EUROINVESTMENT FINANCE LIMITED ν. ΓΙΑΝΝΗ ΛΥΤΡΑ , Αρ. Αγωγής: 524/03, 10/5/2012

EUROINVESTMENT FINANCE LIMITED ν. ΓΙΑΝΝΗ ΛΥΤΡΑ , Αρ. Αγωγής: 524/03, 10/5/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A161 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 524/03 Μεταξύ: EUROINVESTMENT & FINANCE LIMITED Ενάγουσα -και- ΓΙΑΝΝΗ ΛΥΤΡΑ Εναγόμενος -και- EMF INVESTORS LTD Τριτοδιάδικος ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙ ΔΙΑΤΑΓΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 18.12.09 Μεταξύ: ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΙΜΙΤΕΔ Ενάγουσα -και- ΓΙΑΝΝΗ ΛΥΤΡΑ Εναγόμενος -και- EMF INVESTORS LTD Τριτοδιάδικος Ημερομηνία: 10.5.2012 Αίτηση ημερομηνίας 11.4.2012 για αναστολή της διαδικασίας Εμφανίσεις: Για Εναγόμενο-Αιτητή: κ. Α. Παπαντωνίου, για ν΄ακούσει την απόφαση κ. Κ. Γεωργίου Για Ενάγουσα και Τριτοδιάδικο-Καθ΄ ων η αίτηση: κα Α. Αθανασιάδου, για ακούσει την απόφαση κα Γ. Στυλιανού ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο εναγόμενος-αιτητής ζητά με την υπό κρίση αίτηση, διάταγμα του Δικαστηρίου για αναστολή της διαδικασίας μέχρι την εκδίκαση των εφέσεων που καταχωρήθηκαν υπό του εναγόμενου εναντίον των ενδιάμεσων αποφάσεων του Δικαστηρίου ημερομηνίας 31.10.2011 και 19.3.2012. Η αίτηση στηρίζεται στις Δ.30, Δ.33, θ.6, Δ.35 θ.θ. 18 και 19, Δ.48 θθ. 1-7 και 9(
2. e)και Δ.57 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του δικηγόρου Κυριάκου Γεωργίου. Στην ένορκη δήλωση του ο ομνύοντας κάνει αναφορά στις δύο ενδιάμεσες αποφάσεις, ημερομηνίας 31.10.2011 και 19.3.2012, οι οποίες εκδόθησαν στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης έχουν εφεσιβληθεί. Η πρώτη αφορούσε αίτηση για συνένωση της παρούσας αγωγής με την αγωγή 6608/00, Γιάννης Λύτρας v. Sharelink Securities and Financial Services Ltd, η οποία απορρίφθηκε από το Δικαστήριο και η δεύτερη την προσθήκη συνεναγομένων, ήτοι της Sharelink Securities and Financial Services Ltd, ως εναγόμενου 2 και του Φρίξου Μηνά, ως εναγόμενου 3, η οποία επίσης απορρίφθηκε από το Δικαστήριο. Είναι η θέση του ομνύοντα ότι είναι ορθό και δίκαιο όπως ανασταλεί η διαδικασία. Αναφέρει δε χαρακτηριστικά τα πιο κάτω, τα οποία θεωρώ σκόπιμο όπως παραθέσω αυτούσια. «9. Είναι η θέση μας ότι σε περίπτωση κατά την οποία αρχίσει η ακροαματική διαδικασία της πιο πάνω Αγωγής 524/2003 ενώ το Ανώτατο Δικαστήριο επιτρέψει μία εκ των δύο πιο πάνω Εφέσεων, τότε υποχρεωτικά θα διακοπεί η ακροαματική διαδικασία της πιο πάνω Αγωγής αυτής και θα αρχίσει εκ νέου από την αρχή: (α) ως συνενωμένη με την Αγωγή 6608/2009 ή (β) συμπεριλαμβάνοντας τη Sharelink Securities and Financial Services Ltd (προηγούμενη ονομασία Sharelink Securities Ltd) ως Εναγόμενη 2 και τον Φρίξο Μηνά ως Εναγόμενο 3». Οι ενάγοντες-καθ΄ ων η αίτηση κατεχώρησαν ένσταση στην αίτηση. Εισηγούνται, μεταξύ άλλων, ότι στην υπό κρίση υπόθεση δεν ισχύουν οι προϋποθέσεις για αναστολή της διαδικασίας. Η αίτηση είναι καταχρηστική, κακόπιστη και καταχωρήθηκε για να εξυπηρετήσει αλλότριους σκοπούς. Αποσκοπεί στην αλόγιστη καθυστέρηση των δικαστικών διαδικασιών και θα έχει ως άμεσο αποτέλεσμα την επιβάρυνση των διαδίκων με περισσότερα έξοδα. Είχα την ευκαιρία να εξετάσω τα θέματα που εγείρονται πολύ πρόσφατα στα πλαίσια αίτησης για αναστολή της διαδικασίας στην αγωγή 9035/05, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ v. Ντάνιελ Χατζηττοφή στην οποία έχω εκδώσει απόφαση σήμερα, 10.5.2012, προ ολίγων λεπτών. Ο αιτητής εκπροσωπείτο και σ΄ εκείνη την υπόθεση από τον κ. Α. Παπαντωνίου και ηγέρθησαν θέματα πανομοιότυπα με την παρούσα υπόθεση. Υιοθετώ και επαναλαμβάνω τα όσα έχω αναφέρει στην πιο πάνω υπόθεση σε σχέση με την εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει τη διαδικασία εκκρεμούσης της εφέσεως. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα: «Η εξουσία του Δικαστηρίου ν΄ αναστείλει την εκτέλεση κάποιας απόφασης εδράζεται στο άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 που προβλέπει τα πιο κάτω: «The judgment of every court shall, subject to any direction contained therein to the contrary and notwithstanding that the same shall have been made in default of pleading or of appearance of any party, be binding on all parties to the action immediately on the making thereof and notwithstanding any appeal against the same, but the court by which such judgment is given or any court having jurisdiction to hear such judgment on appeal may at any time, if it shall so thing fit, and whether an order for execution of such judgment be suspended for such time and subject to such terms or otherwise as to such court may seem just». Σύμφωνα με τις πρόνοιες του πιο πάνω άρθρου, «.αναστολή χωρεί σε σχέση μόνο με την εκτέλεση απόφασης όχι με τη συνέχιση της μη συμπληρωθείσας διαδικασίας»[1]. Το ίδιο είναι το αποτέλεσμα και δυνάμει της Δ.35 θ.18 την οποία επίσης παραθέτω αυτούσια για εύκολη αναφορά. «18. An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order, and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered the person obtaining the order shall furnish such security (of any) as may have been directed .». Ως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην απόφαση Β. Παπακόκκινου κ. α v. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου (ανωτέρω) [2], «.Η αναφορά στον εν λόγω κανονισμό σε «.stay of .proceedings under the decision appeals from .» δεν αποβλέπει στην αναστολή της ευρύτερης διαδικασίας από την οποία προέκυψε ενδιάμεση απόφαση αλλά μόνο της διαδικασίας που εκπορεύεται αυτοτελώς από απόφαση της οποίας σκοπείται η ικανοποίηση . Αυτό είναι το ισοζύγιο που διατηρεί η θεσμική ρύθμιση κατά τη στάθμιση μεταξύ αφενός της δέσμευσης που επέρχεται με τη δικαστική απόφαση και αφετέρου τις περιστάσεις που δικαιολογούν την αναστολή .». Στη Ν. Λύρα v. Πετρολίνα Λτδ (αρ.1)[3], η οποία αφορούσε αναστολή της διαδικασίας μέχρι την εκδίκαση της έφεσης που καταχωρήθηκε για ακύρωση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου κρίθηκε ότι το αντικείμενο της αναστολής δυνάμει της Δ.35 θ.18 είναι η αναστολή θετικής υποχρέωσης ή καθήκοντος το οποίο επιβάλλεται από την απόφαση η οποία εφεσιβάλλεται. Η Δ.35 θ.18, «.δεν αποτελεί μέσο για την αναστολή της διαδικασίας ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου ή την παρεμπόδιση της συνέχισης της μέχρι την ακρόαση της έφεσης. Η απαγόρευση (prohibition) της συνέχισης της διαδικασίας μπορεί να διαταχθεί μόνο με ένταλμα (prohibition), βάσει του άρθρου 155.4 του Συντάγματος». Σχετική είναι και η αναφορά που γίνεται στην απόφαση In the matter of E.S., an Infant[4] όπου το Εφετείο καθόρισε σε ποιες περιπτώσεις εκδίδεται διάταγμα αναστολής και τόνισε παράλληλα ότι το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να αναστείλει τις διαδικασίες γενικά, αλλά μόνο στις περιπτώσεις που καθορίζονται ρητώς από το θεσμό. Διαβάζουμε χαρακτηριστικά τα πιο κάτω: «Even if we assume that the decision of the trial Court, on the issue of a blood test, essentially a ruling on the admissibility of evidence, is an appealable decision in the sense of r.2 and r.18 of Ord. 35, Civil Procedure Rules, a doubtful proposition in view of the decision in Christophidou v. Nemitsas, jurisdiction to stay under r. 18 is expressly confined to two matters: (
3. a)The execution of the order or judgment under appeal. "Execution" in the context of the Civil Procedure Rules encompasses every proceeding designed to enforce a judgment or order. And this is the sense in which "execution" should be understood and applied under the rule here under consideration. (
4. b)Proceedings under the decision. Here, again, we are concerned with proceedings incidental to the decision appealed, such as garnishee proceedings and proceedings under the Fraudulent Transfers Avoidance Law-Cap. 62. The proceedings that the applicant wishes us to stay are exclusively connected with the legitimation petition under trial before the District Court. They are neither intended to execute the ruling, excluding the admission of certain evidence, nor are they in any way incidental or dependent upon the ruling of the Court. Rule 18 does not confer power to stay proceedings in general or in connection with any matter other than those explicitly enumerated in the rule here under consideration. Nor is there any justification in principle for giving Ord. 35, r. 18 an interpretation wider than its wording admits, considering the drastic implications of an order staying proceedings and the limitation inherent in any such order to the right o access to the courts safeguarded by Article 30.1 of the Constitution .». Στην πρόσφατη απόφαση Μιχάλης Δημητριάδης και Ανδρέα Νίκου Λουγκρίδη[5] γίνεται μια εις βάθος ανάλυση των εξουσιών του Δικαστηρίου δυνάμει της Δ.35 θ18 και της μέχρι τότε νομολογίας. Το Εφετείο τόνισε μεταξύ άλλων ότι το αντικείμενο της αναστολής συναρτάται «.προς ορισμένη θετική ενέργεια, υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την εφεσιβαλλομένη απόφαση». Όπου όμως δεν υπάρχει οτιδήποτε προς εκτέλεση από τη διαταγή του Δικαστηρίου, όπως στην περίπτωση καταδικαστικής απόφασης για αστική παρακοή διατάγματος, τότε δεν δίνεται εξουσία αναστολής». Ο συνήγορος των αιτητών αγορεύοντας ενώπιον του Δικαστηρίου επικαλέσθηκε την απόφαση Αρτεμίου Παπαχρυσοστόμου για άδεια καταχώρησης αίτησης για έκδοση εντάλματος prohibition και certiorari[6]. Σε εκείνη την υπόθεση η αίτηση για αναστολή της διαδικασίας απορρίφθηκε και ο ενάγοντας κατεχώρησε αίτηση για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων certiorari και prohibition για αναστολή της ακροαματικής διαδικασίας μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης. Το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση λόγω ασκήσεως του εναλλακτικού ένδικου μέσου της έφεσης. Κρίνω ότι η πιο πάνω απόφαση δεν υποστηρίζει με οποιονδήποτε τρόπο το αίτημα του εναγομένου-αιτητή. Με βάση τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στην υπό κρίση υπόθεση προκύπτει ότι οι επίδικες αποφάσεις δεν επέβαλλαν στους διαδίκους οποιαδήποτε θετική υποχρέωση η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο διαταγής σύμφωνα με τη Δ.35 θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Εκείνο που ο αιτητής, στην ουσία, αξιώνει είναι απαγόρευση της συνέχισης της διαδικασίας. Αυτό θα μπορούσε να γίνει σύμφωνα με την απόφαση Λύρα κ.α. v. Πετρολίνα, που παραθέτω ανωτέρω, μόνο με την έκδοση prohibition. Επί του τελευταίου σημείου σχετική είναι και η πιο πρόσφατη απόφαση Marfin Popular Bank Public Co Ltd v. 1. Telec Logistic Company Ltd κ.α[7]. Ανεξαρτήτως όλων των πιο πάνω κρίνω ότι η εκδίκαση της υπόθεσης έχει ήδη καθυστερήσει και οποιαδήποτε περαιτέρω καθυστέρηση θα ήταν εις βάρος της ορθής απονομής της δικαιοσύνης και θα παραβίαζε το συνταγματικό δικαίωμα των εναγόντων που προστατεύεται από το άρθρο 30, όπως εκδικασθεί η υπόθεση τους εντός ευλόγου χρόνου. Παρατηρώ δε με βάση το περιεχόμενο του φακέλου της υπόθεσης ότι η πλευρά του αιτητή έχει ήδη συμβάλει σε μεγάλο βαθμό στην καθυστέρηση της εκδίκασης της υπόθεσης. Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα, ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, υπέρ των καθ΄ ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή. (Υπ.) Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΝ [1] Β. Παπακόκκινου κ. α v. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου