MD Mozammel Hossain ν. Γ. Χ. Λάμψη Ανακύκλωση Λτδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 438/07, 25/9/2012

MD Mozammel Hossain ν. Γ. Χ. Λάμψη Ανακύκλωση Λτδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 438/07, 25/9/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A285 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 438/07 Μεταξύ: M.D. Mozammel Hossain Ενάγοντα -και-

1. Γ. & Χ. Λάμψη Ανακύκλωση Λτδ
2. Γεώργιου Σολέα
3. Χάρη Σολέα
4. Πανίκο Παναγιώτου Εναγομένων Ημερομηνία: 25.9.2012 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κ. Χριστόφορος Χριστοφή Για τους Εναγόμενους: καμία εμφάνιση Α Π Ο Φ Α Σ Η Την 9.11.06 ενώ ο ενάγοντας εργαζόταν σε μονάδα επεξεργασίας και ανακύκλωσης πλαστικών ειδών τραυματίσθηκε σοβαρά με αποτέλεσμα να χάσει το δεξί του χέρι. Με την παρουσα αγωγή αξιώνει γενικές όπως επίσης και ειδικές αποζημιώσεις, ύψους €28.229,
5. Η αγωγή επιδόθηκε στους εναγομένους, αυτοί όμως παρέλειψαν να καταχωρήσουν εμφάνιση και ως εκ τούτου ο ενάγοντας προχώρησε σε απόδειξη της υπόθεσης του. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατέθεσαν ο ενάγοντας και ο Γιάννης Παπαγιάννης, επιθεωρητής εργασίας. Συνοψίζω τη μαρτυρία τους. Ο ενάγοντας κατάγεται από την Bangladesh και προέρχεται από φτωχή οικογένεια βιοπαλαιστών. Ήλθε στην Κύπρο τον Ιούλιο του 2006 σε ηλικία 22 ετών για να σπουδάσει στο Americanos College. Αρχικά τα μαθήματα που παρακολουθούσε ήταν στη Διοίκηση Επιχειρήσεων αλλά στη συνέχεια λόγω του τραυματισμού άλλαξε επιστήμη και ακολούθησε τον κλάδο των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Η εναγομένη 1 είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης. Οι εναγόμενοι 2 και 4 είναι διευθυντές και μέτοχοι αυτής, κατά 50% έκαστος. Ο εναγόμενος 3 είναι αδελφός του εναγομένου
6. Οι εναγόμενοι 1, 2 και 4 είναι κάτοχοι του χώρου και ιδιοκτήτες της μονάδας ανακύκλωσης που βρίσκεται μεταξύ Τσερίου και Αναλυόντα στη Λευκωσία. Ο ενάγοντας εργοδοτήθηκε στην πιο πάνω μονάδα μέσω ενός φίλου του, του Mishu, που εργαζόταν επίσης εκεί. Στη μονάδα ανακύκλωσης, «.υπεύθυνοι για τον ενάγοντα», ήταν ο Γιώργος Σολέα και ο Χάρης Σολέα. Αυτοί του έδιδαν οδηγίες για τις εργασίες που θα έπρεπε να εκτελέσει, ουδέποτε όμως τον εκπαίδευσαν. Εργαζόταν 12 ώρες την ημέρα, 6 ημέρες την εβδομάδα και ελάμβανε ως αμοιβή, ΛΚ
7. Παρέλειψε όμως να αναφέρει κατά πόσο η αμοιβή αυτή ήταν ανά ώρα, ανά ημέρα ή ανά εβδομάδα. Πληρωνόταν σε μετρητά μερικές φορές από το Γιώργο Σολέα και άλλες φορές από το Χάρη Σολέα. Το καθήκον του ενάγοντα στο εργοστάσιο ανακύκλωσης ήταν να τοποθετεί πλαστικά στη μηχανή συμπίεσης έτσι ώστε τα πλαστικά να βγαίνουν σε τετράγωνη μορφή και στη συνέχεια να τα μεταφέρει σε διάφορα μέρη του εργοστασίου. Οι εργοδότες του, ουδέποτε του εξήγησαν τον τρόπο λειτουργίας της μηχανής συμπίεσης. Ο χώρος εργασίας ήταν πολύ βρώμικος, σκουπίδια ήταν πεταγμένα παντού και αναδυόταν μια άσχημη μυρωδιά. Υπήρχαν σκόρπιες μεγάλες πλαστικές σακούλες και ήταν πολύ δύσκολο για τον ενάγοντα και τον Mishu να εκτελέσουν την εργασία τους. Πάνω και γύρω από τη μηχανή συμπίεσης υπήρχαν διάφορα πλαστικά αντικείμενα και υπολείμματα, γεγονός το οποίο τους έθετε σε κίνδυνο και εύκολα θα μπορούσαν να πάθουν κάποιο ατύχημα. Οι εργοδότες ουδέποτε έλαβαν μέτρα για καθαρισμό του χώρου. Την 9.11.2006 και ενώ ο ενάγοντας τροφοδοτούσε τη μηχανή συμπίεσης, προσπάθησε να βάλει μέσα στη μηχανή ένα πλαστικό σωλήνα για να υποβοηθηθεί η έξοδος των τετράγωνων πλαστικών από την έξοδο του μηχανήματος. Ο σωλήνας «γλίστρησε» και ο ενάγοντας στην προσπάθεια του να το διορθώσει γλίστρησε και αυτός. Το πάνω μέρος του σώματος του, ήτοι το κεφάλι του, ο κορμός και τα χέρια του βρέθηκαν μέσα στη μηχανή. Καθώς βρισκόταν στη στάση αυτή το κινούμενο μέρος της μηχανής συμπίεσης που χρησιμοποιείτο για να συμπιέζει τα πλαστικά εξακολούθησε να κινείται προς το μέρος του. Τελικά κατάφερε να βγάλει έξω από τη μηχανή το κεφάλι, το κορμό και το αριστερό του χέρι. Το δεξί του χέρι παρέμεινε μέσα και κτυπήθηκε. Μετά το ατύχημα μεταφέρθηκε λιπόθυμος σε ιδιωτική κλινική και μετά στο Γενικό Νοσοκομείο όπου έζησε «τραγικές στιγμές» ως ανέφερε χαρακτηριστικά, λόγω των φοβερών πόνων που είχε και της απώλειας αίματος. Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση κατά την οποίαν οι γιατροί αναγκάσθησαν και του έκοψαν, λόγω της καταστροφής του, το δεξί του χέρι, λίγο πιο κάτω από τον ώμο. Ενώ βρισκόταν στο νοσοκομείο τον επισκέφθηκαν ο Γιώργος Σολέας και του προσέφερε $5.000 νοουμένου ότι αυτός δεν θα κατάγγελλε το συμβάν στην αστυνομία και δεν απαιτούσε αποζημιώσεις. Ο ενάγοντας απέρριψε την προσφορά. Ο ενάγοντας παρέμεινε στο Νοσοκομείο για 17 ημέρες. Μετά την απόλυση του επισκεπτόταν το Γενικό Νοσοκομείο καθημερινά για τους επόμενους 3 μήνες για καθαρισμό των πληγών του. Καθ΄ όλο αυτό το διάστημα οι εργοδότες του δεν επικοινώνησαν μαζί του. Μετά την έξοδο του από το Γενικό Νοσοκομείο και για τα επόμενα 2 έτη παρέμεινε στις εστίες του Americanos College. Οι επιπτώσεις στη ζωή του από το ατύχημα ήταν τραγικές. Πριν το ατύχημα ήταν ένα ευτυχισμένο και κοινωνικό άτομο, αργότερα έγινε καταθλιπτικός και νιώθει απόρριψη από την κοινωνία. Αντιμετωπίζει προβλήματα στην καθημερινή του ζωή, δυσκολεύεται να γράψει με το αριστερό χέρι καθότι ήταν δεξιόχειρας, δυσκολεύεται να δέσει τα κορδόνια των παπουτσιών του, να ντυθεί, να κάνει μπάνιο και γενικά να περιποιηθεί τον εαυτό του. Έπαυσε να ασχολείται με τον αθλητισμό, στη χώρα του έπαιζε κρίκετ και δεν μπορεί πια να «παίζει μουσική». Λόγω του γεγονότος αυτού νιώθει μειονεκτικά και δεν έχει δημιουργήσει σχέση με κάποια κοπέλα. Έχασε δε ένα ακαδημαϊκό έτος και αναγκάσθηκε να αλλάξει κλάδο σπουδών καθότι δεν μπορούσε να συνεχίσει στον κλάδο των ξενοδοχειακών με ένα χέρι. Καταθέτοντας για τις ειδικές ζημιές είπε ότι τα έξοδα του Γενικού Νοσοκομείου ανήλθαν σε €2.109, τα δίδακτρα του Americanos College για το ένα έτος σπουδών που έχασε €11.000, το ενοίκιο για το ένα έτος €3.000, τα έξοδα διαβίωσης του €7.120 και τα έξοδα προσθήκης χεριού €5.000, σύνολο €28.229,
8. Ο ΜΕ2 Γιάννης Παπαγιάννης εργάζεται στο Επαρχιακό Γραφείο Εργασίας, στο Τμήμα Επιθεώρησης, τα τελευταία δέκα έτη. Το απόγευμα της 9.11.06 και ώρα 16:20 κλήθηκε να διερευνήσει το επίδικο εργατικό ατύχημα. Στη σκηνή ήταν ένας αστυφύλακας, ο Χάρης Σολέα που εργαζόταν εκεί και ο αδελφός του Γιώργος Σολέα. Ο μάρτυρας έλαβε αριθμό φωτογραφιών τα οποία παρουσίασε στο Δικαστήριο. Οι φωτογραφίες απεικονίζουν τον χώρο της μονάδας ο οποίος ομολογουμένως θυμίζει σκουπιδότοπο. Στη συνέχεια έλαβε γραπτές καταθέσεις από το Χάρη Σολέα, τον Πανίκο Παναγιώτου και τον ενάγοντα. Ο Γιώργος Σολέα αρνήθηκε να δώσει κατάθεση. Ο μάρτυρας επισκέφθηκε τη μονάδα εκ νέου, επιθεώρησε τη μηχανή συμπίεσης, έλαβε μετρήσεις και του επεξηγήθηκε ο τρόπος λειτουργίας της από τους Γιώργο και Χάρη Σολέα. Ο μάρτυρας περιέγραψε τη μηχανή και τον τρόπο λειτουργίας της. Πρόκειται για μηχανή που λειτουργεί με ηλεκτρικό ρεύμα και τροφοδοτείται με πλαστικά αντικείμενα από ένα άνοιγμα μήκους 1.3μ. και πλάτους 1.
9. Η τροφοδοσία της πρέσας γίνεται απευθείας από τον εργαζόμενο. Στο άνοιγμα της τροφοδοσίας, που χωρεί μέρος ανθρωπίνου σώματος ακόμη και ολόκληρο σώμα, δεν υπάρχει κινητός προφυλακτήρας με διακόπτη για επείγουσα στάση λειτουργίας-emergency stop. Στα κουμπιά χειρισμού της πρέσας δεν περιλαμβάνεται τέτοιος διακόπτης. Τέτοιος διακόπτης υπάρχει μόνο στο σημείο από όπου εξέρχονται, μετά την συμπίεση των πλαστικών αντικειμένων, οι μπάλες. Το σημείο αυτό απέχει 1.5 μ από το σημείο όπου βρίσκεται ο χειριστής. Όταν τα πλαστικά αντικείμενα τοποθετηθούν στο άνοιγμα τροφοδοσίας, κινητό μεταλλικό εξάρτημα μετακινείται μπροστά και τα συμπιέζει. Με τη χρήση μεταλλικών συρμάτων τα συμπιεσμένα πλαστικά αντικείμενα παίρνουν τη μορφή μπαλών και δένονται. Με την ενεργοποίηση καταλλήλων κουμπιών ανοίγει η πόρτα της πρέσας και ο χειριστής τοποθετεί, εντός του ανοίγματος ένα πλαστικό σωλήνα, ο οποίος βοηθά στην έξοδο των μπαλών από την πρέσα. Σύμφωνα με τον επιθεωρητή, λόγω της απόστασης μεταξύ του σημείου όπου βρίσκεται το κουμπί για επείγουσα στάση λειτουργίας και του σημείου όπου στέκεται ο χειριστής της πρέσας, σε περίπτωση που ο τελευταίος εγκλωβιστεί εντός της πρέσας δεν είναι σε θέση να πατήσει το εν λόγω κουμπί. Κατά την άποψη του, η πρέσα λειτουργούσε κατά τρόπο επικίνδυνο για την υγεία και την ασφάλεια του χειριστή. Τα πιο κάτω μέτρα θα έπρεπε να είχαν ληφθεί: Ι. Η τροφοδοσία των πλαστικών αντικειμένων στο μηχάνημα συμπίεσης θα έπρεπε να γίνεται μέσω χοάνης, η οποία θα διέθετε θύρα ελέγχου με ενδοασφάλεια. Η ενδοασφάλεια θα έπρεπε να ήταν προγραμματισμένη έτσι ώστε όταν άνοιγε η θύρα τροφοδοσίας η μηχανή να ετίθετο εκτός λειτουργίας. ΙΙ. Η τροφοδοσία της πρέσας να γίνεται μέσω ιμάντων, στους οποίους θα ετοποθετούντο τα πλαστικά αντικείμενα για να μεταφερθούν στο άνοιγμα τροφοδοσίας. Το χειριστήριο να βρίσκεται σε απόσταση από το άνοιγμα τροφοδοσίας έτσι ώστε ο χειριστής να βρίσκεται μακριά από την επικίνδυνη ζώνη τροφοδοσίας. ΙΙΙ. Η πρέσα θα έπρεπε να εφοδιασθεί με φωτοκύτταρα τα οποία θα ενεργοποιούν ένα σύστημα παρεμπόδισης της προσέγγισης ανθρώπου στην επικίνδυνη ζώνη. Αυτή ήταν συνοπτικά η μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του ενάγοντα ετοίμασε πολυσέλιδη γραπτή αγόρευση την οποία παρουσίασε στο Δικαστήριο. Στην αγόρευση του εισηγήθηκε μεταξύ άλλων ότι ο Χάρης Σολέα ήταν ένας εκ των εργοδοτών του. Η μαρτυρία αυτή δεν συνάδει με τη μαρτυρία που προσκομίσθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο ίδιος ο ενάγοντας κατονομάζει ως κατόχους του χώρου και ιδιοκτήτες της μονάδας όπου εργαζόταν τους εναγομένους 1, 2 και
10. Το γεγονός ότι ο εναγόμενος 3 εργαζόταν και εκείνος στο χώρο εκείνο, μετέφερε τον ενάγοντα στην εργασία του, του έδιδε οδηγίες και σε κάποιες περιπτώσεις του κατέβαλλε το μισθό του δεν σημαίνει ότι υπείχε θέση εργοδότη ή ότι ήταν κάτοχος του συγκεκριμένου χώρου όπου έγινε το ατύχημα. Με βάση τη μαρτυρία του ιδίου ενάγοντα προκύπτει ότι ο Χάρης Σολέα εκτελούσε καθήκοντα επιστάτη και ήταν γενικά υπεύθυνος του χώρου μαζί με το Γιώργο Σολέα. Καταλήγω ότι εργοδότες του ενάγοντα ήταν μόνο οι εναγόμενοι 1, 2 και
11. Το καθήκον του εργοδότη είναι να καταβάλλει λογική φροντίδα να καθορίσει ένα λογικά ασφαλές σύστημα εργασίας. Στην υπό κρίση περίπτωση από τη μαρτυρία που έχει προσαχθεί τόσο από τον ενάγοντα όσο και από τον επιθεωρητή και η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη, προκύπτει ότι τόσο ο χώρος όσο και η ίδια μηχανή συμπίεσης ήταν τελείως ακατάλληλα. Κανένα μέτρο ασφαλείας δεν είχε ληφθεί από τους εναγομένους. Η μηχανή ήταν πολύ επικίνδυνη και ο χειριστής αυτής μπορούσε εύκολα να τραυματισθεί. Πέραν τούτου οι εναγόμενοι παρέλειψαν να εκπαιδεύσουν τον ενάγοντα σε σχέση με τον τρόπο λειτουργίας της και να τον προειδοποιήσουν σε σχέση με τους κινδύνους που υπήρχαν σε περίπτωση που ο χειριστής έβαζε το χέρι του ή άλλο μέρος του σώματος του εντός της μηχανής. Οι κίνδυνοι ήταν εμφανείς και οι εργοδότες θα έπρεπε να είχαν λάβει τα αναγκαία μέτρα για εξουδετέρωση του. Στρέφομαι τώρα στο θέμα των αποζημιώσεων. Ο ενάγοντας αξιώνει τόσο γενικές όσο και ειδικές αποζημιώσεις. Σε σχέση με τις ειδικές ζητά τα πιο κάτω: α. Έξοδα νοσηλείας στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. β. Δίδακτρα κολλεγίου Οκτώβριο 2006-Οκτώβριο 2007, €11.
12. γ. Έξοδα διαμονής για ένα έτος, €3.
13. δ. Έξοδα σίτησης για ένα έτος, €7.
14. ε. Έξοδα προσθήκης τεχνητού χεριού, €5.
15. Η απόδειξη των ειδικών ζημιών κινείται μέσα σε αυστηρά πλαίσια. Οι ειδικές ζημιές θα πρέπει να δικογραφούνται με ευκρίνεια και να αποδεικνύονται με θετική μαρτυρία. Για τα έξοδα νοσηλείας έχει κατατεθεί σχετική αλληλογραφία μεταξύ του ενάγοντα και του Γενικού Νοσοκομείου από την οποία προκύπτει ότι όντως τα έξοδα νοσηλείας ανήλθαν σε €2.109,
16. Για τις τρεις επόμενες αξιώσεις, δίδακτρα, έξοδα διαμονής και σίτησης, για το ακαδημαϊκό έτος 2006-2007, παρατηρώ τα πιο κάτω. Ο ίδιος ο ενάγοντας στην γραπτή δήλωση του αναφέρει ότι ήλθε στη Κύπρο τον Ιούλιο του 2006 και στη συνέχεια εργοδοτήθηκε από τους εναγομένους στη μονάδα ανακύκλωσης. Το Φθινόπωρο του 2006 ο ενάγοντας εργαζόταν υπό καθεστώς πλήρους απασχόλησης, 12 ώρες την ημέρα, 6 ημέρες την εβδομάδα. Καμία μαρτυρία έχει τεθεί ενώπιον μου ότι αυτός ήταν παράλληλα φοιτητής σε κολλέγιο. Αντιθέτως, από την επιστολή που κατέθεσε ο ίδιος ο ενάγοντας, ημερομηνίας 31.7.2007, η διευθύντρια του κολλεγίου Americanos πιστοποιεί ότι ο ενάγοντας είχε εγγραφεί στο κολλέγιο για ένα «semester», από 12.2.2007 μέχρι 8.6.2007, ήτοι για 4 περίπου μήνες. Ενόψει των πιο πάνω καταλήγω ότι ο ενάγοντας απέτυχε να αποδείξει ότι λόγω του ατυχήματος έχασε ολόκληρο το ακαδημαϊκό έτος, Οκτώβριο του 2006-Οκτώβριο του 2007, δέχομαι μόνο ότι έχασε το πιο πάνω semester. Οι αποζημιώσεις που ζητά θα προσαρμοσθούν αναλόγως. Πέραν τούτου παρατηρώ ότι το ύψος των διδάκτρων που διεκδικεί €11.000 δεν συνάδει με τη μαρτυρία που προσκόμισε. Σύμφωνα με το τεκμήριο 33 τα δίδακτρα για κάθε semester ανέρχονται σε €2.
17. Καταλήγω ότι ο ενάγοντας δικαιούται το ποσό των €2.340, δίδακτρα, ενόψει του γεγονότος ότι λόγω του τραυματισμού του απώλεσε τις σπουδές ενός semester και κατ΄ αναλογία το 1/3 των υπολοίπων εξόδων της διαμονής και της σίτησης, τα οποία ανέρχονται στο ποσό των €3.373 (1/3 x 10.120=3.373). Δέχομαι επίσης το ποσό των €5.000 για προσθήκη τεχνητού χεριού. Την αξία του την κατέβαλε το Υπουργείο Υγείας με την προϋπόθεση όμως ότι ο ενάγοντας θα το κατέβαλλε στη Δημοκρατία. Το σύνολο των ειδικών ζημιών, που έχουν αποδειχθεί, ανέρχεται στο ποσό των €12.
