Φωτούλλα Βασιλείου κ.α. ν. Μαρίνας Γεωργίου κ.α., Αγωγή αρ.: 7286/2011, 30 Απριλίου, 2012

(2)και

(3)και/ή ειδικότερα να παύσουν να σταθμεύουν και/ή παύσουν να εμποδίζουν την απρόσκοπτη πρόσβαση των ενάγουσων και/ή των μελών της οικογένειας των στους χώρους στάθμευσης που σημειώνονται ως (Ρ4γ), (Ρ4δ) και (Ρ4ε) στο επισυνημμένο στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την παρούσα ως Τεκμήριο 2 αρχιτεκτονικό σχέδιο μέχρι τελικής εκδικάσεως της παρούσας αγωγής και/ή νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου." Η αίτηση καταγράφει, ως νομική της βάση, μεταξύ άλλων, το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60, ως αυτός τροποποιήθηκε στη συνέχεια), τα άρθρα 4, 5, 6 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6) και τη Δ.48 θ.θ.1 έως και 9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Την αίτηση υποστηρίζει ένορκη δήλωση της ενάγουσας αρ. 2-αιτήτριας Χριστιάνας Βασιλείου ημερ. 3.11.

1. Όσον αφορά στα γεγονότα τα οποία αποτελούν το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης η μάρτυρας δηλώνει πως οι αιτήτριες είναι οι νόμιμες και εγγεγραμμένες συνιδιοκτήτριες κοινόκτητης πολυκατοικίας η οποία ευρίσκεται επί της οδού Διονύσου αρ. 3 στο Στρόβολο, στη Λευκωσία. Συνεχίζει δε ως εξής: "...β) Η ενάγουσα 1 είναι η ιδιοκτήτρια του ισογείου της ως άνω πολυκατοικίας, η ενάγουσα 2 η ιδιοκτήτρια του 2ου ορόφου και η ενάγουσα 3 η ιδιοκτήτρια του 1ου ορόφου. Έκαστη των ενάγουσων διαθέτει την αποκλειστική χρήση ενός χώρου στάθμευσης στον ισόγειο χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας. ..Η εναγόμενη 1 ενοικίασε από την ενάγουσα 1 το ισόγειο διαμέρισμα της ως πολυκατοικίας δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερομηνίας 2/2/2011 με μηνιαίο ενοίκιο εκ € 670...Σε κατοπινέστερο στάδιο με -προφορική συμφωνία δόθηκε στην εναγομένη 1 το δικαίωμα και η άδεια να χρησιμοποιεί τον χώρο στάθμευσης που ανήκει στο διαμέρισμα του ισογείου της επίδικης οικοδομής, ήτοι τον χώρο στάθμευσης που σημειώνεται ως (Ρ4β) στο επισυνημμένο στην παρούσα... αρχιτεκτονικό σχέδιο .....Πιστεύω και έχω προς τούτο νομική συμβουλή ότι οι χώροι στάθμευσης (πλην αυτού που προφορικώς δώσαμε δικαίωμα στους εναγόμενους να χρησιμοποιούν) μας ανήκουν (ως ιδιοκτήτες της επίδικης οικοδομής) και ότι δικαιούμαστε στην ανεμπόδιστη χρήση και κάρπωση των..." (δείτε στις παρα. 3 (β) και (γ) και 9 της ένορκης δήλωσης της ενάγουσας αρ.2-αιτήτριας Χριστιάνας Βασιλείου ημερ. 3.11.11). Η ενάγουσα αρ.2-αιτήτρια Χριστιάνα Βασιλείου συνεχίζει ισχυριζομένη πως σε διάφορες ημερομηνίες μεταξύ της 23.9.11 και τις 6.10.11, τις οποίες προσδιορίζει, οι καθ'ων η αίτηση και ή φιλοξενούμενοί τους στάθμευσαν παρανόμως τα οχήματά τους σε κοινόχρηστο χώρος της κοινόκτητης οικοδομής και ή αυτοί στάθμευσαν τα οχήματά τους με τέτοιον τρόπον ώστε η ίδια και άλλοι ένοικοι της κοινόκτητης οικοδομής να εμποδίζονται να σταθμεύουν τα δικά τους οχήματα ως είχαν δικαίωμα. Οι καθ'ων η αίτηση ενίστανται. Στις 2.12.11 κατεχώρισαν γραπτή ένσταση οι λόγοι της οποίας συνοψίζονται ως εξής: 1) Η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη. Δεν πληρούνται οι νομοθετημένες προϋποθέσεις έκδοσης του επίδικου διατάγματος. Δεν συντρέχει περίπτωση ζημίας των αιτητριών ή περίπτωση ζημίας μη δυναμένης να αποκατασταθεί. 2) Οι αιτήτριες απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα. 3) Η ενόρκως δηλούσα ενάγουσα αρ. 2-καθ'ης η αίτηση Χριστιάνα Βασιλείου ψεύδεται ως προς τα γεγονότα. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του εναγομένου αρ. 2-καθ'ου η αίτηση Κώστα Χριστοφή ημερ. 2.12.
2. Ο μάρτυρας απορρίπτει τους ουσιώδης ισχυρισμούς της ενάγουσα αρ. 2-καθ'ης η αίτηση Χριστιάνα Βασιλείου και δηλώνει και τα εξής: «.............................. 4............................. (Α) Η σύζυγος μου Εναγόμενη 1, ενοικίασε από την Ενάγουσα 1 δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου..την οικεία στην οποία αναφέρεται το ενοικιαστήριο έγγραφο η οποία αποτελείται από μια μεγάλη αυλή στην οποία θα μπορούσε κανείς να σταθμεύει 2-3 οχήματα. Η σύζυγος μου υπέγραψε το ενοικιαστήριο έγγραφο μετά από διαβεβαιώσεις της Ενάγουσας 1 τόσο προς εμένα όσο και προς τη σύζυγο μου ότι θα είχαμε αποκλειστική χρήση της αυλής για να παίζουν τα ανήλικα τέκνα μας εφόσον ούτως ή άλλως η αυλή ήταν αναπόσπαστο μέρος της οικείας που θα ενοικιάζαμε, εξ ου και δεν αναγράφεται ειδικά στο ενοικιαστήριο έγγραφο. Ως με συμβουλεύει η δικηγόρος μου, ήταν εξυπακουόμενος όρος της μεταξύ μας συμφωνίας ενοικίασης με την Ενάγουσα 1 όπως έχουμε αποκλειστική χρήση της αυλής. (Β) Είχα ξεκαθαρίσει από την αρχή στην Ενάγουσα 1 και στο σύζυγο της Λευτέρη Βασιλείου τόσο εγώ όσο και η σύζυγος μου ότι δεν επιθυμούμε να ενοικιάσουμε την οικεία αυτή χωρίς το δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης της αυλής, γεγονός που δέκτηκαν. Επιπλέον, συμφωνήσαμε από την αρχή της σύναψης της μεταξύ μας συμφωνίας (και όχι σε κατοπινέστερο στάδιο.) όπως θα είχαμε δικαίωμα να χρησιμοποιούμε το χώρο στάθμευσης ο οποίος αναφέρεται ως (Ρ4β)..Θα χρησιμοποιούσαμε δηλαδή αποκλειστικά αυτό το χώρο στάθμευσης και την αυλή όπως και κάναμε από την αρχή της ενοικίασης της οικείας μας, ήτοι από το Φεβράρη του
3. Η δε οικεία που ενοικιάσαμε ήταν ανεξάρτητη, με διαφορετική είσοδο από τα διαμερίσματα στα οποία διέμεναν οι Ενάγουσες 2 και
4. (Γ) Περί τα μέσα Σεπτεμβρίου η Ενάγουσα 2 μου ζήτησε την άδεια μου για να παρκάρουν κάποιες φορές τα οχήματα τους στην αυλή μας κάτι το οποίο αποδέκτηκα από καλή πίστη. Εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι οι Ενάγουσες 2 και 3 όπως και οι σύζυγοι τους οι οποίοι πάρκαραν τα οχήματα τους μερικές φορές πολύ αργά το βράδυ, ξυπνούσαν τα ανήλικα παιδιά μας με το θόρυβο που έκανε η μηχανή των οχημάτων τους καθότι ο χώρος στον οποίο πάρκαραν βρίσκονται κοντά στο δωμάτιο των παιδιών μας. Παρόλα αυτά δεν είπαμε τίποτα ούτε εγώ ούτε και η σύζυγος μου μέχρι και τις 23 Σεπτεμβρίου που άρχισαν να μας δημιουργούν προβλήματα οι Ενάγουσες. Να αναφέρω ότι από τις15/02/2011 ημέρα κατά την οποίαν ενοικιάσαμε την εν λόγω οικεία μέχρι και τις 23/09/2011 οι ενάγουσες στάθμευαν τα οχήματα τους σε άλλους χώρους στάθμευσης. ............................... (Θ) Όσον αφορά το Τεκμήριο 2 της Ένορκης Δήλωσης της κα Χριστιάνας Βασιλείου το οποίο αμφισβητώ, δεν αποδεικνύει ως με έχει συμβουλέψει η δικηγόρος μου, ότι οι χώροι στάθμευσης Ρ4γ-Ρ4ε δεν μας ανήκουν εφόσον αυτοί βρίσκονται εντός της αυλής μας. Σε κάθε περίπτωση, εμείς συμφωνήσαμε από την αρχή με την Ενάγουσα 1 ότι η συμφωνία ενοικίασης συμπεριλαμβάνει και την αυλή. ............................. 6) .οι Ενάγουσες-Αιτήτριες απέτυχαν να αποδείξουν ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα εφόσον οι ίδιες οι Εναγόμενες-Αιτήτριες αξιώνουν στην Έκθεση Απαίτησης τους (παράγραφοι Γ και Έ') αποζημιώσεις για παράνομη χρήση και/ή παράνομη επέμβαση της ιδιοκτησίας και των χώρων στάθμευσης όπως επίσης τιμωρητικές ή επαυξημένες αποζημιώσεις. 7) Επιπλέον οι Ενάγουσες-Αιτήτριες απέτυχαν να αποδείξουν ως με έχει συμβουλέψει η δικηγόρος μου, ότι υφίστανται ζημία και ιδιαίτερα ανεπανόρθωτη ζημία η οποία δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα εφόσον οι ίδιες οι Εναγόμενες-Αιτήτριες αξιώνουν στην Έκθεση Απαίτησης τους (παράγραφος 'Δ') αποζημιώσεις ύψους €400 μηνιαίως από 26/9/2011 μέχρι άρσης της ισχυριζόμενης από αυτές παράβασης μας. .............................
5. Από τη στιγμή δε που οι Ενάγουσες από τις 15/02/2011 μέχρι και τις 23/09/2011 στάθμευαν τα οχήματα τους αλλού και συνεπώς είχαν χώρο να σταθμεύσουν, οι ισχυρισμοί τους περί κατεπείγοντος θέματος προς εκδίκαση, όπως επίσης και δήθεν "δημιουργίας σοβαρότερων προβλημάτων και ζημιών" όπως και κινδύνου αποκλεισμού των οχημάτων τους είναι ανυπόστατοι.» Η ακρόαση της αίτησης περιορίστηκε στις εκατέρωθεν αγορεύσεις. Η πλευρά των αιτητριών δεν επεχείρησε να καταχωρίσει συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις και ούτε ζήτησε να αντεξετάσει τον ενόρκως δηλούντα εναγόμενο αρ. 2-καθ'ου η αίτηση Κώστα Χριστοφή. Συνεπώς, κρίσιμα για να αξιολογηθεί η βασιμότητα της αίτησης και το δίκαιο και πρόσφορο της έκδοσης των επίδικου ενδιάμεσου διατάγματος είναι τα όσα προβάλλονται δια των γραπτών ενόρκων δηλώσεων των δύο διαδίκων. Έχω εξετάσει τα ενώπιόν μου επίδικα νομικά ζητήματα υπό το πρίσμα και των όσων οι ευπαίδευτες συνήγοροι ανέφεραν αγορεύοντας. Έχω δε διεξέλθει τη μαρτυρία: Ας σημειωθεί, κατά πρώτον, πως η εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει ενδιάμεσα διατάγματα, απαγορευτικά ή προστακτικά, θεμελιώνεται στο άρθρο 32 του Ν. 14/
6. "Το Άρθρο 32 περιέχει το ουσιαστικό δίκαιο για τα προσωρινά διατάγματα, η δε δικονομία ρυθμίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και τους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς. Στη διαδικασία του προσωρινού διατάγματος το έργο του δικαστηρίου είναι περιορισμένο. Το καθήκον του περιορίζεται στη διαπίστωση κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32 (Βλ. Γρηγορίου ν. Χριστόφορου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248. Βλ. και Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 Α.Α.Δ. 263 και Hadjikyriakos Co. Ltd v. United Biscuits (UK) Ltd

(1979)1 C.L.R. 689") (Demades Overseas Ltd v. Studio MA. ST. Ltd

(1996)1 (B) Α.Α.Δ. 799, 807). Η πρώτη προϋπόθεση αφορά στην ύπαρξη σοβαρού θέματος προς εκδίκαση και ικανοποιείται εφ' όσον, επί τη βάσει όσων καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις, αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση. Η δεύτερη προϋπόθεση αφορά στην ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής και ικανοποιείται εφ' όσον συντρέχει κάτι περισσότερο από μίαν απλή δυνατότητα επιτυχίας, χωρίς, όμως, να απαιτείται απόδειξη τούτου επί τη βάσει της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities), βαθμός απόδειξης που απαιτείται για την απόδειξη της αγωγής. Η τρίτη προϋπόθεση αφορά στη δυσχέρεια ή την αδυναμία πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Αυτή συντρέχει εφ' όσον, λαμβανομένης υπ' όψιν της μαρτυρίας στο σύνολό της, προκύπτει, πράγματι, βάσιμος κίνδυνος ότι η απόφαση υπέρ του ενάγοντος δεν θα μπορέσει να ικανοποιηθεί παρά μόνον εάν εκδοθεί το επιδιωκόμενο ενδιάμεσο διάταγμα. Σκοπός ενός ενδιάμεσου διατάγματος είναι, υπό συνήθεις συνθήκες, η διατήρηση του status quo ante έως και την εκδίκαση της υπόθεσης επί της ουσίας. Ένα ενδιάμεσο διάταγμα δεν αποσκοπεί στην διαμόρφωση τελικής κρίσης επί της ουσίας της υπόθεσης. Ως θέμα αρχής, δεν αποκλείεται η έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος αντίστοιχου προς τις θεραπείες που επιδιώκονται δια της αγωγής. «Όμως όπως δείχνει καθαρά η υπόθεση Michael v. Brevinos

(1969)1 C.L.R. 578, εκτός ίσως σε ξεκάθαρες υποθέσεις, αυτό δεν μπορεί να γίνει με τρόπο που να ανατρέπει το status quo ante και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζήτησαν με την αγωγή». (Κοσμά ν. Χατζηκυπρή κ.α.

(2000)1 (Α) Α.Α.Δ. 169, 176). Τα πλαίσια άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου να εκδίδει ενδιάμεσα διατάγματα δεν είναι οριοθετημένα κατά τρόπον αυστηρό. «Η κάθε περίπτωση κρίνεται υπό το φως των δικών της γεγονότων και περιστατικών, με γνώμονα πάντοτε το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι αναγκαία, για να καταστεί δυνατή η απονομή της δικαιοσύνης σε κάθε στάδιο, περιλαμβανομένου και αυτού της ικανοποίησης της απόφασης, που τυχόν ήθελε εκδοθεί» [Καλογήρου ν. C.C.F. Credit Capital Finance Ltd

(2005)1 (Β) Α.Α.Δ 1237, 1244]. Στην προκείμενη υπόθεση, μετά την παρουσίαση της μαρτυρίας των καθ'ων η αίτηση, η εικόνα η οποία αρχικώς δημιουργήθηκε με βάση την ένορκη δήλωση της ενάγουσας αρ. 2-αιτήτριας Χριστιάνας Βασιλείου έχει ανατραπεί: Ο ενόρκως δηλών εναγόμενος αρ. 2-καθ'ου η αίτηση Κώστας Χριστοφή, επικαλούμενος γεγονότα, αρνείται όσα ουσιώδη η μάρτυρας των αιτητριών ισχυρίζεται. Συγκεκριμένα, ο ενόρκως δηλών εναγόμενος αρ. 2-καθ'ου η αίτηση Κώστας Χριστοφή αναφέρει τα εξής: 1) Η επίδικη συμφωνία ενοικίασης, η οποία συνήφθηκε μεταξύ της ενάγουσας αρ.1-αιτήτριας Φωτούλλας Βασιλείου και της συζύγου του εναγομένης αρ. 1-καθ'ης η αίτηση Μαρίνας Γεωργίου, περιελάμβανε εξ αρχής το δικαίωμα των ενοικιαστών για αποκλειστική χρήση και του εξωτερικού χώρου ο οποίος περιβάλει την ενοικιαζόμενη κατοικία και ο οποίος παρουσιάζεται, τώρα, από τις αιτήτριες ως κοινόχρηστος. 2) Ο ίδιος και η σύζυγός του εναγόμενη αρ.1-καθ'ης η αίτηση Μαρίνα Γεωργίου, από την αρχή της επίδικης ενοικίασης, δηλαδή από τον Φεβρουάριο του έτους 2011, χρησιμοποιούσαν κατ' αποκλειστικότητα και απρόσκοπτα τον εξωτερικό χώρο ο οποίος περιβάλλει την ενοικιαζόμενη κατοικία. 3) Από τις 15.2.11 έως και τις 23.9.11 οι αιτήτριες στάθμευαν τα οχήματά τους σε άλλους χώρους και όχι στους επιδίκους. 4) Η εκ μέρους του ιδίου και της συζύγου του εναγομένης αρ.1-καθ'ης η αίτηση Μαρίνας Γεωργίου αποκλειστική χρήση του εξωτερικού χώρου ο οποίος περιβάλλει την ενοικιαζόμενη κατοικία έως και την αποπεράτωση της αγωγής ουδεμία ανεπανόρθωτη ζημία θα προκαλέσει στις αιτήτριες εφ' όσον αυτές ήδη απετίμησαν σε χρήμα την κατ' ισχυρισμόν ζημία τους. Στην έκθεση απαίτησης καταγράφεται πως οι αιτήτριες υφίστανται ζημία €400 μηνιαίως από τις 26.9.11 έως και την άρση της, κατ' ισχυρισμόν, παράνομης επέμβασης. Η προβολή, εκ μέρους του εναγόμενου αρ. 2-καθ'ου η αίτηση Κώστα Χριστοφή, των πιο πάνω ισχυρισμών, οι οποίοι αφορούν στις προϋποθέσεις έκδοσης του επιδιωκόμενου διατάγματος, επέβαλε στις αιτήτριες το βάρος να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους για τα γεγονότα τα οποία οδήγησαν στο να καταχωριστεί και να συνεχίσει η αίτηση. Οι αιτήτριες μπορούσαν να αποσείσουν το βάρος απόδειξης που τις βαραίνει είτε με την καταχώριση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων είτε με την αντεξέταση του ενόρκως δηλούντος εναγομένου αρ. 2-καθ'ου η αίτηση Κώστα Χριστοφή. Νομολογήθηκαν σχετικώς τα εξής: «σε περιπτώσεις αιτήσεων που οι ισχυρισμοί του αιτητή αμφισβητούνται, ο αιτητής θα πρέπει να προσκομίσει προφορική μαρτυρία για να αποσείσει το σχετικό βάρος που έχει για την απόδειξη των ισχυρισμών του..... Ο Αιτητής μπορεί να αποσείσει το σχετικό βάρος απόδειξης είτε με την παράθεση της δικής του μαρτυρίας είτε με την αποκάλυψη στοιχείων που προκύπτουν από την αντεξέταση στην οποία υποβάλλει τα πρόσωπα τα οποία έχουν προβεί σε ένορκες δηλώσεις εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση» (lacovou Brothers (Constructions) Ltd v. Fashionwise Ltd

(2000)1 (Β) Α.Α.Δ. 1377, 1380, δείτε και την Fashion Box S.R.L. v. Ferro Fashions Ltd

(1999)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1858, 1863). Όμως, οι αιτήτριες παρέλειψαν να προβούν σε οιανδήποτε προσπάθεια απόσεισης του βάρους απόδειξης που τις βαραίνει. Κατά την ακρόαση της αίτησης, η πλευρά τους περιορίσθηκε σε αγόρευση. Κατά συνέπειαν, οι ισχυρισμοί των αιτητριών, οι οποίοι τείνουν να θεμελιώσουν τις νομοθετημένες και νομολογημένες προϋποθέσεις έκδοσης του επίδικου διατάγματος, ως οι προϋποθέσεις αυτές εκτίθενται πιο πάνω, παρέμειναν μετέωροι και ατεκμηρίωτοι. Βεβαίως, στο παρόν στάδιο περιορίζομαι σε μια εκ πρώτης όψεως θεώρηση των περιστάσεων και δεν προβαίνω σε διαπιστώσεις ως προς την ύπαρξη ουσιαστικού δικαιώματος των αιτητριών [Parico Aluminium Designs Ltd ν. Muskita - Aluminium Co. Ltd κ.ά.

(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2015, 2041]. Όμως, ως έχει το ενώπιόν μου μαρτυρικό υλικό, ούτε η εκ πρώτης όψεως θεώρηση των γεγονότων μπορεί να οδηγήσει στην εκτίμηση ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης των επίδικων διαταγμάτων. Εν πάση περιπτώσει, ως έχει το ενώπιόν μου μαρτυρικό υλικό, δεν είμαι έτοιμη να δεχθώ ότι η έκδοση του επίδικου διατάγματος, θα ήταν, υπό τις περιστάσεις, δίκαιη και εύλογη. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση ημερ. 3.11.11 αποτυγχάνει. Η αίτηση ημερ. 3.11.11 απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων αρ. 1 και 2-καθ'ων η αίτηση και εναντίον των εναγουσών αρ. 1, 2 και 3-αιτητριών. Τα έξοδα να καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............. Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /EΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο