Alpha Bank Cyprus Ltd ν. Georevi Ltd κ.α., Αγ. Αρ. 5208/01, 10 Απριλίου 2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A114 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Παρπαρίνου, Π.Ε.Δ. Αγ. Αρ. 5208/01 ΜΕΤΑΞΥ:- Alpha Bank Cyprus Ltd ΕΝΑΓΟΥΣΑΣ - και -
- Georevi Ltd
- Δήμου Γεωργιάδη
- Λίας Γεωργιάδου
- Γεώργιος Ευστρατίου ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ ---------------------------- Ημερομηνία: 10 Απριλίου 2012 Αίτηση ημερ. 7.12.11 δι΄ ανανέωση ΜΕΜΟ Για την Ενάγουσα-Αιτήτρια: κα Ναθαναήλ Για Εναγόμενη 1-Καθ΄ ης η Αίτηση: κ. Ν. Μακρίδης ------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Ενάγοντες Τραπεζικός Οργανισμός με την υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αίτηση αιτείται την παράταση του ΜΕΜΟ αρ. 205/04 του Κτηματολογίου Λευκωσίας κατατεθειμένου επί ακινήτου περιουσίας της εναγομένης 1 και το οποίο εξέπνεε την 5.2.
- Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση της κ. Δήμητρας Ττοφή, υπαλλήλου των εναγόντων την 6.2.04 οι αιτητές κατάθεσαν επί της ακινήτου περιουσίας της εναγομένης 1 τον υπ' αρ. 205/04 ΜΕΜΟ του Κτηματολογίου Λευκωσίας του οποίου η τελευταία ανανέωση έγινε την 3.12.
- Η απόφαση στην άνω αγωγή εξεδόθη την 17.6.02 και το ποσό της οφείλεται ολόκληρο μέχρι σήμερα. Οι αιτητές καταχώρησαν επίσης την αίτησιν Πώλησης Ακινήτων με αριθμό ΑΝΠ 255/04 η οποία εκκρεμεί. Η εναγομένη 1 - Καθ' ης η αίτηση καταχώρισε ένσταση με την οποίαν προβάλλονται μεταξύ άλλων ως λόγοι ένστασης, η ελαττωματικότητα της νομικής βάσης της αίτησης, η ασυμφωνία αιτητικού και ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση, η ελαττωματικότητα της ένορκης δήλωσης της ρηθείσας αίτησης και τέλος ότι η υπό εξέταση αίτηση κατεχωρήθη μετά την εκπνοή της προβλεπόμενης από το άρθρο 56
(1)
(2)(α) του ΚΕΦ. 6 προθεσμίας. Εις την επισυνημμένη ένορκη δήλωση του κ. Δήμου Γεωργιάδη ενός εκ των διευθυντών της εναγομένης 1 αναπτύσσονται οι λόγοι ένστασης και ιδιαίτερα ότι εφόσον στην ένορκη δήλωση της Δήμητρας Ττοφή αναφέρεται ότι η τελευταία ανανέωση του ΜΕΜΟ έγινε την 3.12.09 και η διάρκεια ισχύος ενός ΜΕΜΟ, πλην του πρώτου, είναι δύο έτη τότε το υπό αναφορά ΜΕΜΟ εξέπνευσε την 3.12.11και όχι 5.2.12 που αναφέρει η αίτηση των Αιτητών. Περαιτέρω η αίτηση κατεχωρήθη την 7.12.11 ήτοι σε χρόνο μεταγενέστερο της ημερομηνίας εκπνοής του ΜΕΜΟ και όχι ένα μήνα πριν όπως προβλέπει η νομοθεσία. Περαιτέρω αναφέρει ότι πληρώθηκε ποσό €300 έναντι της οφειλής χωρίς να αναφέρει αυτό η κα Δήμητρα Ττοφή στην ένορκη δήλωση της. Οι συνήγοροι με τις αγορεύσεις προώθησαν όπως ήταν φυσικό τις θέσεις του διαδίκου που εκπροσωπούν. Προκειμένου να υπάρχει ολοκληρωμένη εικόνα αναφέρεται ότι η αίτηση κατεχωρήθη την 7.12.11 και ορίσθη δι' ακρόαση, πρώτη εμφάνιση, την 26.1.
- Το Δικαστήριο κατ εκείνη την ημέρα διέταξε την επίδοσή της στις 2.2.
- Στις 2.2.12, κατόπιν αιτήματος της δικηγόρου της αιτήτριας παρέμεινε την 3.2.12 για ενδεχόμενο συμβιβασμού της αίτησης. Στις 3.2.12 λόγω μη συμβιβασμού ορίσθη από το Δικαστήριο δι' ακρόαση την 9.2.12 με οδηγίες να καταχωρηθεί η ένσταση εντός τεσσάρων ημερών. Επίσης να σημειωθεί ότι στο φάκελο του Δικαστηρίου είναι κατατεθειμένο ως τεκμήριο 1 γραπτή συγκατάθεση του επαρχιακού κτηματολογικού λειτουργού Λευκωσίας δι' ανανέωση του με άρ. 205/04 ΜΕΜΟ που λήγει την 5.2.
- Η αίτηση στηρίζεται στα άρθρο 55 και 56 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου ΚΕΦ.
- Τα άρθρα 55 και 56 έχουν ως ακολούθως:- "
- Η εγγραφή δικαστικής απόφασης παραμένει σε ισχύ συνήθως για έξι μόνο χρόνια από την ημερομηνία που γράφτηκε για πρώτη φορά. 56.—
(1)Η εγγραφή δύναται, από καιρό σε καιρό, να παρατείνεται με διάταγμα του Δικαστηρίου για χρονικό διάστημα ή διαστήματα που δεν υπερβαίνουν κάθε φορά τα δύο χρόνια.
(2)Δεν εκδίδεται διάταγμα παράτασης της εγγραφής, εκτός αν:— (α) η αίτηση γι αυτό υποβληθεί έναν τουλάχιστο μήνα πριν από τη λήξη της υφιστάμενης χρονικής περιόδου, για την οποία είναι εγγεγραμμένη η δικαστική απόφαση και (β) το Δικαστήριο είναι σε θέση, αφού ακούσει και εξετάσει την αίτηση και όλη τη μαρτυρία που προσάχθηκε προς υποστήριξη της, να εκδώσει το διάταγμα πριν από τη λήξη της υφιστάμενης χρονικής περιόδου· και (γ) έχει δοθεί στον Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό της Επαρχίας όπου βρίσκεται η ιδιοκτησία ειδοποίηση για την αίτηση και το χρόνο που ορίστηκε για ακρόαση της· και (δ) το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι η δικαστική απόφαση δεν προήλθε από συμπαιγνία ή εξασφαλίστηκε με σκοπό να παραγκωνίσει άλλους πιστωτές και επίσης ότι η παράταση της χρονικής περιόδου της εγγραφής δεν θα επηρεάσει δυσμενώς τον εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους ή οποιοδήποτε άλλον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή ή πιστωτές.
(3)Γνωστοποίηση του διατάγματος δίνεται στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφεία από ή εκ μέρους του εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή, και με δική του δαπάνη, με το να αφεθεί στο γραφείο όπου είναι εγγεγραμμένη η δικαστική απόφαση γραπτή ειδοποίηση για την έκδοση του διατάγματος ή επίσημο αντίγραφο αυτού, όχι αργότερο από την ημέρα κατά την οποία, αν δεν εκδιδόταν το διάταγμα, Οα έπαυε η ισχύς της εγγραφής της δικαστικής απόφασης και στην περίπτωση που αφήνεται μόνο ειδοποίηση, με το να αφεθεί ακόμη στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο επίσημο αντίγραφο του διατάγματος εντός δεκατεσσάρων ημερών από την ημέρα που αναφέρθηκε πιο πάνω· αν όμως το επίσημο αντίγραφο ή η ειδοποίηση και επίσημο αντίγραφο όπως προαναφέρθηκε δεν αφεθούν στο γραφείο κατά τον πιο πάνω τρόπο, ο πιστωτής στερείται του ευεργετήματος που παρασχέθηκε σε αυτόν με το διάταγμα.» Εις τα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης παρατηρώ ότι το ΜΕΜΟ έληξε την 5.2.12 και το Δικαστήριο δεν ήταν σε θέση εκ των πραγμάτων να ακούσει και εξετάσει την αίτησιν και όλη τη μαρτυρία που προσήχθη προς υποστήριξη της πριν από τη λήξη του δηλ. την 5.2.12 λόγω καθυστέρησης στην καταχώρηση της αίτησης δι΄ ανανέωση αλλά και προκειμένου να δοθεί χρόνος καταχώρησης ένστασης εντός 4 ημερών. Αποτέλεσμα αυτού είναι να μην ικανοποιείται η προϋπόθεση που τίθεται από το άρθρο 56
(2)(β). Σύμφωνα με αυτόν "Δεν εκδίδεται διάταγμα παράτασης της εγγραφής εκτός εάν το δικαστήριο είναι σε θέση ... να εκδώσει το διάταγμα πριν από τη λήξη της υφιστάμενης χρονικής περιόδου. » Το ότι το ΜΕΜΟ 205/04 έληγε την 5.2.12 δεν υπάρχει αμφιβολία. Το τεκμ. 1, συγκατάθεση του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λευκωσίας, αυτό αποδεικνύει. Συνεπώς οι περί αντιθέτου συλλογισμοί που περιέχονται εις την ένορκη δήλωση Γεωργιάδη δεν ευσταθούν και αποτελούν εικασίες χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Περαιτέρω και σε σχέση με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση παρατηρώ τα ακόλουθα. Μέχρι την 3η παράγραφο αναφέρεται σε γεγονότα και επισυνάπτονται δι΄ υποστήριξη τους τεκμήρια. Συνεπώς μέχρι το σημείο αυτό μπορεί να πει κάποιος ότι λόγω των τεκμηρίων είναι έγκυρη (βλ. Lapertas Fisheries v. Πλοίου «Sea Way L." κ.α (αρ. 1)"
(1997)1(B) A.A.Δ 757) παρόλο που δεν αναφέρει ότι γνωρίζει αυτά προσωπικά ή τις πηγές πληροφόρησης της. Οι υπόλοιποι ισχυρισμοί όμως από την παράγρ. 4 και μετά είναι μετέωρη χωρίς αναφορά της πηγής γνώσης τους. Εις τη Vuitton ν. Δερμοσακ Λτδ κ.α.
(1992)1 Α.Α.Δ 1453, 1463 αναφέρονται τα ακόλουθα: "... Το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης πρέπει να έχει ως πηγή την προσωπική γνώμη των γεγονότων από τον ομνύοντα, σε ενδιάμεσες αιτήσεις η ένορκη δήλωση μπορεί να αναφέρεται και σε γεγονότα για τα οποία δεν έχει προσωπική γνώση ο μάρτυρας, νοουμένου ότι αποκαλύπτει την πηγή από την οποία αντλείται η πληροφόρηση του. Το θέμα ρυθμίζεται από τις διατάξεις της Δ.39 θ. 2, η οποία βασίζεται στους αγγλικούς θεσμούς που ίσχυαν μέχρι το
- Η Αγγλική νομολογία, ερμηνευτική των παλαιών Αγγλικών θεσμών, υποστηρίζει ότι, ένορκη δήλωση η οποία δε βασίζεται σε γεγονότα για τα οποία ο καταθέτων έχει προσωπική γνώση και δεν αποκαλύπτει την πηγή πληροφοριών, είναι αντικανονική [βλ. In re J.L. Young Manufacturing Company Limited [1900] 2 Ch. 753, C.A. και Lumley v. Osborne [1901] 1 K.B. 532]· ενώ ένορκη δήλωση η οποία βασίζεται σε πληροφορίες που παρέχονται από το δικηγόρο του διαδίκου, δε συνιστά μαρτυρία [In re Palmes [1901] W. Ν.
- Βλ. επίσης The Annual Practice 1960, σσ. 922 μέχρι 923]. Η Δ.39 θ. 2 αποτελεί εξαίρεση από τον κανόνα που διέπει την απόδειξη γεγονότων, σύμφωνα με το δίκαιο της απόδειξης, που αποκλείει την εξ ακοής μαρτυρία. Όπως κάθε εξαίρεση από τον κανόνα και η εξαίρεση που προβλέπεται από τη Δ.39 θ.2 συναρτάται με την τήρηση των προϋποθέσεων που τίθενται για την επίκληση της.....» Συνεπώς η ένορκη δήλωση της Δήμητρας Ττοφή ημερ. 4.12.11 από το σημείο εκείνο είναι πρόδηλα αντικανονική. Η πηγή προέλευσης των ουσιωδών γεγονότων της παραγρ. 4 της ένορκης δήλωσης που συνιστούν απαραίτητη προϋπόθεση σύμφωνα με το άρθρο 56
(2)(δ) όπως και η αξία των επίδικων κτημάτων (παράγρ. 5) διά καθορισμό της δικαιοδοσίας, δεν αποκαλύπτεται. Επίσης όπως έχει νομολογηθεί σε ενδιάμεση αίτηση όπως η παρούσα "καθορισμός του νομικού βάθρου, με αναφορά στο άρθρο ή άρθρα της νομοθεσίας και των θεσμών που τα στοιχειοθετούν αποτελεί, σύμφωνα με τις διατάξεις Δ.48 Δ.12 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας όρο απαράβατο για την εγκυρότητα του δικονομικού μέτρου.» (Βλ. Mαχλουζαρίδης ν. Ιωανίδη κ.α.
(1990)1 Α.Α.Δ 965, 970, Wunderlich κ.α. ν. Παναγιώτου
(1999)1 Α.Α.Δ 366, 375). Εις τα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης δεν αναφέρονται στην αίτηση οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση. Οποιαδήποτε μη συμμόρφωση με τους κανονισμούς θεωρείται ως παρατυπία η οποία μπορεί να θεραπευθεί με τον τρόπο που διαδικαστικά προβλέπεται από τη Δ.64. Η Καθ΄ ης η αίτηση ήγειρε το θέμα στην ένστασή της - πρώτος λόγος ένστασης - και παρόλα ταύτα η Αιτήτρια δεν έλαβε κανένα μέτρο διά άρση της παρατυπίας. Εις την Άριστος Αρέστη ν. Μαρία Ερμογένους (Κοκονά) Π.Ε. 41/08 ημερ. 25.11.2010 αναφέρονται στη σελ. 6-7: "Όσον αφορά τη Δ.64 και την εισήγηση του εφεσείοντα ότι την οποιαδήποτε παρατυπία θα έπρεπε, το πρωτόδικο δικαστήριο, να την είχε θεραπεύσει εφαρμόζοντας τη Δ.64 και πάλι διαφωνούμε με τον εφεσείοντα. Είναι ορθό ότι η Δ.64 έχει καταργήσει τη διάκριση μεταξύ άκυρων και αντικανονικών μέτρων καθιστώντας κάθε μορφή παρέκκλισης από τους Θεσμούς, αντικανονικότητα που μπορεί να θεραπευθεί. Όμως, σύμφωνα με τη Δ.64, η οποιαδήποτε παρατυπία θα πρέπει να θεραπεύεται, εννοείται με ευθύνη του υπεύθυνου για την παρατυπία (Δέστε: Εταιρεία Dasaki Entertainment Co. Ltd v. Ιερού Ναού Παναγίας Χρυσελεούσης Στροβόλου, Πολ. Εφ. 157/07, ημερ. 10.4.2009). Με τη Δ.64 δόθηκε στο δικαστήριο η διακριτική ευχέρεια να θεραπεύει παρατυπίες, οι οποίες πριν την τροποποίηση θα οδηγούσαν σε ακύρωση του σχετικού δικονομικού μέτρου (Δέστε: Wunderlich v. Παναγιώτου
(1999)1 Α.Α.Δ. 366 και Earlsfield Steel Limited v. Joint Stock Company, Πολ. Εφ. 115/07, ημερ. 11.11.2009). Στην υπόθεση Πετρίχου ν. Χ΄΄ Ιωσήφ
(1998)1 Α.Α.Δ. 81 τονίστηκε ότι η Δ.64 δεν αποτελεί πανάκεια για τη μη συμμόρφωση με τους κανονισμούς. Οι κανονισμοί πρέπει να τηρούνται. Η Δ.64 δημιουργεί ένα ένδικο μέσο το οποίο ο ενδιαφερόμενος διάδικος μπορεί να χρησιμοποιήσει για να θεραπεύσει παρατυπίες που είναι θεραπεύσιμες. Στην προκείμενη περίπτωση ο εφεσείων, ο οποίος ευθυνόταν για την παρατυπία, δεν έλαβε οποιοδήποτε μέτρο για να την θεραπεύσει και κατά συνέπεια, αυτή παρέμεινε αθεράπευτη. Το πρωτόδικο δικαστήριο, παρόλο που δεν αναφέρθηκε ρητά στη Δ.64, θεώρησε την παρατυπία ως μη θεραπευθείσα και γι΄ αυτό απέρριψε την αίτηση του εφεσείοντα. Δεν θεωρούμε ότι το πρωτόδικο δικαστήριο ενήργησε εσφαλμένα και ως εκ τούτου η έφεση δεν μπορεί να επιτύχει και γι΄ αυτό το λόγο.». Τα πιο πάνω εφαρμόζονται και εις την παρούσα αίτηση. Δι' όλους τους παραπάνω λόγους η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος της Αιτήτριας όπως θα υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή. (Υπ) Λ. Παρπαρίνος Π.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /γκ c:\my documents\parparinos 2010-11/interim decisions cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο