσης του και πιστή αντιγραφή παραγράφων της Έκθεσης Απαίτησης, ο ενάγοντας καμιά μαρτυρία έδωσε σε σχέση με το άτομο ή τα άτομα που σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης βοήθησαν οι εναγόμενοι να επέμβουν στο μίσθιο ούτε αναφέρθηκε οτιδήποτε σε σχέση με το είδος της βοήθειας ή τις συνθήκες κάτω από τις οποίες βοήθησαν τους τρίτους να επέμβουν. Το μόνο που ανέφερε είναι ότι του είχαν πάρει το «parking», χωρίς όμως να δώσει περαιτέρω στοιχεία. Επισημαίνω δε ότι τόσο στη δικογραφία όσο και κατά την ακροαματική διαδικασία η θέση του ενάγοντα ήταν ότι οι εναγόμενοι βοήθησαν τρίτους να επέμβουν στο μίσθιο και όχι ότι ήταν οι εναγόμενοι που επενέβησαν. Η μόνη αναφορά σε τρίτα πρόσωπα γίνεται από το ΜΕ, Ανδρέα Σταύρου η μαρτυρία του οποίου επί του συγκεκριμένου θέματος είναι αόριστη και δεν ρίχνει φως στα γεγονότα της υπόθεσης. Ο μάρτυρας είπε χαρακτηριστικά «... ήλθε και κτίσθηκε εδώ στο χώρο του πάρκιγκ, αυτό όλο το τετράγωνο οι χώροι στάθμευσης», χωρίς να διευκρινίζει ποιός ανήγειρε το υποστατικό αυτό, ο οποίος επεμβαίνει στο χώρο στάθμευσης. Στη συνέχεια είπε ότι ο «χώρος» ενοικιάσθηκε σε κάποια κυρία Παναγιώτα και στο σύζυγο της. Σ'ερώτηση κατά πόσο τον χώρον αυτόν τον ενοικίασε ο Σωτήρης, ήτοι ο ενάγοντας, ο μάρτυρας έδωσε την πιο κάτω απάντηση την οποία θεωρώ σκόπιμο όπως παραθέσω αυτούσια: «Όχι, από τον ιδιοκτήτη με τη στάση του κ. Σωτήρη και κτίσθηκε αποθήκη, ένα υποστατικό και έτσι έπιασαν το πάρκιγκ της επιχείρησης». Η μαρτυρία που προσκομίσθηκε σε σχέση με το θέμα αυτό είναι συγχυσμένη με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να μην έχει μια σαφή εικόνα των πραγματικών γεγονότων. Στη σύγχυση αυτή προστίθεται και το γεγονός ότι μέρος του κτήματος εντός του οποίου βρίσκεται το μίσθιο έχει απαλλοτριωθεί, χωρίς να έχουν τεθεί οποιαδήποτε όμως στοιχεία σε σχέση με την απαλλοτρίωση αυτή. Πέραν των πιο πάνω όμως εκείνο που προκύπτει από τη μαρτυρία που προσκόμισε ο ίδιος ο ενάγοντας και είναι το πλέον σημαντικό είναι ότι η επιχείρηση του λούνα παρκ που διατηρούσε καταλάμβανε χώρο πολύ μεγαλύτερο από αυτό που προνοούσε η συμφωνία. Σχετικά είναι τα στοιχεία που παρουσίασε ο μάρτυρας του Δήμου Στροβόλου, τον οποίο κάλεσε ο ίδιος ο ενάγοντας. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος του ενάγοντα αγορεύοντας ενώπιον του δικαστηρίου εισηγήθηκε ότι εκείνο που ενοικίασε ό ενάγοντας ήταν μια «ακίνητη ιδιοκτησία για αδειούχο λούνα παρκ» και αυτό θα έπρεπε να του είχαν παραχωρήσει οι εναγόμενοι, ήτοι ένα «κομμάτι χωράφι», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από τον ενάγοντα ως λούνα παρκ και θα διέθετε και χώρους στάθμευσης, για να μπορεί η επιχείρηση να εξασφαλίσει όλες τις αναγκαίες άδειες. Ζήτησε δε από το Δικαστήριο να ερμηνεύσει τη συμφωνία τεκμήριο 1 και να της αποδώσει την πιο πάνω ερμηνεία. Ο πιο πάνω ισχυρισμός δεν καλύπτεται από τη δικογραφία, εγέρθη δε για πρώτη φορά στο στάδιο των αγορεύσεων και ως εκ τούτου δεν μπορεί να εξετασθεί από το Δικαστήριο. Ανεξαρτήτως τούτου όμως επισημαίνω ότι ακόμη και αν ο ισχυρισμός αυτός εγείρετο στη δικογραφία πιθανόν το παρόν δικαστήριο να μην είχε δικαιοδοσία να τον εξετάσει καθότι θα ήταν απαραίτητη η εξέταση των όρων της θέσμιας ενοικίασης. Πέραν των πιο πάνω όμως παρατηρώ ότι η θέση αυτή δεν υποστηρίζεται από οποιαδήποτε μαρτυρία. Ο ίδιος ο ενάγοντας καταθέτοντας προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου είπε ότι «.... εκείνο που ενοικίασε ήταν ένα στρέμμα και κάτι». Με βάση όλα τα πιο πάνω καταλήγω ότι ο ενάγοντας απέτυχε να αποδείξει παράνομη επέμβαση στο μίσθιο όπως επίσης και ότι οι εναγόμενοι συνέδραμαν στην παράνομη αυτή ενέργεια. Παρά ταύτα κρίνω σκόπιμο να προχωρήσω και να εξετάσω το θέμα των ζημιών, σε περίπτωση που η πιο πάνω κατάληξη μου ανατραπεί κατ' έφεση. Ήταν η θέση του ενάγοντα ότι χωρίς χώρους στάθμευσης δεν μπορεί να εξασφαλίσει τις αναγκαίες άδειες για λειτουργία του υποστατικού ως λούνα παρκ. Αυτό είχε τελικά ως αποτέλεσμα να διακοπεί η λειτουργία της επιχείρησης του, γεγονός που αμφισβητήθηκε από την άλλη πλευρά. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας είπε ότι έκλεισε την επιχείρηση όταν το ενοίκιο έγινε Λ.Κ. 2.000 και στη συνέχεια ότι το λούνα παρκ «ήταν ανοικτό αλλά δεν δούλευε». Ο σύμβουλος και λογιστής του, Ανδρέας Σταύρου ισχυρίσθηκε και εκείνος ότι το λούνα παρκ επηρεάσθηκε από την έλλειψη χώρου στάθμευσης, για διαφορετική όμως αιτία από αυτή που επικαλέσθηκε ο ενάγοντας. Ηταν η θέση του ότι σταμάτησαν τα παιδικά πάρτις γενεθλίων καθότι οι γονείς των παιδιών που τα συνόδευαν δεν μπορούσαν να βρουν χώρο στάθμευσης. Το εύλογο ερώτημα που εγείρεται είναι γιατί ο ενάγοντας επέλεξε να το διατηρεί «ανοικτό» ενώ δεν δούλευε και κατ' επέκταση γιατί συνέχιζε να κατέχει το μίσθιο και δεν το επέστρεψε πίσω στους ιδιοκτήτες εφόσον η λειτουργία του ήταν ασύμφορη. Είναι δε αξιοσημείωτο ότι η λειτουργία της επιχείρησης ήταν ασύμφορη από το 1999, με βάση τα στοιχεία που παρουσίασε ο ίδιος, παρά ταύτα όμως συνεχίζει να το κατέχει μέχρι σήμερα παρά το γεγονός ότι η σύμβαση έληξε το
- Ενόψει όλων των πιο πάνω δεν έχω πεισθεί ότι η επιχείρηση του λούνα παρκ δεν λειτουργούσε από το 2005 μέχρι σήμερα. Σε σχέση με το ύψος των ζημιών της εν λόγω επιχείρησης παρουσιάσθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου το τεκμήριο 5, που φέρει το τίτλο «Λογαριασμός εκμετάλλευσης και κερδοζημιών» η οποία όμως αφορά την εταιρεία, Boogaloo Luna Park Ltd, που δεν είναι διάδικος στη παρούσα διαδικασία. Ανεξαρτήτως τούτου όμως διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις σε σχέση με τη γνησιότητα των λογαριασμών αυτών. Ο μάρτυρας Ανδρέας Σταύρου κατέθεσε ότι η έκθεση ετοιμάσθηκε με βάση τα έγγραφα που είχε στην κατοχή του, τα οποία δεν προσδιόρισε, πριν 2-3 μήνες. Πέραν τούτου ο μάρτυρας δεν είναι ελεγκτής αλλά λογιστής και σύμφωνα με δική του παραδοχή η εταιρεία ουδέποτε διόρισε ελεγκτή για να ετοιμάσει εξελεγμένους λογαριασμούς και ουδέποτε υπέβαλε καταστάσεις στο Φόρο Εισοδήματος. Ο ενάγοντας αναφέρθηκε στις ζημιές χωρίς να δώσει οποιαδήποτε στοιχεία. Περιορίσθηκε να επαναλάβει τα όσα αναγράφει στην Έκθεση Απαίτησης τα οποία δεν είναι βέβαια αρκετά για απόδειξη της αξίωσης του. Παρατηρώ δε ότι οι ζημιές ως είναι διατυπωμένες στην Έκθεση Απαίτησης και όπως τις περιέγραψε ο ενάγοντας, δεν συνάδουν με τις ζημιές στις οποίες αναφέρθηκε ο Ανδρέας Σταύρου. Διαφέρουν τόσο σε σχέση με το είδος όσο και σε σχέση με το ύψος τους. Ενόψει των πιο πάνω καταλήγω ότι ο ενάγοντας απέτυχε να αποδείξει ότι υπέστη οποιεσδήποτε ζημιές. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγομένων και εναντίον του ενάγοντα ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Σε σχέση με την Ανταπαίτηση, ως ανέφερα και πιο πάνω κρίνω ότι το παρόν Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να την εξετάσει κι ως εκ τούτου απορρίπτεται. Τα έξοδα ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα και εναντίον των εναγομένων αλληλέγγυα και ή κεχωρισμένα. (Υπ.) Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Χρ. Ιωάννου v. Πετρολίνα Λτδ κ.α