Τράπεζα Κύπρου Λτδ ν. Nicolas Furnishing Ltd κ.α., Αγωγή αρ.: 1596/1991, 29/8/2012

(1999)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1938, 1943): Την 1.7.91 εξεδόθηκε εναντίον των εναγομένων αρ. 1,2 και 3, αλληλεγγύως και ή κεχωρισμένως, απόφαση υπέρ των εναγόντων για το ποσόν των Λ.Κ.12.333,10, επιπλέον τόκους και έξοδα. Εξεδόθηκε, επίσης, διάταγμα δια του οποίου διατασσόταν η αναγκαστική πώληση ενυπόθηκου ακινήτου το οποίο ανήκε στους εναγομένους αρ.

1. Ο εναγόμενος αρ. 2-αιτητής («ο αιτητής») ενήχθηκε ως εγγυητής των χρηματικών υποχρεώσεων των εναγομένων αρ. 1, οι οποίες προέκυψαν από δάνεια και άλλες πιστωτικές διευκολύνσεις παρασχεθείσες σε αυτούς από τους ενάγοντες. Η απόφαση εναντίον του αιτητή εξεδόθηκε λόγω της παράλειψής του να εμφανισθεί. Επί τη βάσει της απόφασης ημερ. 1.7.91 ενεγράφηκε επί της ακίνητης ιδιοκτησίας του αιτητή το memo υπό αναφοράν 406/
2. Η εκκρεμότητα του εξ αποφάσεως χρέους οδήγησε στην, κατ' επανάληψιν, έκδοση διαταγμάτων για την εκτέλεση της απόφασης ημερ. 1.7.91 παρά την πάροδο έξι

(6)ετών από την έκδοσή της καθώς και στην, κατ' επανάληψιν, έκδοση διαταγμάτων για την παράταση εγγραφής του memo υπό αναφορά 406/

1. Διάταγμα για την εκτέλεση της απόφασης ημερ. 1.7.91 εξεδόθηκε, επί τη βάσει μονομερούς αίτησης ημερ. 12.6.08, στις 7.7.
2. Διάταγμα για την παράταση της εγγραφής του memo υπό αναφοράν 406/92 εξεδόθηκε στις 16.6.
3. Εν τω μεταξύ οι ενάγοντες μετονομάσθηκαν σε «Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ» («οι καθ'ων η αίτηση») γεγονός για το οποίο ειδοποίησαν τον Πρωτοκολλητή με επιστολή ημερ. 11.5.
4. Ο αιτητής επεδίωξε τον παραμερισμό και ή την ακύρωση του διατάγματος ημερ. 7.7.08 διά της αίτησής του ημερ. 4.11.
5. Κατόπιν ακρόασης, η αίτηση ημερ. 4.11.11 απερρίφθηκε διά της απόφασης ημερ. 20.3.
6. Στις 4.4.12 ο αιτητής κατεχώρισε την υπό συζήτησιν αίτηση («η αίτηση») διά της οποίας επιδιώκει την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 20.3.
7. Η αίτηση καταγράφει, ως νομική της βάση, την Δ.35 θ.18 και την Δ.48 θ.8

(1)(ee) των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Την αίτηση υποστηρίζει λακωνική ένορκη δήλωση του αιτητή ίδιας ημερομηνίας (4.4.12). Ο αιτητής αναφέρει τα εξής: «..

1. Στες 20 Μαρτίου 2012 εκδόθηκε απόφαση στην πιο πάνω αγωγή, αίτησης παραμερισμού του Διατάγματος για άδεια εκτέλεσης της Δικστικής απόφασης ημερομηνίας 1ης Ιουλίου
3. Στες 26 Μαρτίου 2012 καταχώρισαν έφεση στην πιο πάνω αγωγή και όπως πιστεύω έχω καλή υπόθεση για επιτυχία της πιο πάνω έφεσης.
4. Πιστεύω ότι είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθεί διάταγμα αναστολής της απόφασης διότι αν εκτελεστεί η απόφαση δεν θα αποδοθεί δικαιοσύνη έστω και αν κερδίσω την έφεση.
5. Για αυτό αιτούμαι όπως εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα.» Οι καθ'ων η αίτηση ενίστανται. Στις 17.5.12 κατεχώρισαν γραπτή ένσταση οι λόγοι της οποίας συνοψίζονται ως εξής: 1) Η αίτηση είναι αβάσιμη επί της ουσίας. 2) Η αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική. 3) Η αίτηση κατεχωρίστηκε με μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση. 4) Οι ισχυρισμοί περί επιτυχίας της εκκρεμούσας έφεσης είναι αδικαιολόγητοι. 5) Τυχόν επιτυχία της αίτησης θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στους καθ'ων η αίτηση. 7) Εάν ήθελε εκδοθεί το επιδιωκόμενο διάταγμα αναστολής εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 20.3.12 σε αυτό θα πρέπει να τεθούν όροι. Ας σημειωθεί πως ο λόγος ένστασης ο οποίος αφορά στην παράλειψη καταγραφής της Δ.35 θ.18, ως δικαιοδοτικής βάσης της αίτησης, δεν υφίσταται πλέον εφ' όσον, διά του διατάγματος ημερ. 12.6.12, η συγκεκριμένη παρατυπία έχει αρθεί. Την ένσταση υποστηρίζει ένορκη δήλωση του Πολύδωρου Πολυδώρου, υπαλλήλου των καθ'ων η αίτηση, ο οποίος, κατ' ουσίαν, επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης. Η ακρόαση της αίτησης έγινε με τις εκατέρωθεν αγορεύσεις. Έχω μελετήσει τα κρίσιμα νομικά ζητήματα και έχω διεξέλθει τη μαρτυρία: Διαπιστώνω, κατ' αρχάς, πως η απόφαση ημερ. 20.3.12 δεν δύναται να αποτελεί το αντικείμενο αίτησης για αναστολή εκτέλεσης επί τη βάσει της Δ.35 θ.
6. Υπενθυμίζω πως διά της απόφασης ημερ. 20.3.12 απερρίφθηκε αίτηση για την ακύρωση και ή τον παραμερισμό διατάγματος για την εκτέλεση απόφασης από την έκδοση της οποίας παρήλθαν έξι

(6)έτη. Η απόφαση ημερ. 20.3.12 ουδεμία θετική υποχρέωση και ουδέν θετικό καθήκον επέβαλε στον αιτητή. Όμως, αντικείμενο αίτησης για αναστολή εκτέλεσης δύνανται να αποτελούν μόνον αποφάσεις οι οποίες επιβάλλουν σε διάδικο ορισμένη θετική υποχρέωση και ή ορισμένο θετικό καθήκον. Παραθέτω το ακόλουθο εκτενές απόσπασμα από την απόφαση Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Λύρα κ.α. (Αρ. 1)

(1997)1 Α.Α.Δ. 1384, 1386-7: «.Οι εφεσίβλητοι (καθ' ων η αίτηση) υποστήριξαν ότι η αναστολή της πρωτόδικης απόφαση είναι ανέφικτος. Επικαλούμενοι τις αρχές που παρατίθενται στην απόφαση του πρωτοδίκου Δικαστηρίου υπέβαλαν ότι δεν χωρεί αναστολή αρνητικής απόφασης βάσει της Δ.35, Θ.18. Επίσης, υπέβαλαν ότι η αναστολή η οποία προβλέπεται στους θεσμούς στους οποίους βασίζεται η αίτηση, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο για την αναστολή των διαδικασιών του πρωτοδίκου Δικαστηρίου. Πρώτα, πρέπει να διευκρινιστεί το αντικείμενο της αναστολής. Αυτό είναι, η απόφαση με την οποίαν ακυρώθηκε η ειδοποίηση τριτοδιάδικου. Η αίτηση ουσιαστικά αποβλέπει στον παραμερισμό του διατάγματος, μέχρι την ακρόαση της έφεσης, ώστε να παρεμποδιστεί στο ενδιάμεσο, αν προκύψει τέτοια εξέλιξη, η ακρόαση της υπόθεσης στην απουσία των τριτοδιαδίκων. Το αντικείμενο της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου βάσει της Δ.35, θ.18 είναι η αναστολή θετικής υποχρέωσης ή καθήκοντος το οποίο επιβάλλεται από την απόφαση η οποία εφεσιβάλλεται. Το αντικείμενο της αναστολής είναι η υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την απόφαση, και όχι η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της απόφασης η οποία εφεσιβάλλεται. Η θέση αυτή προκύπτει ευθέως από τις αποφάσεις (Fotiou and Anotherv. Petrolina Ltd.

(1984)1 C.L.R. 708, In re E.S. (an Ιnfant)

(1986)1 C.L.R. 119" (βλ. επίσης Aftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera

(1986)1 C.L.R. 524). Η Δ.35, θ.18, δεν αποτελεί μέσο για την αναστολή της διαδικασίας ενώπιον του πρωτοδίκου Δικαστηρίου ή την παρεμπόδιση της συνέχισης της μέχρι την ακρόαση της έφεσης. Η απαγόρευση (prohibition), της συνέχισης της διαδικασίας μπορεί να διαταχθεί μόνο με ένταλμα (prohibition), βάσει του Άρθρου 155.4 του Συντάγματος. Στην προκείμενη περίπτωση η ενδιάμεση απόφαση, της οποίας επιδιώκεται η αναστολή δεν θέτει οποιαδήποτε υποχρέωση ούτε επιβάλλει οποιοδήποτε καθήκον το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο διαταγής βάσει της Δ.35, θ.18. Στην ουσία, επιδιώκεται ο παραμερισμός αυτής τούτης της ακυρωτικής απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Αυτό, δεν είναι παραδεχτό, ευρίσκεται έξω από τα πλαίσια της Δ.35, θ.18. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα.» (Δείτε, επίσης, την απόφαση Τhanos Club Hotels Limited v. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας κ.α.

(2003)1 (Α) Α.Α.Δ. 312, 314-5, την απόφαση Marfin Popular Bank Public Co. Ltd v. Telec Logistic Company Ltd

(2008)1 (A) A.A.Δ. 764, 767-8 και την απόφαση στην Πολιτική Έφεση αρ. 294/2010 Μιχάλης Δημητρούδης ν. Ανδρέα Νίκου Λουγκρίδη, ημερ. 31.3.11). Η διαπίστωσή μου για το τυπικώς αβάσιμο της αίτησης, καθορίζει και την τύχη της. Παρά ταύτα θα προχωρήσω να εξετάσω και την ουσία της: Σχετικώς σημειώνω πως η εξέταση αίτησης για την αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης (έως την εκδίκαση της έφεσης η οποία κατεχωρίσθηκε εναντίον της) αποτελεί εγχείρημα για την «.εξισορρόπηση δύο παραγόντων. Πρώτον, της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε. Και, δεύτερον, την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρυσμα (βλ. I. Aristidou v. N. Aristidou

(1985)1 C.L.R. 649, Christofi and Others v. Iacovidou

(1985)1 C.L.R. 713, Charalambous v. Nicolaides & Neophytou

(1985)1 C.L.R. 737, Νοεφύτου ν. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 592, ABP Holdings Ltd και Άλλοι ν. Κιταλίδη και Άλλων (Αρ. 1)

(1994)1 Α.Α.Δ. 287 και Θωμά ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας,

(1997)1 Α.Α.Δ. 797) (Loukos Trading Co. Ltd v. Ρέινμποου Πλήτσιηγκ και Ντάϊγκ Κο. Λτδ

(2000)1 (Β) Α.Α.Δ. 1014, 1018). Όσον αφορά στις προοπτικές επιτυχίας της έφεσης στην απόφαση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχή Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, 1150-1 διατυπώνονται τα εξής: «Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Στην προκείμενη περίπτωση δεν υφίστανται οι προϋποθέ­σεις για την προεξόφληση του αποτελέσματος της.» Ανέτρεξα στην ένορκη δήλωση του αιτητή ημερ. 4.4.12 και διαπιστώνω πως η ανάγκη όπως η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μην χάσει τη σημασία της, ανάγκη την οποίαν επιδιώκει να ικανοποιήσει διάταγμα αναστολής εκτέλεσης δικαστικής απόφασης, παραμένει, εν προκειμένω, αδιευκρίνιστη και μετέωρη. Ο αιτητής δεν αναφέρει οιονδήποτε πραγματικό ισχυρισμό ο οποίος να δίδει έρεισμα στους φόβους του πως «αν εκτελεστεί η απόφαση (ημερ. 20.3.12) δεν θα αποδοθεί δικαιοσύνη έστω και να κερδίσ(ει) την έφεση». Ούτε η ακροθιγώς διατυπωθείσα πεποίθηση του αιτητή για βάσιμες πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης αρκεί. Εν πάση περιπτώσει τέτοιοι ισχυρισμοί είναι οριακής σημασίας. Συνεπώς η αίτηση είναι αβάσιμη και επί της ουσίας. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση ημερ. 4.4.12 αποτυγχάνει. Η αίτηση ημερ. 4.4.12 απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των καθ'ων η αίτηση «Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ» και εναντίον του εναγομένου αρ. 2-αιτητή. (Υπ.) ........................................ Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /EΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο