Σε πτώχευση: Γιάννης Λύτρα, Αρ. Αίτησης: 152/2012 , 31/8/2012

(1),

(3),

(6),

(4), 11

(1), 93

(2)του περί Πτωχεύσεως Νόμου και στους περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς 16, 46 και 188, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρα 31, 52, 43 και 47, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.35 θ.θ.18, 19 Δ.40 Θ.11, Δ.48 θ.1 - 7, 8 και 9, Δ.64, στις αρχές της επιείκειας, στη διακριτική ευχέρεια και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση του χρεώστη στην οποία αναφέρονται συνοπτικά ότι στις 31.5.2011 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας εξέδωσε τελική απόφαση στα πλαίσια της Αγωγής με αρ.940/02 με την οποία απέρριψε την αγωγή που καταχώρησε ο ίδιος εναντίον του Εναγομένου 15 με έξοδα εναντίον του και υπέρ του Εναγομένου 15, τα οποία υπολογίστηκαν από τον Πρωτοκολλητή και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο στο ποσό των €13.333,71 πλέον τόκο 5,5% από 1.12.2008 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον Φ.Π.Α. εκ €1.998,86 πλέον €76 έξοδα της απόφασης. Κατά της πιο πάνω απόφασης του Δικαστηρίου καταχωρήθηκε Έφεση (βλέπε Τεκμήριο 2) και εξ όσων συμβουλεύεται από τους δικηγόρους του υπάρχει μεγάλη πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης με τρόπο ώστε σε περίπτωση που η κυρίως αίτηση προχωρήσει και εκδοθεί διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του και η έφεση τελικά επιτύχει, το αποτέλεσμα της να είναι άνευ αντικειμένου και ο ίδιος να υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση πιστωτής κατεχώρησε ένσταση, η οποία συνοδεύεται από την ένορκο δήλωση του, στην οποία επικαλείται τους πιο κάτω λόγους ένστασης: (α) Η Αίτηση του Χρεώστη είναι παράτυπη και/ή αντινομική και/ή ουσία και νόμω αβάσιμη και/ή καταχρηστική, αφού το Δικαστήριο, στο οποίο ο Χρεώστης έχει αποταθεί, δεν έχει διακριτική εξουσία να ακούσει και να αποφασίσει περί της αναστολής της διαδικασίας και μάλιστα διά απόφαση που εξέδωσε άλλο Δικαστήριο. Συνεπώς, είναι η θέση του Πιστωτή, ότι, η όλη διαδικασία πάσχει, είναι έκδηλα παράτυπη και υπόκειται άμεσα σε απόρριψη. (β) Η Αίτηση του Χρεώστη στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση και εν πάση περιπτώσει είναι η θέση του Πιστωτή, ότι, δεν υπάρχει νομική βάση στην οποία να μπορούσε ο Χρεώστης να στηριχθεί, για να καταχωρήσει την παρούσα Αίτηση. (γ) Τα όσα αναφέρονται στην ένορκο δήλωση του Χρεώστη, δεν μπορούν να αιτιολογήσουν το αιτητικό Α, της Αίτησης, το οποίο πάσχει νομικά και υπόκειται σε απόρριψη, αφού δεν υπάρχει οποιαδήποτε διαδικασία που να μπορεί να αναστείλει την Αίτηση Πτώχευσης και μάλιστα με το αιτιολογικό της καταχώρησης Εφέσεως της πρωτοδίκου αποφάσεως και/ή από τη στιγμή που ήδη έχει αποφασιστεί από Δικαστήριο, στα πλαίσια της Ειδοποίησης Πτώχευσης, ότι, ο Χρεώστης έχει ήδη διαπράξει πράξη πτώχευσης. (δ) Η πτωχευτική διαδικασία δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης και ως εκ τούτου δεν είναι διαδικασία η οποία θα μπορούσε να ανασταλεί, συνεπεία της καταχώρησης Εφέσεως και/ή συνεπεία οποιουδήποτε άλλου λόγου. (ε) Ο Χρεώστης, σε προγενέστερο στάδιο, έχει αποδεχθεί διά των πράξεων και/ή παραλείψεων του την οφειλή του προς τον Πιστωτή, αφού επί μήνες εκκρεμούσε εναντίον του Ένταλμα Κατάσχεσης Κινητών, ο ίδιος ο Χρεώστης δεν έχει προβεί σε κανένα μέτρο αναστολής εκείνου του μέτρου εκτελέσεως, το οποίο τελικά επεστράφη ανεκτέλεστο, λόγω του ότι δεν είχε ανευρεθεί περιουσία του Χρεώστη προς κατάσχεση. Συνεπώς, τα όσα ο Χρεώστης επικαλείται και τα οποία αφορούν την αμφισβήτηση της οφειλής του, είναι εκ των υστέρων σκέψεις του. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση με την ένορκο του δήλωση εξειδικεύει και αναπτύσσει τους πιο πάνω λόγους ένστασης. Κατά την ακροαματική διαδικασία ουδείς, εκ των ενόρκως δηλούντων, δεν αντεξετάσθηκε και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με τις γραπτές αγορεύσεις τους υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων τις οποίες έχω μελετήσει με προσοχή και ειδική αναφορά θα γίνει στο κατάλληλο στάδιο. Θεωρώ όμως ότι είναι πολύ χρήσιμη η καταγραφή του άρθρου 6

(4)του Κεφ.5 στο οποίο μεταξύ άλλων στηρίζεται η αίτηση και το οποίο έχει ως ακολούθως: «6.

(4)Όταν η πράξη πτώχευσης στην οποία στηρίζεται η αίτηση είναι η μη συμμόρφωση προς ειδοποίηση πτώχευσης για πληρωμή, παροχή ασφάλειας ή συμβιβασμό του εξ αποφάσεως χρέους ή ποσού που διατάχθηκε να πληρωθεί, το Δικαστήριο δύναται, αν το θεωρεί ορθό, να αναστείλει ή απορρίψει την αίτηση με τη δικαιολογία ότι εκκρεμεί έφεση εναντίον της απόφασης ή του διατάγματος». Με βάση το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου, είναι ξεκάθαρο ότι δίδεται εξουσία στο παρόν Δικαστήριο να εκδώσει διάταγμα αναστολής της πτωχευτικής διαδικασίας για το λόγο ότι εκκρεμεί έφεση εναντίον της απόφασης επί της οποίας στηρίζεται η πράξη πτώχευσης και ως εκ τούτου η αντίθετη θέση του Καθ΄ ου η Αίτηση Πιστωτή δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Επίσης, η θέση του Καθ΄ ου η Αίτηση ότι η αίτηση αυτή είναι παράτυπη, αντικανονική, αβάσιμη και καταχρηστική και ότι το παρόν Δικαστήριο δεν μπορεί να αναστείλει απόφαση που εκδόθηκε στα πλαίσια της Αγωγής, δεν ευσταθεί. Ως προκύπτει από το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου δεν είναι αναγκαία η αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης στη πιο πάνω αγωγή αλλά αναστολή της Πτωχευτικής διαδικασίας αφού η Πτωχευτική διαδικασία δεν αποτελεί μέθοδο εκτέλεσης μιας απόφασης (βλ. άρθρο 14 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου) και ως εκ τούτου το άρθρο 11

(1)του Κεφ. 5 και η Δ.35 Θ.18 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και οι εκεί διαλαμβανόμενες προϋποθέσεις δεν τυγχάνουν εφαρμογής στη παρούσα διαδικασία. Εξετάζοντας την ουσία της αίτησης προκύπτει από το λεκτικό του άρθρου 6

(4)του Κεφ. 5 η αναστολή της διαδικασίας Πτώχευσης εκκρεμούσης έφεσης εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με την ερμηνεία του άρθρου 5

(4)του Bankruptcy Act 1914 (οι πρόνοιες του οποίου είναι ταυτόσημες με το άρθρο 6

(4)του Κεφ. 5 το Δικαστήριο) θα πρέπει να εξετάσει στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας το κατά πόσο η έφεση που καταχωρήθηκε είναι καλόπιστη χωρίς να εξετάζει τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης, αλλά μόνο αν οι λόγοι έφεσης εγείρουν κάποιο σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση (βλ. Ex p Yeatman, re Yeatman

(1880)16 Ch D 283, 289 και Re Noble

(1964)2 All E.R.522). Η πρακτική είναι η διαδικασία να αναστέλλεται εκτός αν η έφεση που έχει καταχωρηθεί είναι επιπόλαια και κακόπιστη (βλ. Williams and Hunter on Bankruptcy, 19η έκδοση p.66). Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω και λαμβάνοντας υπόψη τους λόγους έφεσης (βλέπε Τεκμήριο 2 στην αίτηση) και ότι πολλοί από αυτούς αφορούν νομικά σημεία συμπεριλαμβανομένων συνταγματικών αλλά και διαδικαστικών θεμάτων, κρίνω ότι η έφεση δεν είναι κακόπιστη ή επιπόλαια αλλά εγείρει σοβαρά ζητήματα προς εκδίκαση. Επίσης, με βάση τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι η παρούσα υπόθεση συνιστά κατάχρηση διαδικασίας αφού τίποτε δεν τέθηκε ενώπιον μου που να δικαιολογεί αυτή την άποψη. Επίσης, η θέση του Καθ΄ ου η Αίτηση αναφορικά με απραξία του Ενάγοντα ως προς την ύπαρξη εντάλματος κινητών δεν μπορεί να θεωρηθεί με οποιοδήποτε τρόπο αποδοχή της οφειλής του ενόψει της καταχώρησης Εφέσεως κατά της απόφασης που δημιούργησε την οφειλή του. Ενόψει των πιο πάνω οι λόγοι ένστασης δεν ευσταθούν και απορρίπτονται και ως εκ τούτου η αίτηση επιτυγχάνει. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Εκδίδεται διάταγμα αναστολής της παρούσας διαδικασίας πτώχευσης, μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης με αρ. 271/11 ημερ. 18.4.2012. Ως προς τα έξοδα έχοντας υπόψη το αντικείμενο της παρούσας αίτησης, κρίνω δίκαιο όπως αυτά, αφού υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της Έφεσης. (Υπ.) ........... Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΓΚ/ΘΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο