ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑ ΚΑΦΕΤΖΙΗ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1308/11, 27 Μαρτίου 2012

(1),

(2),

(3), 5-6, 7, 8, 9, 11, 12, Δ.17 Θ.1-9, 10, 11-14, Δ.26 Θ.1, 2, 3-15, Δ.33 Θ.5, Δ.39 Θ.1-21, Δ.64 Θ.1

(1),

(2),

(3), 2, Δ.59 Θ. 1 - 35 στη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις συμφυείς εξουσίες κατά τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης συνοψίζονται ως ακολούθως: «(α) Η ένορκος δήλωση του Εναγόμενου 2 - Αιτητή που υποστηρίζει την αίτηση των Εναγομένων - Αιτητών ημερ. 13.10.11 είναι παράτυπη και ως εκ τούτου η αίτηση των Εναγόμενων - Αιτητών δεν υποστηρίζεται από οποιοδήποτε πραγματικό υπόβαθρο. (β) Οι Εναγόμενοι - Αιτητές δεν δικαιολογούν επαρκώς ή/και καθόλου την παράλειψη καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης εκ μέρους των Εναγομένων - Αιτητών ή/και την καθυστέρηση στη λήψη μέτρων εναντίον της απόφασης ημερ. 18.4.2011 και προβάλλουν ψευδείς και ανυπόστατους ισχυρισμούς. (γ) Οι Εναγόμενοι - Αιτητές, δεν έχουν εκ πρώτης όψεως καλή ή/και συζητήσιμη υπεράσπιση στην αγωγή, δεν έχουν καθόλου υπεράσπιση στην αγωγή, ενώ τα όσα προβάλλουν στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση τους είναι γενικά, αόριστα, ατεκμηρίωτα, είναι προϊόν υστέρας σκέψης και δεν μπορούν να αποτελέσουν υπεράσπιση στη παρούσα αγωγή. (δ) Τυχόν ακύρωση της απόφασης ημερ. 18.4.2011 δεν θα συμβάλει στην ορθή, δίκαιη, αποτελεσματική και ταχεία απονομή της δικαιοσύνης, καθώς θα έπληττε το θεμελιώδες συνταγματικό δικαίωμα των Εναγόντων - Καθ΄ ων η Αίτηση που καθιερώνεται στο άρθρο 30.2 του Κυπριακού Συντάγματος για τη διάγνωση των αστικών τους δικαιωμάτων εντός εύλογου χρόνου και θα τους στερούσε την απόλαυση των καρπών της επιτυχίας τους. Τουναντίον, οι Εναγόμενοι - Αιτητές δεν στοιχειοθετούν πως η έκδοση της απόφασης ημερ. 18.4.2011 αποτελεί παραβίαση των συνταγματικών τους δικαιωμάτων. (δ) Η αίτηση των Εναγομένων - Αιτητών ημερ. 13.10.2011 δεν πληροί τις προϋποθέσεις για άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για παραμερισμό της απόφασης ημερ. 18.4.2011 και θα πρέπει να απορριφθεί». Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της Λειτουργού της Υπηρεσίας Ανάκτησης Χρεών Σοφίας Δημητρίου. Σε αυτή οι Ενάγοντες αρνούνται τις θέσεις των Εναγομένων τόσο ότι αυτοί επανειλημμένα επικοινώνησαν μαζί με τους Ενάγοντες όσο και ότι οι Ενάγοντες έδωσαν διαβεβαιώσεις στους Εναγομένους ότι δεν θα προχωρούσαν στην έκδοση απόφασης και εξειδικεύοντας τη θέση τους ανέφεραν ότι μόνο η Εναγομένη 1 επικοινώνησε μαζί τους τηλεφωνικώς στις 3.3.2011. Σ΄ αυτή τη συνομιλία καμία διαβεβαίωση έδωσαν στους Εναγομένους ότι δεν θα προχωρούσαν με την αγωγή τους και ενώ η Εναγομένη 1 ανέφερε ότι θα επισκεπτόταν τους Ενάγοντες στις 7.3.2011 δεν το έπραξε και έκτοτε καμία άλλη επικοινωνία υπήρξε μεταξύ τους. Κανένας από τους ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκε και οι συνήγοροι υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων αγορεύοντας. Η Δ.17 θ.10, που καθορίζει το δικαιοδοτικό πλαίσιο παραμερισμού ερήμην εκδοθείσας απόφασης, λόγω μη καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης, έχει εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση. Είναι φανερό από το λεκτικό της Δ.17 θ.10 ότι το Δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης παραμερισμού απόφασης, έχει πλατιά διακριτική εξουσία. Οι αρχές που διέπουν τον τρόπο άσκησης της εξουσίας του έχουν διατυπωθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου οι οποίες υιοθετούν τις αρχές όπως διατυπώθηκαν στην Αγγλική απόφαση Evans v. Bartlam

(1937)2 All ER 646, (βλ. Phylactou and others ν Michael

(1982)1 CLR 204, Ζήνων Μερκής v. Yiannoukas Holiday Inns Ltd κ.ά.

(1994)1 ΑΑΔ 736, Χρύσανθου και άλλων v. Mariala Constructions Ltd

(1996)1 ΑΑΔ 1129, Vica Pica Disco Ltd v. Happy Streets Disco Ltd

(1997)1(A) ΑΑΔ 28, Milouca Motor Agency Trading Ltd v. KoupTnc

(1997)1 ΑΑΔ 941, Mine Quarry Services Ltd v. A. Γεωργίου (Μαύρου)

(1993)1 ΑΑΔ 2, Πατούρη ν. Hellenic Bank Ltd.

(2001)1 Α.Α.Δ. To Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει δύο παράγοντες που είναι θεμελιώδεις για την απονομή της δικαιοσύνης, από την μια την ανάγκη να διατηρήσει το δικαίωμα ενός διαδίκου να ακουσθεί στην υπόθεση του και από την άλλη την ανάγκη διαφύλαξης της τελεσιδικίας των δικαστικών αποφάσεων με τη βεβαιότητα που τούτο προσδίδει στην έννομη τάξη αλλά και γενικότερα στην κοινωνία. Δύο είναι τα στοιχεία που πρέπει να συντρέχουν για να ασκηθεί, υπέρ του Αιτούντος τον παραμερισμό απόφασης, η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Πρώτον, ο Αιτητής θα πρέπει να αποκαλύψει επαρκή θετικά στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι έχει εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη ή βάσιμη υπεράσπιση χωρίς να απαιτείται απόδειξη της υπεράσπισης του. Το Δικαστήριο κατά την εξέταση αυτής της πτυχής της υπόθεσης δεν προχωρεί στην αξιολόγηση της ενώπιον του μαρτυρίας. Περιορίζεται στην διαπίστωση συζητήσιμης ή εκ πρώτης όψεως βάσιμη υπεράσπιση. Στην υπόθεση Χρύσανθου v. Mariala Construction Ltd (ανωτέρω) τονίσθηκε ότι το Δικαστήριο εξετάζει τα στοιχεία που υπάρχουν ενώπιον του για να διαγνώσει αν δημιουργείται εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση ή συζητήσιμο στοιχείο χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπεράσπισης. Στην υπόθεση Πατούρη v. Hellenic Bank Ltd (ανωτέρω) αναφέρθηκαν τα εξής: "Ενέχει δυνητικά το στοιχείο της πειστικότητας, υπεράσπιση η οποία είναι λογικοφανής βασισμένη σε γεγονότα που την καθιστούν συζητήσιμη. Εφόσον αυτή η υπεράσπιση έχει αυτά τα στοιχεία, καθίσταται συζητήσιμη. Όπου ελλείπει η αναγκαία θεμελίωση, η αίτηση απορρίπτεται". Δεύτερον, ο Αιτητής πρέπει επίσης να πείσει για τους λόγους μη εμφάνισης του ή για τυχόν καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος του. Στην υπόθεση Milouca (ανωτέρω) επεξηγείται η σημασία της διαγωγής του εναγομένου ως παράγοντας που μπορεί να επενεργήσει κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ανεξάρτητα από την διαπίστωση της ύπαρξης εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης. Στη σελίδα 945 της πιο πάνω απόφασης αναφέρονται τα ακόλουθα: "Η νομολογία υποστηρίζει ότι μπορεί να απορριφθεί η αίτηση παρά την αποκάλυψη συζητήσιμης υπεράσπισης, εφόσον διαπιστωθεί ότι ο Εναγόμενος επέδειξε αδιαφορία για την αγωγή, η οποία προσλαμβάνει τη μορφή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του αντιδίκου". Επίσης, στην υπόθεση Mine and Quarry Services Ltd v. Γεωργίου (ανωτέρω) στη σελίδα 30 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: "Από σχετική νομολογία προκύπτει ότι η δυνατότητα ακύρωσης σχετίζεται άμεσα με την ανάγκη τελεσιδικίας των δικαστικών αποφάσεων χάρη του δημοσίου συμφέροντος. Phylactou ν. Michael

(1982)1 C.L.R. 204. Η ανεξήγητη αργοπορία είναι παράγων που ασκεί έντονα αρνητική επίδραση κατά του διαδίκου που παρέλειψε να κινηθεί με την πρώτη δυνατή ευκαιρία για να διεκδικήσει το δικαίωμα να ξανανοίξει την υπόθεση του". Στη παρούσα υπόθεση έχοντας ως γνώμονα τις πιο πάνω αρχές θα εξετάσω καταρχήν την προϋπόθεση της δικαιολόγησης της μη εμφάνισης των Αιτητών. Οι ίδιοι αναφέρουν ότι είχαν συζητήσεις με τους Ενάγοντες και πήραν διαβεβαιώσεις από τους Ενάγοντες ότι δεν θα προχωρούσαν να εκδώσουν απόφαση. Προτού εξετάσω αυτή την πτυχή της παρούσας αίτησης θεωρώ σκόπιμο όπως παραθέσω τα γεγονότα τα οποία οδήγησαν στην καταχώρηση της αίτησης όπως προκύπτουν από το φάκελο της υπόθεσης που όπως έχει νομολογηθεί το Δικαστήριο δικαιούται να αντλήσει πληροφορίες από τα έγγραφα τα οποία είναι καταχωρημένα σε αυτόν (βλ. Κύπρος Γεωργίου v. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τράπεζας Κύπρου Λτδ

(1991)1 ΑΑΔ). Στις 23.2.2011 καταχωρήθηκε η αγωγή. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση επίδοσης του ιδιώτη επιδότη Πανίκου Αριστείδου, ημερομηνίας 16.3.2011, η αγωγή επιδόθηκε στις 10.3.2011 στην Άννα Γρηγορίου, πεθερά της 1ης Εναγόμενης και μητέρας του 2ου Εναγομένου, συγκάτοικο των Εναγόμενων. Στις 4.4.2011 οι Ενάγοντες καταχώρησαν μονομερή αίτηση για απόφαση εναντίον τους, η οποία ορίσθηκε στις 18.4.2011, για απόδειξη και την ημέρα εκείνη εξασφάλισαν απόφαση εναντίον των Εναγομένων. Στις 13.10.2011 οι Αιτητές καταχώρησαν την παρούσα αίτηση παραμερισμού μέσω του δικηγόρου τους. Ως προς την μη καταχώρηση Σημειώματος Εμφάνισης στην αγωγή, οι Αιτητές προσπάθησαν να καλυφθούν πίσω από τον ισχυρισμό ότι είχαν διαβουλεύσεις για την υπόθεση και διαβεβαιώσεις από τους Ενάγοντες ότι δεν θα προχωρούσαν με απόφαση στη παρούσα αγωγή, ισχυρισμοί οι οποίοι έχουν απορριφθεί από την κα Σοφία Δημητρίου στην ένορκο της δήλωση και οι Αιτητές παρόλο το βάρος απόδειξης των εν λόγω ισχυρισμών τους, δεν αντεξέτασαν ούτε αμφισβήτησαν τα όσα ανέφερε και ως εκ τούτου οι ισχυρισμοί των Αιτητών για διαβουλεύσεις και διαβεβαιώσεις από τους Ενάγοντες ότι δεν θα προχωρούσαν με την παρούσα αγωγή απορρίπτονται. Οι Αιτητές αντέδρασαν μετά από επτά μήνες από τις 10.3.2011 ημερομηνία επίδοσης της αγωγής. Οι λόγοι τους οποίους επικαλέσθηκαν δεν τεκμηριώθηκαν και καμία άλλη εξήγηση για τη καθυστέρηση δεν δόθηκε. Κάτω από αυτές τις συνθήκες και καθοδηγούμενη από την πιο πάνω νομολογία κρίνω ότι οι Αιτητές επέδειξαν πλήρη αδιαφορία που προσλαμβάνει τη μορφή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας γεγονός που με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Επίσης έχοντας ως γνώμονα τις πιο πάνω αρχές καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ούτε η προϋπόθεση για αποκάλυψη συζητήσιμης ή εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης δεν ικανοποιείται. Οι Αιτητές δεν έχουν θέσει οποιοδήποτε υπόβαθρο γεγονότων που να δικαιολογεί την ύπαρξη εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης. Ειδικότερα σε σχέση με τον ισχυρισμό τους ότι δεν οφείλουν το αξιούμενο ποσό, δεν δίνουν καμία περαιτέρω εξήγηση, ούτε συγκεκριμενοποιούν τον ισχυρισμό τους. Επίσης, αναφέρονται σε διαζευκτική υπεράσπιση (πράγμα ανεπίτρεπτο να γίνεται σε ένορκη δήλωση) σύμφωνα με την οποία το ποσό είναι πολύ λιγότερο και/ή ότι ο λογαριασμός έχει χρεωθεί με υπέρογκα ποσά, χωρίς και πάλι να εξειδικεύουν τους ισχυρισμούς τους, ούτε να τους εξηγούν. Εκτός από τους εν λόγω ισχυρισμούς, οι οποίοι παρέμειναν εντελώς αόριστοι και ασαφείς, τίποτα δεν τέθηκε ενώπιον μου, που να δημιουργεί ζήτημα προς εκδίκαση. Όπως έχει νομολογηθεί το βάρος απόδειξης του ισχυρισμού ότι υπάρχει εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη και/ή καλή υπεράσπιση το φέρει ο Αιτητής ο οποίος θα πρέπει να εξειδικεύσει με την παράθεση συγκεκριμένων γεγονότων ώστε να ικανοποιείται το Δικαστήριο ότι λογικά εγείρεται η υπεράσπιση την οποία ο Εναγόμενος επικαλείται (Βλ. K.C.P. Commission Agents & Importers v. Ανδρέα Μιχαήλ

(1993)1 ΑΑΔ 415). Γι΄ αυτό καταλήγω ότι δεν τέθηκε ικανοποιητικό υπόβαθρο γεγονότων που να δείχνει ότι οι Αιτητές - Εναγόμενοι έχουν εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη ή καλή υπεράσπιση στην υπόθεση ή υπάρχουν τέτοια γεγονότα που να δικαιολογούν την επανάνοιξη της, αφού οι ισχυρισμοί τους παρέμειναν ατεκμηρίωτοι, αόριστοι και ασαφείς χωρίς μαρτυρία που να δίδει έρεισμα στους ισχυρισμούς τους. Η παράλειψη προσκόμισης στοιχείων από τους Αιτητές - Εναγόμενους αφήνει τους ισχυρισμούς τους μετέωρους και χωρίς οποιαδήποτε αξία. Αποδοχή ισχυρισμών χωρίς οποιοδήποτε πραγματικό υπόβαθρο θα ισοδυναμούσε με κλονισμό της βεβαιότητας που πρέπει να υπάρχει για την τελεσιδικία μιας απόφασης που εκδόθηκε νομότυπα. Ως εκ τούτου και εφόσον οι Εναγόμενοι δεν απέδειξαν, ως εξηγήθηκε πιο πάνω, εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπιση, ενώ είχαν το βάρος απόδειξης, αλλά και δεν δικαιολόγησαν δεόντως την παράλειψη τους να καταχωρήσουν σημείωμα εμφάνισης, συμπεριφορά που προσλαμβάνει τη μορφή περιφρόνησης του Δικαστηρίου, κρίνω ότι δεν δικαιολογείται η επανάνοιξη της υπόθεσης και η αίτηση των Αιτητών - Εναγομένων απορρίπτεται με έξοδα εναντίον τους και υπέρ των Εναγόντων όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ....................................... Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΓΚ/ΘΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο