Brookemil Ltd ν. Reetmist Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 7753/2011, 28/8/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A254 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Α. Ρ. Λιάτσου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 7753/2011 Μεταξύ: Brookemil Ltd Εναγόντων
- Reetmist Ltd κ.α. Εναγομένων --------- Μονομερής Αίτηση ημερ. 23.11.2011 για Έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων 28 Αυγούστου,
- Για τους Αιτητές-ενάγοντες: κ. Θ. Κορφιώτης Για τους Καθ' ων η Αίτηση-εναγόμενους 1, 4, 5, 6 και 19: κκ Κ. Σκορδής και Χ. Αρτέμης Για τους Καθ' ων η Αίτηση-εναγόμενους 2 και 3: κ. Κ. Ιωαννίδης Για τους Καθ' ων η Αίτηση-εναγόμενους 13: κ. Σ. Γεωργιάδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Aιτητές προσήλθαν μονομερώς στο Δικαστήριο και στη βάση του πραγματικού υπόβαθρου που καλύπτει ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την Aίτηση τους, εξασφάλισαν σειρά ενδιάμεσων διαταγμάτων η ουσία των οποίων περιστρέφεται γύρω από την απαγόρευση διαφοροποίησης της μετοχικής δομής των εναγομένων 14 και 15 εταιρειών και των περιουσιακών τους στοιχείων. Είναι αχρείαστη λεπτομερής παράθεση του όγκου των γεγονότων που περιβάλλουν την υπό κρίση Aίτηση, όπως αυτά προβάλλουν μέσα από τις συνοδευτικές της Aίτησης και των ενστάσεων ένορκες δηλώσεις και σειράς συμπληρωματικών οι οποίες καταχωρήθηκαν μετά από σχετική άδεια του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο θα περιοριστεί σε λιτή καταγραφή των ουσιαστικών δεδομένων, προκειμένου να γίνει κατανοητή η μεταξύ των μερών διαμάχη, αλλά και να αποφευχθεί η αποτύπωση όγκου στοιχείων, μη αναγκαίου, όπως θα διαφανεί στην πορεία. Είναι και η υπό εκδίκαση μία από τις υποθέσεις που με πολύ συχνότητα παρουσιάζονται τα τελευταία χρόνια ενώπιον των Κυπριακών Δικαστηρίων, κατά κανόνα στη δικαιοδοσία προέδρων, όπου εμπλέκονται νομικά και φυσικά πρόσωπα με έδρα σε διάφορες χώρες. Στην παρούσα περίπτωση, στην Κύπρο, τη Ρωσία, τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους αλλά και τα νησιά Cayman. Πολύπλοκες νομικές σχέσεις αλλά και διαφορές καλύπτουν τις δοσοληψίες των διαδίκων. Οι ενάγοντες, εταιρεία εγγεγραμμένη στα Cayman Islands, προβάλλουν ότι σε όλους τους ουσιώδεις χρόνους κατείχαν το σύνολο σχεδόν του εκδομένου κεφαλαίου των εναγομένων 14 και 15 εταιρειών, οι οποίες είχαν ως μόνη δραστηριότητα την ιδιοκτησία δικαιώματος μίσθωσης γης, δύο οικοπέδων που βρίσκονται κοντά και απέναντι από την Κόκκινη Πλατεία, στη Μόσχα. Η αξία των εν λόγω συμβάσεων μίσθωσης των οικοπέδων και των κτηρίων επί τούτων, καθορίζεται από τους ενάγοντες σε δολάρια Αμερικής εκατόν εξήντα εκατομμύρια. Είναι η προμετωπίδα των θέσεων των Αιτητών, όπως αποτυπώνονται στη συνοδευτική της αίτησης ένορκο δήλωση, ότι με εμπλοκή όλων των εναγομένων - αναλυτικά στοιχεία της οποίας δεν χρειάζεται να παρατεθούν - αφαιρέθηκε ποσοστό του μετοχικού κεφαλαίου που κατείχαν οι ενάγοντες στις εναγόμενες 14 και 15, το οποίο και ενεγράφη επ' ονόματι της εναγόμενης 1 χωρίς τη σύμπραξη ή τη γνώση των εναγόντων, οι οποίοι ήταν οι νόμιμοι εγγεγραμμένοι δικαιούχοι. Μετά το γεγονός αυτό οι ενάγοντες παρουσιάζονται πλέον να κατέχουν εκδομένο κεφάλαιο λιγότερο του 50% στις πιο πάνω εταιρείες. Περαιτέρω, πάντα σύμφωνα με τα γεγονότα που προβάλλουν οι Αιτητές, πέραν της απόκτησης της πλειοψηφίας του μετοχικού κεφαλαίου των εναγομένων 14 και 15, οι υπόλοιποι εναγόμενοι, με βάση σχέδιο που είχαν ετοιμάσει, παράνομα και στην απουσία των εναγόντων έθεσαν υπό τον έλεγχο τους τα διοικητικά συμβούλια των εναγομένων 14 και
- Άμεσο αποτέλεσμα των πιο πάνω ενεργειών ήταν η λήψη ελέγχου των προαναφερθέντων οικοπέδων από τους Καθ' ων η Αίτηση και η συνακόλουθη αποστέρηση αυτού του περιουσιακού στοιχείου από τους Αιτητές. Τα όσα επικαλούνται οι ενάγοντες ότι διέπραξαν οι εν λόγω εναγόμενοι τα χαρακτηρίζουν ως «επιδρομική ενέργεια» και λεπτομέρειες του τρόπου υλοποίησης της καταγράφονται στη συνοδευτική της Αίτησης ένορκη δήλωση. Οι λόγοι ένστασης καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θέσεων: Έλλειψης δικαιοδοσίας, δεδικασμένου, απουσίας του στοιχείου του κατεπείγοντος, απόκρυψης ουσιαστικών γεγονότων, και, βεβαίως, μη συνδρομής των ουσιαστικών προϋποθέσεων έκδοσης διαταγμάτων. Είναι πλέον αξίωμα ότι εκδοθέν μονομερώς προσωρινό διάταγμα είναι ακυρώσιμο, χωρίς να υφίσταται η ανάγκη εξέτασης από το Δικαστήριο της ουσίας της υπόθεσης, εάν ο Αιτητής, κατά το στάδιο παρουσίας του στο Δικαστήριο στην απουσία του αντιδίκου, απέκρυψε ουσιαστικά γεγονότα, παραλείποντας έτσι να παρουσιαστεί, ως ήταν βασική του υποχρέωση, με καθαρά χέρια. Η έκδοση προσωρινού διατάγματος μονομερώς συνιστά εξαιρετικό μέτρο, δεδομένης της αναζήτησης και παροχής δικαστικής συνδρομής στην απουσία της αντίδικης πλευράς και κατά παρέκκλιση ενός από τους βασικούς κανόνες φυσικής δικαιοσύνης: Του αποκλεισμού παροχής θεραπείας στην απουσία της άλλης πλευράς, στερώντας της έτσι την ευκαιρία να ακουστεί. Υπό τις συνθήκες αυτές γεννάται καθήκον ύψιστης πίστης, το οποίο καλύπτει κάθε μονομερή αίτηση και επιβάλει στους αιτητές να παρουσιάσουν κατά τρόπο ξεκάθαρο το όλο φάσμα των γεγονότων. H διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος και ο όλος μηχανισμός που την διέπει έχουν βαθιές τις ρίζες τους στο Δίκαιο της Επιείκειας. Οι παράμετροι προσέγγισης του όλου ζητήματος από τα Δικαστήρια έχουν τεθεί από τον Ralph Gibson L.J. σε επτά αριθμημένες παραγράφους στην κλασική επί του θέματος υπόθεση Brink´s Mat Ltd v. Elcombe and others [1988] 1 WLR 1350, 1356-1357: "In considering whether there has been relevant non-disclosure and what consequence the court should attach to any failure to comply with the duty to make full and frank disclosure, the principles relevant to the issues in these appeals appear to me to include the following.
(1)The duty of the applicant is to make "a full and fair disclousure of all the material facts:" see Rex v. Kensington Income Tax Commissioners, Ex parte Princess Edmond de Polignac [1917] 1 K.B. 486, 514 per Scrutton L.J.
(2)The material facts are those which it is material for the judge to know in dealing with the application as made: materiality is to be decided by the court and not by the assessment of the applicant or his legal advisers: see Rex v. Kensington Income Tax Commissioners, per Lord Cozens-Hardy M.R., at p. 504, citing Dalglish v. Jarvie
(1850)2 Mac. & G. 231, 238, and Browne-Wilkinson J. In Thermax Ltd v. Schott Industrial Glass Ltd. [1981] F.S.R. 289, 295.
(3)The applicant must make proper inquiries before making the application: see Bank Mellat v. Nikpour [1985] F.S.R. 87. The duty of disclosure therefore applies not only to material facts known to the applicant but also to any additional facts which he would have known if he had made such inquiries.
(4)The extent of the inquiries which will be held to be proper, and therefore necessary, must depend on all the circumstances of the case including (
- a)the nature of the case which the applicant is making when he makes the application; and (
- b)the order for which application is made and the probable effect of the order of the defendant: see, for example, the examination by Scott J. of the possible effect of an Anton Piller order in Columbia Picture Industries Inc. v. Robinson [1987] Ch. 38; And (
- c)the degree of legitimate urgency and the time available for the making of inquires: see per Slade L.J. in Bank Mellat v. Nikpour [1985] F.S.R. 87, 92-93.
(5)If material non-disclosure is established the court will be "astute to ensure that a plaintiff who obtains [an ex parte injunction] without full disclosure . is deprived of any advantage he may have derived by that breach of duty:" see per Donaldson L.J. in Bank Mellat v. Nikpour, at p. 91, citing Warrington L.J. in the Kensington Income Tax Commissioners' case [1917] 1 K.B. 486, 509.
(6)Whether the fact not disclosed is of sufficient materiality to justify or require immediate discharge of the order without examination of the merits depends on the importance of the fact to the issues which were to be decided by the judge on the application. The answer to the question whether the non-disclosure was innocent, in the sense that the fact was not known to the applicant or that its relevance was not perceived, is an important consideration but not decisive by reason of the duty on the applicant to make all proper inquiries and to give careful consideration to the case being presented.
