ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΛΤΔ ν. ΣΙΑΜΠΤΑΝΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ κ.α., Αρ. Γεν. Αίτ.:1529/11, 30 Απριλίου 2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A143 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Αρ. Γεν. Αίτ.:1529/11 Μεταξύ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΛΤΔ, εκ Λευκωσίας Αιτητών και
- ΣΙΑΜΠΤΑΝΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ
- ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Καθ' ων η Αίτηση Ημερομηνία: 30 Απριλίου 2012 Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές: κα Μ. Παπαευσταθίου για Τάσσος Παπαδόπουλος & Συνεργάτες ΔΕΠΕ. Για τον Καθ' ου η Αίτηση 1: κα Ε. Τουμάζου για Κιτρομιλήδης, Πέτσας ΔΕΠΕ. ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 2.12.11 οι Αιτητές καταχώρησαν Αίτηση με την οποία ζητούν διάταγμα του Δικαστηρίου που να επιτρέπει την εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ημερ. 27.5.11 κατά τον ίδιο τρόπο που εκτελούνται οι Δικαστικές αποφάσεις εναντίον των Καθών η Αίτηση 1 και
- Νομική βάση της Αίτησης είναι το Άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου Ν.22/85, τα Άρθρα 21-23 του περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ. 4, η Δ.48 θθ.1-3, 8 και 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η νομολογία και οι γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Την Αίτηση συνοδεύει η ένορκη δήλωση της Στάλω Μαρδαπήττα-Καμμίτση η οποία είναι στην υπηρεσία των Αιτητών, είναι η Υπεύθυνη του Τμήματος Ανάκτησης Χρεών και γνωρίζει τα γεγονότα λόγω της θέσης της από έγγραφα που κατέχει και από πληροφορίες που έχει συγκεντρώσει. Σύμφωνα με την ένορκο δήλωση της κας Καμμίτση, οι Αιτητές δυνάμει συμφωνίας δανείου με αρ. 7230131-2 ημερ. 28.2.2000 χορήγησαν στην Κυριακή Θεοδούλου με την εγγύηση των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 και της Κυπριακής Δημοκρατίας δάνειο ύψους 27337,62 σύμφωνα με τους όρους που διέπουν το εν λόγω δάνειο. Επειδή υπήρξε παράλειψη και/ή αμέλεια ανταπόκρισης στις υποχρεώσεις τους εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 οι Αιτητές παρέπεμψαν την εγερθείσα διαφορά σε διαιτησία με βάση το Άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου και συγκεκριμένα στις 27.5.11 διορίστηκε ο Λεωνίδας Λεωνίδου ως Διαιτητής για την επίλυση της εν λόγω διαφοράς. Στις 27.5.11 εκδόθηκε από τον Διαιτητή διαιτητική απόφαση υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 δυνάμει της οποία οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 διατάχθηκαν όπως καταβάλουν στους Αιτητές τα πιο κάτω ποσά €47.166,75 πλέον τόκο 9% ετησίως από την 27.5.11 με δικαίωμα κεφαλαιοποίησης των δεδουλευμένων τόκων μια φορά τον χρόνο και συγκεκριμένα την 31η Δεκεμβρίου έκαστους έτους από 27.5.11 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον €80 έξοδα διαιτητικής απόφασης. Αντίγραφο της απόφασης επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α. Είναι η θέση της ενόρκως δηλούσας ότι η ειδοποίηση περί της διεξαγωγής διαιτησίας σε σχέση με τη διαφορά μεταξύ Αιτητών και Καθ' ων η Αίτηση έχει επιδοθεί δεόντως στους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 αφού όπως φαίνεται από το Τεκμήριο Α οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 είχαν παρουσιαστεί ενώπιον του Διαιτητή και παραδέχτηκαν και αναγνώρισαν το δάνειο και επίσης τους έχει γνωστοποιηθεί η απόφασης της διαιτησίας όπως φαίνεται από το Τεκμήριο Β. Είναι η θέση της ενόρκως δηλούσας ότι οι Καθ' ων Αίτηση 1 και 2 δεν έχουν υποβάλει Έφεση εντός 21 ημερών από την προς αυτούς γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης ημερ. 27.5.11 με αποτέλεσμα η διαιτητική απόφαση να έχει καταστεί τελική και να δύναται να εκτελεστεί με τον ίδιο τρόπο ως να ήταν απόφαση Πολιτικού Δικαστηρίου. Για τους πιο πάνω λόγους και επειδή οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 παρέλειψαν και/ή αμέλησαν να καταβάλουν στους Αιτητές το οφειλόμενο ποσό και/ή οποιοδήποτε μέρος αυτού οι Αιτητές αιτούνται ως η Αίτηση για να μπορούν να λάβουν μέτρα εκτέλεσης εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 και να εισπράξουν το λαβείν τους. Η Αίτηση επιδόθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, στον Καθ' ου η Αίτηση 2 στις 16.1.12 και στον Καθ' ου η Αίτηση 1 στις 12.1.
- Στις 25.1.12 που ήταν ορισμένη η Αίτηση ενώπιον του Δικαστηρίου ο Καθ' ου η Αίτηση 2 παρέλειψε να εμφανιστεί είτε προσωπικά είτε δια συνηγόρου και το Δικαστήριο προχώρησε στην απουσία του και εξέδωσε το αιτούμενο διάταγμα πλέον έξοδα. Ο Καθ' ου η Αίτηση 1 εμφανίστηκε μέσω συνηγόρου, ανέφερε την πρόθεση του να καταχωρήσει ένσταση στην Αίτηση και μετά από οδηγίες του Δικαστηρίου καταχωρήθηκε εκ μέρους του ένσταση στις 13.3.
- Στην ένσταση του η οποία έχει ως νομική βάση τη Δ.18 και τη Δ.48 θ.4 τη νομολογία και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου ο Καθ' ου η Αίτηση 1 ισχυρίζεται ότι ως εγγυητής στο εν λόγω δάνειο ήταν και η Κυπριακή Δημοκρατία εναντίον της οποίας οι Αιτητές δεν έχουν προχωρήσει τη διαδικασία. Αυτή η απόφαση τους να μην συμπεριλάβουν την Κυπριακή Δημοκρατία στην Αίτηση για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης είναι άδικη, αυθαίρετη και παράνομη και ο Καθ' ου η Αίτηση 1 ισχυρίζεται περαιτέρω ότι παραβιάζει τις αρχές της ίσης κατανομής βαρών και της ίσης μεταχείρισης. Ισχυρίζεται επίσης ότι η Αίτηση είναι καταχρηστική και δεν γίνεται καλή τη πίστη. Την ένσταση συνοδεύει η ένορκος δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση 1 Μιχάλη Σιαμπτάνη ο οποίος επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και ισχυρίζεται ότι ο λόγος που προσωπικά δέχτηκε να εγγυηθεί το εν λόγω δάνειο ήταν ότι ήταν εγγυητής και η Κυπριακή Δημοκρατία και με βάση ότι υπήρχαν 3 εγγυητές η ευθύνη θα μοιραζόταν σε περίπτωση που η πρωτοφειλέτιδα δεν ήταν τυπική στις υποχρεώσεις της. Θεωρεί αυθαίρετη, άδικη και καταχρηστική την απόφαση των Αιτητών να μην στραφούν εναντίον και της Κυπριακής Δημοκρατίας και επίσης η απόφαση αυτή παραβιάζει την αρχή της ισότητας. Η Αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση όπου οι συνηγοροι των δύο μερών κατέθεσαν στο Δικαστήριο γραπτώς τις αγορεύσεις τους. Θέση των Αιτητών είναι ότι η ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση 1 είναι εντελώς αόριστη και αβάσιμη τόσο επί πραγματικών αλλά και επί νομικών θεμάτων και ως τέτοια πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο. Η εκδοθείσα διαιτητική απόφαση είναι τελική και δεσμευτική εφόσον δεν έχει ασκηθεί Έφεση εναντίον της εντός 21 ημερών από την γνωστοποίηση της σύμφωνα με το Άρθρο 52
(4)και 52
(5)του Νόμου περί Συνεργατικών Εταιρειών. Ζητήματα που αφορούν την ουσία της διαιτητικής απόφασης και τη διαδικασία έκδοσης της δεν μπορούν να εξεταστούν στα πλαίσια Αίτησης για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης αλλά μόνο με την υποβολή έφεσης κατά της διαιτητικής απόφασης σύμφωνα με το Άρθρο 52
(4). Είναι περαιτέρω η θέση των Αιτητών ότι η ένσταση έχει λανθασμένη νομική βάση με αποτέλεσμα να μην μπορεί το Δικαστήριο να την εξετάσει. Σε ότι αφορά την ουσία της ένστασης αναφέρεται ότι σε καμία περίπτωση το δικαίωμα των Αιτητών να αποφασίζουν εναντίον ποιου οφειλέτη και πότε θα διεκδικήσουν οι Αιτητές τα οφειλόμενα ποσά δανείου δεν μπορούν να θεωρηθούν ως αυθαίρετο, ανυπόστατο και ότι παραβιάζει οποιεσδήποτε αρχές που κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα. Εν πάση περιπτώσει ο λόγος ένστασης αυτός δεν εγείρεται νομότυπα από τον Καθ' ου η Αίτηση γι' αυτό και το Δικαστήριο δεν θα πρέπει καν να τον εξετάσει. Σε ότι αφορά τον δεύτερο λόγο ένστασης δηλαδή κατάχρηση και κακοπιστία εκ πλευράς Αιτητών και πάλι ο λόγος αυτός είναι εντελώς αστήρικτος τόσο από πλευράς πραγματικού όσο και νομικού υποβάθρου. Πέραν τούτου ο Καθ' ου η Αίτηση 1 έλαβε γνώση τόσο για το περιεχόμενο της απόφασης όσο και για την διαδικασία στην οποία μάλιστα παρέστη και αναγνώρισε την οφειλή του χωρίς μετά να καταχωρήσει οποιαδήποτε έφεση εντός 21 ημερών. Οι ισχυρισμοί του Καθ' ου η Αίτηση 1 επικεντρώνονται γύρω από τη ατεκμηρίωτη και αυθαίρετη κατ' αυτόν απόφαση των Αιτητών να εξαιρέσουν την Κυπριακή Δημοκρατία από την πληρωμή του δανείου για την οποία δεν υπάρχει καμία εξήγηση και απόφαση η οποία παραβιάζει το Άρθρο 28 του Συντάγματος και γενικότερα την αρχή της ισότητας και ίσης μεταχείρισης. Είναι επίσης η θέση του ότι ο Καθ' ου η Αίτηση 1 καλόπιστα εγγυήθηκε την πρωτοφειλέτιδα στηριζόμενος αποκλειστικά στο γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν επίσης εγγυητής και αν δεν ήταν εγγυητής η Κυπριακή Δημοκρατίας τότε ούτε και αυτός θα ήταν εγγυητής. Προβάλλει επίσης τη θέση ότι η αυθαίρετη αυτή απόφαση των Αιτητών να κινηθούν μόνο εναντίον των δύο εγγυητών και όχι της Κυπριακής Δημοκρατίας καταδεικνύει την κακοπιστία των Αιτητών την κατάχρηση διαδικασιών και γι' αυτό το λόγο αιτείται την απόρριψη της Αίτησης μετ' εξόδων. Το Άρθρο 52
(4)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου Ν.22/85προβλέπει ότι: "Οιοσδήποτε θεωρεί τον ευατόν του ηδικιμένον από την απόφασιν οιουδήποτε διαιτητού ή διαιτητών δύναται να υποβάλη έφεσιν εις το Δικαστήριον εντός είκοσι και μιάς ημερών από της ημερομηνίας της προς αυτόν γνωστοποιήσεως της αποφάσεως" Με βάση το Άρθρο 52
(5)του ίδιου Νόμου: "Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών, με βάση το εδάφιο
(2), δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο
(4), ή αν η έφεση κατ' αυτής εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως αν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου. " Στην παρούσα περίπτωση είναι σαφές ότι ο Καθ' ου η Αίτηση 1 δεν έχει εφεσιβάλει την απόφαση του διαιτητή ημερ. 27.5.11. Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι αποτελεί εύρημα μου ως παραδεχτό και/ή αναντίλεκτο γεγονός ότι ο Καθ' ου η Αίτηση 1 είχε ειδοποιηθεί δεόντως για την διαδικασία της διαιτησίας που έγινε στις 27.5.11, είχε παρουσιαστεί προσωπικά στην εν λόγω διαδικασία και παραδέχτηκε και αναγνώρισε το δάνειο και ότι του γνωστοποιήθηκε η απόφαση του διαιτητή επισήμως και στη δήλωση γνωστοποίησης αναφερόταν σαφώς ότι αν είχε οποιαδήποτε ένσταση μπορούσε εντός 21 ημερών να υποβάλει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο. Η απόφαση του Καθ' ου η Αίτηση 1 να μην εφεσιβάλει την απόφαση του διαιτητή ημερ. 27.5.11 έχει ως αποτέλεσμα ότι η εν λόγω απόφαση έχει καταστεί τελική και μπορεί να εκτελεστεί με τον ίδιο τρόπο ως να ήταν απόφαση Πολιτικού Δικαστηρίου, σχετικό είναι το Άρθρο 52
(5)του Ν.22/85. Το Ανώτατο Δικαστήριο σε σειρά αποφάσεων του σε θέματα που αφορούν την εγγραφή διαιτητικών αποφάσεων έχει τονίσει ότι στα πλαίσια των Αιτήσεων που καταχωρούνται για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικών αποφάσεων ως Δικαστικών αποφάσεων προκύπτει ότι αντικείμενα των Αιτήσεων ως η παρούσα είναι μόνο η λήψη άδειας για εγγραφή και εκτέλεση της απόφασης του διαιτητή. Θέματα που αφορούν την ουσία της διαιτητικής απόφασης δεν μπορούν να εξεταστούν σε αυτό το στάδιο και στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας αφού η εκδοθείσα διαιτητική απόφαση εφόσον δεν έχει εφεσιβληθεί είναι τελική και δεσμευτική για τους Καθ' ων η Αίτηση και δεν δικαιολογείται η ακύρωση της ή η προβολή οποιασδήποτε Υπεράσπισης. Σχετική είναι η απόφαση στην Αίτηση της Σωτηρούλλας Κωνσταντινίδου Αρ, 110/95
(1995)1ΑΑΔ 827 η οποία αφορούσε την έκδοση διατάγματος Certiorari. Επομένως εφόσον ο Καθ' ου η Αίτηση είχε την ευκαιρεί να λάβει τα υπό του Νόμου προβλεπόμενα ένδικα μέσα για αμφισβήτηση της εγκυρότητας ή της νομιμότητας της διαιτητικής απόφασης αλλά δεν το έπραξε δεν μπορεί στο στάδιο αυτό να γίνουν αποδεκτές οι οποιεσδήποτε ενστάσεις του σε σχέση με την απόφαση. Σε ότι αφορά την ένσταση που έχει εγείρει ο Καθ' ου η Αίτηση παρατηρώ πρώτα απ' όλα ότι αυτή δεν βασίζεται σε οποιοδήποτε νομικό υπόβαθρο. Σύμφωνα με το ίδιο το σώμα της ένσταση νομική της βάση είναι η Δ.18 και Δ.48, θ.4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Δ.18 αφορά διαδικασία για έκδοση συνοπτικής απόφασης και θεωρώ ότι είναι παντελώς άσχετη με την παρούσα διαδικασία. Σε ότι αφορά τη Δ.48 θ.4, αυτή αφορά τον τρόπο καταχώρησης της ειδοποίησης περί πρόθεσης ένστασης σε Αίτηση και προνοεί μεταξύ άλλων ".ότι η ειδοποίηση αυτή θα αναφέρεται στο συγκεκριμένο Άρθρο του νόμου ή τους συγκεκριμένους διαδικαστικούς κανονισμούς επί των οποίων βασίζεται η ένσταση.". Γενικότερα σε σχέση με τη Δ.48 στην υπόθεση Evand Promotions Ltd
(1998)1AAΔ 736 τονίστηκε ότι απλή επίκληση της Δ.48 δεν παρέχει αφ' εαυτής το δικαίωμα καταχώρησης οποιασδήποτε Αίτησης και διαγράφει απλώς το δικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να υποβληθεί μια αίτηση. Στην ίδια απόφαση αναφέρθηκε επίσης ότι η επίκληση της σύμφυτης εξουσίας και πρακτικής του Δικαστηρίου δεν αποτελεί κατά κανόνα πληγή εξουσίας ανεξάρτητη από το νόμο και τους θεσμούς ούτε επεκτείνεται πέρα του ορίου που προσδιορίζεται από την αναγκαιότητα της ίδιας της ύπαρξης της. Κατ' εξαίρεση απλή επίκληση της εν λόγω εξουσίας είναι επιτρεπτή μόνο στην περίπτωση που η τυχόν άρνηση εξουσίας ή δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου θα ισοδυναμούσε με αποστέρηση συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος διαδίκου. Από τους λόγους ένστασης "προκύπτει" ότι ένας λόγος ένστασης μπορεί να αφορά το Άρθρο 28 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η παράλειψη του Καθ' ου η Αίτηση 1 να αναφέρει νομικούς λόγους επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση του και να επικαλεστεί με σαφή τρόπο τους σχετικούς Νόμους κατά την άποψη μου δεν αποτελεί απλή παρατυπία αλλά αντίθετα είναι ολέθριο σφάλμα που έχει ως αποτέλεσμα την εκθεμελίωση ολόκληρης της ένστασης η οποία είναι σαν να μην υπάρχει. Από τα πιο πάνω καθίσταται σαφές ότι η όποια ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση 1 είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Παρά την πιο πάνω θέση μου και για σκοπούς πληρότητας της παρούσας απόφασης αναφέρω ότι και επί της όποιας ουσίας της η ένσταση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία για τους εξής λόγους: o Στην ένσταση και στην ένορκη του δήλωση που την συνοδεύει ο Καθ' ου η Αίτηση 1 αναφέρει ότι ένας από τους λόγους (δική μου υπογράμμιση) που υπέγραψε το δάνειο ως εγγυητής ήταν και το γεγονός ότι ήταν εγγυήτρια και η Κυπριακή Δημοκρατία. Πουθενά δεν αναφέρει ότι ο μοναδικός λόγος (δική μου υπογράμμιση) που υπέγραψε ήταν η εγγύηση της Κυπριακής Δημοκρατίας κάτι το οποίο εντέχνως πλην όμως ανεπιτυχώς επιδιώκεται να εισαχθεί στη γραπτή αγόρευση που έχει καταχωρήσει. Εν πάση περιπτώσει, το επιχείρημα του αυτό φαίνεται να έχει ως βάση το διαμερισμό της ευθύνης μεταξύ συνεγγυητών κάτι το οποίο έχει γίνει εν μέρει αφού η απόφαση προωθήθηκε και εγγράφηκε εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση αρ.
- o Είναι δικαίωμα των Αιτητών να καθορίζουν το πώς και πότε θα προχωρούν εναντίον των διαφόρων οφειλετών και εγγυητών τους. Εδώ η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ήταν πρωτοφειλέτης αλλά συνεγγυητής με τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και
- Εάν ήταν πρωτοφειλέτης και οι Αιτητές επέλεγαν να μην προχωρήσουν δικαστικά εναντίον της και αντίθετα προχωρούσαν εναντίον των εγγυητών τότε πιθανόν η θέση του Καθ' ου η Αίτηση 1 για προστασία, εάν βέβαια εγειρόταν νομότυπα και στα πλαίσια της ορθής διαδικασίας, μπορούσε να έχει κάποιο έρεισμα. o Η θέση ότι η απόφαση των Αιτητών να κινηθούν μόνο εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 δείχνει κακοπιστία και κατάχρηση της διαδικασίας εκ πλευράς τους και πάλι δεν στοιχειοθετείται εφόσον η σύνδεση που κάνουν οι συνήγοροι του Καθ' ου η Αίτηση στο θέμα αυτό αφορά εν μέρει το Άρθρο 28 του Συντάγματος που όπως έχω ήδη αναφέρει δεν έχει ορθά και δικονομικά προβληθεί ως λόγος ένστασης και εν μέρει τη θέση του Καθ' ου η Αίτηση 1, που τονίζω ότι για πρώτη φορά προβάλλεται στην αγόρευση των συνηγόρων του και όχι στην ένορκο δήλωση του, ότι ο μοναδικός λόγος που ο ίδιος υπέγραψε ως εγγυητής στο εν λόγω δάνειο ήταν η ύπαρξη εγγύησης από πλευράς Κυπριακής Δημοκρατίας. Εν όψει των ανωτέρω η ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση όπως έχω προαναφέρει είναι καταδικασμένη σε αποτυχία και απορρίπτεται, οι Αιτητές έχουν πετύχει στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος εφόσον έχουν ικανοποιήσει τα όσα αναφέρονται από την νομολογία ότι πρέπει να τηρούνται κατά την εξέταση των Αιτήσεων αυτών δηλαδή έχουν τηρηθεί οι κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης με τη δέουσα ειδοποίηση των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 τόσο για την παρούσα διαδικασία αλλά και για τη διαδικασία ενώπιον του Διαιτητή και τους δόθηκε το δικαίωμα να παρουσιαστούν και να ακουστούν. Ως εκ των ανωτέρω εκδίδεται διάταγμα υπέρ των Αιτητών και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 1 ως η παράγραφος 1 της Αίτησης. Επιδικάζονται επίσης υπέρ των Αιτητών και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 1 τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /εκ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο