Ανδρέας Ελευθερίου Επιχειρήσεις Λτδ ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Αρ. Αγωγής: 2105/2012, 15/6/2012

(5)έτη και θα αρχίζει με τη πλήρη έναρξη της Λειτουργίας του Νέου Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας έναντι του δικαιώματος που καθορίζεται στον όρο 3 της παρούσας Σύμβασης Δημοσίου. Η ακριβής ημερομηνία έναρξης της Σύμβασης Δημοσίου θα γίνει με επιστολή του «Αναδόχου» προς τον Ιδιοκτήτη». Οι ενάγοντες, με ουσιαστικό υπόβαθρο τη θέση ότι η περίοδος χρήσης δεν έχει ολοκληρωθεί, με βάση την ερμηνεία που δίδουν για την πλήρη έναρξη λειτουργίας του νοσοκομείου, ζητούν την έκδοση των υπό κρίση διαταγμάτων ούτως ώστε να απαγορεύεται στους εναγόμενους να επεμβαίνουν στη λειτουργία της καφετέριας ή να την ενοικιάσουν σε άλλα πρόσωπα. Είναι σημαντικό, σε αυτό το στάδιο, να παρεμβάλω τι βασικές αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, καθότι κρίνω ότι η παράθεσή τους και η εξέταση των βασικών δεδομένων της υπόθεσης υπό το πρίσμα τους, θα οδηγήσει σε εύκολη κατάληξη. Το άρθρο 32 προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Συνεπώς η έκδοση οποιουδήποτε προσωρινού διατάγματος θα πρέπει να διέπεται από τις πρόνοιες του άρθρου αυτού. Το δε Δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος, επιβάλλεται να ικανοποιηθεί για τη συνύπαρξη και των τριών προϋποθέσεων που θέτει το άρθρο 32, χωρίς οποιαδήποτε εξαίρεση (Αντωνία Παναγίδου κ.ά. v. Μαρία Παναγίδου κ.ά.

(2001)1 ΑΑΔ 396, 402-3). Τα κριτήρια του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, των οποίων η σωρευτική ικανοποίηση θα πρέπει να καλυφθεί προτού εξεταστεί και το ισοζύγιο της ευχέρειας, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων, έχουν διατυπωθεί σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, με προεξέχουσα την κλασσική επί του θέματος Α. Οδυσσέως v. Α. Pieris Estates Ltd κ.ά.

(1982)1 ΑΑΔ

1. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση ικανοποιείται με την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης. Ο δε εντοπισμός πιθανότητας επιτυχίας στην αγωγή, περιστρέφεται γύρω από την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Στο στάδιο της έκδοσης διατάγματος είναι αρκετό να καταδειχθεί κάτι πέραν της απλής πιθανολόγησης, αλλά λιγότερο από το ισοζύγιο πιθανοτήτων, προκειμένου να ικανοποιηθεί το κριτήριο της πιθανότητας επιτυχίας στην αγωγή. Το τρίτο κριτήριο του άρθρου 32 είναι η κατάδειξη δυσκολίας ή αδυναμίας να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Όπως έχει λεχθεί, η βάση των αξιώσεων των Αιτητών περιστρέφεται γύρω από δικαιώματα που, κατ΄ ισχυρισμό, προκύπτουν από τη μεταξύ τους και του Καθ΄ ου η Αίτηση Σύμβαση Δημοσίου, το Τεκμ.
2. Όλη η υπόθεση των Αιτητών οικοδομήθηκε στη θέση ότι η περίοδος άδειας χρήσης δεν έχει λήξει. Καθότι δεν είχε τεθεί σε πλήρη έναρξη λειτουργίας το νέο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας στα πέντε χρόνια που καλύπτει αυτή η σύμβαση. Από την πλευρά των Αιτητών όμως, παραβλέπονται ουσιαστικά στοιχεία, τα οποία δεν στηρίζουν αυτή την προσέγγισή τους και τα οποία έχουν άμεση σύνδεση με την κατάδειξη των δύο πρώτων προϋποθέσεων του άρθρου
3. Η μεταξύ των μερών συμφωνία θέτει ξεκάθαρα, στον όρο 2, ότι η ακριβής ημερομηνία έναρξης της σύμβασης θα γίνει με επιστολή του ανάδοχου, που είναι οι ενάγοντες, προς τον ιδιοκτήτη, που εκπροσωπεί ο εναγόμενος. Τέτοια επιστολή δόθηκε και είναι το Τεκμ. 3 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, το οποίο μιλά από μόνο του. Στο τεκμήριο αυτό, ημερ. 4.10.2006, ζητήθηκε η ενεργοποίηση της σύμβασης από την 1.11.2006 από τους ίδιους τους ενάγοντες. Έτσι και εγκρίθηκε από την άλλη πλευρά λίγες μέρες αργότερα, στις 19.10.2006, όπως επιβεβαιώνει η σχετική σφραγίδα επί του Τεκμ.
4. Συνεπώς, τα πέντε χρόνια της άδειας χρήσης είχαν ολοκληρωθεί την 31.10.
5. Έστω όμως κι αν δεν είχαν έτσι τα γεγονότα, οι Αιτητές θα αντιμετώπιζαν ανυπέρβλητα προβλήματα ως προς την τεκμηρίωση του υπόλοιπου μέρους των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν.14/
6. Είχαν υποχρέωση να καταδείξουν δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Επιχείρησαν να το πετύχουν στηριζόμενοι στη θέση ότι είχαν προσδοκία ή δικαίωμα ανανέωσης της σύμβασης για άλλα πέντε χρόνια. Μέχρι δηλαδή το 2016 περίπου. Τέτοιο όμως δικαίωμα δεν τους παρείχε το Τεκμ.
7. Εναπόκειτο σε απόφαση των αντισυμβαλλομένων, μέσω της Διευθύντριας Ιατρικών Υπηρεσιών, η παράταση. Και είναι ξεκάθαρο, μέσα από το Τεκμ. 7 που συνοδεύει την Αίτηση, ότι η προσέγγιση της διευθύντριας ήταν αρνητική. Συνεπώς, δεν τίθεται θέμα αναζήτησης αποζημιώσεων και δυσκολίας στον υπολογισμό στη βάση της ανανέωσης για άλλα πέντε χρόνια. Αν δε το όλο θέμα επικεντρώνεται απλώς στον όσον χρόνο κατά του ενάγοντες υπολείπεται για ολοκλήρωση της άδειας χρήσης των πέντε χρόνων, των αρχικών, το ζήτημα είναι απλώς χρηματικό και η κάποια δυσκολία που επιχειρήθηκε να στοιχειοθετηθεί ως προς τον υπολογισμό, δεν θα ήταν αρκετή για να την καλύψει το τρίτο κριτήριο του άρθρου
8. Βεβαίως δεν τίθεται θέμα αδυναμίας του κράτους να καταβάλει, σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής, την οποιαδήποτε αποζημίωση. Και κάτι τελευταίο. Έστω κι αν σωρευτικά συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32, θα εξετάζετο και το ζήτημα της ικανοποίησης του ισοζυγίου της ευχέρειας. Παρεμβάλλω ότι η ίδια φράση "balance of convenience" αφήνει ανοικτό το πεδίο κρίσης ως προς την ορθότητά της. Είναι μια πρακτική συντομογραφία, αλλά, όπως εντοπίσθηκε από τον May L.J. στην υπόθεση Cayne v. Global Natural Resources plc

(1984)1 All E.R. 225 at 237h: "Τhe balance that one is seeking to make is more fundamental, more weighty, than mere 'convenience'. I think it is quite clear . that, although the phrase may well be substantially less elegant, the 'balance of the risk of doing an injustice' better describes the process involved" Ο όρος "balance of convenience" χαρακτηρίστηκε από τον Sir John Donaldson MR στην υπόθεση Francome v. Mirror Group Newspapers Ltd [1984] 1 WLR 892, ως ατυχής έκφραση. Tέθηκε δε ως πιο αρμόζουσα η φράση "balance of justice" δεδομένου ότι το Δικαστήριο ασχολείται με τη δικαιοσύνη και όχι με την ευχέρεια των διαδίκων. Το ισοζύγιο λοιπόν δικαιοσύνης υποδηλώνει το ενδιαφέρον του Δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν διαφανεί ότι η απόφασή του που εκδόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη, υπό την έννοια ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει να αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη ή, διαζευκτικά, με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει. Συνεπώς, αποτελεί θεμελιώδη αρχή ότι το Δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται να ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας, εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν «λανθασμένη» [Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd [1996] 1(B) AAΔ.788, 795]. Ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν το ζήτημα του ισοζυγίου αυτού είναι η διατήρηση του status quo ή, ορθότερα, όπως είναι ο πλήρης όρος του, status quo ante bellum. Της κατάστασης δηλαδή πραγμάτων η οποία υφίστατο αμέσως πριν από την πράξη που αποτελεί την αιτία πολέμου (casus belli). Με καθοδήγηση τις αρχές που διέπουν αυτό το ζήτημα και ενόψει των όσων έχουν αναλυθεί ήδη, θα ήταν κατάληξη του Δικαστηρίου ότι το ισοζύγιο κλίνει σαφώς προς την πλευρά του εναγομένου. Όπως έχει επεξηγηθεί, το όλο ζήτημα δεν συνιστά στην τελική του μορφή τίποτε άλλο από παροχή αποζημιώσεων, τυχόν δε έκδοση διαταγμάτων στη βάση που ζητούνται, θα είχε πολύ περισσότερες και δραστικότερες συνέπειες για τους εναγόμενους, με βάση τη φύση και το περιεχόμενο της συγκεκριμένης σύμβασης, την άδεια χρήσης δηλαδή καφετέριας στο Γενικό Νοσοκομείο, την εκτέλεση περαιτέρω έργων στο χώρο και τις προσφορές που θα ακολουθήσουν, παρά στους ίδιους τους ενάγοντες. Καταληκτικά, με βάση τα όσα αναφέρθηκαν, η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται προς όφελος του εναγομένου και εναντίον των εναγόντων, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] Α. Ρ. Λιάτσος, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο