Martin John Coward ν. Cyproman Services Ltd, Αρ. Αγωγής: 7206/2010, 16 Μαρτίου, 2012

Martin John Coward ν. Cyproman Services Ltd, Αρ. Αγωγής: 7206/2010, 16 Μαρτίου, 2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A69 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Ρ. Λιάτσου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 7206/2010 Μεταξύ: Martin John Coward Ενάγοντα και Cyproman Services Ltd Εναγομένων --------------------- Αίτηση ημερ. 9 Σεπτεμβρίου 2011 για Διαγραφή της Ανταπαίτησης 16 Μαρτίου,

1. Για τον ενάγοντα-Αιτητή: κ. Γ. Τριανταφυλλίδης με κ. Γαλανό, ασκ. δικηγόρο Για τους εναγόμενους-Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Αλ. Μαρκίδης με κ. Ν. Μακρίδη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Το Δικαστήριο, σε προηγούμενη ενδιάμεση απόφασή του, είχε την ευκαιρία να παραθέσει σύνοψη του ιστορικού της υπόθεσης: Η αγωγή καταχωρήθηκε στις 20.8.2010 και με αυτή ο ενάγοντας αξιώνει δηλωτικές αποφάσεις σε σχέση με την ορθή ερμηνεία και ιδιοκτησία καταπιστεύματος. Εξαιτείται επίσης διατάγματος με το οποίο να εξαναγκάζονται οι εναγόμενοι να του παρουσιάσουν όλα τα έγγραφα τα οποία βρίσκονται στην κατοχή και/ή έλεγχό τους σε σχέση με τη διεύθυνση και διαχείριση του καταπιστεύματος αυτού. Οι εναγόμενοι, μετά την καταχώρηση εμφάνισης, προχώρησαν, στις 9.5.2011, στην καταχώρηση έκθεσης υπεράσπισης και ανταπαίτησης. Ταυτόχρονα, καταχώρησαν και αίτηση διά κλήσεως, με την οποία επιδιώκουν την έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων δέσμευσης κινητής και ακίνητης περιουσίας του ενάγοντα εντός και εκτός Κύπρου, μέχρι ποσού USD131.871.
2. Τέσσερις μήνες αργότερα, στις 9.9.2011, ο ενάγων καταχώρησε την υπό κρίση Αίτηση. Αξιώνει τη διαγραφή και/ή παραμερισμό και/ή απόρριψη και/ή αναστολή της ανταπαίτησης των εναγομένων, ως μη αποκαλύπτουσας λογικό αγώγιμο δικαίωμα και/ή ως επιπόλαιης και/ή ενοχλητικής. Εδράζεται η Αίτηση στη Δ.27, θθ3 και 4 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Στο σώμα της τίθενται ως λόγοι στήριξής της οι θέσεις ότι, αφενός οι αξιώσεις των εναγομένων εναντίον του ενάγοντα αφορούν αποκλειστικά δηλώσεις και/ή αποφάσεις προς όφελος τρίτου προσώπου, της εταιρείας MFP Ltd (στη συνέχεια MFP), που δεν είναι διάδικος στην παρούσα διαδικασία και, αφετέρου, ουδεμία θεραπεία επιζητείται προς όφελος των ιδίων των εναγομένων και επομένως κανένα λογικό αγώγιμο δικαίωμα υφίσταται και/ή προκύπτει μεταξύ εναγομένων και ενάγοντα από την ανταπαίτηση. Οι εναγόμενοι προχώρησαν στην καταχώρηση ένστασης, θέτοντας ότι η ανταπαίτησή τους είναι νομικά επιτρεπτή και η διαγραφή, ως εξαιρετικό δικονομικό μέτρο, δεν αφορά περιπτώσεις όπως η παρούσα. Επικαλούνται επίσης ότι ανταξιώνουν, υπό την ιδιότητά τους ως επίτροποι και διαχειριστές εμπιστεύματος και εμπιστευματικού ταμείου. Εισηγούνται, τέλος, ότι ο ενάγοντας εμποδίζεται να εγείρει θέμα ανυπαρξίας αγώγιμης σχέσης, αφού και ο ίδιος αξιώνει, μέσω του ειδικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος, αναγνωριστικές αποφάσεις ότι τα χρήματα τα οποία έλαβε από την εναγόμενη και/ή την MFP, κατ΄ ισχυρισμό τού ανήκουν. Την ένσταση υποστήριζαν δύο ένορκες δηλώσεις, του κ. Κώστα Χριστοφόρου, Γενικού Διευθυντή των εναγομένων, και της κας Έλενας Χρυσάνθου, υπαλλήλου τους στο τμήμα νομικής διαχείρισης εταιρειών. Στα πλαίσια όμως προηγηθείσας ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου, με αντικείμενο τη διαγραφή των ενόρκων αυτών δηλώσεων, εκδόθηκε διάταγμα διαγραφής της ένορκης δήλωσης της κας Χρυσάνθου και σημαντικού μέρους αυτής του κ. Χριστοφόρου. Ό,τι τελικά απέμεινε από την τελευταία ήταν νομικοί ισχυρισμοί, οι οποίοι και θα εξεταστούν στην πορεία της ενδιάμεσης απόφασης. Ούτως ή άλλως, και με δεδομένη τη φύση της, η Αίτηση θα κριθεί από το ίδιο το περιεχόμενο των δικογράφων και υπό το φως των νομικών αρχών που διέπουν το ζήτημα. Είναι σημαντικό να καταγραφούν, στην έκταση που αυτό είναι απαραίτητο για σκοπούς κατάληξης, οι δικογραφημένες θέσεις των μερών, όπως προβάλλουν μέσα από το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο και την έκθεση υπεράσπισης και ανταπαίτησης: Προκύπτει, μέσα από το κλητήριο, ότι ο ενάγοντας καταχώρησε την αγωγή εναντίον των εναγομένων, ως Καταπιστευματοδόχου (Trustee) του Εμπιστεύματος Eclectic Trust στο Εμπιστευματικό Ταμείο του οποίου ανήκει και η εταιρεία Kamper Limited (στη συνέχεια Kamper), μητρική της MFP. Τίθεται συνοπτικά στο ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο, ότι με βάση του όρους της Συμφωνίας του Eclectic Trust και σχετικής Επιστολής Επιθυμίας (Letter of Wishes), οι εναγόμενοι, η Kamper και η MFP μπορούν να προβαίνουν σε πληρωμές προς τον ενάγοντα ή προς όφελός του υπό μορφή διανομής. Ισχυρίζεται περαιτέρω ο ενάγοντα ότι η διαδικασία διανομής ήταν επιτρεπτό να συντομευθεί διά της πληρωμής απευθείας από την MFP προς αυτόν. Προσθέτει, συνακόλουθα, ότι σε διάφορες ημερομηνίες έγιναν διανομές χρημάτων από το Eclectic Trust, με βάση τις οποίες, μεταξύ Σεπτεμβρίου 2007 και Ιουλίου 2008, ποσό USD138.338.000 διανεμήθηκε στον ίδιο και άλλα ποσά στην πρώην σύζυγό του και στον υιό τους. Το πιο πάνω ποσό των USD138.338.000 καταβλήθηκε προς την MFP, της οποίας ο ενάγοντας, όπως θέτει, είναι ο δικαιούχος μέτοχος και ιδιοκτήτης. Μετά τις πληρωμές αυτές ο ενάγοντας ζήτησε όπως γίνουν πληρωμές συνολικού ύψους USD120.000.000 από την MFP προς τον ίδιο. Ισχυριζόμενος ότι οι εναγόμενοι ήταν υποχρεωμένοι από τους όρους της Συμφωνίας του Eclectic Trust και της Επιστολής Επιθυμίας να διενεργήσουν τις πιο πάνω πληρωμές προς αυτόν και/ή προς όφελός του, αξιώνει δηλωτικές αποφάσεις σε σχέση με την ορθή ερμηνεία του καταπιστεύματος Eclectic Trust και της Επιστολής Επιθυμίας, στη βάση ότι ο ίδιος είναι ο δικαιούχος ιδιοκτήτης της MFP και ότι δικαιούται να εισπράττει χρήματα υπό μορφή διανομής από την MFP και/ή τους εναγόμενους. Αξιώνει επίσης δηλωτική απόφαση ότι τα χρήματα τα οποία πληρώθηκε από το Eclectic Trust και/ή διά μέσου της MFP του ανήκουν εξ ολοκλήρου και αποκλειστικά. Ό,τι έχει σημασία να καταγραφεί για σκοπούς της παρούσας απόφασης σε σχέση με την έκθεση υπεράσπισης, είναι ότι οι εναγόμενοι αρνούνται τους ισχυρισμούς του ενάγοντα αναφορικά με την ερμηνεία που αποδίδει στη Συμφωνία του Eclectic Trust και στην Επιστολής Επιθυμίας και τα δικαιώματα που αυτός επικαλείται. Είναι η ουσιαστική θέση τους, για λόγους που αναπτύσσουν και δεν αφορούν την παρούσα διαδικασία, ότι ο ενάγοντας δεν θα μπορούσε να λάβει χρήματα από την MFP ως μέρισμα, αλλά μόνο υπό μορφή δανείου. Ταυτόσημα ισχυρίζονται ότι ουδέποτε έγινε πληρωμή προς τον ενάγοντα με σκοπό το προσωπικό του όφελος ή υπό την ιδιότητα του δικαιούχου μετόχου και/ή ιδιοκτήτη της MFP και ότι ο μόνος νόμιμος τρόπος λήψης χρημάτων της εταιρείας αυτής από τον ενάγοντα ήταν υπό μορφή δανείου. Οι εναγόμενοι, θέτοντας, περαιτέρω ότι υπήρχε σαφής και/ή ρητή προφορική συνεννόηση και/ή συναντίληψη και/ή συμφωνία μεταξύ τους, του ενάγοντα και της MFP, σύμφωνα με την οποία τα ποσά θα παραχωρούνταν στον ενάγοντα υπό μορφή δανείου, επικαλούνται παράνομη οικειοποίησή τους, με αποτέλεσμα η MFP, μέλος της δομής του Eclectic Trust, να υποστεί ζημιά, η οποία ισοδυναμεί με USD131.871.147, πλέον νόμιμο τόκο. Είναι το ποσό αυτό που αξιώνεται ανταπαιτητικά υπό τύπο δηλωτικής απόφασης ως οφειλόμενο από τον ενάγοντα προς την MFP, δυνάμει σύμβασης δανείου