Κωνσταντίνου Κολοκοτρώνη ν. Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατί

Κωνσταντίνου Κολοκοτρώνη ν. Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αγωγή αρ. 7905/04, 25 Απριλίου, 2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A129 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Στυλιανίδη, Α.Ε.Δ. Αγωγή αρ. 7905/04 Μεταξύ: Κωνσταντίνου Κολοκοτρώνη από Λακατάμεια Ενάγοντα και Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας Εναγόμενου ------------------------ 25 Απριλίου, 2012 Για Ενάγοντα: κα Πανταζή Για Εναγόμενο: κ. Μαππουρίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο ενάγοντας, ηλικίας 21 ετών κατά τον χρόνο καταχώρισης της αγωγής, υπέστηκε τροχαίο ατύχημα στις 18/2/2003, η ώρα 08.25 περίπου, και γύρω στις 10.20 π.μ. εισήχθηκε στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας όπου, σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης, διαγνώσθηκε θλάση μαλακών μορίων δεξιού μηρού και κνήμης. Έγινε περιποίηση του τραύματος και εστάλη στο σπίτι του με διαβεβαιώσεις ότι δεν αντιμετώπιζε οτιδήποτε σοβαρό. Στις 18/2/2003 η ώρα 18.10 επισκέφθηκε ξανά το Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας παραπονούμενος για δυνατούς πόνους στο δεξιό πόδι. Μετά από εξετάσεις και πάλιν ο ενάγοντας στάληκε στο σπίτι του με διαβεβαιώσεις ότι δεν αντιμετώπιζε οτιδήποτε σοβαρό. Στις 25/2/2003, κατόπιν φρικτών και συνεχών πόνων, ο ενάγοντας επισκέφθηκε την κλινική καταγμάτων του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας όπου διαπιστώθηκε σύνδρομο πρόσθιου διαμερίσματος δεξιάς κνήμης. Εισήχθη αυθημερόν στο Ορθοπεδικό Τμήμα και του έγιναν τρεις εγχειρήσεις για διάνοιξη του πρόσθιου διαμερίσματος, το οποίο παρέμεινε ανοικτό και γινόταν αλλαγή του τραύματος. Στις 3/3/2003 εισήχθη στο Τμήμα Πλαστικής και Μικροχειρουργικής κλινικής του Μακάρειου Νοσοκομείου για περαιτέρω αντιμετώπιση. Στις 5/3/2003 αφού διαπιστώθηκε ότι παρουσίαζε το Σύνδρομο Πρόσθιου Διαμερίσματος Δεξιάς Κνήμης, ο ενάγοντας εισήλθε στο χειρουργείο όπου έγινε χειρουργικός καθαρισμός, αφαίρεση των νεκρωμένων μυών όλου του πρόσθιου διαμερίσματος και παρασκευή του οπίσθιου κνημιαίου μυός και τενοντομετάθεση αυτού και καθήλωση στο σκαφοειδές δεξιού άκρου ποδός. Ο ενάγοντας ισχυρίζεται ότι οι ιατροί που τον εξέτασαν και/ή τον περιέθαλψαν στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας ενήργησαν αμελώς και/ή κατά παράβαση των νόμιμων καθηκόντων τους και/ή καθυστέρησαν στην ορθή διάγνωση με αποτέλεσμα να υποστεί πόνο, ταλαιπωρία, απώλεια και ζημιές κι έτσι καταχώρισε την παρούσα αγωγή. Ο εναγόμενος καταχώρισε υπεράσπιση στην πιο πάνω αγωγή αρνούμενος τα γεγονότα πάνω στα οποία βάσισε την απαίτηση του ο ενάγων και ισχυρίζεται ότι η παρασχεθείσα θεραπευτική και/ή νοσηλευτική αγωγή και/ή φροντίδα στον ενάγοντα, η διενέργεια οποιασδήποτε χειρουργικής επέμβασης, οποιαδήποτε διάγνωση, η συνεχής παρακολούθηση μετά τη θεραπευτική αγωγή και/ή κατά ή και μετά οποιαδήποτε διενεργηθείσα χειρουργική επέμβαση, η ορθή διενέργεια όλων των απαιτούμενων ιατρικών και/ή παραϊατρικών εξετάσεων και η κατά τακτά χρονικά διαστήματα παρακολούθηση του στα Κυβερνητικά Ιατρικά Ιδρύματα και/ή Κέντρα και/ή στα εξωτερικά ιατρεία και γενικά η συμπεριφορά του εναγόμενου και/ή προσώπων για τις πράξεις των οποίων ευθύνεται, υπήρξαν και/ή διενεργήθηκαν στα πλαίσια των ιατρικών θεσμίων και/ή της ιατρικής δεοντολογίας και/ή συνιστούν ενέργειες και/ή συμπεριφορά στο επίπεδο του συνήθους και εύλογα καταρτισμένου ιατρού και/ή στα πλαίσια της ορθής και/ή ακολουθούμενης πρακτικής. Ο εναγόμενος και/ή το ιατρικό προσωπικό και/η νοσηλευτικό προσωπικό και/ή πρόσωπα για τις πράξεις των οποίων ευθύνεται, επέδειξαν την απαιτούμενη ιατρική και/ή παραϊατρική δεξιοτεχνία και/ή εφάρμοσαν σύστημα και/ή μέθοδο που είναι και /ή ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο αποδεκτή και/ή παραδεκτά στην ιατρική επιστήμη και/ή στο απαιτούμενο επίπεδο. Ο εναγόμενος ισχυρίζεται ότι οι ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες και/ή ανικανότητα και/ή οι ισχυριζόμενες ζημιές και/ή απώλειες του ενάγοντα δεν οφείλονται σε οποιαδήποτε πράξη και/ή παράλειψη και/ή αμέλεια του εναγόμενου και /ή προσώπου και/ή προσώπων για τις οποίες ευθύνεται και περαιτέρω ισχυρίζεται ότι οποιαδήποτε τέτοια αμέλεια και/ή πράξη και/ή παράλειψη ήθελε αποδειχτεί, δεν αποτέλεσε την αιτία και/ή δεν προκάλεσε και/ή δεν αποτέλεσε την αποφασιστική αιτία των ισχυριζόμενων σωματικών βλαβών και/ή ανικανότητας και/ή απωλειών και/ή ζημιών του ενάγοντα. Ο εναγόμενος ισχυρίζεται ότι οι σωματικές βλάβες και/ή ανικανότητες που ισχυρίζεται ο ενάγων στην Έκθεση Απαίτησης, οφείλονται στην αποκλειστική και/ή στη συντρέχουσα αμέλεια του ενάγοντα. Τραυματίστηκε σε δυστύχημα από δική του αμέλεια, πράξεις ή παραλείψεις που συνιστούν την αποφασιστική αιτία των τραυμάτων και/ή ζημιών και/ή απωλειών που ισχυρίζεται. Παρέλειψε και/ή αμέλησε να συμμορφωθεί ή ακολουθήσει τις οδηγίες που του δόθηκαν στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών. Στην απάντηση στην υπεράσπιση ο ενάγων επαναλαμβάνει ότι στις 18.2.2003 επισκέφθηκε το Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας δύο φορές, η ώρα 10.20 π.μ. και 18.10 μ.μ. και διευκρινίζει ότι επισκέφθηκε την κλινική καταγμάτων του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας στις 25/2/2003 όχι κατόπιν παραπομπής του από το Τμήμα Πρώτων Βοηθειών αλλά από δική του πρωτοβουλία μετά από φρικτούς και συνεχείς πόνους. Οι ιατροί που εξέτασαν και/ή περιέθαλψαν τον ενάγοντα παρέλειψαν να στείλουν αυτόν για περαιτέρω εξετάσεις και/ή να παραπέμψουν αυτόν σε ειδικό ιατρό και/ή ορθοπεδικό. Η υπόθεση προχώρησε σε ακρόαση και η κάθε πλευρά κάλεσε μάρτυρες για απόδειξη της υπόθεσης της. Μ.Ε.1 κατέθεσε ο ίδιος ο ενάγων. Κατέθεσε γραπτή δήλωση ως μέρος της κυρίως εξέτασης του. Το 2002, είπε, έκανε εγγραφή στο Cyprus College όπου παρακολουθούσε σειρά μαθημάτων στο πρόγραμμα Management Information Systems. Στις 8/2/2003 το πρωί ενώ οδηγούσε το αυτοκίνητο του πατέρα του για να πάει στο κολλέγιο ενεπλάκη σε δυστύχημα όπου τραυματίστηκε. Κτύπησε στο δεξί του πόδι το οποίο σφηνώθηκε από το γόνατο και κάτω μεταξύ της πόρτας του οδηγού και του ταμπλώ του αυτοκινήτου. Απεγκλώβισε το πόδι του, βγήκε έξω από το αυτοκίνητο και τον μετέφερε ο πατέρας του στις Πρώτες Βοήθειες του Παλαιού Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας γύρω στις 10.20, το πρωί, αφού προηγουμένως πήγαν και στην αστυνομία Λακατάμιας. Στις Πρώτες Βοήθειες τον εξέτασε ο γιατρός Σεντονάρης. Η κα Νικολαΐδου ουδέποτε τον εξέτασε. Είπε στον κ. Σεντονάρη πώς κτύπησε, του εξήγησε πώς έγινε το δυστύχημα και του είπε ότι το πόδι του σφήνωσε ανάμεσα στην πόρτα και στο ταμπλώ του αυτοκινήτου και ότι πονούσε πολύ το δεξί του πόδι. Ο γιατρός του είπε ότι ήταν κακώσεις μαλακών μορίων. Του είπε να το ξεκουράσει, αν συνεχίσει να πονεί να βάζει κρύες κομπρέσες και ότι θα του περάσει. Πήγε σπίτι, ξάπλωσε, ξεκουράστηκε και κοιμήθηκε. Το απόγευμα ξύπνησε με φρικτούς πόνους στο δεξί του πόδι. Τον πήρε ο πατέρας του ξανά στις Πρώτες Βοήθειες. Στον δρόμο αγόρασε από ένα φαρμακείο spray πάγου γιατί οι πόνοι ήταν ανυπόφοροι. Δεν έκανε όμως καμιά διαφορά. Όταν έφθασε στο Νοσοκομείο δεν μπορούσε να πατήσει το πόδι του και κάθησε σε τροχοκάθισμα για να μπει στις Πρώτες Βοήθειες. Τον εξέτασε και πάλιν ο γιατρός Σεντονάρης στον οποίο θύμισε πώς έγινε το δυστύχημα και ότι σφήνωσε το πόδι του στο αυτοκίνητο. Του είπε ότι δεν άντεχε τον πόνο και ούτε μπορούσε να πατήσει το πόδι του. Εξέτασε το πόδι του και ρώτησε τον γιατρό γιατί ήταν φουσκωμένο στο σημείο που ενώνεται το πόδι του με το πέλμα. Του είπε ότι δεν μπορούσε να κάμει καμιά κίνηση με το πέλμα. Θυμάται ότι κάτω από το γόνατο το χρώμα του ποδιού του ήταν πιο άσπρο από το υπόλοιπο πόδι. Η ακτινογραφία δεν έδειξε κάταγμα. Πρόσεξε ότι τα δάκτυλα του ποδιού του ότι έγερναν ελαφρώς προς τα κάτω και το είπε στον γιατρό. Ο γιατρός του είπε και πάλιν ότι είναι κακώσεις μαλακών μορίων, να ξεκουράσει το πόδι, να παίρνει παυσίπονα, να κάνει κρύες κομπρέσες και ότι σε μια βδομάδα θα περάσει. Κατέθεσε για τις δύο επισκέψεις του στο Νοσοκομείο ισάριθμα πιστοποιητικά ως Τεκμήρια. Ακολούθησε τις οδηγίες του γιατρού, ούτε καν στο κολλέγιο πηγαίνει. Στις 25.2.2003, το πρωί, πρόσεξε ότι το δεξί του πόδι κάτω από το γόνατο ήταν κιτρινωπό. Διευθέτησε ραντεβού η μητέρα του και ξαναπήγε στο Νοσοκομείο, τον εξέτασε ο γιατρός Καταπατάκης με δύο άλλους συναδέλφους του και είπε ότι θα πρέπει να μπει αμέσως χειρουργείο για να σωθεί το πόδι του. Υποβλήθηκε σε 3 εγχειρήσεις και ένα καθαρισμό πληγής. Στις 3/3/2003 βγήκε από το Νοσοκομείο και εισήχθη στο Μακάρειο Νοσοκομείο όπου υποβλήθηκε σε νέα χειρουργική επέμβαση. Παρέμεινε στον νάρθηκα για 4 εβδομάδες. Ακολούθησε, μετά την αφαίρεση του νάρθηκα, εντατική φυσιοθεραπεία η οποία κράτησε 6 μήνες. Λόγω των συνεχών εγχειρήσεων αλλά και κατά τη διάρκεια της μετεγχειρητικής πορείας ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα και υπέφερε από πόνους. Μέχρι το τέλος της ακαδημαϊκής χρονιάς δεν κατάφερε να παρακολουθήσει τα μαθήματα στο κολλέγιο ούτε να παρακαθήσει στις εξετάσεις και έχασε τη χρονιά. Ήταν αθλητής του Τζούντο αλλά σταμάτησε συνεπεία των γεγονότων. Έχει μεγάλη ουλή 40 εκατοστών στη δεξιά κνήμη μπροστά και 10 εκατοστών στη μέση επιφάνεια της κνήμης. Έχει μόνιμη αναπηρία. Το πέλμα δεν εκτελεί καμιά έσω ή έξω στροφή. Έχει απώλεια λειτουργίας του δεξιού κάτω άκρου. Για τη φυσιοθεραπεία πλήρωσε το συνολικό ποσό των ₤1.308,00 (€2.234,84). Αν γινόταν έγκαιρη διάγνωση, ειδικά τη δεύτερη επίσκεψη στις Πρώτες Βοήθειες, τότε δεν θα εξελισσόταν το σύνδρομο και θα γινόταν πλήρης αποθεραπεία του. Αντεξεταζόμενος είπε ότι στο Λύκειο δεν ασχολήθηκε με πολεμικές τέχνες. Εντατικά ασχολήθηκε μετά τον στρατό. Το πρωί στις 10.20 τον εξέτασε ο γιατρός Σεντονάρης, του τον σύστησε ο πατέρας του ο οποίος τον γνώριζε. Το απόγευμα ήρθε ο κ. Σεντονάρης να τον εξετάσει και του είπε να του επαναλάβει τον τρόπο που κτύπησε. Το πρωί δεν πονούσε το πόδι του τόσο όσο το απόγευμα. Το πρωί ο πόνος ήταν αρκετός, κούτσαινε αλλά όχι στον βαθμό του απογεύματος που πήγε 2η φορά. Ανέφερε στον κ. Σεντονάρη όλα τα συμπτώματα. Επέμενε ο πατέρας του για να του βγάλουν μια ακτινογραφία στο πόδι και έδωσε οδηγίες ο κ. Σεντονάρης. Πρόσεξε ότι τα δάκτυλα του ποδιού είχαν ελαφριά κλίση προς τα κάτω. Το ανέφερε στον γιατρό. Μετά τη 2η φορά που τον εξέτασε, ακολούθησε κατά γράμμα τις εντολές του γιατρού. Στις 25.2.03 είδε κάτι διαφορετικό, παρατήρησε ότι το πόδι του είχε απόχρωση του κίτρινου χρώματος από το γόνατο και κάτω. Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας έμεινε περιορισμένος σπίτι. Μ.Ε.2 κατέθεσε ο Κυριάκος Κολοκοτρώνης, πατέρας του ενάγοντα. Ανέφερε ότι στις 18.2.03 ο γιος του είχε ατύχημα. Ειδοποιήθηκε τηλεφωνικώς από τον γιο του. Πήγε εκεί. Είδε το αυτοκίνητο του γιου του να είναι σε πλαγιολίσθηση με την ταμπέλα πάνω στο αυτοκίνητο. Τον πήρε στο Γενικό Νοσοκομείο στις Α' Βοήθειες. Παρακάλεσε έναν από τους γιατρούς να εξετάσει τον γιο του. Ήρθε ο κ. Σεντονάρης τον οποίο γνώριζε. Του διηγήθηκε ο γιος του πώς έγινε το δυστύχημα και απεγκλώβισε το πόδι και ο γιατρός τον εξέτασε. Ακολούθως οι νοσοκόμοι του έβγαλαν μικρά γυαλιά που είχε στα χέρια. Τους είπε ο γιατρός ότι είναι κακώσεις μαλακών μορίων. Τους συστήνει να πάνε στο σπίτι, να παίρνει παυσίπονα και να ξαπλώσει να ξεκουραστεί. Τον εξέτασε μόνο ο κ. Σεντονάρης. Το απόγευμα αφού ειδοποιήθηκε πήγε σπίτι και ο Κωνσταντίνος σφάδαζε από τους πόνους. Τον πήρε στις Α' Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου. Καθοδόν πήρε σπρέι πάγου από φαρμακείο. Ζήτησε γιατρό και τους πλησίασε ο κ. Σεντονάρης. Είχε ασπρίσει λίγο και είχε μικρή πτώση στα δάκτυλα του ποδιού. Στη μεταφορά πρόσεξε τα δάκτυλα. Του είπε δεν έχει κάταγμα και συστήνει να πάμε σπίτι, να παίρνει παυσίπονα για τον πόνο. Σε μια βδομάδα τον μετέφερε ένας φίλος του στο Γενικό Νοσοκομείο επειδή είδε το πόδι του κίτρινο και ανησύχησε. Τον είδε ο κ. Καραπατάκης. Φώναξε και 2-3 ορθοπεδικούς και εξέτασαν τον Κωνσταντίνο. Ειδοποιήθηκε από τη γυναίκα του. Τους είπαν για τη σοβαρότητα του ποδιού του Κωνσταντίνου. Τους είπε ότι υπήρχε κίνδυνος να αποκοπεί το πόδι από το γόνατο. Ακολούθησαν ακόμα 3 χειρουργεία. Κάλεσαν τον κ. Γιάλλουρο από το Μακάρειο ο οποίος είναι πλαστικός και έβγαλε παραπεμπτικό να παραπεμφθεί στον κ. Αλκιβιάδους, ειδικό μικροχειρουργό. Το μετέφεραν με ασθενοφόρο, τον εξέτασε ο κ. Αλκιβιάδους. Κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι ήταν ο κ. Σεντονάρης το πρωί όχι η κα Ανθούσα Νικολαΐδου. Δεν παρακολουθούσε κάθε μέρα το πόδι. Το είδε ότι αλλοιώθηκε στο τέλος της εβδομάδας. Στις 25 του μήνα επισκέφθηκε την κλινική καταγμάτων. Στις 24-25 του είπε ότι αλλοιώθηκε το χρώμα. Δεν είχε δυνατούς πόνους στις 25, πόνους σε σχέση με τον πόνο την ημέρα του δυστυχήματος. Όταν τον εξέταζε ο Σεντονάρης ήταν παρών. Του είπε ότι το πόδι του είναι ασπρισμένο και πονούσε φοβερά. Μ.Ε.3 κατέθεσε η κα Ειρήνη Κολοκοτρώνη. Είναι μητέρα του ενάγοντα. Είδε τον Κωνσταντίνο στις 18.2.2003 η ώρα 2.30 - 2.

Ήταν ξαπλωμένος, πονούσε. Κοιμήθηκε για λίγο και ξύπνησε με φοβερούς πόνους. Τις επόμενες μέρες ήταν ξαπλωμένος όπως οι οδηγίες του γιατρού. Έμεινε σπίτι μια εβδομάδα. Παρατήρησε ότι το πόδι του γιου της ήταν κιτρινωπό. Ανησύχησε και έκλεισε ραντεβού στην κλινική καταγμάτων. Κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι δεν την ενημέρωσαν στις 18.2.03 το πρωί ότι έρχονται στις Α' Βοήθειες. Μ.Ε.4 κατέθεσε ο ιατρός Ανδρέας Τάνος, ορθοπεδικός χειρούργος. Το 2003 εργαζόταν στην ορθοπεδική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Τον ενάγοντα τον γνώριζε. Τον είδε για 1η φορά στο Νοσοκομείο 25.2.
Ετοίμασε ιατρικό πιστοποιητικό Τεκμήριο Α
Υιοθετεί το περιεχόμενο του. Η κατάσταση που περιγράφεται στο πιστοποιητικό είναι μόνιμη. Στην περιοχή της κνήμης είχε χροιά κιτρινωπή στις 25/2/
Μαζί με τον συνάδελφο του κ. Καραπατάκη κατάληξαν στο συμπέρασμα ότι ήταν σύνδρομο πρόσθιου διαμερίσματος κνήμης. Γι' αυτό κρίθηκε αναγκαίο να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Το πρόσθιο διαμέρισμα της κνήμης είναι ένας κλειστός χώρος με ανένδοτα τοιχώματα μέσα στην κνήμη, μέσα στο οποίο βρίσκονται οι μύες πρόσθιος κνημιαίος μακρός εκτείνουν τους δακτύλους, μακρός εκτείνουν το μέγα δάκτυλο και ο 3ος περονιαίος μυς. Το έσω τοίχωμα του διαμερίσματος τούτου αποτελείται από την κνήμη και το έξω από την περόνη, το οπίσθιο από τη μεσόστιο μεμβράνη και το πρόσθιο από την πρόσθια περιτονία που συνδέει την κνήμη με την περόνη. Αν για οποιοδήποτε λόγο αυξηθεί η πίεση μέσα στο διαμέρισμα π.χ. από αιμάτωμα δημιουργείται ισχαιμία, ατονία, ακόμα και νέκρωση των μυών του διαμερίσματος. Η αύξηση της πίεσης μέσα στο διαμέρισμα οδηγεί σε μείωση της τριχοειδικής ροής η οποία έχει σαν αποτέλεσμα μυϊκή ισχαιμία, νέο οίδημα, ακόμα μεγαλύτερη πίεση και ακόμα πιο έντονη ισχαιμία. Αυτός ο φαύλος κύκλος καταλήγει μετά από 12 ώρες ή λιγότερο στη νέκρωση των νεύρων και των μυών μέσα στο διαμέρισμα. Τα νεύρα είναι ικανά να αναγεννηθούν αλλά όχι οι μύες. Αυτό το σύνδρομο μπορεί να δημιουργηθεί με πίεση μέσα στο διαμέρισμα. Σαν κλειστός χώρος που είναι το αίμα δεν μπορεί να διοχετευθεί έξω από το διαμέρισμα. Με τα ευρήματα τα χειρουργικά μπορεί να πει ότι άρχισε να αναπτύσσεται συνάδοντας με την ημερομηνία του τραυματισμού του. Ένα σημείο που μπορεί να πρόδιδε ότι ήταν από μέρες αρχινημένο το σύνδρομο ήταν η κιτρινωπή χροιά της κνήμης, ήταν έντονο κίτρινο. Εκ των υστέρων έμαθε ότι ενεπλάκη σε δυστύχημα και ότι το δεξιό κάτω άκρο ήταν σφηνωμένο κάπου. Μηχανισμός κάκωσης που μπορεί να καταλήξει σε σύνδρομο πρόσθιου διαμερίσματος της κνήμης. Θα ανέμενε να του παραπεμφθεί, ως ορθοπεδικός, να τον εξετάσει, με βάση τα όσα συνέβηκαν κατά την ημέρα του ατυχήματος με τον εντονότατο πόνο το απόγευμα. Κατά την αντεξέταση ανάφερε ότι ο καθαρισμός έγινε 3/
Στις 25/2 έγινε διάνοιξη των τοιχωμάτων του διαμερίσματος με σκοπό τη διερεύνηση. Του είπε ότι είχε το ατύχημα μια βδομάδα προηγουμένως. Για τα συμπτώματα δεν του είπε. Το πρώτο σύμπτωμα είναι πόνος. Ο πόνος αυτός δεν ανακουφίζεται με παυσίπονα τις πρώτες ώρες. Δεν τον ενημέρωσε εάν κατά τη διάρκεια της εβδομάδας έπαιρνε παυσίπονα, κατά την ημέρα του ατυχήματος ναι. Το σύνδρομο του διαμερίσματος μπορεί να δημιουργηθεί εάν υποστούν καταπόνηση πέραν της συγκεκριμένης λειτουργίας τους. Ο συγκεκριμένος δεν θα μπορούσε να τους καταπονήσει γιατί αν βασιστούν στα ευρήματα τα χειρουργικά οι νεκρωτικοί ιστοί θα πρέπει να ήταν ανίκανοι για οποιαδήποτε καταπόνηση από ημερών. Η νέκρωση των ιστών δεν ήταν μερικών μόνο ημερών. Τέτοιου είδους νέκρωση ιστών-μυών κάνει μέρες για να αποτελειωθεί και κατά τη διάρκεια εκείνων των ημερών της νεκρωτικής διαδικασίας ο τραυματίας θα ήταν ανθρωπίνως αδύνατο να χρησιμοποιήσει το πόδι μάλιστα στον βαθμό της καταπόνησης πέραν της φυσιολογικής καθημερινής καταπόνησης. Το κίτρινο χρώμα μπορεί να εμφανιστεί και να μην εμφανιστεί. Η εκδήλωση του συνδρόμου μπορεί να είναι σε λίγες ώρες, η καταστροφική του συνέπεια σε μέρες. Αν εντοπιστεί το σύνδρομο νωρίς μπορεί να αναχαιτιστούν οι συνέπειες του. Πιο αξιόπιστο σημείο είναι ο πόνος. Όχι η παραισθησία. Θα ανέμενε να τον καλούσαν για περαιτέρω εξέταση. Ο πόνος είναι το καθοριστικό στοιχείο. Γι' αυτόν θα ήταν αρκετό. Μ.Ε.5 κατέθεσε ο Παντελής Σαββίδης. Το 1996 ξεκίνησε το δικό του κέντρο πολεμικών τεχνών. Τον Κωνσταντίνο Κολοκοτρώνη τον γνώρισε όταν ξεκίνησε τις προπονήσεις στο Κέντρο Πολεμικών Τεχνών. Το 2001 ο Κωνσταντίνος προπονείτο και προετοιμάζετο για να λάβει μέρος στις προπονήσεις της Εθνικής Ανδρών Κύπρου. Από τον Φεβρουάριο του 2003 δεν ξαναήρθε στις προπονήσεις λόγω μόνιμης αναπηρίας που υπέστη συνεπεία τραυματισμού του και δεν μπορεί πλέον να προπονείται. Έγινε παραδεκτό γεγονός ότι μετά το ατύχημα που υπέστη, ο ενάγων δεν μπορεί να προπονείται στο judo. M.E.6 κατέθεσε ο Κυριάκος Παντζιαράς, γενικός ιατρός, γενικής ιατρικής. Σπούδασε στην Αθήνα. Τέλειωσε την ειδικότητα του το
Εργάζεται στο Απολλώνειο Νοσοκομείο. Με τα δεδομένα του Κωνσταντίνου, όπως του τα είπαν, θα ξαναεξέταζε τον άρρωστο, φαίνεται ότι είχε πρόπτωση. Θα καλούσε τον ορθοπεδικό να δει τον άρρωστο. Κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι δεν εξέτασε τον συγκεκριμένο ασθενή. Η πρόπτωση του άκρου ποδός είναι χαρακτηριστικό βλάβης ή δυσλειτουργίας του περονιαίου νεύρου. Τεκμήρια Α1 και Α2 (διαβάζει το περιεχόμενο). Εδώ δεν περιγράφουν τίποτε. Ούτε ύπαρξη νευρολογικού προβλήματος ούτε στην 1η ούτε στη 2η φορά που τον εξέτασαν. Μ.Ε.7 κατέθεσε ο Αλκιβιάδης Αλκιβιάδους, ορθοπεδικός. Ασχολείται με τη μικροχειρουργική. Από 14.8.86 ασκεί το επάγγελμα στην Κύπρο. Σήμερα εργάζεται στην Πολυκλινική Υγεία στη Λεμεσό. Τον Μάρτη του 2003 εργαζόταν στο Μακάρειο. Τον ενάγοντα τον γνωρίζει. Τον είδε τον Μάρτιο του
Το Τεκμήριο Α4 το ετοίμασε αυτός και υιοθετεί το περιεχόμενο του. Λέγει στο Τεκμήριο Α4 ότι λόγω της καθυστέρησης στη μη διάγνωση είχε σαν αποτέλεσμα τη νέκρωση του πρόσθιου κνημιαίου ΜΜ του μακρού εκτείνοντα του μεγάλου δακτύλου, του μακρού εκτείνοντα των δακτύλων και τρίτου περονιαίου. Στις 3/3/2003 αμέσως εισήλθε στο χειρουργείο όπου έγινε χειρουργικός καθαρισμός, αφαίρεση των νεκρωμένων μυών όλου του πρόσθιου διαμερίσματος και παρασκευή του οπίσθιου κνημιαίου μυός και τενεντομετάθεση αυτού και καθήλωση στο σκαφοειδές (Δεξ.) άκρου ποδός, για έκταση του άκρου ποδός. Έγιναν συρραφές του τραύματος και ετέθη σε ΓΝ/ΠΚ. Το τεκμήριο Α10 αυτός το εξέδωσε. Ο αφόρητος πόνος είναι διότι άρχισε η νέκρωση. Θα ανέμενε να παραπεμφθεί σε ορθοπεδικό για να τον δει ενόψει του πόνου αυτού. Από θλάση θα δημιουργηθεί το σύνδρομο πρόσθιου διαμερίσματος. Ανοίγει το διαμέρισμα, παροχετεύεται το αιμάτωμα. Μετά ελαττώνεται ο πόνος διότι πέθαναν οι μυς, οι αφόρητοι πόνοι, αρχίζει η νέκρωση. Όταν υπάρχουν οι αφόρητοι πόνοι και γίνει διάνοιξη σώζεται το πόδι. Στις 3.12.2003 μετά από κλινικό έλεγχο, παρουσιάζει αδυναμία στην έκταση του δεξιού άκρου ποδός και αυτό θα παραμείνει μονίμως. Κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι δεν εξέτασε το προηγούμενο ιστορικό του γιατί δεν τον ενδιέφερε. Είχε νεκρωμένους ιστούς και ήξερε από πού προήλθε. Ήταν θέμα διάγνωσης. Το σύνδρομο αυτό σε λίγες ώρες εξελίσσεται όχι μακροχρόνια. Στην περίπτωση αυτή δημιουργήθηκε την ώρα που σπάρασσε από τους πόνους. Ήταν στο πρόσθιο διαμέρισμα. Εάν ήταν στο πίσω διαμέρισμα δεν θα είχε πόδι τώρα. Από τους πόνους μέχρι τη νέκρωση μεσολαβεί χρονικό διάστημα περίπου 4 ωρών. Είχε μια νέκρωση την οποία χειρούργησε. Η ωχρότητα αρχίζει από την ώρα που αρχίζει ο πόνος. Το πρόσθιο διαμέρισμα, ο πόνος αντιμετωπίζεται με πεθιτίνες. Όταν ήρθε σ' αυτόν αφαίρεσε τους νεκρούς μυς και τους αντικατέστησε με υγιείς. Μετά που ο ενάγων έκλεισε την υπόθεση του, κάλεσε τους δικούς του μάρτυρες ο εναγόμενος. Μ.Υ.1 κατέθεσε η Δρ. Ανθούσα Νικολαΐδου. Κατέθεσε γραπτή δήλωση ως μέρος και για σκοπούς της κυρίως εξέτασης της. Κατά τις 18/2/2003, είπε, υπηρετούσε ως ιατρός στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Κατά τις 10.20 προσήλθε στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών ο Κωνσταντίνος Κολοκοτρώνης, ετών 21, μετά από τροχαίο δυστύχημα. Κατά την εξέταση του ο ασθενής παρουσίαζε, εκδορές στο δεξιό μετακάρπιο και ελαφρύ πόνο στον μηρό και στην κνήμη. Δεν υπήρχε εξωτερική κάκωση ή μώλωπας. Έγινε περιποίηση τραύματος και του δόθηκαν οδηγίες. Διάγνωση: θλάση μαλακών μορίων δεξιού μηρού και κνήμης. Κατάθεσε το έντυπο εισαγωγής στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών, ως Τεκμήριο, ημερομηνίας 18/2/2003, το οποίο συμπλήρωσε και υπέγραψε. Ετοίμασε επίσης ιατρικό πιστοποιητικό, Τεκμήριο Α
Είπε ότι πονούσε ελαφριά στην κνήμη και στον μηρό. Ό,τι αναφέρει ο ασθενής αυτοί το γράφουν. Κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι εργάζεται από τον Γενάρη του 2002 στο Νοσοκομείο ως γενικός ιατρός. Απόκτησε την ειδικότητα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι και σήμερα στις Α' Βοήθειες. Πήγε δουλειά στις 6.45 ή 8.
Τον θυμάται, ήταν στο μεσαίο εξεταστήριο. Συνοδευόταν από έναν άνδρα. Δεν ρώτησε λεπτομέρειες. Δεν πήρε ιστορικό του τραυματισμού. Δεν τον ρώτησε αν κτύπησε με άλλο αυτοκίνητο. Ήταν πολύ καλά ο ασθενής, ήρθε περιπατητικώς. Τον είδε να περιπατά. Γι' αυτό δεν τον ρώτησε. Δεν θυμόταν αν τον ρώτησε αν σφηνώθηκε το πόδι του. Δεν θυμάται τον ίδιο τον ασθενή για να τον περιγράψει. Ήταν απλό περιστατικό. Το συζήτησε με τον Σεντονάρη γιατί της είπε ότι ήρθε 2η φορά στο Νοσοκομείο επειδή πονούσε. Παραπονούμενος για πόνο. Εάν ήταν το απόγευμα θα τον εξέταζε πιο ενδελεχώς. Εάν είχε σημεία που να ανησυχήσουν, φούσκωμα, έντονο πόνο, μελάνιασμα και σκληρότητα θα τα έγραφε. Εάν είχε φούσκωμα και έντονο πόνο εκεί που είναι το πέλμα όπου ενώνεται το πόδι δεν θα τον έστελλε σε ορθοπεδικό εκτός εάν είχε κάταγμα. Η θλάση μαλακών μορίων μπορεί να εξελιχθεί σε σύνδρομο προσθίου διαμερίσματος. Δεν θυμόταν να ανέφερε ότι σφήνωσε το πόδι του και το τράβηξε. Κατά την επανεξέταση ανέφερε ότι δεν θα άλλαζε η διάγνωση της εάν της έλεγε το ιστορικό. Μ.Υ.2 κατέθεσε ο Γ. Σεντονάρης, ιατρικός λειτουργός στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Κατέθεσε γραπτή δήλωση ως μέρος της κυρίως εξέτασης του στην οποία λέγει ότι στις 18/2/2003 υπηρετούσε στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών. Κατά η ώρα 18.10 προσήλθε στο Τμήμα ο Κωνσταντίνος Κολοκοτρώνης, 21 ετών, μετά από τροχαίο ατύχημα, αιτιώμενος άλγος εξαιτίας κακώσεως δεξιάς ποδοκνημικής και δεξιού γόνατος. Κατά την εξέταση συμπλήρωσε έντυπο εισαγωγής, ημερομηνίας 18/2/03 το οποίο υπέγραψε. Κατέθεσε αυτό ως Τεκμήριο. Στις 4/3/2004 ετοίμασε ιατρικό πιστοποιητικό, Τεκμήριο Α
Από την κλινική εξέταση δεν παρουσίαζε εξωτερική κάκωση στη δεξιά ποδοκνημική και στο γόνατο, ούτε οίδημα ή αιμάτωμα. Επίσης δεν παρουσίαζε κανένα απολύτως εύρημα του συνδρόμου διαμερίσματος δηλαδή πόνο στις παθητικές κινήσεις του άκρου, ωχρότητα, ψυχρότητα, παράλυση, παραισθήσεις και υπήρχαν σφίξεις στη ραχιαία αρτηρία του άκρου ποδός. Οι ακτινογραφίες δεν έδειξαν οστική κάκωση. Ο ακτινολογικός έλεγχος διενεργήθηκε κατόπιν απαίτησης του πατέρα του. Δόθηκαν οδηγίες για ξεκούραση και περιορισμό των φυσικών δραστηριοτήτων. Το σύνδρομο διαμερίσματος εμφανίστηκε στις 25/2/
Η εγκατάσταση του συνδρόμου 7 ημέρες μετά από τη διπλή εξέταση στις 18/2/2003 στις Πρώτες Βοήθειες σημαίνει ότι πιθανόν ο ασθενής να συνέχισε τις φυσικές δραστηριότητες του. Το σύνδρομο διαμερίσματος αναπτύσσεται σε μερικές ώρες και όχι σε μέρες. Την επομένη συζήτησε το θέμα με την Ανθούσα Νικολαΐδου. Το συζήτησαν επειδή ήταν φίλος ο πατέρας του και όταν έρχεται ο ασθενής 2η φορά το συζητούν μεταξύ τους, τα ευρήματα τους. Η ακτινογραφία έγινε επειδή ήρθε για 2η φορά για να αποκλεισθεί το κάταγμα. Είναι σπάνιο σύνδρομο. Έτυχαν άλλες μια-δυο φορές μόνο. Η αντιμετώπιση είναι χειρουργική. Θα καλούσαν ορθοπεδικό, εφημερεύοντα, για να το αντιμετωπίσει. Με τον κ. Κολοκοτρώνη δεν είχαν τέτοιες ενδείξεις. Εάν είχαν θα ήταν εγκληματικό να τον εστέλλαν σπίτι του. Είναι ισχυρός πόνος. Δεν θα σταματούσε με τα παυσίπονα. Δεν θυμάται να του είπε ότι σφήνωσε το πόδι του κάπου. Αποκλείεται να υπήρχε στις 18 και να ήρθε στις
Ο πόνος είναι αφόρητος. Έπρεπε να έρθει αμέσως. Την ημέρα που τον είδε δεν υπήρχαν τα συμπτώματα. Κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι παραπονέθηκε για πόνο στο πόδι. Του ανέφερε για πόνο στην ποδοκνημική. Ήταν πόνος, δεν μπορεί να θυμηθεί τον πόνο. Του ανέφερε ο ίδιος ότι ήρθε και το πρωί. Ήρθε διότι συνέχισε να πονεί. Ο πόνος τον οδήγησε πίσω στο τμήμα. Μπορούσε να περπατήσει. Αφού περπατούσε. Καθόταν στα καθίσματα που αναμένουν οι ασθενείς. Πήγε εκεί στα καθίσματα. Κοίταξε για εξωτερικά τραύματα, δεν είχε. Κοίταξε για οίδημα δεν υπήρχε. Κοίταξε για τη θερμοκρασία του ποδιού, δεν ήταν παγωμένο. Κοιτάζει εννοεί ψηλαφεί. Τον εξέτασε εκεί στα καθίσματα. Τον έστειλε για ακτινογραφία. Λόγω φόρτου εργασίας κάποια στοιχεία δεν τα γράφουν. Λόγω φόρτου εργασίας δεν έγραψε τη διάγνωση. Τεκμήριο Α2 κάκωση δεξιού γόνατος είναι διάγνωση. Η Ανθούσα συμφωνούσε μαζί του ότι δεν βρήκε κάτι το παθολογικό. Θεώρησε τόσο φυσιολογικό το πόδι που ούτε ακτινογραφία έβγαλε. Όταν έρθει ασθενής στις Πρώτες Βοήθειες παίρνουν ιστορικό. Ήταν ο πόνος που τον έκαμε 2η φορά να έρθει. Ήταν διάχυτος ο πόνος. Τον δυσκόλευε να περπατά αλλά έτσι είναι ο πόνος. Πάρα πολλές φορές έρχονται πίσω ασθενείς. Το κύριο στοιχείο που τους φέρνει πίσω είναι ο πόνος. Δεν θυμάται να του είπε ο πατέρας του ότι αγόρασε πάγο. Το σκέφτηκε όταν ξαναήρθε και έκαμε την εξέταση των έξη σημείων του διαμερίσματος. Αναπτύσσεται εντός 12 ωρών. Δεν υπήρχε ωχρότητα κατά την εξέταση. Αν υπήρχε ωχρότητα, το πόδι την επόμενη μέρα θα ήταν νεκρωμένο. Δεν θυμάται αν χρησιμοποίησε καροτσάκι. Εξέτασε τα δάκτυλα του ποδιού του. Δεν υπήρχε φούσκωμα στην ποδοκνημική. Επειδή δεν υπήρχε ούτε το πρωί γι' αυτό δεν έγινε ακτινογραφία. Σε κάθε οίδημα στην ποδοκνημική γίνεται ακτινογραφία. Ούτε αυτός είδε οίδημα. Ακτινογραφία έγινε για τους δυο λόγους που ανέφερε πιο πάνω. Ήταν για να δουν μήπως κρύβει κάταγμα επειδή ήρθε για 2η φορά και λόγω των φιλικών σχέσεων με τον πατέρα. Όταν είναι 2η επίσκεψη πρέπει να γίνει ακτινογραφία για να είναι σίγουροι, εάν δεν έγινε την 1η φορά. Δεν ήταν φουσκωμένο το πόδι. Δεν ήταν εκεί το πρωί. Παθητικές κινήσεις είναι όταν κάνει τις κινήσεις του ποδιού κάποιος άλλος. Ενεργητικές όταν τις κάνει ο ίδιος. Υπήρχε πόνος και στις ενεργητικές και στις παθητικές. Ο πόνος του συνδρόμου κάμνει τον ασθενή να πάει σε γιατρό. Όταν υπάρχει διαγνωσμένο κάταγμα, υποψία συνδρόμου, εξαρθρώσεις, ξένα σώματα σφηνωμένα στο σώμα, λοιμώξεις μαλακών μορίων, καλούν ορθοπεδικό. Δεν υπήρχε ένδειξη για να καλέσουν ορθοπεδικό. Δεν είχε σύνδρομο διαμερίσματος. Η νέκρωση του ποδιού δεν αντέχει μιαν εβδομάδα. Η διάγνωση έγινε στις 25/2, η έναρξη του συνδρόμου το πολύ να έγινε στις 24/
Ήταν καλά το πόδι του για να μην πάει σε γιατρό από τις 18/2 μέχρι 25/
Το πιο σημαντικό στο σύνδρομο είναι η απουσία αιμάτωσης στο πόδι. Το πόδι γίνεται άσπρο όπως το σεντόνι, μετά μαύρο και δεν υπάρχουν σφίξεις. Τούτο οδηγεί σε 12 ώρες στη νέκρωση του ποδιού. Τον εξέτασε μια φορά. Τα ωράρια είναι τέτοια που αποκλείεται να τον είδε 2 φορές. Δεν συμπίπτουν οι βάρδιες. Μ.Υ.3 κατέθεσε ο Κωνσταντίνος Αντωνιάδης, ιατρός. Είναι ο υπεύθυνος και συντάκτης των προγραμμάτων λειτουργίας των επειγόντων περιστατικών. Δημοσιοποιείται το πρόγραμμα της εβδομάδας μερικές μέρες προηγουμένως, αναρτημένο στον Πίνακα του Τμήματος για να ενημερώνεται το προσωπικό. Στο πρωτότυπο έχει σημειωμένες 2 αλλαγές στις 17/2/03 μέχρι 23/2/
Στις 17/2 η γιατρός Νικολαΐδου άλλαξε με τον γιατρό Σεντονάρη και την Τρίτη 18/2/03 έγινε αλλαγή των ωραρίων των γιατρών Σεντονάρη με τη γιατρό Νικολαΐδου η οποία εργαζόταν στο ωράριο 13.45 - 20.
Το έγγραφο που κατέχει είναι γνήσιο αντίγραφο του πρωτότυπου που έχει στο γραφείο του. Το υπογράφει αυτός ο ίδιος, Τεκμήριο
Ο Σεντονάρης και Νικολαΐδου εργάστηκαν ως το Τεκμήριο 1 (σημείωση με τόξο). Το Τεκμήριο Α1 είναι ιατρικό πιστοποιητικό που εκδίδεται από το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Από την εικόνα που περιγράφεται σ' αυτό το ιατρικό πιστοποιητικό έγινε αντιμετώπιση των τραυμάτων στο Τμήμα του, περιποίηση του τραύματος και δόθηκαν οδηγίες στον τραυματία και αυτός απελύθη από το Τμήμα. Δεν νομίζει ότι μπορούσε να γίνει κάτι περισσότερο. Στο Τεκμήριο Ε1 αναφέρει η γιατρός λεπτομερώς τα ευρήματα της. Με τα καταγραμμένα στο Τεκμήριο Ε1 πιστεύει ότι η αντιμετώπιση ήταν η ορθή. Στα Τεκμήρια Στ1 και Α2 διαφαίνεται ότι επανήλθε ο κ. Κολοκοτρώνης και φαίνεται ότι παραπονέθηκε για πόνο στο γόνατο και δεξιά ποδοκνημική. Προχώρησε σε ακτινογραφίες οι οποίες δεν απέδειξαν οστική κάκωση. Κι αυτός το ίδιο θα έκαμνε. Κατά την αντεξέταση είπε ότι δεν θυμάται πότε δηλώθηκε η αλλαγή. Αλλά οι αλλαγές γίνονται από προηγουμένως για να γνωρίζουν πού θα εργαστούν. Μπορεί η αλλαγή να γίνει και την ίδια ημέρα αν προκύψει κάποιο πρόβλημα. Δεν γίνεται μετά την έναρξη της βάρδιας η αλλαγή. Σύνδρομο πρόσθιου διαμερίσματος είναι κάκωση στα μαλακά μόρια λόγω προηγηθείσας κάκωσης στην περιοχή και στη συνέχεια νέκρωσης, εφόσον δεν αντιμετωπισθεί έγκαιρα, των μαλακών μορίων της περιοχής. Συνήθως παρουσιάζεται γύρω στις 12 ώρες από προηγηθείσα κάκωση και συνοδεύεται από εντονότατο πόνο ο οποίος δεν παρέρχεται με τη χρήση αναλγητικών. Αυτός ο πόνος θα κάμει τον ασθενή να πάει στον γιατρό. Η επίσκεψη για δεύτερη φορά εξαρτάται από την εντύπωση που θα δώσει στον γιατρό. Δεν θα αποφάσιζε μόνο με τα όσα αναφέρει ο ασθενής. Θα αποφάσιζε με βάση την κλινική του εξέταση. Εάν το σύνδρομο έχει παρουσιαστεί 48 ώρες μετά την κάκωση μπορεί να αποδώσει την εμφάνιση του στην κάκωση. Εάν είναι μακρύτερη των 48 ωρών θα τον βάλει στην υποψία ότι υπήρξε και 2η κάκωση ή ο συγκεκριμένος δεν ακολούθησε τις οδηγίες των γιατρών για ξεκούραση και είχε ακολουθήσει διάφορες εργασίες ή και γυμναστική. Οι πόνοι συνεχίζουν να υπάρχουν διότι υπάρχει νέκρωση των ιστών, ελάττωση της αιμάτωσης και προκαλούν αφόρητους πόνους. Αρχίζει η εγκατάσταση του συνδρόμου 12 ώρες μετά την κάκωση. Εάν το πόδι του, είπε, σφηνωθεί για μια ώρα θα ανησυχήσει. Εάν του ανέφεραν ότι υπήρχε παγίδευση θα το διερευνούσε. Στα Τεκμήρια δεν αναφέρεται παγίδευση του μέλους. Μ.Υ.4 κατέθεσε ο Δρ. Ν. Καραπατάκης ορθοπεδικός χειρούργος στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, διευθυντής του ορθοπεδικού τμήματος. Στις 25/2/03 υπηρετούσε ως ορθοπεδικός χειρούργος στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, στην κλινική καταγμάτων. Κατέθεσε γραπτή δήλωση ως μέρος της κυρίως εξέτασης του στην οποία λέγει ότι στις 25/2/2003 ο ενάγων προσήλθε στην κλινική καταγμάτων του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας κατόπιν παραπομπής του από το Τμήμα Πρώτων Βοηθειών με διάγνωση Συνδρόμου Διαμερίσματος κνήμης δεξιού πρόσθιου. Φαίνεται από τον ιατρικό φάκελο, Τεκμήριο Ζ
Οδηγήθηκε στο χειρουργείο όπου έγινε διάνοιξη του πρόσθιου διαμερίσματος και χειρουργικός καθαρισμός από αυτόν και τον Δρ. Λοΐζου. Στις 3/3/2003 εξήλθε του Γενικού Νοσοκομείου και έγινε εισαγωγή στο Μακάρειο στο Τμήμα Πλαστικής και Χειρουργικής Κλινικής. Στο πιστοποιητικό που εξέδωσε, Τεκμήριο Ζ2, ο μάρτυρας, αναφέρει ότι εγίνοντο συνεχείς αλλαγές του τραύματος. Την 28/2/2003 έγινε εκτίμηση από πλαστικό χειρούργο του Μακάρειου Νοσοκομείου. Στο Τεκμήριο 21 ανέφερε ότι υπήρχε πτώση των άκρου ποδός, ερυθρότητα και πρίξιμο του ποδιού. Η διάγνωση του είναι αυτή. Όταν μπήκαν στο χειρουργείο και έγινε διάνοιξη των διαμερισμάτων της δεξιάς κνήμης ευρέθη νεκρωμένος ο πρόσθιος κνημιαίος, τα υπόλοιπα διαμερίσματα είχαν καλώς, δεν παρουσίασαν σύνδρομο πρόσθιου διαμερίσματος. Το σύνδρομο αναπτύσσεται το πρώτο εικοσιτετράωρο, μετά τις 48 ώρες είναι εγκατεστημένο. Είναι από την κάκωση. Ήταν εγκατεστημένο που το βρήκε αυτός. Μετά την πάροδο 48 ωρών τα συμπτώματα είναι πτώση του άκρου ποδός και εξακολουθεί να έχει οίδημα στο πόδι. Το σύμπτωμα καθαυτό είναι η πτώση. Θα έπρεπε από τις 20/2 να είχε αυτά τα συμπτώματα, το πρώτο εικοσιτετράωρο. Δεν μπορούσε να παύσει ο πόνος και να επανέλθει μια εβδομάδα αργότερα. Πρέπει να έχει ξανά τραυματισθεί ο ασθενής. Το τοποθετεί 23 του μήνα. Μπορεί να τραυματιστεί και με αλόγιστο περπάτημα να κάμει σύνδρομο διαμερίσματος. Μπορεί και χωρίς να υπήρχε το προηγούμενο. Η αρχική κάκωση εάν δεν ακολουθείτο από ηρεμία και παραμονή στο κρεβάτι και ακολουθείτο άσκηση είναι δυνατό να μας δώσει σύνδρομο διαμερίσματος. Πρέπει να γίνει διάνοιξη του διαμερίσματος, δεν υπάρχει φαρμακευτική αγωγή, ο πόνος δεν καταπραΰνεται με παυσίπονα. Εάν παρουσιάζετο το σύνδρομο αμέσως μετά το δυστύχημα θα παρουσίαζε πτώση του άκρου ποδός σε 5-7 ώρες. Μετά τα 2 εικοσιτετράωρα σταματά. Οι ζημιές που έχουν υποστεί είναι δεδομένες, δεν επανέρχονται. Δεν μπορεί να επανέλθει μετά από μια βδομάδα. Για να φύγει το μούδιασμα πρέπει να ανοίξεις το διαμέρισμα για να αποσυμφορηθούν οι μυς, τα νεύρα και ο τένοντας που βρίσκονται μέσα στο διαμέρισμα. Κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι την παραπομπή την έκαμε ο γιατρός στις πρώτες βοήθειες. Διάγνωση έκαμαν αυτοί. Ο άρρωστος δεν έρχεται από μόνος του στην κλινική καταγμάτων, περνά από τις πρώτες βοήθειες και παραπέμπονται στην κλινική καταγμάτων. Ο ασθενής πέρασε από τις πρώτες βοήθειες. Με την ακτινογραφία δεν φαίνεται το σύνδρομο πρόσθιου διαμερίσματος. Είπε ότι έπαιζε μπάλα, ότι έκαμνε αθλητισμό. Τον ρώτησαν πώς κτύπησε. Τους είπε ότι ασχολείτο με αθλοπαιδιές και κτύπησε. Τους είπε ότι κτύπησε μιαν εβδομάδα πριν. Δεν του υπέβαλε ερώτηση εάν περιορίστηκε στο σπίτι. Τροχαίο ατύχημα δεν είναι διότι η πρώτη λέξη που γράφουν στο admission είναι τροχαίο ατύχημα. Εάν είναι τροχαίο πάντα το τονίζουν. Εάν είναι αθλοπαιδιές δεν θα το γράψουν. Τους το ανέφερε ότι ξαναήρθε πριν μια βδομάδα στο Νοσοκομείο. Στις 25 του μήνα που ήρθε δεν ανέφερε τροχαίο ατύχημα. Ο πόνος του πρόσθιου διαμερίσματος δεν καταπραΰνεται με παυσίπονα. Θεωρείται επείγουσα χειρουργική επέμβαση όταν γίνει η διάγνωση του συνδρόμου. Διαρκεί αυτός ο πόνος μέχρι 24 ώρες. Μπορεί να πάει και
Για να γίνει εγκατάσταση του συνδρόμου χρειάζεται 48 ώρες. Η νέκρωση είναι το 2ο στάδιο. Η πρώτη είναι η ατονία των μυών. Μετά τις 48 ώρες σταματά να πονάει ο ασθενής, αρχίζει να περνά το οίδημα και μένει η πτώση του άκρου ποδός. Πώς θα πατούσε το πόδι εφόσον υπήρχε πτώση ποδός. Δεν μπορούσε να περπατήσει. Δεν μπορεί ένας να σφαδάζει από τους πόνους και να έρθει μετά από μια βδομάδα. Το σύνδρομο διαμερίσματος είναι συνεχόμενος πόνος. Όταν υπάρχει πτώση ποδός υπάρχει ο πόνος και κάθε προσπάθεια να το κινήσει επιτείνει τον πόνο. Για να γράψει σύνδρομο διαμερίσματος σημαίνει είχε πόνο. Ο ασθενής έλεγε ότι πονεί. Έλεγε ότι πονεί όλη την εβδομάδα. Οι αφόρητοι πόνοι είναι πόνοι που μπορούν να οδηγήσουν τον ασθενή σε γιατρό για να το δει. Δεν γνωρίζει εάν πήγε σε άλλο ορθοπεδικό. Το πόδι του ασθενή βρισκόταν στο στάδιο της νέκρωσης των μυών του προσθίου διαμερίσματος. Βλέποντας τα έντυπα των πρώτων βοηθειών 25 του μήνα ο ασθενής του είπε ότι ήρθε 18/2 λόγω κάκωσης της κνήμης. Το αποτέλεσμα της νέκρωσης άκρου ποδός είναι η πτώση. Η πτώση είναι και από την αρχή επειδή ο ασθενής πονεί και δεν μπορεί να κάμει το πόδι προς τα πάνω. Στη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης ήταν νεκρωμένος ο μυς και αφαιρέθηκε, ο πρόσθιος κνημιαίος μυς της πρόσθιας κνήμης. Ο πρόσθιος μυς αφαιρέθηκε όλος. Όταν αφαιρεθεί ο πρόσθιος μυς έχει πτώση το πόδι και δεν μπορεί να κάμει την κίνηση πάνω. Στο στάδιο αυτό της διαδικασίας οι δύο πλευρές συμφώνησαν σαν ειδικές αποζημιώσεις τα εξής ποσά: (α) Έξοδα φυσιοθεραπείας ₤1308 (€2.235,00) (β) Πατερίτσες ₤ 55 (€ 90) (γ) Μεταφορικά € 400 ______________ Σύνολο € 2.725 Επίσης συμφωνήθηκε ότι το πιο πάνω ποσό θα φέρει νόμιμο τόκο από της καταχώρισης της αγωγής. Αξιολόγηση μαρτυρίας Μέσα στα πλαίσια της ζωντανής ατμόσφαιρας της δίκης είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω και ακούσω με προσοχή τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν ενόρκως ενώπιον μου, αξιολογώντας τη μαρτυρία τους με πλήρη πάντα επίγνωση ότι η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και αποσυναρτημένα επιπέδου απόδειξης με δείχτη το στάδιο από το οποίο ανέκυψε, τη πηγή των γνώσεων τους στο βαθμό που αυτές αφορούσαν τα επίδικα γεγονότα, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τις ευκαιρίες που είχαν για να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους και την ύπαρξη σε αυτές υπερβολών ή ουσιαστικών εγγενών αντιφάσεων. (Γιαννή κ.α. ν. Χριστοφόρου

(1995)1 σελ.340, Μόδεστος Πίτσιλλος ν. Δημητράκη Ευγενίου

(1989)1 (Ε) 691, Ντίνος Μιχαηλίδης Λτδ ν. Δρουσιώτου και άλλων

(1995)1 Α.Α.Δ.877 - Το Δίκαιο της Απόδειξης

(1994), Τάκη Ηλιάδη, σελ.24 και 215). Ο ενάγων βρίσκω ότι στα ουσιαστικά σημεία της υπόθεσης είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Στις 18.2.03 τραυματίστηκε μετά από τροχαίο δυστύχημα. Κτύπησε στο δεξί του πόδι το οποίο σφηνώθηκε από το γόνατο και κάτω μεταξύ της πόρτας του οδηγού και του ταμπλώ του αυτοκινήτου. Επισκέφθηκε στις 10.20 τις πρώτες βοήθειες όπου διαγνώσθηκε θλάση μαλακών μορίων δεξιού μηρού και κνήμης, έγινε περιποίηση του τραύματος και απελύθη. Του συνεστήθη, εάν συνεχίσει να πονεί, να βάζει κρύες κομπρέσες και θα του περάσει. Ο μάρτυρας επέμενε ότι το πρωί τον εξέτασε ο κ. Σεντονάρης, ισχυρισμό τον οποίο επανέλαβε και ο πατέρας του, ο οποίος γνώριζε τον κ. Σεντονάρη. Δεν έχω λόγο ο οποίος να με οδηγεί στο να μην πιστέψω τους δύο μάρτυρες ως προς το ποιος ιατρός εξέτασε τον ενάγοντα κατά την πρώτη επίσκεψη στις πρώτες βοήθειες το πρωί της 18.2.03. Θα είχα κάποιες αμφιβολίες εάν και τα δύο ονόματα που είχαν αναφερθεί ήταν άνδρες. Το ότι ο ένας ήταν άνδρας, ο κ. Σεντονάρης, και η άλλη γυναίκα, η κα Νικολαΐδου, είναι μια διαφορά την οποία δεν μπορεί ένας άνθρωπος να συγχύσει εύκολα. Δεδομένου μάλιστα ότι ο Μ.Ε.2 γνώριζε τον κ. Σεντονάρη από παρακολούθηση μαθημάτων Πρώτων Βοηθειών. Επαναλαμβάνω ότι αυτός ο ισχυρισμός δεν είναι η ουσία της υπόθεσης, εξετάζεται μόνο ως θέμα αξιοπιστίας, από πλευράς αξιοπιστίας των μαρτύρων. Το θέμα της αμέλειας δεν εντοπίζεται από τον ενάγοντα στην πρώτη επίσκεψη στις Πρώτες Βοήθειες αλλά στη δεύτερη επίσκεψη. Το απόγευμα, μετά από φρικτούς ανυπόφορους πόνους ξαναεπισκέφθηκε τις πρώτες βοήθειες αφού παρά το ότι έβαλε spray πάγου, στο μέρος, δεν είχε κάμει διαφορά. Τον εξέτασε ο κ. Σεντονάρης, στον οποίο είπε πως έγινε το ατύχημα και ότι δεν άντεχε τον πόνο και ούτε μπορούσε να πατήσει το πόδι του. Ερώτησε τον γιατρό γιατί ήταν φουσκωμένο στο σημείο που ενώνεται το πόδι του με το πέλμα. Του είπε ότι δεν μπορούσε να κάμει κίνηση με το πέλμα. Επίσης είπε στον γιατρό ότι τα δάχτυλα του ποδιού του έγερναν ελαφρώς προς τα κάτω. Ο γιατρός του είπε ότι είναι κακώσεις μαλακών μορίων, να ξεκουράσει το πόδι, να παίρνει παυσίπονα, να κάνει κρύες κομπρέσες και σε μια βδομάδα θα περάσει. Την πρώτη μέρα του δυστυχήματος ο πόνος ήταν ανυπόφορος, σφαγιαστικός. Μετά όμως, πονούσε μόνο όταν προσπαθούσε να πατήσει το πόδι του αλλά έπαιρνε παυσίπονα και ο πόνος μετριαζόταν. Στις 25.2.2003 το πρωί πρόσεξε ότι το δεξί του πόδι κάτω από τον γόνατο ήταν κιτρινωπό. Ξαναπήγε στο νοσοκομείο όπου τον εξέτασε ο γιατρός Καπαπατάκης ο οποίος του είπε ότι θα πρέπει να χειρουργηθεί αμέσως για να σωθεί το πόδι του. Υποβλήθηκε σε 3 εγχειρήσεις. Έχασε τη χρονιά στο κολλέγιο. Ήταν αθλητής του τζούντο και σταμάτησε. Έχει μόνιμη αναπηρία. Το πέλμα δεν εκτελεί καμιά έσω ή έξω στροφή. Μάρτυρες της αλήθειας βρίσκω και τους Μ.Ε.2 και 3, Κυριάκο Κολοκοτρώνη και Ειρήνη Κολοκοτρώνη. Ο Μ.Ε.2 είπε ότι το απόγευμα στις 18.2.03, αφού ειδοποιήθηκε, πήγε στο σπίτι και ο Κωνσταντίνος σφάδαζε από τους πόνους. Τον πήρε στις πρώτες βοήθειες του νοσοκομείου. Καθοδόν πήρε σπρέι πάγου από φαρμακείο. Όταν έφτασαν στο νοσοκομείο, πήρε τροχοκάθισμα, όπου και κάθισε ο ενάγων γιατί πονούσε πολύ. Κατά τη μεταφορά του με το τροχοκάθισμα πρόσεξε ότι τα δάχτυλα του ποδιού του ενάγοντα είχαν μια μικρή πτώση. Ο γιατρός τους είπε να πάνε σπίτι, να παίρνει παυσίπονα για τον πόνο, να ξαπλώνει και να κάνει κρυοθεραπεία. Οι πόνοι ελαττώθηκαν σταδιακά. Έμεινε περιορισμένος στο σπίτι. Ο ενάγων ανέφερε στον γιατρό που τον εξέτασε, τον Δρ. Σεντονάρη, ότι οι πόνοι ήταν ανυπόφοροι. Παρατήρησε ότι το μέρος στο τραύμα άσπρισε λίγο και τα δάχτυλα είχαν μικρή πτώση. Πρόσεξε τα δάχτυλα στη μεταφορά. Με αυτά τα δεδομένα, τα οποία βρίσκω ότι τα έθεσε υπόψη του γιατρού, κάνω δηλαδή πιστευτή τη μαρτυρία του, ο γιατρός Σεντονάρης έπρεπε να τα λάβει σοβαρά υπόψη κατά την εξέταση του ενάγοντα και τη διάγνωση του. Ο ενάγων όχι μόνο είχε πόνο στο συγκεκριμένο σημείο, είχε φρικτούς πόνους, σφάδαζε από τους πόνους. Η Μ.Ε.3 είπε ότι ο ενάγων το απόγευμα ξύπνησε με φοβερούς πόνους. Στις 25.2.12 παρατήρησε ότι το πόδι του ήταν κιτρινωπό. Ανησύχησε και έκλεισε ραντεβού στην κλινική καταγμάτων. Ο Μ.Ε.5 Παντελής Σαββίδης είπε ότι ο Κωνσταντίνος προπονείτο και προετοιμάζετο για να λάβει μέρος στις προπονήσεις της Εθνικής Ανδρών Κύπρου. Έγινε παραδεκτό γεγονός ότι μετά το ατύχημα που υπέστη ο ενάγων δεν μπορεί να προπονείται στο τζούντο. Μ.Ε.4, 6 και 7 κατάθεσαν οι Δρ. Ανδρέας Τάνος, ορθοπεδικός, Δρ. Κυριάκος Παντζιαράς, ιατρός γενικός, γενικής ιατρικής, Δρ. Αλικιβιάδους Αλκιβιάδους, ορθοπεδικός, ασχολείται με τη μικροχειρουργική. Πραγματογνώμονες: Νομολογιακά έχει τονισθεί ότι για εξειδικευμένα επίδικα θέματα απαιτείται μαρτυρία εμπειρογνωμόνων την οποία δέχεται το Δικαστήριο προκειμένου να καταλήξει κατόπιν αξιολόγησης της στα δικά του συμπεράσματα. Συχνά η μαρτυρία των εμπειρογνωμόνων παρουσιάζει αντιθέσεις με μικρές ή μεγάλες αποκλίσεις και ιδιαίτερα σε περιπτώσεις μαρτυρίας γιατρών. Η μαρτυρία των ιατρών όπως και κάθε άλλου μάρτυρα εμπειρογνώμονα θεωρείται ανεξάρτητη. Το καθήκον των εμπειρογνωμόνων είναι να εφοδιάσουν το Δικαστήριο με τα αναγκαία επιστημονικά και ειδικά κριτήρια και στοιχεία τα οποία αφού εκτιμηθούν θα αποβούν χρήσιμα και βοηθητικά για το Δικαστήριο στο να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα προς ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Κώστας Νεάρχου ν. Σάββας Στεφανίδης κ.ά.

(2003)1 Α.Α.Δ. 351). Ο Μ.Ε.4 είδε για πρώτη φορά τον ενάγοντα στο νοσοκομείο στις 25.2.

Ετοίμασε το τεκμήριο Α
Η κατάσταση που περιγράφεται στο πιστοποιητικό είναι μόνιμη. Στην περιοχή της κνήμης είχε χροιά κιτρινωπή, στις 25.2.03, κάτι το οποίο διαπίστωσαν και οι Μ.Ε.1, 2 και
Ήταν και ο λόγος που οδήγησε τον ενάγοντα στο νοσοκομείο την ημέρα αυτή. Μαζί με τον συνάδελφο του Καταπατάκη κατάληξαν στο συμπέρασμα ότι ήταν σύνδρομο πρόσθιου διαμερίσματος κνήμης. Κρίθηκε αναγκαίο να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Με τα ευρήματα τα χειρουργικά μπορεί να πει ότι άρχισε να αναπτύσσεται συνάδοντας με την ημερομηνία του τραυματισμού του. Ένα σημείο που μπορεί να πρόδιδε ότι ήταν από μέρες αρχινημένο το σύνδρομο ήταν η κιτρινωπή χροιά της κνήμης, ήταν έντονο κίτρινο. Το σφήνωμα του δεξιού άκρου ήταν μηχανισμός κάκωσης που μπορεί να καταλήξει σε σύνδρομο πρόσθιου διαμερίσματος της κνήμης. Θα ανέμενε να του παραπεμφθεί, ως ορθοπεδικός, να τον εξετάσει, με βάση τα όσα συνέβηκαν κατά την ημέρα του ατυχήματος με τον έντονο πόνο, το απόγευμα. Το πρώτο σύμπτωμα είναι πόνος. Ο πόνος αυτός δεν ανακουφίζεται με παυσίπονα τις πρώτες ώρες. Ο ενάγοντας δεν θα μπορούσε να καταπονήσει τους μυς γιατί αν βασιστεί κάποιος στα ευρήματα τα χειρουργικά οι νεκρωτικοί ιστοί θα πρέπει να ήταν ανίκανοι για οποιαδήποτε καταπόνηση από ημερών. Η νέκρωση των ιστών δεν ήταν μερικών μόνο ημερών. Τέτοιου είδους νέκρωση κάνει μέρες για να αποτελειωθεί και ο ενάγοντας κατά τις ημέρες εκείνες ήταν αδύνατο να χρησιμοποιήσει το πόδι του. Πιο αξιόπιστο σημείο είναι ο πόνος είπε ο μάρτυρας. Γι' αυτόν θα ήταν αρκετό. Η γνώμη του γιατρού σ' αυτό το σημείο είναι σύμφωνη με τα όσα ο ενάγων και ο πατέρας του κατέθεσαν, η ύπαρξη του έντονου πόνου ο οποίος δεν περνούσε με τα παυσίπονα και το σπρέι πάγου, η δεύτερη επίσκεψη την ίδια ημέρα στις Πρώτες Βοήθειες, ο περιορισμός του στο σπίτι. Όπως είπε ο γιατρός οι νευρωτικοί ιστοί θα πρέπει να ήταν ανίκανοι για οποιαδήποτε καταπόνηση από ημερών. Τέτοιου είδους νέκρωση κάνει μέρες για να αποτελειωθεί και ο ενάγων ήταν αδύνατο να χρησιμοποιήσει το πόδι του εκείνες τις ημέρες. Για τον Δρ. Σεντονάρη όπως φαίνεται δεν ήταν σοβαρό, δεν ήταν αρκετό. Ο Μ.Ε.6 Δρ. Πατζιαράς είπε ότι η πρόπτωση του άκρου ποδός είναι χαρακτηριστικό βλάβης ή δυσλειτουργίας του περονιαίου νεύρου. Βεβαίως ο μάρτυρας αυτός δεν εξέτασε τον ενάγοντα. Μπορεί όμως να καταθέσει επιστημονικά ως εμπειρογνώμονας για κάτι που παρατήρησε ο ενάγων στο τραυματισμένο πόδι του. Ο Μ.Ε.7 Δρ. Αλκιβιάδους είδε τον ενάγοντα τον Μάρτη του 2003 στο Μακάρειο. Υιοθέτησε το περιεχόμενο του Τεκμ.Α
Λέγει ότι λόγω της καθυστέρησης στη μη διάγνωση είχε σαν αποτέλεσμα τη νέκρωση του πρόσθιου κνημιαίου ΜΜ του μακρού εκτείνοντα του μεγάλου δακτύλου, του μακρού κοινού εκτείνοντα των δακτύλων και τρίτου περονιαίου. Στις 3.3.03 προέβη σε χειρουργικό καθαρισμό, αφαίρεση νεκρωμένων μυών και παρασκευή του οπίσθιου κνημιαίου μυός. Ο αφόρητος πόνος είναι διότι άρχισε η νέκρωση. Ενόψει του πόνου αυτού θα έπρεπε να παραπεμφθεί σε ορθοπεδικό. Μετά ελαττώνεται ο πόνος διότι πέθαναν οι μυς. Η γνώμη του γιατρού είναι σύμφωνη με τα γεγονότα όπως τα έθεσε ο ενάγων και ο Μ.Ε.2, πατέρας του. Ο πόνος ήταν αφόρητος τις πρώτες μέρες και μετά ελαττώθηκε. Στις 25.2.03 οδήγησε τον ενάγοντα στο νοσοκομείο η κιτρινωπότητα του μέρους και όχι ο πόνος. Όταν υπάρχουν οι αφόρητοι πόνοι και γίνει διάνοιξη, συνεχίζει ο μάρτυρας, σώζεται το πόδι. Ανοίγει το διαμέρισμα και παροχετεύεται το αιμάτωμα. Για τον εναγόμενο κατέθεσαν τέσσερεις ιατροί, οι Δρ. Ανθούσα Νικολαΐδου, Γ. Σεντονάρης, Κ. Αντωνιάδης και Ν. Καραπατάκης. Η Μ.Υ.1 Νικολαΐδου έκαμε διάγνωση, θλάση μαλακών μορίων δεξιού μηρού και κνήμης. Ήταν η γιατρός που εξέτασε τον ενάγοντα το πρωί, την πρώτη φορά που επισκέφθηκε το νοσοκομείο. Είπε ότι ο ενάγων πονούσε ελαφριά στην κνήμη και στον μηρό. Δεν πήρε ιστορικό του τραυματισμού του ούτε ρώτησε λεπτομέρειες, τον είδε να περπατά, γι' αυτό δεν τον ρώτησε. Εάν ήταν το απόγευμα θα τον εξέταζε πιο ενδελεχώς. Εάν είχε φούσκωμα και έντονο πόνο εκεί που είναι το πέλμα όπου ενώνεται το πόδι δεν θα τον έστελλε σε ορθοπεδικό εκτός εάν είχε κάταγμα. Δεν θυμόταν να ανέφερε ότι σφήνωσε το πόδι του και το τράβηξε. Δεν θα άλλαζε η διάγνωση της εάν της έλεγε το ιστορικό. Σε αντίθεση με τον Δρ. Τάνο, Μ.Ε.4, ο οποίος είπε ότι το σφήνωμα του δεξιού άκρου ήταν μηχανισμός κάκωσης που μπορεί να καταλήξει σε σύνδρομο πρόσθιου διαμερίσματος της κνήμης, η Μ.Υ.1, δεν θεώρησε αυτό λόγο ο οποίος θα άλλαζε τη διάγνωση της. Φαίνεται από τη μαρτυρία της ότι δεν είχε δώσει σημασία στον τραυματισμό του ενάγοντα. Η εξέταση που έκαμε ήταν πολύ πρόχειρη και δεν την ενδιέφερε το ιστορικό του τραυματισμού του ενάγοντα. Ο Μ.Υ.2 Γ. Σεντονάρης ήταν ο γιατρός που τον εξέτασε στη δεύτερη του επίσκεψη στις πρώτες βοήθειες το απόγευμα της ίδιας ημέρας. Είπε ότι ο ενάγων προσήλθε γύρω στις 18.10 στις 18.3.2003 αιτιώμενος άλγος εξαιτίας κακώσεως ποδοκνημικής και δεξιού γόνατος. Είπε, ακόμα, ότι δεν παρουσίαζε κανένα απολύτως εύρημα του συνδρόμου διαμερίσματος δηλαδή πόνο στις παθητικές κινήσεις του άκρου, ωχρότητα, ψυχρότητα, παράλυση. Ο έντονος πόνος το απόγευμα ήταν σύμπτωμα, σύμφωνα με τον Μ.Ε.4, του συνδρόμου προσθίου διαμερίσματος. Το σφήνωμα του δεξιού άκρου ποδός ήταν μηχανισμός κάκωσης που μπορεί να καταλήξει σε σύνδρομο πρόσθιου διαμερίσματος. Δύο γεγονότα τα οποία ο Μ.Υ.2 έπρεπε να λάβει πολύ σοβαρά υπόψη, κυρίως τον έντονο πόνο, που τον οδήγησε στον γιατρό δύο φορές σε μια ημέρα, και να τον παραπέμψει σε ορθοπεδικό. Κάτι το οποίο θα έπραττε και ο Μ.Ε.4, όπως είπε στη μαρτυρία του. Ο Μ.Υ.2 είπε ότι ο πόνος είναι ισχυρός. Δεν είχε ενδείξεις για ύπαρξη του συνδρόμου. Για να τον επισκεφθεί ο ενάγων δεύτερη φορά στην ίδια μέρα και να μην μπορεί να περπατά, όπως ο ίδιος ο ενάγων είπε, σημαίνει ότι ο πόνος ήταν πολύ έντονος. Εξάλλου στην αντεξέταση παραδέχθηκε ότι ήταν ο πόνος που οδήγησε τον ενάγοντα για 2η φορά στις Πρώτες Βοήθειες, ήταν διάχυτος ο πόνος είπε, το κύριο στοιχείο που τους φέρνει πίσω είναι ο πόνος. Κατά τ' άλλα όμως ο πόνος αυτός δεν τον προβλημάτισε καθόλου. Είπε ότι είδε τον ενάγοντα εκεί στα καθίσματα που αναμένουν οι ασθενείς. Μπορούσε ο ενάγων να περπατήσει, τον είδε να περπατά. Εάν όμως περπατούσε ο ενάγων, εάν μπορούσε να περπατήσει γιατί τον είδε εκεί στα καθίσματα; Γιατί τον εξέτασε εκεί; Μήπως δεν μπορούσε να μετακινηθεί; Μήπως ο γιατρός ήταν πολύ βιαστικός και πρόχειρος χωρίς να δώσει την ενδεδειγμένη σημασία στον ασθενή με αποτέλεσμα να καταλήξει σε λανθασμένη διάγνωση; Είπε ακόμα στην αντεξέταση του ότι τον δυσκόλευε να περπατά αλλά έτσι είναι ο πόνος. Άρα ο πόνος ήταν αφόρητος, ισχυρός. Ο πόνος του συνδρόμου κάμνει τον ασθενή να πάει στο γιατρό, μάλιστα στην κυρίως εξέταση του είπε ότι πάει στον γιατρό αμέσως, όπως έπραξε βεβαίως και ο ενάγων. Πράγματι είναι ενόψει του ισχυρού πόνου που πήγε 2η φορά στις Πρώτες Βοήθειες ο ενάγων. Ο Μ.Υ.5 Δρ. Αντωνιάδης κατέθεσε αναφορικά με το ποιος από τους δύο, Μ.Υ.1 και Μ.Υ.2, ήταν στην πρωινή βάρδια και ποιος στην απογευματινή. Σημασία για την υπόθεση δεν έχει εάν ήταν η Μ.Υ.1 στην πρωινή βάρδια ή ο Μ.Υ.
Σημασία στην παρούσα υπόθεση έχει ποιος ήταν στη δεύτερη βάρδια και εάν με τα δεδομένα που είχε, έκαμε ορθή διάγνωση ή όχι, δεδομένου ότι ο ασθενής, ενάγων, επισκεπτόταν μέσα σε 8 ώρες 2 φορές τις Πρώτες Βοήθειες, τη 2η φορά με φρικτούς πόνους στο σημείο (ή περιοχή) του τραύματος του. Λέγει, ακόμα, στη μαρτυρία του ότι ο ενάγων επανήλθε στις Πρώτες Βοήθειες και παραπονέθηκε για πόνο στο γόνατο και δεξιά ποδοκνημική. Οι ακτινογραφίες δεν απέδειξαν οστική κάκωση, και αυτός το ίδιο θα έκαμνε. Ο ενάγων παραπονέθηκε για πόνο. Μα έτσι απλά είναι τα πράγματα; Ο ενάγων επανήλθε στις Πρώτες Βοήθειες με φρικτούς πόνους. Δεν ήταν απλός πόνος, διότι πόνο είχε και το πρωί όταν πήγε για πρώτη φορά στις Πρώτες Βοήθειες. Μετά από οκτώ ώρες ο πόνος ήταν φρικτός. Δυσκολευόταν να περπατήσει και όπως ο ενάγων είπε, το μέρος που πονούσε ήταν άσπρο και παρατήρησε πτώση των δακτύλων. Είπε στην αντεξέταση ότι συνήθως παρουσιάζεται γύρω στις 12 ώρες από προηγηθείσα κάκωση, το σύνδρομο προσθίου διαμερίσματος, και συνοδεύεται από εντονότατο πόνο ο οποίος δεν παρέρχεται με τη χρήση αναλγητικών. Είναι ακριβώς η περίπτωση του ενάγοντα. Όχι μόνο δεν παρήλθε ο πόνος, αλλά αντιθέτως έγινε πολύ πιο δυνατός. Συνέχισε ο μάρτυρας και λέγει ότι αυτός ο πόνος θα κάμει τον ασθενή να πάει στον γιατρό. Ακριβώς αυτό έκαμε ο ενάγων. Εάν το πόδι του σφηνωθεί για μια ώρα θα ανησυχήσει, είπε. Εάν του ανέφεραν ότι υπήρχε παγίδευση θα το διερευνούσε. Ο Μ.Υ.3 θα ανησυχήσει. Ο Μ.Υ.2 όμως ούτε ανησύχησε ούτε διερεύνησε την πιθανότητα ύπαρξης του συνδρόμου ούτε μπήκε στον κόπο να παραπέμψει τον ασθενή σε ορθοπεδικό. Ο Μ.Υ.4 Δρ. Καραπατάκης, ορθοπεδικός χειρούργος, ο οποίος στις 25.2.03 υπηρετούσε στην κλινική καταγμάτων στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, είπε ότι ο ενάγων παραπέμφθη κοντά τους με διάγνωση συνδρόμου διαμερίσματος κνήμης δεξιού πρόσθιου. Οδηγήθηκε στο χειρουργείο και έγινε διάνοιξη του πρόσθιου διαμερίσματος και χειρουργικός καθαρισμός από αυτόν και τον Δρ. Λοΐζου. Ευρέθη νεκρωμένος ο πρόσθιος κνημιαίος. Το σύνδρομο αναπτύσσεται το πρώτο εικοσιτετράωρο. Μετά τις 48 ώρες είναι εγκατεστημένο. Ήταν εγκατεστημένο που το βρήκε αυτός. Θα έπρεπε από τις 20/2 να είχε αυτά τα συμπτώματα, το πρώτο εικοσιτετράωρο. Δεν μπορούσε να παύσει ο πόνος και να επανέλθει μια βδομάδα αργότερα. Στην εβδομάδα πήγε στο νοσοκομείο ένεκα της κιτρινάδας που παρατήρησε στο τραυματισμένο πόδι του. Είπε ο Μ.Υ.4 ότι πρέπει ο ασθενής να ξανατραυματίσθηκε. Με αλόγιστο περπάτημα μπορεί να κάμει σύνδρομο διαμερίσματος. Ο Μ.Ε.4 είπε ότι ένα σημείο που μπορεί να πρόδιδε ότι ήταν από μέρες αρχινημένο το σύνδρομο ήταν η κιτρινωπή χροιά της κνήμης, ήταν έντονο κίτρινο. Άρα ήταν αδύνατο να ξανατραυματίσθηκε ο Ενάγων ή να δημιουργήθηκε το σύνδρομο μετά από αλόγιστο περπάτημα. Ο ενάγων δεν μπορούσε να περπατήσει να πάει στις Πρώτες Βοήθειες. Πώς μπορούσε να κάμει αλόγιστο περπάτημα; Η αρχική κάκωση, είπε, εάν δεν ακολουθείτο από ηρεμία και παραμονή στο κρεβάτι και ακολουθείτο άσκηση είναι δυνατό να μας δώσει σύνδρομο διαμερίσματος. Δεν υπάρχει όμως μαρτυρία που να αποδεικνύει ότι ο ενάγων δεν παρέμεινε στο κρεβάτι, και ασκείτο. Ο ενάγων, ο Μ.Ε.2 και η Μ.Ε.3 είπαν ότι παρέμεινε στο σπίτι, ήταν ξαπλωμένος και έχασε το κολλέγιο. Στις επτά μέρες ενώ ήταν ξαπλωμένος διαπιστώθηκε το κιτρίνισμα. Ο Μ.Υ.4 υπολόγισε ότι ξανατραυματίσθηκε ο ενάγων και γι' αυτό επανήλθε ο πόνος. Για τον δεύτερο τραυματισμό είναι συλλογισμός στον οποίο κατέληξε βασιζόμενος στο ότι επανήλθε ο πόνος. Φαίνεται ότι στις επτά μέρες όμως δεν πήγε ο ενάγων στο νοσοκομείο ένεκα του ότι επανήλθε ο πόνος αλλά διότι παρουσιάστηκε το κιτρίνισμα γεγονός το οποίο τον ανησύχησε. Στην αντεξέταση του ο Μ.Υ.4 είπε ότι ο ενάγων τους είπε ότι κτύπησε ενώ ασχολείτο με αθλοπαιδιές, ότι κτύπησε πριν μια βδομάδα, δεν κτύπησε σε τροχαίο ατύχημα ο ενάγων διότι δεν είναι γραμμένο στο admission. Είπε επίσης ότι εάν είναι τροχαίο πάντα το τονίζουν ενώ εάν είναι αθλοπαιδιές δεν θα το γράψουν. Στις 25 του μήνα που ήρθε δεν ανέφερε τροχαίο ατύχημα. Στο Τεκμ.Ζ1 έχει καταγραφεί στις 25/2/03 ότι ο τραυματισμός προήλθε από τροχαίο δυστύχημα (RTA). Η ίδια αιτία τραυματισμού καταγράφηκε και στις 18/2/03, το πρωί, κατά την πρώτη επίσκεψη, καθώς επίσης και το απόγευμα της ίδιας ημέρας κατά τη δεύτερη επίσκεψη του ενάγοντας στις Πρώτες Βοήθειες μετά από έντονο πόνο. Συνεπώς κανένας από τους μάρτυρες υπεράσπισης μπορεί να λέγει ότι δεν πληροφορήθηκε την αιτία τραυματισμού ή ότι ο ενάγων του είπε ότι τραυματίστηκε από οποιαδήποτε άλλη αιτία και όχι από τροχαίο δυστύχημα. Το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να ακούσει και παρατηρήσει τη μαρτυρία των γιατρών όταν κατέθεταν και έκαμναν αναφορά στις θέσεις και τις εκτιμήσεις τους ως προς τα τραύματα και τα κατάλοιπα που άφησαν τα τραύματα του ενάγοντα, τη μονιμοποίηση των, το πότε προκλήθηκαν, το πότε εγκαταστάθηκε το σύνδρομο πρόσθιου διαμερίσματος και αφού αξιολόγησε τη μαρτυρία του καθενός συγκρίνοντας τη μια με την άλλη σε συνδυασμό με τα κατατεθέντα τεκμήρια, κατέληξε να προτιμήσει τη μαρτυρία των γιατρών Ανδρέα Τάνου και Αλκιβιάδη Αλκιβιάδους, την οποία βρίσκει αξιόπιστη. Νομική Πτυχή Το θέμα της ιατρικής ευθύνης εξηγήθηκε με λεπτομέρεια στην απόφαση Χρίστος Αγγελή ν. Βορκά

(2007)1 Α.Α.Δ. σελ.761: «Στην Κύπρο η ιατρική ευθύνη μπορεί να πάρει τη μορφή της,

(1)Ποινικής ευθύνης (criminal liability),

(2)Ευθύνης που πηγάζει από συμβατική υποχρέωση (contractual liability),

(3)Αστικής ευθύνης (tortuous liability) η οποία μπορεί να συνιστά (

i)Επίθεση (Battery) ή (
ii)Αμέλεια (Negligence). Στην παρούσα περίπτωση η απαίτηση του εφεσείοντος βασίζεται στο αστικό αδίκημα της αμέλειας, όπως αυτό καθορίζεται στο άρθρο 51

(1)του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, το οποίο προνοεί ότι, "Αμέλεια συνίσταται - (α) εις την τέλεσιν πράξεως ή υπό τας περιστάσεις δεν θα ετέλει λογικός συνετός άνθρωπος ή εις την παράλειψιν τελέσεως πράξεως ήν υπό τας περιστάσεις ο λογικός συνετός άνθρωπος θα ετέλει, ή (β) εις την παράλειψιν καταβολής τοιαύτης δεξιότητος ή επιμελείας περί την άσκησιν του επαγγέλματος, επιτηδεύματος ή ασχολίας ως λογικός συνετός άνθρωπος, έχων τα προς άσκησιν του τοιούτου επαγγέλματος, επιτηδεύματος ή ασχολίας προσόντα, θα κατέβαλλεν υπό τας περιστάσεις, και εις την ένεκεν ταύτης πρόκλησιν ζημίας." Ο ασθενής ο οποίος επιζητά αποζημιώσεις λόγω ιατρικής αμέλειας, θα πρέπει να αποδείξει (

i)Την ύπαρξη υποχρέωσης επιμέλειας προς τον ασθενή. Προς τούτο ο ασθενής θα πρέπει να αποδείξει την ύπαρξη της σχέσης γιατρού - ασθενή. Ο γιατρός έχει τη νομική υποχρέωση να περιθάλψει ένα ασθενή στο νοσοκομείο ή στην κλινική όπου εργάζεται, αλλά δεν έχει καμιά νομική υποχρέωση να ενεργήσει ως σωτήρας για ένα ξένο που χάνει τις αισθήσεις του σε μια δεξίωση ή τραυματίζεται σε ένα τροχαίο ατύχημα. Εδώ σημειώνεται η νομική υποχρέωση σε αντίθεση με την ηθική. (
ii)Αμελή πράξη ή παράλειψη εκ μέρους του γιατρού. Ο ασθενής θα πρέπει να αποδείξει ότι ο γιατρός έχει παραβιάσει το καθήκον του να είναι επιμελής, παρουσιάζοντας μαρτυρία ότι οι ενέργειες του γιατρού ήταν κατώτερες από ό,τι θεωρούνται ως ικανοποιητικές από τα δικαστήρια. (iii) Την πρόκληση ζημιάς. Ο ασθενής θα πρέπει να αποδείξει ότι λόγω των ενεργειών του γιατρού η υγεία του έχει χειροτερεύσει ή ότι έχει υποστεί κάποια άλλη συγκεκριμένη ζημιά. Σήμερα ένας γιατρός δεν αναμένεται ότι θα είναι πάντα επιτυχής στο ιατρικό έργο που αναλαμβάνει. Το καθήκον του, όπως όλων των άλλων επαγγελματιών, είναι η άσκηση λογικής φροντίδας και προσοχής. Όπως έχει λεχθεί το 1838 από το Δικαστή Tindal στην υπόθεση Lanphier v. Phipos (1835-42) All E.R. Ree 421, που αφορούσε ιατρική αμέλεια, "Every person who enters into a learned profession undertakes to bring to the exercise of it a reasonable degree of care and skill. He does not undertake, if he is an attorney, that at all events you shall gain your case, nor does a surgeon undertake that he will perform a cure, nor does he undertake to use the highest possible degree of skill. There may be persons who have higher education and greater advantages than he has, but he undertakes to bring a fair, reasonable and competent degree of skill." Σε ελεύθερη μετάφραση: "Κάθε πρόσωπο που καθίσταται μέλος ενός πολυμαθούς επαγγέλματος αναλαμβάνει ότι θα το εξασκεί με ένα λογικό βαθμό προσοχής και επιδεξιότητας. Δεν αναλαμβάνει, αν είναι δικηγόρος, ότι θα κερδίσει οπωσδήποτε την υπόθεσή σου, ούτε αν είναι γιατρός ότι θα επιτύχει μια θεραπεία, ούτε αναλαμβάνει ότι θα εφαρμόσει τον πιο ψηλό βαθμό επιδεξιότητας. Μπορεί να υπάρχουν πρόσωπα που έχουν καλύτερη εκπαίδευση και μεγαλύτερα πλεονεκτήματα από αυτόν, αλλά όμως αναλαμβάνει να επιδείξει ένα καλό, εύλογο και ικανό επίπεδο επιδεξιότητας." Η προσέγγιση αυτή υιοθετήθηκε το 1862 στην υπόθεση Rich v. Pierpont

(1862)3 F&F 35, το 1923 στην υπόθεση R. v. Bateman

(1925)All E.R. Rep. 45 και το 1951 στην υπόθεση Cassidy v. Ministry of Health

(1951)1 All E.R. 574. Στην πιο πάνω υπόθεση ο ενάγων επισκέφθηκε ένα κρατικό νοσοκομείο στην Αγγλία υποφέροντας από δυσκαμψία στο μικρό δάκτυλο και το δείκτη του αριστερού χεριού. Ως αποτέλεσμα της θεραπείας στην οποία υποβλήθηκε, το αριστερό του χέρι κατέστη άχρηστο. Το Εφετείο αποφάνθηκε ότι υπήρχε εκ πρώτης όψεως αμέλεια εκ μέρους των ιατρικών λειτουργών και αφού δεν είχε προσφερθεί ικανοποιητική μαρτυρία για την ανατροπή της, οι εναγόμενοι ήταν ένοχοι αμέλειας. Όπως σημειώθηκε στη σχετική απόφαση από το Λόρδο Denning, σχετικά με την ευθύνη των νοσοκομειακών αρχών, "The hospital authorities accepted the plaintiff as a patient for treatment, and it was their duty to treat him with reasonable care. They selected, employed, and paid all the surgeons and nurses who looked after him. He had no say in their selection at all. If those surgeons and nurses did not treat him with proper care and skill, then the hospital authorities must answer for it, for it means that they themselves did not perform their duty to him.. They have nowhere explained how it could happen without negligence. They have busied themselves in saying that this or that member of their staff was not negligent. But they have called not a single person to say that the injuries were consistent with due care on the part of all the members of their staff. They called some of the people who actually treated the man, each of whom protested that he was careful in his part; but they did not call any expert at all, to say that this might happen despite all care. They have not therefore displaced the prima facie case against them and are liable to damages to the plaintiff." Σε ελεύθερη μετάφραση: "Οι νοσοκομειακές αρχές δέχθηκαν τον άρρωστο για νοσηλεία και είχαν καθήκον να εξασκήσουν κάθε λογική φροντίδα. Επέλεξαν, εργοδότησαν και πλήρωσαν όλους τους χειρούργους και τις νοσοκόμες που τον νοσήλευσαν. Ο άρρωστος δεν είχε οποιαδήποτε συμμετοχή στην επιλογή τους. Αν αυτοί οι χειρούργοι και νοσοκόμες δεν τον νοσήλευσαν με τη σωστή επιμέλεια και προσοχή, τότε οι νοσοκομειακές αρχές ευθύνονται γι' αυτό, αφού σημαίνει ότι δεν εκτέλεσαν τα καθήκοντά τους έναντι του ασθενή ....... Δεν έχουν εξηγήσει με οποιονδήποτε τρόπο πως μπορούσε να συμβεί χωρίς αμέλεια. Έχουν απασχολήσει τους εαυτούς τους λέγοντας ότι εκείνο ή το άλλο μέλος του προσωπικού δεν ήταν αμελές. Αλλά δεν κάλεσαν οποιοδήποτε πρόσωπο για να καταθέσει ότι τα τραύματα ήταν συνεπή με την εξάσκηση της αναγκαίας επιμέλειας από όλα τα μέλη του προσωπικού τους. Κάλεσαν μόνο μερικά από τα μέλη του προσωπικού που είχαν συμμετάσχει στη νοσηλεία, κάθε ένας από τους οποίους διαμαρτυρήθηκε ότι ο ίδιος ήταν προσεκτικός. Αλλά δεν κάλεσαν οποιονδήποτε πραγματογνώμονα για να καταθέσει ότι αυτό μπορούσε να συμβεί ανεξάρτητα από την επιμέλεια που έχει επιδειχθεί. Έτσι δεν έχουν αποσείσει το βάρος της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον τους και είναι ένοχοι να καταβάλουν αποζημιώσεις στον ενάγοντα." Η απόφαση Cassidy άνοιγε την πόρτα για την καταχώριση αγωγών στα δικαστήρια, πολλές από τις οποίες θα μπορούσαν να ήταν αβάσιμες. Οι ανησυχητικές προεκτάσεις της απόφασης Cassidy εξετάστηκαν λίγο αργότερα στις υποθέσεις Roe v. Minister of Health και Woolley v. Minister of Health

(1954)2 All ER 131. Στις πιο πάνω υποθέσεις το 1947 οι δύο ενάγοντες υποβλήθηκαν σε χειρουργικές επεμβάσεις για ελαφρά τραύματα στα αγγλικά νοσοκομεία Chesterfield και North Derbyshire. Ο αναισθησιολόγος δεν ήταν μόνιμο μέλος του προσωπικού των νοσοκομείων, αλλά επισκεπτόταν και παρείχε τις υπηρεσίες του οποτεδήποτε χρειαζόταν. Τα φιαλίδια που περιείχαν το αναισθητικό είχαν τοποθετηθεί σε φαινόλη (phenol) που εισχώρησε μέσα στα φιαλίδια από αόρατα ρήγματα (χαραμάδες) που δεν μπορούσαν να φανούν με γυμνό μάτι. Η φαινόλη μόλυνε το αναισθητικό που χορηγήθηκε στους ενάγοντες για τους σκοπούς της χειρουργικής επέμβασης, με αποτέλεσμα και οι δύο να υποστούν σπαστική παραπληγία και να παραμείνουν παράλυτοι από τη μέση και κάτω. Ο κίνδυνος της μόλυνσης του αναισθητικού από τη φαινόλη δεν μπορούσε να προβλεφθεί και ήλθε σε γνώση του ιατρικού κόσμου το 1951 με την έκδοση ενός σχετικού βιβλίου, τέσσερα χρόνια μετά τη χειρουργική επέμβαση. Το Δικαστήριο απάλλαξε τον αναισθησιολόγο από αμέλεια και αποφάνθηκε ότι η αποτυχία της πρόβλεψης για το τι μπορούσε να συμβεί στα φιαλίδια δεν ισοδυναμούσε με αμέλεια. Όπως είπε ο Δικαστής Denning, "We must not look at the 1947 accident with 1954 spectacles". Ο Δικαστής Denning βρήκε την ευκαιρία να επεξηγήσει την έκταση της ιατρικής ευθύνης, όπως αυτή είχε καθοριστεί στην υπόθεση Cassidy λέγοντας τα ακόλουθα: "One final word. These two men have suffered such terrible consequences that there is a natural feeling that they should be compensated. But we should be doing a disservice to the community at large if we were to impose liability on hospitals and doctors for everything that happens to go wrong. Doctors would be led to think more of their own safety than of the good of their patients. Initiative would be stifled and confidence shaken. A proper sense of proportion requires us to have regard to the conditions in which hospitals and doctors have to work. We must insist on due care for the patient at every point, but we must not condemn as negligence that which is only a misadventure." Σε ελεύθερη μετάφραση: "Μια τελευταία λέξη. Αυτοί οι δύο άνθρωποι έχουν υποστεί τόσο τρομερά επακόλουθα που υπάρχει ένα φυσικό αίσθημα ότι θα πρέπει να αποζημιωθούν. Όμως θα προσφέραμε μια κακή υπηρεσία στην κοινωνία αν θα επιρρίπταμε ευθύνη σε νοσοκομεία και γιατρούς για οτιδήποτε δεν πάει καλά. Οι γιατροί θα οδηγούνται να σκέφτονται περισσότερο τη δική τους ασφάλεια παρά την υγεία των ασθενών τους. Η πρωτοβουλία θα καταπνίγεται και η πίστη θα κλονίζεται. Μια ορθή αίσθηση των αναλογιών απαιτεί από εμάς να λαμβάνουμε υπόψη τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τα νοσοκομεία και οι γιατροί εργάζονται. Πρέπει να επιμένουμε στην εξάσκηση της αναγκαίας φροντίδας για τον ασθενή σε κάθε στάδιο, αλλά δεν πρέπει να καταδικάζουμε ως αμέλεια εκείνο το οποίο είναι μόνο μια κακοτυχία ή αναποδιά (that which is only a misadventure)." Το γεγονός ότι μια χειρουργική επέμβαση επιφέρει κάποια επιπλοκή δεν εξυπακούει ότι έχει επιδειχθεί αμέλεια εκ μέρους του γιατρού ή του νοσοκομειακού προσωπικού. Όπως είχε θέσει το θέμα ο Δικαστής Denning στις οδηγίες του προς τους ενόρκους στην υπόθεση Hatcher v. Black and Others (βλ. Lord Denning, The Discipline of Law, p. 242), "But in a hospital, when a person who is ill goes in for treatment, there is always some risk, no matter what care is used. Every surgical operation involves risks. It would be wrong, and, indeed, bad law, to say that simply because a misadventure or mishap occurred, the hospital and the doctors are thereby liable. It would be disastrous to the community if it were so. It would mean that a doctor examining a patient, or a surgeon operating at a table, instead of getting on with his work, would be for ever looking over his shoulder to see if someone was coming up with a dagger - for an action for negligence against a doctor is for him like unto a dagger. His professional reputation is as dear to him as his body, perhaps more so, and an action for negligence can wound his reputation as severely as a dagger can his body. You must not, therefore, find him negligent simply because something happens to go wrong; if, for instance, one of the risks inherent in an operation actually takes place or some complication ensues which lessens or takes away the benefits that were hoped for, or if in a matter of opinion he makes an error of judgment. You should only find him guilty of negligence when he falls short of the standard of a reasonably skilful medical man, in short, when he is deserving of censure - for negligence in a medical man is deserving of censure." Σε ελεύθερη μετάφραση: "Όμως στην περίπτωση ενός νοσοκομείου όταν ένας ασθενής πηγαίνει για νοσηλεία, υπάρχει πάντα ένας μικρός κίνδυνος, ανεξάρτητα από το είδος της επιμέλειας που εξασκείται, κάθε μια χειρουργική επέμβαση ενέχει κινδύνους. Θα ήταν λάθος και πραγματική κακοδικία να λεχθεί ότι επειδή συνέβηκε μια αναποδιά ή κακοτυχία, οι νοσοκομειακές αρχές και οι γιατροί είναι ένοχοι αμέλειας. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για την κοινωνία. Θα εσήμαινε ότι ένας γιατρός που εξετάζει ένα ασθενή ή ένας χειρούργος που χειρουργεί πάνω σε ένα χειρουργικό τραπέζι αντί να αφιερώνει την προσοχή του στο καθήκον του, θα κοιτάζει πίσω από τον ώμο του για να δει αν πλησιάζει κάποιος με ένα στιλέτο, γιατί μια αγωγή εναντίον ενός γιατρού μοιάζει με επίθεση με στιλέτο. Η επαγγελματική του φήμη είναι τόσο πολύτιμη όσο και το σώμα του, ίσως και περισσότερο, και μια αγωγή για αμέλεια μπορεί να τραυματίσει τη φήμη του τόσο σοβαρά, όσο και ένα στιλέτο το σώμα του. Γι' αυτό ο γιατρός δεν πρέπει να βρίσκεται ένοχος αμέλειας απλά γιατί κάτι δεν πάει καλά, όπως π.χ. όταν ένας κίνδυνος που ελλοχεύει σε μια χειρουργική επέμβαση υλοποιείται ή επακολουθεί κάποια επιπλοκή που εξουδετερώνει τα ωφελήματα που αναμένονταν, ή σε ένα θέμα γνώμης προβαίνει σε μια λανθασμένη επιλογή. Πρέπει να τον βρείτε ένοχο αμέλειας μόνο όταν οι ενέργειές του υπολείπονται του επιπέδου ενός λογικά επιδέξιου ιατρικού λειτουργού, με λίγα λόγια όταν του αξίζει να τιμωρηθεί, αφού η ιατρική αμέλεια πρέπει να τιμωρείται." Δύο σημαντικές αποφάσεις που εκδόθηκαν τελευταία έχουν οριοθετήσει καθοριστικά τις προεκτάσεις της ιατρικής αμέλειας. Οι αποφάσεις αυτές είναι γνωστές σαν οι αποφάσεις Bolam and Bolitho. Στην υπόθεση Bolam v. Friern Hospital Committee

(1957)2 All E.R. 118, ο ενάγων υπέφερε από κατάθλιψη και κατόπιν εξέτασης του συστήθηκε ότι θα έπρεπε να υποβληθεί σε θεραπεία με ηλεκτροσόκ (anti-electric shock treatment). Η θεραπεία αυτή προϋπέθετε την τοποθέτηση ηλεκτροδίων στην κεφαλή για τη διοχέτευση ηλεκτρικού ρεύματος 150 volts ανά κύκλους το δευτερόλεπτο από μια μηχανή στον εγκέφαλο. Ένα από τα επακόλουθα της θεραπείας αυτής ήταν η πρόκληση σπασμών που έπαιρνε τη μορφή παροξυσμού με μια μικρή πιθανότητα πρόκλησης καταγμάτων. Για την αποφυγή καταγμάτων από τη σωματική αντίδραση στην παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, δόθηκε μαρτυρία ότι ένας αριθμός γιατρών ήταν υπέρ της χορήγησης ηρεμιστικών χαπιών πριν από την επέμβαση, άλλοι γιατροί υπέρ του δεσίματος των ασθενών στο κρεβάτι με σεντόνια και άλλοι υπέρ της κράτησης του ασθενή με τα χέρια από τους ώμους από νοσοκόμους. Στην περίπτωση του Bolam, σύμφωνα με την τακτική που υιοθετούσε το νοσοκομείο, δεν του επεξηγήθηκε η πιθανότητα πρόκλησης καταγμάτων, δεν του δόθηκαν ηρεμιστικά χάπια και δεν τον κράτησαν νοσοκόμοι με τα χέρια. Απλά ο ασθενής ξάπλωσε στο κρεβάτι, του τοποθετήθηκε ένα φίμωτρο στο στόμα και στις δύο πλευρές του κρεβατιού στεκόντουσαν νοσοκόμοι για να μην τον αφήσουν να πέσει στο έδαφος. Κατά τη διάρκεια της εφαρμογής της μεθόδου του ηλεκτροσόκ ο ενάγων υπέστη κάταγμα της κοτύλης (acetabulam) που είναι σπάνιο κάταγμα και διάφορα άλλα κατάγματα με πολύ οδυνηρές συνέπειες. Το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι, (i) Ένας γιατρός δεν είναι ένοχος αμέλειας αν ενεργεί σύμφωνα με μια τακτική που είναι αποδεκτή ως ορθή από ένα υπεύθυνο σώμα εξειδικευμένων ιατρικών λειτουργών ανεξάρτητα αν ένα άλλο εξειδικευμένο σώμα διατηρεί διαφορετική άποψη. (ii) Ένας γιατρός που πιστεύει ότι οι πιθανότητες κινδύνου σε μια συγκεκριμένη θεραπεία είναι μηδαμινές, δεν έχει υποχρέωση να τις αποκαλύψει στον ασθενή και (iii) Για να επιτύχει ένας ασθενής σε απαίτηση γιατί να μην του έχει δοθεί προειδοποίηση για τα πιθανά επακόλουθα που μπορεί να προκύψουν θα πρέπει να αποδείξει ότι έστω και αν του δινόταν η προειδοποίηση, δεν θα έδινε τη συγκατάθεση του για τη συγκεκριμένη θεραπεία. Η ανακούφιση που πρόσφερε η απόφαση Bolam στον ιατρικό κόσμο δεν διάρκεσε πολύ, αφού η αρχή που διατυπώθηκε διαφοροποιήθηκε λίγο αργότερα με την απόφαση Bolithο and Others v. City and Hackney Health Authority