18. Κατά τον υπολογισμό των γενικών αποζημιώσεων το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τη φύση και την έκταση των τραυμάτων του θύματος όπως επίσης το πόνο και τη ταλαιπωρία που υπέστη και ή που συνεχίζει να υφίσταται. Οι αποζημιώσεις πρέπει να είναι εύλογες, να συνιστούν δίκαιη αποκατάσταση του θύματος και να είναι κοινωνικά αποδεκτές. Στην υπό κρίση υπόθεση το επίδικο ατύχημα είχε τραγικές συνέπειες για τον ενάγοντα. Σε πολύ νεαρή ηλικία έχασε το ένα εκ των δύο άκρων του, γεγονός που άλλαξε ριζικά τη ζωή του με τον τρόπο που περιγράφω ανωτέρω. Περάν τούτου το γεγονός αυτό τον επηρέασε και ψυχολογικά, του προκαλεί κατάθλιψη. Σε σχέση με τις γενικές αποζημιώσεις παρατηρώ ότι ο ενάγοντας εργάσθηκε στην εν λόγω μονάδα για μερικές μόνο εβδομάδες και ως εκ τούτου δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως εργάτης σε εργοστάσιο. Εξάλλου, αυτός δεν ήταν ο σκοπός του που ήλθε στην Κύπρο. Ήλθε στην Κύπρο για να φοιτήσει σε συγκεκριμένο κολλέγιο. Με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία προκύπτει ότι μετά το ατύχημα αναγκάσθηκε να αλλάξει κλάδο σπουδών, κατέληξε να σπουδάζει ηλεκτρονικούς υπολογιστές ενώ η πρώτη επιλογή του ήταν ξενοδοχειακά. Αυτό το στοιχείο λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον υπολογισμό των γενικών αποζημιώσεων. Το γεγονός αυτό όμως από μόνο του, ελλείψει οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας, δεν αποδεικνύει μείωση της εισοδηματικής του ικανότητας. Κατά τον καθορισμό των γενικών αποζημιώσεων άντλησα καθοδήγηση από τη νομολογία. Οι τραυματισμοί που υπέστη ο ενάγοντας στην υπό κρίση υπόθεση είναι παρόμοιοι με τους τραυματισμούς που υπέστη ο ενάγοντας στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v Σταύρος Στυλιανού[1]. Ο ενάγοντας, 41 ετών, είχε υποστεί ακρωτηριασμό των τεσσάρων δακτύλων και της παλάμης του αριστερού χεριού, λειτουργούσε μόνο ο αντίχειρας. Κατέστη μονίμως ανίκανος για ενασχόληση με χειρονακτική εργασία. Το Δικαστήριο επεδίκασε στον ενάγοντα, υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων, το ποσό των ΛΚ50.
19. Μικρότερο, συγκριτικά, ποσό είχε επιδικασθεί στην ενάγουσα στην υπόθεση Βαρβάρα Χρίστου Μιχαήλ v Φίλιος Γ. Συκοπετρίτης[2]. Η ενάγουσα είχε υποστεί αποκοπή του αριστερού χεριού της από το ύψος του καρπού σε εργατικό ατύχημα. Επιδικάσθηκαν γενικές αποζημιώσεις ύψους ΛΚ20.000 οι οποίες επικυρώθηκαν από το Εφετείο. Συγκριτικά χαμηλότερες ήταν και οι αποζημιώσεις που είχαν επιδικασθεί στην υπόθεση Φάνος Χριστοδουλίδης v Laser Plastics Industry Ltd[3]. Ο εφεσείοντας, 58 ετών, είχε υποστεί ακρωτηριασμό του δείκτη, μέσου και παράμεσου δακτύλου και των δύο χεριών. Έγινε επανασυγκόλληση αυτών, ο εφεσείοντας όμως δεν μπορούσε να κλείσει τα δάκτυλα και να κάνει γροθιά, η αγκύλωση ήταν μόνιμη. Επιδικάσθηκαν πρωτοδίκως αποζημιώσεις ύψους ΛΚ8.000 οι οποίες χαρακτηρίσθηκαν από το Εφετείο χαμηλές, όχι όμως έκδηλα χαμηλές, ήταν μέσα στα λογικά όρια του μέτρου. Με βάση όλα τα πιο πάνω καταλήγω ότι το ποσό των €160.000 αποτελούν δίκαιες και εύλογες γενικές αποζημιώσεις για τα τραύματα, τον πόνο και την ταλαιπωρία που υπέστη ο ενάγοντας και συνεχίζει να υφίσταται μέχρι σήμερα. Εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον των εναγομένων 1, 2 και 4 αλληλέγγυα και ή κεχωρισμένα για το ποσό των €160.000, γενικές αποζημιώσεις, πλέον νόμιμο τόκο επί του πιο πάνω ποσού από 9.11.2006 μέχρι εξοφλήσεως και €12.787 ειδικές αποζημιώσεις με νόμιμο τόκο επί του πιο πάνω ποσού από 22.1.2007, ημέρα καταχώρησης της αγωγής μέχρι εξοφλήσεως και έξοδα ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η αγωγή εναντίον του εναγομένου 3 απορρίπτεται. Καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.) Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΝ [1]