(7)Finally, it "is not for every omission that the injunction will be automatically discharged. A locus poenitentiae may sometimes be afforded:" per Lord Denning M.R. in Bank Mellat v. Nikpour [1985] F.S.R. 87, 90. The court has a discretion, notwithstanding proof of material non-disclosure which justifies or requires the immediate discharge of the ex parte order, nevertheless to continue the order, or to make a new order on terms. "when the whole of the facts, including that of the original non-disclosure, are before [the court, it] may well grant . a second injunction if the original non-disclosure was innocent and if an injunction could properly be granted even had the facts been disclosed:" per Glidewell L.J. in Lloyds Bowmaker Ltd. V. Britannia Arrow Holdings Plc., ante, pp. 1343H -1344 A.» Στην υπόθεση Γρηγορίου κ.ά. v. Χριστοφόρου κ.ά. [1995] 1 ΑΑΔ, 248, 265-266, τονίζεται η φύση της διαδικασίας μονομερούς αίτησης και το καθήκον που δημιουργείται στον αιτητή, ακριβώς λόγω του στοιχείου της υψίστης πίστεως που καλύπτει αιτήσεις αυτής της μορφής, για αποκάλυψη όλων των ουσιαστικών γεγονότων. Σημειώνεται δε ότι παράλειψη παρουσίασης τέτοιων γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου σε μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου. Η αποκάλυψη συναρτάται λοιπόν με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία αντιδίκου. Το κριτήριο του τι συνιστά ουσιώδες γεγονός είναι αντικειμενικό. Το στοιχείο δε της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση του διατάγματος λόγω παράλειψης αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. (Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου [1998] 1 ΑΑΔ, 598). Εύκολα εντοπίζεται από τα πιο πάνω ότι η αποκάλυψη των πραγματικών και ουσιωδών γεγονότων πρέπει να είναι πλήρης και δίκαιη (full and fair). Συνακόλουθα η εξεταζόμενη αρχή τυγχάνει εφαρμογής όχι μόνο στις περιπτώσεις που ένας αιτητής παραλείπει εντελώς να αποκαλύψει τα γεγονότα, αλλά και όπου αυτά εκτίθενται με τέτοιο τρόπο που μπορεί να είναι ελλιπής ή παραπλανητικός, ανεξάρτητα αν αυτό γίνεται εσκεμμένα ή όχι. Προς συμπλήρωση της νομικής πτυχής του εξεταζόμενου ζητήματος, παραθέτω πως στις αποφάσεις Harvardskiy Prumyslovy Holdings A.S. v. Daventree Resources Limited κ.ά.
(2008)1 ΑΑΔ 801, Ιερά Μητρόπολη Πάφου και Aristo Developers Ltd, Πολιτική Έφεση 211/2010, ημερ. 14.7.2011, και στην πολύ πρόσφατη CTO Public Company Limited κ.ά. και BAT (Cyprus) Limited κ.ά., Πολιτική Έφεση 263/2009, ημερ. 16.2.2012, κωδικοποιούνται οι σχετικές αρχές οι οποίες διέπουν το όλο φάσμα της απόκρυψης γεγονότων. Αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στην υπόθεση Ιερά Μητρόπολη Πάφου: «Αποτελεί πλέον αξίωμα ότι αν ένας αιτητής δεν προσέλθει στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα είναι ακυρώσιμο χωρίς να εξεταστεί από το Δικαστήριο η ουσία της υπόθεσης. Αυτό διότι ένα προσωρινό διάταγμα έχει τις καταβολές του στο δίκαιο της επιείκειας και η μονομερής αίτηση που εισάγεται θεωρείται υψίστης πίστεως. («uberrima fides»). (Δέστε τις υποθέσεις Brink's Mat Ltd v. Elcombe
(1988)1 WLR 1350, Γρηγορίου v. Χριστόφορου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 269-70 και Ahmad Zein v. Παράσχος Κ. Καμπανέλλας Λτδ
(2000)1 Α.Α.Δ. 606). Η συνολική εικόνα που μεταδίδεται μέσα από την μονομερή αίτηση πρέπει να είναι ορθή στη βάση της χωρίς παραπλάνηση (Χαραλάμπους v. Petros Michael Exclusif Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ. 1953). Έχει επίσης σημασία το πόσο ουσιώδες είναι το τυχόν μη αποκαλυφθέν στοιχείο και κατά πόσο αυτό θα επηρέαζε ή όχι το Δικαστήριο στην έκδοση του διατάγματος.» Εισηγήθηκαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι για όλους τους Καθ' ων η Αίτηση, ότι στην υπό κρίση περίπτωση παρατηρείται ουσιώδης απόκρυψη μεγάλου αριθμού στοιχείων από πλευράς των Αιτητών και ότι εντοπίζεται προσπάθεια παραπλάνησης του Δικαστηρίου, τέτοια που επιμαρτυρεί πως οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο, ως όφειλαν, με καθαρά χέρια. Συνοπτικά, ως τέτοια στοιχεία έθεσαν τη μη αποκάλυψη πως οι μετοχές που κατείχε η Αιτήτρια στις εναγόμενες 14 και 15 κατασχέθηκαν και/ή δεσμεύτηκαν ένα περίπου χρόνο προηγουμένως στα πλαίσια υπόθεσης ενώπιον Ρωσικού Δικαστηρίου και ότι στη συνέχεια αυτές αποδεσμεύτηκαν και μεταβιβάστηκαν στον εναγόμενο 18. Περαιτέρω εισηγούνται ότι δεν αποκαλύφθηκαν αγωγές και διαδικασίες που έλαβαν ήδη χώρα στη Ρωσία και στα πλαίσια των οποίων ζητήθηκαν πανομοιότυπα με τα υπό κρίση διατάγματα. Η απάντηση του ευπαίδευτου συνήγορου για τους Αιτητές στις εκτεταμένες αναφορές των αντιδίκων περί απόκρυψης ήταν τηλεγραφική: Έθεσε ότι εκτεταμένη προβολή του ζητήματος της αποκάλυψης γίνεται εκ μέρους Καθ' ων η Αίτηση όταν η υπόθεση τους επί της ουσίας είναι αδύναμη. Και - ήταν η προέκταση της εισήγησής του - η παρούσα περίπτωση δεν αποτελεί εξαίρεση. Περαιτέρω, εισηγήθηκε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση όφειλαν να εξειδικεύσουν τους λόγους ένστασής τους, παρέχοντας λεπτομέρειες για τους ισχυρισμούς τους περί μη αποκάλυψης. Επί της ουσίας, προέβαλε τη θέση πως οι οποιεσδήποτε διαδικασίες ενώπιον Ρωσικών δικαστηρίων δεν αποτελούν επίδικο θέμα στην παρούσα υπόθεση και πως, εν πάση περιπτώσει, η ύπαρξη των διαδικασιών αυτών έχει αποκαλυφθεί στην παράγραφο 25 της συνοδευτικής της Αίτησης ένορκης δήλωσης. Είναι ορθό, λοιπόν, προκειμένου να δοθεί σφαιρικά η τοποθέτηση των Αιτητών επί του ζητήματος της απόκρυψης, να καταγραφεί η προαναφερθείσα παράγραφος 25: «25) Η νομιμότητα ή όχι των πιο πάνω αντικαταστάσεων εξετάζεται ήδη ενώπιον αρμόδιου ρωσικού δικαστηρίου, με αριθμό αγωγών κάποιες από τις οποίες έχουν πρωτόδικα απορριφθεί και δεν είναι επίδικη στην παρούσα αγωγή. Γίνεται αναφορά σε αυτή γιατί είναι η θέση της ενάγουσας ότι ήταν μια προπαρασκευαστική ενέργεια για την Επιδρομική Ενέργεια. Εκτός και εάν αποκτούσαν οι συνωμότες έλεγχο του διοικητικού συμβουλίου των εναγομένων 14 και 15 δεν θα μπορούσαν να διορίσουν τον εναγόμενο 13 ως νέο θεματοφύλακα/αρχειοθέτη γραμματέα των εναγομένων 14 και 15 και επομένως δεν θα μπορούσαν να καταγράψουν την αλλαγή στην μετοχική δομή των εναγομένων 14 και 15 που ακολούθησε». Παρεμβάλλω, προτού εξεταστεί η ουσία της εισήγησης περί απόκρυψης, ότι είναι ορθή η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Αιτητών σχετικά με τον επιτακτικό χαρακτήρα της νέας Δ.48 θ.4
(1)και της ανάγκης πλέον ταύτισης της κάθε ειδοποίησης ένστασης με τον Τύπο 47, αναφορικά με τον καθορισμό στο σώμα της γραπτής ένστασης των λόγων που την υποστηρίζουν και το ανάλογο καθήκον του συντάκτη της να τους εξειδικεύσει (Ανδρέας Σοφοκλέους ν. Κωστάκη Ταβελούδη κ.ά.