(1993)4 Med. L. R. 381, σύμφωνα με το σκεπτικό της οποίας το ερώτημα αν ένας γιατρός έχει ενεργήσει αμελώς ή όχι κρίνεται από το Δικαστήριο και όχι με βάση την πρακτική που υιοθετείται από ένα εξειδικευμένο ιατρικό σώμα. Στην υπόθεση Bolitho το Δεκέμβριο του 1983 ο ενάγων, ηλικίας 2 χρόνων, χειρουργήθηκε για το κλείσιμο του βατού βοτάλιου πόρου (persistent ductus arteriosus). Το Γενάρη του 1984 εισάχθηκε ξανά στο νοσοκομείο όπου διαπιστώθηκε ότι έπασχε από οξεία λαρυγγίτιδα. Γύρω στις 12.40 μ.μ. της 17/1/1984 η νοσοκόμος παρατήρησε ότι το χρώμα του ανήλικου ήταν άσπρο και δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Τηλεφώνησε αμέσως στην επί καθήκοντι γιατρό Dr. Horn η οποία την πληροφόρησε ότι θα ερχόταν όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Η κατάσταση του ανήλικου καλυτέρευσε αλλά γύρω στις 2.00 μ.μ., όταν η κατάσταση του χειροτέρευσε, η νοσοκόμος τηλεφώνησε ξανά στην Dr. Horn η οποία δεν είχε πάει ακόμα στο νοσοκομείο. Η τελευταία δοκίμασε να επικοινωνήσει με την ανώτερη λειτουργό του νοσοκομείου για να της ζητήσει να την αντικαταστήσει, αλλά η λειτουργός ουδέποτε πήρε το μήνυμα (bleep) αφού οι συσσωρευτές της δεν είχαν αποθέματα ενέργειας (flat batteries). Γύρω στις 2.35 μ.μ. ο ανήλικος κατέρρευσε αφού δεν μπορούσε να αναπνεύσει και υπέστη καρδιακή ανακοπή με αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρή εγκεφαλική βλάβη. Η παράλειψη της Dr. Horn να πάει στο νοσοκομείο συνιστούσε αμέλεια. Οι νοσοκομειακές αρχές παραδέχθηκαν ότι αν ο ασθενής ετοποθετείτο σε διασωλήνωση (intubation) πριν από το καρδιακό επεισόδιο στις 2.35, δεν θα επερχόταν η κατάρρευση και το σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο που επακολούθησε. Το ερώτημα ήταν τι είδους θεραπεία θα προσφερόταν από την Dr. Horn αν μετέβαινε στο νοσοκομείο. Υποβλήθηκε εκ μέρους του ανήλικου ότι θα έπρεπε να διασωληνωθεί αμέσως. Όμως ο πραγματογνώμονας της νοσοκομειακής αρχής που κλήθηκε να καταθέσει τη δική του επιστημονική άποψη, υποστήριξε ότι ο ίδιος θα είχε τον ανήλικο υπό παρατήρηση αλλά δεν θα τον τοποθετούσε σε διασωλήνωση. Την ίδια άποψη διατύπωσε και η Dr. Horn που κατέθεσε ότι αν μετέβαινε έγκαιρα στο νοσοκομείο, έχοντας υπόψη το ιστορικό και την κατάσταση του ανήλικου, δεν θα τον τοποθετούσε σε διασωλήνωση. Για να επιτύχει στην αγωγή του ο ενάγων θα έπρεπε να αποδείξει ότι η διασωλήνωση ήταν επιτακτική, όμως η μαρτυρία που παρουσιάστηκε από τη νοσοκομειακή αρχή ήταν αντίθετη. Έτσι η αγωγή απορρίφθηκε αφού δεν αποδείχθηκε ότι εφόσον ο ανήλικος δεν θα ετοποθετείτο σε διασωλήνωση, το τραύμα που επακολούθησε δεν μπορούσε να αποφευχθεί. Ο κανόνας ο οποίος προκύπτει από την απόφαση Bοlitho που αποτελεί σήμερα την νομική θέση που εφαρμόζεται είναι ότι ένας γιατρός δεν μπορεί να αποφύγει την ευθύνη για ιατρική αμέλεια αν αποδείξει ότι ακολούθησε μια καθιερωμένη πρακτική που είχε υιοθετηθεί από ένα υπεύθυνο σώμα εξειδικευμένων ιατρικών λειτουργών. Σήμερα το ερώτημα αν ένας γιατρός είναι ένοχος αμέλειας πρέπει να απαντάται από το Δικαστήριο μέσα στα πλαίσια του συνόλου της μαρτυρίας που παρουσιάζεται. Όπως έχει τονιστεί χαρακτηριστικά στην υπόθεση Bolitho, "Ιt is not enough for the defendant to call a number of doctors to say that what he had done or not was in accord with accepted clinical practice. It is necessary for the judge to consider that evidence and decide whether that clinical practice puts the patient unnecessarily at risk." Σε ελεύθερη μετάφραση: "Δεν είναι αρκετό για τον εναγόμενο να καλέσει ένα αριθμό γιατρών για να πουν ότι αυτό που έκαμε ή αυτό που δεν έκαμε συνάδει με αποδεκτή ιατρική πρακτική. Είναι αναγκαίο για το Δικαστήριο να αξιολογήσει αυτή τη μαρτυρία και να αποφασίσει αν αυτή η ιατρική πρακτική θέτει τον ασθενή σε περιττό κίνδυνο." Γεγονότα παρούσας υπόθεσης μέσα από την αξιολόγηση της μαρτυρίας Το βασικό παράπονο του Ενάγοντα, όπως αυτό διαγράφεται από το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης του και τη μαρτυρία που έχει δοθεί, είναι ότι ο Εναγόμενος αρχικά προέβηκε σε λανθασμένη διάγνωση του τραύματος του Ενάγοντα και ακολούθως υιοθέτησε τη λανθασμένη θεραπεία. Στις 18.2.03 κατά τη δεύτερη επίσκεψη στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών, όταν αυτός είχε έντονους πόνους οι γιατροί του τμήματος απέτυχαν να εκτιμήσουν ορθά την κατάσταση του και να διαγνώσουν ότι βρισκόταν σε εξέλιξη το σύνδρομο πρόσθιου διαμερίσματος ή να τον παραπέμψουν να εξεταστεί από ορθοπεδικό και τον έστειλαν ξανά στο σπίτι του χωρίς τουλάχιστον να του εισηγηθούν επανεξέταση την επόμενη ημέρα ή στο μέλλον. Παρέμεινε μέχρι τις 25.2.2003 στο σπίτι του. Κινείτο με πατερίτσες μέσα στο σπίτι για να μπορεί να αυτοεξυπηρετείται. Μόνο το σύμπτωμα του έντονου πόνου και η επίσκεψη του στις Πρώτες Βοήθειες για δεύτερη φορά μέσα σε οκτώ ώρες ήταν αρκετό για να κληθεί ορθοπεδικός. Αν καλείτο ορθοπεδικός θα μπορούσε να προβεί σε μια επαρκή εξέταση και να διαπιστωθεί το σύνδρομο, να γίνει διάνοιξη και να αποφευχθεί η νέκρωση των μυών. Την τρίτη φορά που πήγε στο Νοσοκομείο ήταν όταν πρόσεξε αλλοίωση στο χρώμα του ποδιού του. Εάν την τρίτη φορά υπήρχαν οι έντονοι πόνοι σημαίνει ότι το σύνδρομο θα βρισκόταν σε εξέλιξη άρα θα μπορούσαν να άνοιγαν το πόδι, να έκαναν την αποσυμφόρηση και το πόδι θα σωζόταν και δεν θα υπήρχε ένα ήδη εγκατεστημένο σύνδρομο. Χρειάστηκε, οι γιατροί, να κάνουν τρεις επεμβάσεις και καθαρισμούς πληγής για να καθαρίσουν τους νεκρωμένους ιστούς, γεγονός το οποίο δείχνει ότι η νέκρωση ήταν σε προχωρημένο στάδιο. Ο γιατρός των Πρώτων Βοηθειών κατά τη δεύτερη επίσκεψη δεν αξιολόγησε ορθά την κατάσταση του Ενάγοντα. Η εξέταση η οποία έγινε ήταν επιφανειακή, γρήγορη και κατά πολύ πρόχειρο τρόπο. Υπό τις δεδομένες συνθήκες είναι έκδηλη η αμέλεια η οποία επεδείχθη κατά την περίθαλψη του Ενάγοντα στη δεύτερη επίσκεψη του στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας μετά από ατύχημα. Έχοντας ως δεδομένο ότι ο ασθενής τραυματίστηκε σε τροχαίο κατά το οποίο σφηνώθηκε το πόδι του, τον έντονο πόνο ο οποίος τον ανάγκασε να ξαναεπισκεφθεί τις Πρώτες Βοήθειες, χωρίς να υπάρχει ένδειξη κατάγματος, έστω με τα δάκτυλα να γέρνουν ελαφρώς προς τα κάτω και το χρώμα του ποδιού του στο κάτω μέρος να είναι άσπρο, ο γιατρός όφειλε να προειδοποιήσει τον Ενάγοντα για την πιθανότητα του συνδρόμου διαμερίσματος, να τον παραπέμψει σε ορθοπεδικό ιατρό για εξέταση ή τουλάχιστον να του εισηγηθεί όπως τις αμέσως επόμενες ημέρες να γίνει επανεξέταση του τραύματος του. Λόγω της μη έγκαιρης διάγνωσης του συνδρόμου δεν έγινε διάνοιξη του διαμερίσματος για να γίνει αποσυμφόρηση και να σωθεί το πόδι, χωρίς να αφήσει οποιαδήποτε κατάλοιπα, παρά μόνο το σημάδι της εγχείρησης. Ο Ενάγων με την προσκομισθείσα μαρτυρία απέδειξε ότι η ζημιά προκλήθηκε λόγω του ότι δεν αντιμετωπίσθηκε έγκαιρα το περιστατικό. Από τη στιγμή της κάκωσης το σύνδρομο αυτό αναπτύσσεται μέσα σε 12 ώρες και μετά την πάροδο αυτού του χρόνου αρχίζει η νέκρωση και το σύνδρομο εγκαθίσταται πλέον μετά την πάροδο 48 ωρών. Μέσα στο κρίσιμο επομένως διάστημα των 12 ωρών θα πρέπει να γίνει η διάγνωση του συνδρόμου, να γίνει διάνοιξη για να αποσυμφορηθεί. Μέσα σ' αυτές τις 12 ώρες ο Ενάγων επισκέφθηκε δυο φορές τις Πρώτες Βοήθειες, τη δεύτερη φορά με φοβερούς πόνους, και δεν έγινε διάγνωση του συνδρόμου, για να μπορέσει να γίνει διάνοιξη και να αντιμετωπιστεί. Μετά τη νέκρωση δεν υπήρχε ο έντονος πόνος, που παρατηρείτο κατά τη δεύτερη επίσκεψη στις Πρώτες Βοήθειες, παρά μόνο όταν πατούσε το πόδι του. Το ερώτημα αν ένας ιατρός έχει επιδείξει αμέλεια κρίνεται από το Δικαστήριο με βάση τα γεγονότα που παρουσιάζονται ενώπιον του και όχι με βάση την πρακτική που εισηγείται ένα εξειδικευμένο ιατρικό σώμα. Με βάση τα πιο πάνω γεγονότα βρίσκω ότι ο ιατρός που εξέτασε τον ασθενή, Ενάγοντα, κατά τη δεύτερη επίσκεψη στις 18.2.03, το απόγευμα, ο Δρ. Σεντονάρης, επέδειξε αμέλεια κατά την εξέταση και διάγνωση αναφορικά με το τραύμα του Ενάγοντα. Ο Ενάγων απέδειξε την ύπαρξη υποχρέωσης επιμέλειας προς τον ασθενή, απέδειξε την ύπαρξη της σχέσης γιατρού - ασθενή. Ο Ενάγων επισκέφθηκε ένα κρατικό νοσηλευτήριο, το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Ο Δρ. Σεντονάρης, ιατρός στο κρατικό αυτό Νοσοκομείο, είχε τη νομική υποχρέωση να διαγνώσει και να περιθάλψει τον Ενάγοντα στο Νοσοκομείο, όπου εργαζόταν. Όπως εκτεταμένα αναφέρει πιο πάνω, ο Ενάγων απέδειξε ότι ο γιατρός Σεντονάρης έχει παραβιάσει το καθήκον του να είναι επιμελής. Απέδειξε επίσης και το ότι, ένεκα των ενεργειών ή παραλείψεων ή τη αμέλειας του γιατρού, υπέστη ζημιά. Ειδικές αποζημιώσεις Οι ειδικές αποζημιώσεις συμφωνήθηκαν στο συνολικό ποσό των €2.725, στο οποίο περιλαμβάνονται €2.235 έξοδα φυσιοθεραπείας, €90.00 οι πατερίτσες και €400 μεταφορά έξοδα. Δηλώθηκε επίσης ότι τα πιο πάνω ποσά θα φέρουν νόμιμο τόκο από τις 23.8.04 ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής. Γενικές αποζημιώσεις Ο Ενάγων υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση για αντιμετώπιση του Συνδρόμου Volkman (Σύνδρομο Πρόσθιου Διαμερίσματος της Δεξιάς Κνήμης). Του έγινε χειρουργικός καθαρισμός των νεκρωμένων στοιχείων, δηλαδή, αφαίρεση ολόκληρου του πρόσθιου κνημιαίου μυός καθώς επίσης του μακρού εκτείνοντα τον μέγα δάκτυλο και του μακρού εκτείνοντα τους δακτύλους, όπως και του τρίτου περονιαίου μυός. Του έγινε τενοντομετάθεση του οπίσθιου κνημιαίου μυός και καθήλωση του στο σκαφοειδές οστούν του ταρσού, για εξασφάλιση της ραχιαίας έκτασης του άκρου ποδός ή τουλάχιστον την μη πτώση του πέλματος. Φέρει αναπηρία στο δεξιό κάτω άκρο. Δεν είναι ικανός να εκτελέσει πλήρη έκταση του άκρου ποδός. Έχασε τη χρονιά στο κολλέγιο. Σταμάτησε πλήρως τον αθλητισμό. Προσέγγισα το θέμα του ύψους των γενικών αποζημιώσεων λαμβανομένης υπόψη της φύσης και έκτασης των βλαβών και επιπτώσεων τους και καθοδηγούμενος από αρχές που προκύπτουν από τη νομολογία σε υποθέσεις με παρόμοια γεγονότα. Θα πρέπει όμως να γίνει αναφορά στις αρχές που καθοδηγούν τα Δικαστήρια στην εκτίμηση των αποζημιώσεων. Στη υπόθεση Ioannou Paraskevaides (Overseas) Ltd & other v. Christofis P. Christofis

(1982)1 C.L.R.789 επισημαίνεται η αναγκαιότητα φιλελευθεροποίησης των αποζημιώσεων και ο ανθρώπινος πόνος και δυσχέρεια πρέπει να αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη ευαισθησία. Επίσης οι αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου αποκαλύπτουν σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων, τάση που αντανακλά μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και τη ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου (Μαυροπετρή ν. Λουκά

(1995)1 Α.Α.Δ.66). Στην απόφαση Σπύρου ν. Χ. Χαραλάμπους

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ.298 το Ανώτατο είπε τα εξής: «Τα ποσά που επιδικάζονται σε άλλες υποθέσεις είναι καθοδηγητικά. Οι αποφάσεις ξένων Δικαστηρίων μπορεί να είναι καθοδηγητικές, αλλά πρέπει να γίνεται αναπροσαρμογή τους με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες της χώρας μας. Κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της στοιχεία. Βεβαίως η τάση των Δικαστηρίων είναι να αποβλέπουν στο θέμα των αποζημιώσεων, ειδικώς αναφορικά με τον ανθρώπινο πόνο, με περισσότερη ανθρωπιστική διάθεση, χωρίς όμως να παρεκκλίνουν από τη βασική αρχή ότι οι αποζημιώσεις δεν είναι, ούτε για εμπλουτισμό του παθόντα, ούτε για τιμωρία του υπαίτιου, αλλά για την επαναφορά, στο μέτρο του δυνατού, με χρήματα, του παθόντα στην προηγούμενη του κατάσταση.» Αφού έλαβα υπόψη μου το είδος και τη φύση των κακώσεων που ο Ενάγων υπέστη, τη φύση και τη διάρκεια της θεραπείας που ακολούθησε, το ότι υπέστη τρεις επεμβάσεις, το γεγονός ότι θα έχει μόνιμα κατάλοιπα όπως αυτά περιγράφτηκαν ανωτέρω και τα οποία θα τον ταλαιπωρούν και θα τον δυσκολεύουν στις καθημερινές του δραστηριότητες, όπως επίσης γενικά τον πόνο και την ταλαιπωρία που υπέστη, το ότι απώλεσε ένα χρόνο από το κολλέγιο, το ότι δεν μπορεί να γυμνάζεται και να συμμετέχει στο άθλημα που τον ενδιαφέρει , κρίνω ότι ένα ποσό της τάξης των €60.000 θα αποτελούσε για την περίπτωση του δίκαιη και εύλογη αποζημίωση. Καθορίζοντας το πιο πάνω ποσό έλαβα υπόψη μου το γεγονός ότι ο Ενάγων τραυματίσθηκε μόνος του, έστω και εάν διεπιστώνετο το σύνδρομο έγκαιρα πάλιν θα υπεβάλλετο σε εγχείρηση, διάνοιξη του τραυματισμένου μέρους, με τον ανάλογο πόνο και ταλαιπωρία. Επίσης θα παρέμεναν ουλές από την επέμβαση. Αποτέλεμα Εκδίδεται, κατά συνέπεια, απόφαση υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγόμενου ως ακολούθως: (α) Για το ποσό των €60.000 γενικές αποζημιώσεις για τις σωματικές βλάβες, την ταλαιπωρία, την ανικανότητα και την απώλεια ενός ακαδημαϊκού έτους, το οποίο θα φέρει τόκο προς 8% ετησίως από τις 23.8.2004, ημερομηνία καταχώρισης της αγωγής μέχρι 15.10.2008 και ακολούθως 5,5% ετησίως μέχρι εξοφλήσεως. (β) Για το ποσό των €2.725,00 ειδικές αποζημιώσεις το οποίο θα φέρει τόκο προς 8% από 23.8.2004 μέχρι 15.10.2008 και ακολούθως 5,5% από 16.10.2008 μέχρι καταβολής του ποσού. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγόμενου, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στην κλίμακα των επιδικασθέντων ποσών. (Υπ.) ............ Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΧ, ΜΚ Subject: Civil/Αction Αναφορά: Ιατρική αμέλεια cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.