και/ή άλλων συμφωνιών και ως ποσά τα οποία αποτελούσαν μέρος των περιουσιακών στοιχείων της MFP και/ή του Εμπιστευματικού Ταμείου (Trust Fund) του Eclectic Trust. Αγορεύοντας ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον Αιτητή, και θέτοντας ως βασικό άξονα τη νομολογιακά αναγνωρισμένη αρχή σύμφωνα με την οποία κατά πόσο ένα δικόγραφο ή μια αγωγή αποκαλύπτει λογικό αγώγιμο δικαίωμα ή όχι, εντοπίζεται και αποφασίζεται αποκλειστικά και μόνο από το περιεχόμενό του, εισηγήθηκε ότι οι επιζητούμενες με την ανταπαίτηση θεραπείες δεν είναι προς όφελος των ιδίων των εναγομένων, αλλά μιας άλλης, διαφορετικής εταιρείας, με δική της ξεχωριστή νομική οντότητα, η οποία δεν είναι διάδικος στην αγωγή. Κατά προέκταση, έθεσε, η ανταπαίτηση δεν αποκαλύπτει λογικό αγώγιμο δικαίωμα υπέρ των εναγομένων και εναντίον του ενάγοντα, αφού η θεραπεία που επιζητείται είναι προς όφελος τρίτου προσώπου, το οποίο δεν εκπροσωπείται στο Δικαστήριο και του οποίου τα δικαιώματα δεν μπορούν να προωθηθούν από δικηγόρο που δεν διόρισε νομότυπα. Ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους Καθ΄ ων η Αίτηση, έχοντας ως κεντρικό πυρήνα των αναφορών του την εμβέλεια της Δ.27, θ.3, των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και με εκτενή αναφορά στις δικογραφημένες θέσεις, εισηγήθηκε ότι τα ζητήματα που εγείρονται στην ανταπαίτηση είναι τέτοια που δεν είναι δυνατό να κριθούν εντός του πλαισίου της συνοπτικής διαδικασίας που καλύπτει η εν λόγω Διάταξη. Πρόβαλε δε, προεκτείνοντας, ότι η υπό κρίση υπόθεση καλύπτεται από πολύπλοκα γεγονότα, ως αποτέλεσμα του πολυδιάστατου χαρακτήρα του Εμπιστεύματος και του Εμπιστευματικού Ταμείου που αφορά, και των δομών που τα διέπουν. Υπό τις συνθήκες αυτές, κατέληξε, η αιτούμενη διαγραφή της ανταπαίτησης δεν δικαιολογείται και συνακόλουθα η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Όπως λέχθηκε, νομικό στήριγμα της Αίτησης συνιστά η Δ.27 θ.3, η οποία διαλαμβάνει: «The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just». Η πιο πάνω Διάταξη είναι ταυτόσημη με την Δ.25 θ.4 των Αγγλικών Θεσμών. Το εύρος της και οι αρχές εφαρμογής της από τα Δικαστήρια αναλύεται στις σελ. 574 και 575 του Annual Practice του
3. Αναφέρεται: «. It is only on plain and obvious cases that recourse should be had to the summary process under this Rule. The powers conferred by r.4 will only be exercised where the case is beyond doubt. The Court must be satisfied that there is no reasonable cause of action. A pleading will not be struck out under this Rule "unless it is not only demurrable but something worse than demurrable" . So long as the Statement of Claim or the particulars. disclose some cause of action, or raise some question fit to be decided by a Judge., the mere fact that the case is weak, and not likely to succeed, is no ground for striking it out. And where the Statement of Claim in its present form discloses no cause of action because some material averment has been omitted, the Court, while striking out the pleading, will not dismiss the action, but give the plaintiff leave to amend.». Ανάλογη ως προς την εφαρμογή της Δ.27 θ.3, είναι και η προσέγγιση της νομολογίας μας. Εντοπίζεται ότι η Διάταξη αυτή θεσμοθετεί στην ουσία μια συνοπτική διαδικασία, η οποία παρέχει στο Δικαστήριο την εξουσία, χωρίς τη διεξαγωγή δίκης, να απορρίψει οιονδήποτε δικόγραφο. Έτσι, μέσω του θεσμού αυτού, παρέχεται στο Δικαστήριο η διακριτική ευχέρεια να απορρίψει μια αγωγή όταν δεν αποκαλύπτεται καλή βάση ή είναι επιπόλαιη ή παρενοχλητική. Η εξουσία αυτή θα πρέπει να ασκείται με εξαιρετική φειδώ και αποτελεί ιδιάζουσας μορφής μέτρο (Ν. Σιακόλας v. Federal Bank of Lebanon (SAL)