(2002)1 ΑΑΔ 92, σελ. 97). Σκοπός είναι η πληροφόρηση για τους λόγους ένστασης, τόσο του αντιδίκου, αλλά και του Δικαστηρίου με καθαρότητα και περιεκτικότητα. Το εξεταζόμενο καθήκον οι Καθ' ων η Αίτηση το έχουν εκπληρώσει. Η αναφορά τους στους λόγους ένστασης περί απόκρυψης ουσιαστικών γεγονότων και παράλειψης των αντιδίκων τους να προσέλθουν με καθαρά χέρια, εξειδικεύεται με επάρκεια και κάθε λεπτομέρεια στα γεγονότα που περιγράφουν και επικαλούνται στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την ένσταση. Συνεπώς, η πληροφόρηση των Αιτητών ήταν πλήρης και, ανάλογα, τους παρείχετο η κάθε ευχέρεια να αντικρούσουν τους προβαλλόμενους λόγους ένστασης. Επανέρχομαι στην ουσία της εξεταζόμενης εισήγησης. Το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται στο πλαίσιο της αντιδικίας των μερών. Η υφή της υπόθεσης, σε συνάρτηση με τα επιζητούμενα διατάγματα, συνιστούν τη βασική οριοθέτηση του καθήκοντος του κάθε αιτητή για πλήρη και δίκαιη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών στοιχείων. Είναι, λοιπόν, επιβεβλημένη η υπόμνηση των βασικών παραμέτρων της υπόθεσης, προκειμένου να διαπιστωθεί αν οι Αιτητές κάλυψαν το υπό αναφορά καθήκον. Η όλη υπόθεση των εναγόντων-Αιτητών, όπως αποτυπώνεται στις δικογραφημένες θέσεις, περιστρέφεται γύρω από την αναζήτηση θεραπειών στη βάση των ισχυρισμών τους ότι είναι οι δικαιούχοι του επίδικου μετοχικού κεφαλαίου των εναγομένων 14 και 15. Η θέση που προβάλουν πως το μετοχικό αυτό μερίδιο μεταβιβάστηκε παράνομα και εν αγνοία τους σε άλλα πρόσωπα, τους οδήγησε στην αναζήτηση δικαστικής προστασίας, προκειμένου να εξασφαλιστούν διατάγματα σχετικά με τη διαφύλαξη του ιδιοκτησιακού καθεστώτος των εν λόγω εταιρειών και, κατ' επέκταση, διασφάλισης των περιουσιακών τους στοιχείων. ΄Ητοι των δύο οικόπεδων και των συμφερόντων που τα περιβάλλουν. Με τα πιο πάνω λοιπόν ως δεδομένα, καθίσταται στα πλαίσια της όλης διαδικασίας ως κυρίαρχο στοιχείο το παράνομο και δόλιο της μεταβίβασης του προαναφερθέντος μετοχικού κεφαλαίου. Συνεπώς, τα οποιαδήποτε γεγονότα που περιβάλλουν την ιδιοκτησία των μετοχών των εναγομένων 14 και 15 δεν μπορεί παρά να είναι απόλυτα ουσιαστικά και σχετικά. Και παράλειψη παράθεσης, ως ήταν καθήκον των Αιτητών (Α. Εργατίδης ν. G. Georgalletos Enterprises Ltd κ.ά.
(2000)1 ΑΑΔ 995), με την απαραίτητη διαύγεια, όλων των σχετικών αυτών γεγονότων, οδηγούσε σε παραπλάνηση του Δικαστηρίου. Μέσα από την αρχική ένορκο δήλωση των Αιτητών παρουσιάζεται, υπεραπλουστευμένα, διάχυτη η εικόνα ότι χωρίς κανένα προηγούμενο γεγονός, παράνομα και εντελώς ξαφνικά, το επίδικο μετοχικό κεφάλαιο αποξενώθηκε από το ιδιοκτησιακό καθεστώς των εναγόντων και εν αγνοία τους μεταβιβάστηκε στην εναγόμενη 1. Και όχι μόνο αυτό: Οι Αιτητές - προκειμένου προφανώς να ενισχύσουν, εντυπωσιάζοντας, τους ισχυρισμούς τους - χρησιμοποίησαν στην αρχική τους ένορκο δήλωση τη φράση «Επιδρομική Ενέργεια» για να χαρακτηρίσουν τα γεγονότα που οδήγησαν στην αποξένωση των επίδικων μετοχών. Η φράση αυτή αναγράφεται κατ' επανάληψη στη συνοδευτική της Αίτησης ένορκη δήλωση και συνιστά μάλιστα ξεχωριστό τίτλο κεφαλαίου κατά την καταγραφή των γεγονότων στη δήλωση αυτή. Τέτοια όμως «Επιδρομική Ενέργεια» όχι μόνο δεν αποκαλύπτεται, αλλά ούτε και τεκμηριώνεται ή επιβεβαιώνεται από τα γεγονότα που, τελικά, τέθηκαν σφαιρικά ενώπιον του Δικαστηρίου. Όπως ήδη λέχθηκε, οι Καθ' ων η Αίτηση προέβαλαν θέσεις για προηγούμενη κατάσχεση και/ή δέσμευση του μετοχικού κεφαλαίου που κατείχαν οι Αιτητές στις εναγόμενες 14 και 15 εταιρείες και ύπαρξη διαδικασιών στα Ρωσικά δικαστήρια, με αντικείμενο την έκδοση διαταγμάτων ανάλογων με τα υπό κρίση. Σχετικά με τις αναφορές τους αυτές παρουσίασαν πλήρεις λεπτομέρειες, συμπεριλαμβανομένων των εν λόγω αποφάσεων. Το ιστορικό αυτό και το αρνητικό για τους Αιτητές αποτέλεσμα των διαδικασιών της Ρωσικής δικαιοσύνης παρέμειναν αδιαμφισβήτητα. Ούτε και τα όσα αφορούν την κατάσχεση του μετοχικού κεφαλαίου, την επακολουθήσασα αποδέσμευσή του και μεταβίβασή του στον εναγόμενο 18 αμφισβητούνται. Αντίθετα, γίνεται αυτό παραδεκτό σε συμπληρωματική ένορκη δήλωση που καταχωρήθηκε εκ μέρους των Αιτητών, μετά την έκδοση όμως μονομερώς των επίδικων διαταγμάτων. Προβλήθηκε εκ μέρους τους η θέση ότι η εν λόγω μεταβίβαση ήταν αποτέλεσμα πλαστογραφίας. Είχαν όμως υποχρέωση οι Αιτητές να θέσουν αυτό το σύνολο των γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου, όταν εμφανίστηκαν στην απουσία της αντίδικης πλευράς αποζητώντας θεραπείες. Επεξηγώντας ταυτόχρονα τη θέση των αντιδίκων τους επί όλων των ζητημάτων, συμπεριλαμβανομένης οποιασδήποτε υπεράσπισής τους (Lloyds Bowmaker Ltd v. Brittania Arrow Holdins plc
(1988)3 All ER 178), αλλά και δίδοντας λεπτομέρειες ως προς τον ισχυρισμό τους περί πλαστογραφίας. Τα όσα προηγήθηκαν ενώπιον των αλλοδαπών δικαστηρίων είχαν άμεση σχέση και σύνδεση με ό,τι καλύπτει η υπό κρίση περίπτωση. Για να ακριβολογήσω συνδέονται απόλυτα, δεδομένου του πυρήνα της υπόθεσης των εναγόντων, της στήριξής της δηλαδή σε παράνομη αποξένωση του μετοχικού τους κεφαλαίου και στις, κατ' ισχυρισμό, συνέπειες που αυτή ενείχε στην αλλαγή της διοικητικής δομής των εναγομένων 14 και 15. Ας σημειωθεί ότι, με αδιαμφισβήτητη την πλήρη γνώση των Αιτητών, ως προς τις θέσεις των αντιδίκων τους σχετικά με τα επίδικα ζητήματα - γνώση που τους παρείχε η μακρά μεταξύ τους προηγούμενη δικαστική διαμάχη ενώπιον Ρωσικών δικαστηρίων - ανάλογα αυξημένο ήταν και το καθήκον τους να θέσουν κατά το στάδιο της μονομερούς παρουσίας τους στο Δικαστήριο και την αντίθετη άποψη επί των γεγονότων. Υποχρέωση την οποία παραβίασαν. Με τα όσα έχουν ήδη καταγραφεί δεν υπεισέρχεται το Δικαστήριο, ούτε και εξετάζει βεβαίως σε αυτό το στάδιο την ουσία της υπόθεσης. Οι αναφορές έγιναν προκειμένου να καταδειχθεί το ουσιαστικό των γεγονότων τα οποία δεν τέθηκαν ενώπιον του, εξεταζόμενο υπό το πρίσμα των δεδομένων της υπόθεσης. Η υποχρέωση, συνοπτικά, που είχε η πλευρά των Αιτητών να θέσει το όλο φάσμα των γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου, κατά το χρόνο προσφυγής της μονομερώς, κατά τρόπο δίκαιο, για να αξιολογηθεί η σημασία τους και να σταθμιστεί η επίδραση τους στην κρίση για έκδοση ή μη, στην απουσία της άλλης πλευράς, των αιτούμενων διαταγμάτων. Είναι, ως απόρροια των ανωτέρω, κατάληξη του Δικαστηρίου ότι οι Αιτητές απέκρυψαν ουσιώδη στοιχεία και γεγονότα στο στάδιο της εξέτασης μονομερώς της Αίτησης για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Γεγονότα τα οποία ήταν στη σφαίρα της απόλυτης γνώσης τους. Κατ' ελάχιστο θα μπορούσαν να τα είχαν διαπιστώσει με απλή εύλογη έρευνα. Εν τέλει, η μη αποκάλυψή τους στέρησε το Δικαστήριο από τη δυνατότητα σφαιρικής εκτίμησης της υπόθεσης, κάτω από τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 και των αρχών που διέπουν το ζήτημα έκδοσης μονομερώς διαταγμάτων. Θα πρόσθετα δε πως το Δικαστήριο στερήθηκε της δυνατότητας και εξέτασης τυχόν ύπαρξης καταχρηστικής διαδικασίας, αφού αγνοούσε - συνεπεία της απαράδεκτης συμπεριφοράς των Αιτητών - τις δικαστικές διαδικασίες που λάμβαναν και λαμβάνουν χώρα στα Ρωσικά δικαστήρια και το ακριβές περιεχόμενο τους. Επιπρόσθετα, η όλη συμπεριφορά των Αιτητών δεν συνάδει για τους λόγους που ήδη αναλύθηκαν με το επίπεδο καλής πίστης και εντιμότητας που και αναμένεται και επιβάλλεται σε διαδικασίες οι οποίες στηρίζονται στο Δίκαιο της Επιείκειας. Η εκτροπή αυτή ιχνηλατεί και το αποτέλεσμα της υπό κρίσης Αίτησης: Την απόρριψή της και την ακύρωση των εκδοθέντων διαταγμάτων. Τα προσωρινά διατάγματα ημερομηνίας 24.11.2011 ακυρώνονται στην ολότητα τους. Τα έξοδα της διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση-εναγομένων, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] Α. Ρ. Λιάτσος, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΛΟ /ΧΘ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο