COFFEE BEANERY EUROPE LTD ν. CINEMAX ENTERTAINMENT PARKS LTD, Αρ. Αγωγής: 8511/11, 22/6/2012

(2), αίτημα που θα γίνει πιο κατανοητό με την σκιαγράφηση του ιστορικού της υπόθεσης. Στις 23.12.11 οι αιτητές, στη βάση μονομερούς αίτησης, πέτυχαν την έκδοση προσωρινού Διατάγματος το οποίο «απαγορεύει στους Εναγόμενους και/ή τους υπηρέτες τους και/ή αντιπροσώπους τους και/ή τους υπαλλήλους τους από του να εισέρχονται και/ή επεμβαίνουν στα εκμισθούμενα υποστατικά έκτασης 270 m2 που ευρίσκονται επί του τεμαχίου 1119 στη Λεωφ. Αλεξάνδρου Παπάγου στην Πάφο, μέχρι τελικής εκδίκασης της αγωγής». Στις 11.1.12 οι Εναγόμενοι (στο εξής οι καθ' ων η αίτηση) καταχώρησαν ένσταση στην έκδοση του προσωρινού Διατάγματος και στις 26.1.12 οι αιτητές προχώρησαν με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης η οποία συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Κώστα Γενεθλή, υπαλλήλου των αιτητών ημερ. 26.1.12. Ο ενόρκως δηλών για τεκμηρίωση του «καλού λόγου» της Δ.48 θ.4

(2), επικαλείται τους ψευδείς και παραπλανητικούς ισχυρισμούς που περιέχονται στην ένορκη δήλωση του Γιώργου Παπαγεωργίου ημερ. 9.1.12, που συνοδεύει την ένσταση στην έκδοση του προσωρινού Διατάγματος, οι οποίοι χρήζουν απάντησης και διευκρίνησης. Εισηγείται ότι είναι αναγκαίο να διευκρινίσει και να δώσει λεπτομέρειες για θέματα που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του Γ. Παπαγεωργίου, αφού επιλεκτικά διαστρεβλώνουν τα πραγματικά γεγονότα με σκοπό την παραπλάνηση του Δικαστηρίου. Η αιτούμενη άδεια, όπως προβάλλεται μέσα από τους πέντε λόγους της ένστασης, δεν πρέπει να δοθεί, διότι δεν αποκαλύπτεται «καλός λόγος» για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Συγκεκριμένα, στην ένορκη δήλωση του Κυριάκου Γεωργίου δικηγόρου, ημερ. 21.3.12 που συνοδεύει την ένσταση, προβάλλεται ότι η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, δεν αναφέρει ποια είναι τα νέα γεγονότα που προκύπτουν από την ένορκη δήλωση του Γ. Παπαγεωργίου, τα οποία δικαιολογούν την καταχώρηση της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις. Διεξήλθα με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις. Είναι φανερό ότι από το λεκτικό της Δ.48 θ.4

(2), η χορήγηση άδειας για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εμπίπτει στη σφαίρα της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, η οποία θα πρέπει να ασκείται με τρόπο που να εξυπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο θεσπίστηκε. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι η αναμόρφωση της Δ.48 θ.4

(2)- τέλος του 1999 - απέβλεπε στην εξάλειψη των προβλημάτων που είχαν συσσωρευθεί λόγω της ερμηνείας που δόθηκε στον προηγούμενο Κανονισμό από τη Νομολογία, ώστε γεγονότα σε αιτήσεις να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου με ένορκες δηλώσεις και όχι με προφορική μαρτυρία. Είναι στο πλαίσιο εξυπηρέτησης αυτού του στόχου που έγινε πρόβλεψη για συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις, ώστε να δίδεται η δυνατότητα στους διάδικους να θέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τρόπο ολοκληρωμένο τα γεγονότα της υπόθεσης τους, αλλά υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου». Ο όρος «καλός λόγος» δεν προσδιορίζεται στον υπό αναφορά Κανονισμό, και αυτό, κατά την άποψη μου, για ευνόητους λόγους που σχετίζονται με την ποικιλία των ιδιαιτεροτήτων της κάθε υπόθεσης. Επομένως, εναπόκειται στο Δικαστήριο να κρίνει αν σε δεδομένη περίπτωση ο αιτητής έχει τεκμηριώσει «καλό λόγο» και, αν ναι, κατά πόσο ως αποτέλεσμα της τεκμηρίωσης θα ικανοποιήσει αίτημα - γραπτό ή προφορικό - για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Στην υπόθεση Φιλόκυπρου ν. Ματθαίου

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 510 αποφασίστηκε ότι: «το κατά πόσον θα πρέπει να επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο θα πρέπει να ικανοποιηθεί και αποφανθεί ότι υπάρχει καλός λόγος ώστε να δοθεί άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της αίτησης ή της ένστασης ανάλογα με την περίπτωση». Έχοντας υπενθυμίσει τον σκοπό που επιδιώκει να εξυπηρετήσει η Δ.48 θ.4

(2), έχω την άποψη ότι οποτεδήποτε χορηγείται θεραπεία βάσει μονομερούς αίτησης - όπως είναι και η παρούσα περίπτωση - η αίτηση θα πρέπει να θεωρείται ολοκληρωμένη κατά τον χρόνο εξέτασης της από το Δικαστήριο και μόνο, ενδεχομένως, σε εξαιρετικές περιπτώσεις υπάρχει δυνατότητα για άδεια καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Επί του προκειμένου είναι αρκετό να παραπέμψω στην υπόθεση Stavros Georghiou & Son (Scrap Metals) Ltd v. του πλοίου LIRA

(2001)1 Α.Α.Δ. 1220, στην οποία τονίστηκε ότι «... σε περίπτωση που το Δικαστήριο παρέχει θεραπεία, ύστερα από μονομερή αίτηση (όπως συμβαίνει με το ένταλμα σύλληψης) και υπάρχει παράλειψη πληροφόρησης, δεν επιτρέπεται με βάση τη νομολογία η επανόρθωση της παράλειψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο Δικαστήριο για να παράσχει τη θεραπεία». Υπό τα περιστατικά της υπόθεσης, ό,τι επιδιώκουν οι αιτητές με την καταχώρηση της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, είναι να καταδείξουν και τεκμηριώσουν ενώπιον του Δικαστηρίου ότι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί του Γ. Παπαγεωργίου στην ένορκη του δήλωση ημερ. 9.1.12, είναι ψευδείς και παραπλανητικοί και χρήζουν απάντησης και διευκρίνισης. Έχοντας κατά νου, (α) τη νομολογία που διέπει το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, ως και τις προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιηθούν προκειμένου ο αιτητής να επιτύχει στην έκδοση προσωρινού Διατάγματος καθώς επίσης και (β) τη νομολογιακή αρχή ότι το έργο του Δικαστηρίου σε αιτήσεις για έκδοση προσωρινού Διατάγματος είναι περιορισμένο και περιορίζεται μόνο στη διαπίστωση κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρ.32 του Ν.14/60 (βλ. Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 799, 807) χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης (βλ. υπόθεση Certiorari 120/90 Φεσσά

(1990)1 Α.Α.Δ. 704) και χωρίς να λησμονείται ότι η διαδικασία αυτή δεν προσφέρεται για εξέταση των αμφισβητούμενων θεμάτων (βλ. Bacardi v. Vinco Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 788, 797), καταλήγω ότι τα θέματα στα οποία οι αιτητές επιθυμούν να απαντήσουν, δεν μπορούν να δικαιολογήσουν άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η κάθε πλευρά έχει παρουσιάσει τη δική της εκδοχή επί των αμφισβητούμενων γεγονότων και η διαδικασία που διέπει τα προσωρινά Διατάγματα δεν αποτελεί το κατάλληλο στάδιο για να εξεταστούν και αξιολογηθούν από το Δικαστήριο. Έπεται ότι δεν έχει τεκμηριωθεί «καλός λόγος» για χορήγηση άδειας στους αιτητές καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος των καθ' ων η αίτηση και σε βάρος των αιτητών, τα οποία, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. [Υπ.] ........... Στ. Χατζηγιάννη, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. /νχ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο