← Κύπρος

Βαρδάρης Σνακ Λιμιτεδ ν. ISTHMOS TRADING LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής 7160/2006, 19/9/2012

Βαρδάρης Σνακ Λιμιτεδ ν. ISTHMOS TRADING LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής 7160/2006, 19/9/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A276 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 7160/2006 ΜΕΤΑΞΥ: Βαρδάρης Σνακ Λιμιτεδ -και-

  1. ISTHMOS TRADING LIMITED
  2. PANDA ENTERPRISES LTD 19 Σεπτεμβρίου 2012 Για τoυς ενάγοντες: κος Κακουλλής Για τους εναγομένους 1 και 2: κος Ιωαννίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Η αξίωση της ενάγουσας εταιρείας (στη συνέχεια ο Βαρδάρης) και η ανταπαίτηση των δυο εναγομένων εταιρειών (στη συνέχεια ο ISTHMOS και η PANDA, αντίστοιχα) έχει ως αντικείμενο τη συγκατοίκησή τους στην πολυκατοικία με αριθμό 11 στην οδό Μπουμπουλίνας στη Λευκωσία (στη συνέχεια η πολυκατοικία), όπου και οι τρεις στεγάζονται και δραστηριοποιούνται επιχειρησιακά. Η δικογραφημένη εκδοχή του Βαρδάρη υποστηρίζει ότι την 30.10.2006 οι εναγόμενες 1 και 2 αυθαίρετα και/ή παράνομα τοποθέτησαν άνδρες ασφαλείας στην είσοδο της πολυκατοικίας και με αυτό τον τρόπο εμπόδιζαν και/ή απαγόρευαν στην ενάγουσα και/ή τους υπαλλήλους και/ή τους αντιπροσώπους της να εισέλθουν στην πολυκατοικία και/ή στους κοινόκτητους χώρους και συγκεκριμένα να ανέβουν στην οροφή για επιδιόρθωση και/ή συντήρηση και/ή έλεγχο των εγκαταστάσεων της ενάγουσας που βρίσκονται εκεί. Περαιτέρω, οι εναγόμενες 1 και 2 και/ή οι αντιπρόσωποι και/ή οι εργοδοτούμενοί τους, απαγόρευσαν και/ή δεν επέτρεπαν στην ενάγουσα και/ή στους υπαλλήλους και/ή στους πελάτες της να χρησιμοποιούν τους χώρους στάθμευσης που δικαιούται η τελευταία. Λόγω των πιο πάνω η ενάγουσα καταχώρισε την επίδικη αγωγή και την 02.11.2006 εξασφάλισε προσωρινό διάταγμα που διέταζε τις εναγόμενες 1 και 2 να επιτρέψουν την είσοδο στην ενάγουσα και/ή στους υπαλλήλους και/ή στους αντιπροσώπους της. Το διάταγμα επιδόθηκε στις εναγόμενες την 03.11.2006 αλλά δεν συμμορφώθηκαν. Ακολούθως, την 06.11.2006 ο συνήγορος της ενάγουσας απέστειλε επιστολή στις εναγόμενες και τις κάλεσε σε συμμόρφωση. Την ίδια ημέρα οι συνήγοροι των εναγομένων 1 και 2 απάντησαν γραπτώς την εν λόγω επιστολή και πληροφόρησαν την ενάγουσα για τον τρόπο εξασφάλισης κλειδιού εισόδου της πολυκατοικίας. Παρ' ότι οι εναγόμενες παρέδωσαν στην ενάγουσα το κλειδί της εισόδου του υπογείου μέχρι σήμερα παραλείπουν να της παραδώσουν το κλειδί της κύριας εισόδου με αποτέλεσμα η ίδια και/ή οι υπαλλήλοι και/ή οι αντιπρόσωποί της να ταλαιπωρούνται και/ή εμποδίζονται να χρησιμοποιήσουν και/ή συντηρήσουν απρόσκοπτα την περιουσία τους. Η υπεράσπιση των εναγομένων 1 και 2 δεν απορρίπτει το σύνολο των ισχυρισμών της ενάγουσας. Δέχεται εν προκειμένω ότι στην είσοδο της πολυκατοικίας τοποθετήθηκαν άνδρες ασφαλείας. Είναι εντούτοις η θέση των εναγομένων ότι η εν λόγω απόφαση δεν είναι δική τους αλλά της διαχειριστικής επιτροπής της πολυκατοικίας. Εξ ου και εγείρουν προδικαστική ένσταση ότι η αγωγή στερείται νομικής και/ή πραγματικής βάσης καθ' ότι δεν είναι εναντίον τους που έπρεπε να εγερθεί αλλά εναντίον της διαχειριστικής επιτροπής της πολυκατοικίας. Διατείνονται περαιτέρω ότι κατόπιν δύο συνεδριάσεων της διαχειριστικής επιτροπής, ημερομηνιών 18.08.2005 και 25.09.2005, αποφασίστηκε όπως η θύρα της κεντρικής εισόδου της πολυκατοικίας κλείνει και/ή ασφαλίζεται και περαιτέρω, τοποθέτηση ανδρών ασφαλείας στην είσοδο της πολυκατοικίας, καθ' ότι είχαν εμφανιστεί φαινόμενα βανδαλισμού και πρόκλησης ζημιών στους κοινόχρηστους χώρους. Επιπλέον, οι άνδρες ασφαλείας έλαβαν οδηγίες από τη διαχειριστική επιτροπή όπως διατηρούν ελεύθερους για χρήση από το κοινό τους χώρους στάθμευσης αναπήρων, οι οποίοι δεν είναι αποκλειστικής χρήσης της ενάγουσας και αποτελούν μέρος των κοινόχρηστων χώρων της πολυκατοικίας. Δέχονται περαιτέρω ότι την 03.11.2006 τους επιδόθηκε το αναφερόμενο στην έκθεση απαιτήσεως προσωρινό διάταγμα, υποστηρίζουν όμως ότι ουδέποτε εμπόδισαν και/ή δεν επέτρεψαν στην ενάγουσα να εισέλθει στην πολυκατοικία. Παραδέχονται και την ανταλλαγή των επιστολών ημερομηνίας 06.11.2006, αρνούνται όμως ότι μέχρι σήμερα δεν παραδόθηκε το κλειδί της εισόδου στην ενάγουσα. Τέλος, υποστηρίζουν ότι δεν είναι οι ίδιες που όφειλαν να παραδώσουν τα κλειδιά αλλά η διαχειριστική επιτροπή. Υπο μορφή ανταπαίτησης οι εναγόμενες διατείνονται αμέλεια και/ή οχληρία και/ή παράνομη επέμβαση και/ή παραβίαση θέσμιου καθήκοντος από μέρους της ενάγουσας. Ως τέτοια προσδιορίζεται∙ η κατασκευή παραπήγματος σε κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας, το οποίο χρησιμοποιείται για αποθήκευση και/ή απόρριψη αποβλήτων και φύλαξη φιαλών υγραερίου της επιχείρησης του Βαρδάρη, ότι η ενάγουσα επενέβη σε εξωτερικούς χώρους της πολυκατοικίας και/ή κατασκεύασε φουγάρο από το οποίο εκπέμπονται αναθυμιάσεις στα υποστατικά τους και/ή τοποθέτησε σωλήνες υγραερίου που παρακωλύουν τη διάβαση στο πεζοδρόμιο, και τέλος, ότι καταλαμβάνει το χώρο έμπροσθεν της εισόδου της πολυκατοικίας δια τοποθετήσεως τραπεζιών για εξυπηρέτηση πελατών, χώρος ο οποίος αποτελεί κοινόχρηστο χώρο στάθμευσης αναπήρων. Σύμφωνα με τις εναγόμενες όλα τα πιο πάνω έγιναν από την ενάγουσα κατά παράβαση των νόμων και κανονισμών που διέπουν τις πολυκατοικίες και/ή χωρίς τις απαιτούμενες άδειες από το δήμο Λευκωσίας και/ή τον ΚΟΤ και/ή άλλων αρχών. Υποστηρίζουν μάλιστα ότι ο δήμος Λευκωσίας και/ή ο ΚΟΤ καταχώρισαν ποινικές υποθέσεις εναντίον της ενάγουσας. Εις απάντηση των ισχυρισμών που οι ISTHMOS και PANDA προβάλλουν ο Βαρδάρης διατείνεται ότι∙ κατασκεύασε χώρο αποθήκευσης φιαλών υγραερίου και σκυβάλλων, όμως τούτο έγινε με τη συγκατάθεση της προηγούμενης διαχειριστικής επιτροπής. Για δε το φουγάρο, την τοποθέτηση του οποίου επίσης αποδέχεται, ισχυρίζεται ότι δεν προκαλεί οχληρία και ότι τοποθετήθηκε σύμφωνα με τις υποδείξεις των αρμόδιων αρχών. Για το χώρο εστίασης υποστηρίζει ότι επίσης του παραχωρήθηκε από τη διαχειριστική επιτροπή, ότι ανήκει στα καταστήματα που κατέχει και ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν εμποδίζει την πρόσβαση στο κτήριο και ούτε παρακωλύεται το πεζοδρόμιο ή οποιοσδήποτε κοινόχρηστος χώρος. Εν κατακλείδι, ισχυρίζεται ότι οι αιτιάσεις των εναγομένων εξυπηρετούν αλλότριο σκοπό και έχουν εκδικητικό κίνητρο εφόσον, αν και δραστηριοποιείται στον ίδιο χώρο για πολλά χρόνια ουδείς διαμαρτυρήθηκε, ενώ όλα τα πιο πάνω ηγέρθηκαν μετά που ο διευθυντής του Βαρδάρη αρνήθηκε να παραχωρήσει δωρεάν στις εναγόμενες 1 και 2 το ιδιοκτησιακό δικαίωμα της ενάγουσας επι της οροφής της πολυκατοικίας, ώστε οι τελευταίες να ανεγείρουν επιπλέον όροφο. Ως εκ των πιο πάνω ο Βαρδάρης αιτείται εναντίον των εναγομένων 1 και 2 έκδοση διαταγμάτων ώστε να αρθεί η ισχυριζόμενη παράνομη επέμβαση. Από την άλλη οι ISTHMOS και PANDA ανταπαιτούν εναντίον του έκδοση διαταγμάτων ώστε να αρθεί η οχληρία και/ή η αμέλεια και/ή η παράνομη επέμβαση και/ή η παραβίαση θέσμιου καθήκοντος. Από τις έγγραφες προτάσεις των διαδίκων αβίαστα συνάγεται το συμπέρασμα ότι αποτελεί κοινή θέση των δυο πλευρών πως κατά τον επίδικο χρόνο άνδρες ασφαλείας ήταν τοποθετημένοι στην είσοδο της πολυκατοικίας και ότι εκτός από περιφρούρηση τούτης υπείχαν ευθύνη διατήρησης ελεύθερου για χρήση από το κοινό του χώρου στάθμευσης αναπήρων που βρίσκεται μπροστά από την πολυκατοικία. Περαιτέρω, παραδεχτό γεγονός αποτελεί και το ότι ο Βαρδάρης κατασκεύασε σε κοινόχρηστο χώρο αποθήκη φύλαξης φιαλών υγραερίου η οποία χρησιμοποιείται και για προσωρινή φύλαξη σκυβάλλων, ότι τοποθέτησε φουγάρο και τέλος, ότι τοποθετεί τραπεζάκια έμπροσθεν των καταστημάτων που κατέχει, δηλαδή στο πεζοδρόμιο που επίσης είναι κοινόχρηστος χώρος της πολυκατοικίας. Αναμφισβήτητη μαρτυρία αποκαλύπτει ότι η πολυκατοικία απαρτίζεται από υπόγειο, ισόγειο και τέσσερις επιπρόσθετους ορόφους. Το ισόγειο διαιρείται σε τρία καταστήματα ενώ ο 1ος, 2ος και 3ος όροφος αποτελείται από δυο γραφεία έκαστος. Ο 4ος όροφος αποτελείται από ένα γραφείο (βλ. μαρτυρία ΜΥ1). Ο Βαρδάρης είναι ιδιοκτήτης του καταστήματος με αριθμό 2, άλλως 11Β, που βρίσκεται στο ισόγειο της πολυκατοικίας και έχει αναλογικό μερίδιο στην κοινόκτητη ιδιοκτησία ανερχόμενο σε 11,07%. Από τα δικόγραφα αλλά και από αναμφισβήτητη μαρτυρία (βλ. αντεξέταση ΜΕ1 και γραπτή δήλωση ΜΥ1) προκύπτει ότι πέραν του καταστήματος του οποίου είναι ιδιοκτήτης, κατέχει και άλλα δυο καταστήματα που γειτνιάζουν με το δικό του στα δυο αντίθετα άκρα, δηλαδή τα καταστήματα 11Α και 11Γ, τα οποία ενοικίασε περί το
  3. Ακολούθως επέκτεινε την επιχείρησή του και στα τρία καταστήματα, δηλαδή 11Α, Β και Γ, καθιστώντας τούτα ενιαίο χώρο. Τα τρία καταστήματα καλύπτουν ολόκληρη την πρόσοψη στο ισόγειο της πολυκατοικίας. Ενασχόληση του Βαρδάρη είναι η πώληση έτοιμων φαγητών. Μετά το 2006, δηλαδή μετά την επέκταση της επιχείρησης και στα τρία καταστήματα του ισογείου - καταστήματα 11Α, Β και Γ, λειτουργεί και ως εστιατόριο. Ο ISTHMOS είναι ιδιοκτήτης ολόκληρου του 1ου, 3ου και 4ου ορόφου (πέραν παραγράφου 2 έκθεσης απαιτήσεως και παραγράφου 3 υπεράσπισης και ανταπαίτησης, βλ. τεκμήρια 8(α) έως (ε)). Η PANDA είναι ιδιοκτήτρια ολόκληρου του 2ου ορόφου (πέραν των πιο πάνω βλ. και τεκμήριο 9). Ο ISTHMOS ασχολείται με επενδυτικές εργασίες σε ακίνητη ιδιοκτησία, ενώ η PANDA παρέχει συμβουλευτικές υπηρεσίες σε εμπόριο και επιχειρήσεις. Όλα τα πιο πάνω συνιστούν ευρήματα του δικαστηρίου. Ο Βαρδάρης κάλεσε δυο μάρτυρες. Ως πρώτος μάρτυρας κλήθηκε ο Ιωάννης Μενέξης, διευθυντής και μέτοχος του Βαρδάρη (στη συνέχεια ΜΕ1). Θέση του μάρτυρα είναι ότι οι άνδρες ασφαλείας τοποθετήθηκαν στην πολυκατοικία την 30.10.
  4. Υποστήριξε περαιτέρω ότι ο λόγος που οι εναγόμενες 1 και 2 τοποθέτησαν τους άνδρες ασφαλείας είναι γιατί ο ίδιος αρνήθηκε να συναινέσει στο αίτημα τούτων να τους παραχωρήσει δωρεάν το δικαίωμα του Βαρδάρη επι της οροφής του κτηρίου. Προς υποστήριξη αυτής της θέσης παρουσίασε ανυπόγραφη συμφωνία ημερομηνίας 02.10.2006 που του προτάθηκε από τις δυο εναγόμενες. Η εν λόγω συμφωνία κατατέθηκε ως τεκμήριο
  5. Περαιτέρω, ο μάρτυρας υποστήριξε ότι αν και οι εναγόμενες παρέδωσαν στο Βαρδάρη το κλειδί της θύρας του υπογείου, το πρόβλημα δεν επιλύθηκε καθ' ότι με τη χρήση τούτου ενεργοποιείται ο συναγερμός ασφαλείας που τοποθέτησαν χωρίς τη συγκατάθεση και ενημέρωση του Βαρδάρη. Αναφορικά με την ανταπαίτηση των εναγομένων υποστήριξε ότι∙ οι φιάλες υγραερίου και ο χώρος φύλαξης σκυβάλλων κατασκευάστηκε περί το 1998 μετά από υπόδειξη της διαχειριστικής επιτροπής και των αρμόδιων υπηρεσιών, το φουγάρο που τοποθετήθηκε αντικατέστησε προηγούμενο φουγάρο που υπήρχε και τοποθετήθηκε σύμφωνα με υποδείξεις των αρμόδιων υπηρεσιών, ενώ και ο χώρος εστίασης έμπροσθεν του καταστήματος χρησιμοποιείται κατόπιν άδειας και συγκατάθεσης της προηγούμενης διαχειριστικής επιτροπής. Τέλος, ήταν η θέση του ότι ο Βαρδάρης ουδέποτε ειδοποιήθηκε για οποιαδήποτε απόφαση της διαχειριστικής επιτροπής και πως κατά τον επίδικο χρόνο δεν υπήρχε διαχειριστική επιτροπή. Ο ΜΕ1 παρουσίασε τα ακόλουθα τεκμήρια∙ άδεια οικοδομής ημερ. 01.10.2006 (τεκμήριο 2), άδεια αποθήκευσης πετρελαιοειδών ημερ. 17.06.2008 και 17.01.2011 (τεκμήριο 3 και 4, αντίστοιχα), έντυπο συγκατάθεσης μέλους της διαχειριστικής επιτροπής ημερ. 02.10.2007 (τεκμήριο 5), βεβαίωση από ιδιωτική εταιρεία για τοποθέτηση ντεποζίτων φύλαξης υγραερίου ημερ. 24.02.2000 (τεκμήριο 6) και έντυπο προδιαγραφών του φουγάρου που τοποθετήθηκε (τεκμήριο 7). Δεύτερος μάρτυρας για το Βαρδάρη ήταν ο Μάριος Βογαζιανός (στη συνέχεια ΜΕ2). Όπως ανέφερε, η υπερήλικας μητέρα του είναι ιδιοκτήτρια των δυο καταστημάτων στο ισόγειο της πολυκατοικίας τα οποία ενοικιάζει ο Βαρδάρης από το 2006 και μετά. Ο ίδιος είναι πληρεξούσιος και διαχειριστής της περιουσίας της μητέρας του. Ήταν η θέση του μάρτυρα ότι όταν ο Βαρδάρης εγκαταστάθηκε στην πολυκατοικία η διαχειριστική επιτροπή, στην οποία ήταν τότε μέλος, του υπέδειξε χώρο τοποθέτησης των φιαλών υγραερίου - στο δεξιό πίσω μέρος της πολυκατοικίας - και αποθήκευσης των σκυβάλλων - στο δεξιό μπροστινό μέρος της πολυκατοικίας - καθώς επίσης τον τρόπο λειτουργίας του κοινόχρηστου πεζοδρομίου μπροστά από τα καταστήματα. Γι' αυτό το τελευταίο του υπεδείχθη ότι μπορούσε να χρησιμοποιά το πεζοδρόμιο μπροστά από το δικό του κατάστημα - τότε κατάστημα 2 - καθώς ότι σε χρόνο που τα άλλα καταστήματα ήταν κλειστά μπορούσε να χρησιμοποιά και εκείνο το μέρος του πεζοδρομίου. Τέλος, ήταν η θέση του ότι μετά το κτίσιμο της πολυκατοικίας ήταν μέλος της διαχειριστικής επιτροπής, ενώ τα τελευταία έξι με επτά χρόνια αποκλείστηκε από την επιτροπή και δεν γνωρίζει τις ενέργειές της. Δύο μάρτυρες κλήθηκαν και από τις ISTHMOS και PANDA. Πρώτος μάρτυρας ήταν ο Κωνσταντίνος Κλείτου (στη συνέχεια ΜΥ1). Όπως ανέφερε είναι γενικός διευθυντής της εταιρείας Bizserve Management Limited η οποία είναι μέλος των διοικητικών συμβουλίων στις ISTHMOS και PANDA. Από την 22.12.1999 είναι πρόεδρος της διαχειριστικής επιτροπής της πολυκατοικίας. Λόγω βανδαλισμών που παρατηρήθηκαν τον Ιούλιο του 2005 συγκλήθηκε η διαχειριστική επιτροπή της πολυκατοικίας με σκοπό την αντιμετώπιση του φαινομένου. Συγκλήθηκε τούτη δύο φορές, την 18.08.2005 και την 25.09.
  6. Κατέθεσε εν προκειμένω δυο προσκλήσεις οι οποίες δόθηκαν, όπως ανέφερε, δια χειρός στα μέλη της διαχειριστικής επιτροπής - τεκμήριο 10 και 12 αντίστοιχα, καθώς επίσης και τις αποφάσεις που λήφθηκαν στις δυο συνεδρίες - τεκμήρια 11 και 13 αντίστοιχα. Απόφαση της διαχειριστικής επιτροπής, ανέφερε ο μάρτυρας, ήταν όπως η κύρια είσοδος της πολυκατοικίας διατηρείται κλειστή και τοποθετηθεί ηλεκτρονικό σύστημα παρακολούθησης, αποφάσεις οι οποίες υλοποιήθηκαν το Σεπτέμβριο του
  7. Κατά τον Αύγουστο του 2006 κυκλοφόρησε φήμη ότι ο Βαρδάρης ενοικίασε τα καταστήματα 1 και 3 στο ισόγειο της πολυκατοικίας και σκόπευε να μετατρέψει τη χρήση των τριών καταστημάτων, νοείται και του δικού του, από καταστήματα και take away σε εστιατόριο. Εφόσον δεν είχε εξασφαλισθεί η συγκατάθεση της διαχειριστικής επιτροπής και των άλλων ιδιοκτητών, απέστειλαν στο Βαρδάρη διπλοσυστημένη επιστολή και του ζητούσαν να μην προχωρήσει χωρίς την έγκριση της διαχειριστικής επιτροπής (βλ. τεκμήριο 14). Λόγω του ότι ο Βαρδάρης αγνόησε τη σχετική επιστολή η διαχειριστική επιτροπή αποτάθηκε γραπτώς και προφορικώς σε αριθμό αρμόδιων φορέων. Σχετικές εν προκειμένω είναι οι δέσμες τεκμηρίων 15 έως και
  8. Σύμφωνα με το ΜΥ1, γι' αυτές ακριβώς τις μετατροπές ο Δήμος Λευκωσίας και ο ΚΟΤ καταχώρισαν ποινικές υποθέσεις εναντίον του Βαρδάρη. Στη μια μάλιστα, με αριθμό 26726/06, ο Βαρδάρης παραδέχθηκε και του επιβλήθηκε πρόστιμο €
  9. Ο ΜΥ1 δέχθηκε ότι μεταξύ του Βαρδάρη και των ISTHMOS και PANDA έγιναν συζητήσεις ως το περιεχόμενο του τεκμηρίου 1, δηλαδή της ανυπόγραφης συμφωνίας που κατέθεσε ο ΜΕ1, και ότι αυτή η συμφωνία ήτο η πρόταση που οι εναγόμενες υπέβαλαν στο Βαρδάρη, η οποία όμως δεν βρήκε πρόσφορο έδαφος και ως εκ τούτου δεν υλοποιήθηκε. Τέλος, ο ΜΥ1 προσκόμισε στο δικαστήριο δέσμη φωτογραφιών - δέσμη τεκμηρίου 21, οι φωτογραφίες χαρακτηρίστηκαν από το δικαστήριο ως Α μέχρι και Κ - που ο ίδιος έλαβε την 19.04.2010 και ακολούθως εκτύπωσε στον έγχρωμο εκτυπωτή του ηλεκτρονικού υπολογιστή του. Ανέφερε ακόμη ότι τον Οκτώβριο του 2006 ο διευθυντής του Βαρδάρη ζήτησε κλειδί της κεντρικής εισόδου της πολυκατοικίας. Αντ' αυτού του δόθηκε κλειδί της εισόδου στο υπόγειο της πολυκατοικίας, είσοδος που παρέχει δίοδο μέχρι και την οροφή της πολυκατοικίας. Ο λόγος, όπως ανέφερε, επειδή σε εκείνη την είσοδο, δηλαδή του υπογείου, είναι τοποθετημένο το σύστημα απενεργοποίησης του συναγερμού. Κατά το συγκεκριμένο χρόνο, ανέφερε, η θύρα της κεντρικής εισόδου της πολυκατοικίας τελούσε υπο τη φρούρηση ανδρών ιδιωτικής εταιρείας ασφάλειας. Εν κατακλείδι, ήταν η θέση του ΜΥ1, και δη με αναφορά και επεξήγηση στις φωτογραφίες του τεκμηρίου 21, ότι ο Βαρδάρης χρησιμοποιεί τον κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας, ήτοι το πεζοδρόμιο και τους χώρους στάθμευσης αναπήρων, τοποθετώντας τραπέζια για εστίαση, ότι ανήγειρε φουγάρο σε εξωτερικό τοίχο της πολυκατοικίας το οποίο προκαλεί κραδασμούς και αποβάλει σημαντικές ποσότητες λαδιών που προκαλούν δυσοσμία, και ότι κατασκεύασε σε κοινόχρηστο χώρο αποθήκη φύλαξης φιαλών υγραερίου και σκουπιδιών, τα οποία, σκουπίδια, προκαλούν συνεχή και έντονη δυσοσμία. Τελευταίος μάρτυρας για την υπεράσπιση ήταν ο Νεόφυτος Μιχαήλ (στη συνέχεια ΜΥ2). Πρόκειται για υπάλληλο του δήμου Λευκωσίας ο οποίος είχε στην κατοχή του έγγραφα που αφορούν το κατάστημα που αρχικά κατέχετο και τα καταστήματα που στη συνέχεια αποκτήθηκαν από το Βαρδάρη. Του ζητήθηκε και προσκόμισε τούτα τα έγγραφα δηλαδή∙ άδεια οικοδομής του καταστήματος με αριθμό 2 (βλ. τεκμήριο 23), αίτηση για πολεοδομική άδεια των τριών καταστημάτων στο ισόγειο της πολυκατοικίας (βλ. τεκμήριο 24), καθώς επίσης αίτηση για άδεια οικοδομής αναφορικά με τα τρία καταστήματα στο ισόγειο της πολυκατοικίας (βλ. τεκμήριο 25). Ήταν η θέση του ότι το κατάστημα που ανήκει στο Βαρδάρη -κατάστημα 2- είχε άδεια οικοδομής. Τούτη είναι το τεκμήριο 2 καθώς και το τεκμήριο 23 στο οποίο επισυνάπτονται και τα εγκεκριμένα σχέδια. Περαιτέρω, ανέφερε ότι το 2006 ο Βαρδάρης υπέβαλε αίτηση για αλλαγή χρήσης των τριών καταστημάτων του ισογείου, δηλαδή από take away σε εστιατόριο (βλ. τεκμήριο 24). Παρ' ότι στη συνέχεια υπεβλήθη αίτηση για άδεια οικοδομής (βλ. τεκμήριο 25), ήταν η θέση του ότι τέτοια άδεια δεν εκδόθηκε λόγω μή συμμόρφωσης του Βαρδάρη με τους όρους που τέθηκαν στην πολεοδομική άδεια. Εντούτοις ο μάρτυρας δεν ήταν εις θέση να αναφέρει στο δικαστήριο κατά πόσο ο Βαρδάρης έχει άδεια λειτουργίας. Μετά το κλείσιμο της υπόθεσης για την υπεράσπιση οι συνήγοροι των μερών προσκόμισαν στο δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις (βλ. έγγραφα Α και Β για εναγόμενες και ενάγουσα αντίστοιχα). Δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω το περιεχόμενό τους εφόσον πιο κάτω, εκεί και όπου χρειάζεται, προβαίνω σε σχετικά σχόλια. Πριν οτιδήποτε άλλο κρίνω σκόπιμο να προσδιορίσω εκείνο που αντιλαμβάνομαι ότι συνιστά βάση αγωγής και ανταπαίτησης, ως αυτή προκύπτει από τις έγγραφες προτάσεις των διαδίκων. Αντιλαμβάνομαι λοιπόν ότι ο Βαρδάρης εδράζει την αξίωση του σε δύο διαφορετικές βάσεις. Τούτες είναι, αφενός παράνομη επέμβαση αφετέρου ιδιωτική οχληρία. Αυτή η τελευταία βάση μπορεί να μην αναφέρεται ρητά στο δικόγραφο της ενάγουσας, κρίνω όμως ότι συνάγεται από τους ισχυρισμούς που εκεί εγείρονται (βλ. Kennedy Hotels Ltd v. Indjrdjian

(1992)1 Α.Α.Δ.400). Από την άλλη οι ISTHMOS και PANDA ανταξιώνουν εδραζόμενοι σε αμέλεια, ιδιωτική οχληρία, παραβίαση θέσμιου καθήκοντος και παράνομη επέμβαση. Παρ' ότι στην ανταπαίτηση η παράνομη επέμβαση δεν αναφέρεται ρητά, στη γραπτή αγόρευση των εναγομένων γίνεται αναφορά και σε αυτή τη νομική ενότητα. Κρίνω όμως ότι οι εναγόμενες δεν νομιμοποιούνται επίκληση τούτης και ο λόγος είναι επειδή οι έγγραφες προτάσεις τους δεν πληρούν την προϋπόθεση που θέτει ο κ. 10 της Δ.2, δηλαδή αναφορά στην αξία του χώρου που κατ' ισχυρισμό καταπατείται. Το γεγονός ότι η αξία ολόκληρου του ακινήτου αναφέρθηκε από την ενάγουσα στο γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, δεν αίρει την υποχρέωση των εναγομένων, ως ενάγουσες εξ ανταπαιτήσεως, για συμμόρφωση με τη σχετική πρόνοια. Ας σημειωθεί δε ότι η αξία που η ενάγουσα ισχυρίστηκε στο γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο δεν έγινε παραδεχτή αλλά ούτε και αμφισβητήθηκε από τις εναγόμενες. Περαιτέρω, υπόμνηση τέτοιας αξίας και από τις εναγόμενες ενδεχομένως να διαφοροποιούσε το κατά πόσο αυτό το δικαστήριο έχει δικαιοδοσία εκδίκασης αυτής της βάσης ανταπαίτησης. Ως εκ τούτου η σχετική βάση ανταπαίτησης απορρίπτεται. Περαιτέρω, ανεπιτυχής είναι και η προώθηση της άλλης βάσης ανταπαίτησης ήτοι, παραβίαση θέσμιου καθήκοντος (breach of statutory duty). Αυτή η βάση ανταπαίτησης αναφύεται μέσα από τις παραγράφους 12, 14 και 16 της ανταπαίτησης. Ό,τι αναφέρεται εκεί είναι πως οι ενέργειες της ενάγουσας, οι οποίες συγκεκριμενοποιούνται ανά περίπτωση, έγιναν 'χωρίς την εξουσιοδότηση της Διαχειριστικής Επιτροπής, κατά παράβαση των νόμων και κανονισμών που διέπουν πολυκατοικίες και/ή χωρίς τις απαιτούμενες άδειες από το Δήμο Λευκωσίας και/ή τον ΚΟΤ και/ή άλλων αρχών'. Από το εν λόγω απόσπασμα η ισχυριζόμενη παραβίαση θέσμιου καθήκοντος φαίνεται να συναρτάται, εν μέρει, με συγκεκριμένη αρχή και κατ' επέκταση νομοθεσία. Τούτη όμως η νομοθεσία δεν προσδιορίζεται στο επίδικο δικόγραφο. Από την άλλη η επίδικη αναφορά παραπέμπει, κατά τρόπο γενικό και αόριστο, και σε άλλες αρχές, και κατ' επέκταση νομοθεσίες, χωρίς όμως προσδιορισμό. Έχω τη γνώμη πως η παράλειψη των εναγομένων να συγκεκριμενοποιήσουν ευκρινώς το σχετικό άρθρο και/ή κανονισμό του νόμου που ισχυρίζονται ότι παραβιάστηκε, αφίσταται της απαιτούμενης σαφήνειας των δικογράφων. Περαιτέρω, κρίνω ότι εφόσον οι απαιτούμενοι ισχυρισμοί δεν έχουν εγερθεί ξεκάθαρα δεν επιτρέπεται στο δικαστήριο να προχωρήσει σε ατέρμονες αναζητήσεις και αναλύσεις νόμων, άρθρων και κανονισμών, ώστε να διαπιστώσει κατά πόσο παραβιάστηκαν, ιδιαίτερα δε εφόσον δεν δόθηκε η ευχέρεια στην άλλη πλευρά να σχολιάσει τις όποιες νομοθεσίες και διατάξεις καθ' ότι ουδέποτε συγκεκριμενοποιήθηκαν. Επί του προκειμένου σχετική είναι η υπόθεση Παναγή κ.α. v. Παναγή
(2009)1 Α.Α.Δ.145 όπου στη σελίδα 154 λέχθηκε ότι∙ "Εμπεριέχετο στην πιο πάνω αξίωση και ισχυρισμός περί παράβασης νομίμων καθηκόντων του Κτηματολογίου, οι οποίες και εξειδικεύονται στις λεπτομέρειες της παρ. 19, με αναφορά σε λανθασμένους χειρισμούς λειτουργών του στη βάση όμως κοινού σχεδίου με την Ελπινίκη προς εξαπάτηση του Κύπρου, πατέρα του εφεσείοντος. Δεν ήταν συνεπώς ορθή η χρήση διαφόρων νομοθετικών προνοιών, ως βάση για δικαίωση του εφεσείοντος, οι οποίες εμφανίστηκαν στο προσκήνιο μόνο κατά το σχέδιο αγόρευσης του εφεσείοντος, που ο ίδιος κατέθεσε στο Δικαστήριο κατά το καταληκτικό στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας, στη βάση εγγράφου που είχε ετοιμάσει ο τότε δικηγόρος του, ο οποίος διαφωνώντας με τον εφεσείοντα ως προς τα όσα πρόσθετα ήθελε να συμπεριλάβει, ζήτησε και έλαβε άδεια να αποχωρήσει. Δεν υπήρχε καμιά σαφής επίκληση των άρθρων 26
(1)και 47 του περί Διαχείρισης Κληρονομιών Νόμου, Κεφ. 189 ή του άρθρου 49 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ. 224, τα οποία και συζήτησε το πρωτόδικο Δικαστήριο στην απόφασή του, για να καταλήξει ότι η επ' ονόματι της Ελπινίκης εγγραφή ήταν τελικώς λανθασμένη. Αυτή η νομοθετική βάση έπρεπε όμως να τίθετο με την ακρίβεια και τη λεπτομέρεια που απαιτούν και οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας (Δ.19, θ.13), ιδιαίτερα σ' ό,τι αφορά την παραβίαση των νομίμων καθηκόντων του εναγομένου 5 και των αντιπροσώπων αυτού. (δέστε The Annual Practice, 1958, O.19, r.15, σελ. 468-9 και Bullen & Leake & Jacob's Precedents of Pleadings, 14η Έκδ., Τόμος 1, σελ. 19, παρ. 1-29 και για παράδειγμα προτύπου, Τόμος 2, σελ. 1153-54, παρ. 71-S.19). Η ορθή δικογράφηση θα έδινε και το στίγμα της ανάλογης τοποθέτησης της υπεράσπισης στη δική της δικογραφία". Σχετικό είναι και το απόσπασμα που εντοπίζεται στο σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings, 12η έκδοση, σελ. 516 κάτω από τον τίτλο Actions based on Breach of Statutory Duty. Στη σελ. 517 κάτω από τον τίτλο Pleading αναφέρεται∙ "If a plaintiff's cause of action, depends on a statute, he must plead all facts necessary to bring him within that statute (Seear v. Lawson
(1880)16 Ch. D.121; Read v. Brown
(1889)22 Q.B.D. 128); accordingly, in every claim based upon a breach of any provision of the Factories Act 1961, or of any regulation or order made thereunder, all facts necessary to bring the case within the particular provision relied on must be pleaded, and the breach must be alleged by reference to the particular provision in question which must be specifically referred to or identified". Ως εκ των πιο πάνω καταλήγω ότι η απροσδιοριστία και ασάφεια που διέπει αυτή τη βάση ανταπαίτησης δεν επιτρέπει εξέταση τούτης. Έχοντας προσδιορίσει τις δικογραφημένες θέσεις των διαδίκων διαπιστώνω ότι μέρος της μαρτυρίας που παρουσίασαν οι ISTHMOS και PANDA, καθώς επίσης αντεξέταση στην οποία υπέβαλαν το διευθυντή του Βαρδάρη-ΜΕ1, τελεί εκτός του οριοθετημένου από αυτές πλαισίου και ως εκ τούτου είναι απαράδεκτο και δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο. Η πτυχή στην οποία αναφέρομαι αφορά μέρος των αιτιάσεων για το φουγάρο, που αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι τοποθέτησε ο Βαρδάρης. Όπως ευκρινώς προκύπτει από τους ισχυρισμούς των εναγομένων στην ανταπαίτηση που ήγειραν, το παράπονό τους εδράζεται στο ότι από το φουγάρο "εκπέμπονται αναθυμιάσεις στα υποστατικά των εναγομένων" (βλ. παράγραφο 14 και 15 της υπεράσπισης και ανταπαίτησης). Από αυτό αποκαλύπτεται ότι το παράπονο των εναγομένων περιορίζεται σε αναθυμιάσεις, δηλαδή εκπομπές αερίων. Καμία αναφορά γίνεται σε κραδασμούς που προκαλεί το φουγάρο και/ή ποσότητα λαδιών που αποβάλλει η οποία προκαλεί δυσοσμία. Συνακόλουθα η αντεξέταση που έτυχε ο ΜΕ1 και η μαρτυρία που έδωσε ο ΜΥ1 αναφορικά με κραδασμούς και αποβολές λαδιών που προκαλούν δυσοσμία, δεν καλύπτεται από τις έγγραφες προτάσεις και ως τέτοια είναι απαράδεκτη (βλ. Παπαγεωργίου v. Κλάππα
(1991)1 Α.Α.Δ.24, 28). Μοναδική πλέον θεραπεία είναι όπως τούτη η μαρτυρία αγνοηθεί από το δικαστήριο κατά την αξιολόγηση του μαρτυρικού υλικού και μην αποτελέσει βάση για διαπίστωση των αληθών γεγονότων. Έχοντας κατά νου την πιο πάνω ανάλυση των δικογράφων, τις παραδοχές που προκύπτουν από αυτά, και τα μέχρι στιγμής ευρήματα του δικαστηρίου, είμαι της γνώμης ότι τα ακόλουθα ερωτήματα αναδεικνύονται, μεταξύ άλλων, καίρια και χρήζουν απάντησης. Τούτα είναι∙ κατά πόσο κατά τον επίδικο χρόνο η πολυκατοικία είχε ή όχι διαχειριστική επιτροπή. Κατά πόσο είναι η διαχειριστική επιτροπή ή οι εναγόμενες που τοποθέτησαν τους άνδρες ασφαλείας και έλαβαν μέτρα για κλείσιμο της κεντρικής εισόδου της πολυκατοικίας και διατήρηση ελεύθερου και κενού για χρήση από το κοινό του χώρου στάθμευσης αναπήρων έμπροσθεν της πολυκατοικίας. Πότε κατασκευάστηκε το παράπηγμα στο οποίο φυλάττονται οι φιάλες υγραερίου και τοποθετούνται τα σκύβαλα του Βαρδάρη; Είχε ή όχι ο Βαρδάρης την άδεια της διαχειριστικής επιτροπής για την κατασκευή του παραπήγματος; Προκαλούν ή όχι δυσοσμία τα σκύβαλλα του Βαρδάρη; Σε ποιο σημείο ανήγειρε φουγάρο ο Βαρδάρης; Εκπέμπει αναθυμιάσεις; Εάν ναι, επηρεάζονται από αυτές οι ISTHMOS και PANDA; Τοποθέτησε ο Βαρδάρης σωλήνες υγραερίου που παρακωλύουν και/ή καθιστούν επικίνδυνη τη διάβαση στο πεζοδρόμιο; Ποιο χώρο καλύπτουν τα τραπεζάκια που ο Βαρδάρης τοποθετεί για εστίαση των πελατών του; Διαφοροποιείται η τοποθέτηση των τραπεζιών του Βαρδάρη σε μη εργάσιμες για τα γραφεία ώρες; Ποια η ενόχληση που προκαλείται, αν προκαλείται, από την τοποθέτηση των τραπεζιών; Χρησιμοποιεί ο Βαρδάρης το χώρο στάθμευσης αναπήρων; Εάν ναι, πότε και πώς τον χρησιμοποιεί; Έχει άδεια οικοδομής το υποστατικό του Βαρδάρη; Ως εστιατόριο έχει άδεια λειτουργίας; Παρακολούθησα τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια της ζωντανής ατμόσφαιρας της διαδικασίας και αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία κατά την εξιστόρηση των γεγονότων στη βάση των εγγενών της μαρτυρίας τους χαρακτηριστικών (πηγή γνώσεων, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, ακεραιτότητα και προκατάληψη, ανιδιοτέλεια, αληθοφάνεια βλ. Phipson on Evidence, 16th edition, σελ. 333). Η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εκάστου των μαρτύρων δεν περιορίστηκε στην ατομική κρίση του καθενός ξεχωριστά αλλά επεκτάθηκε και στα συμπεράσματα που προκύπτουν από συσχετισμό, αντιπαραβολή και διερεύνηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας
(1992)1 Α.Α.Δ. 1056). Περαιτέρω, δεν αγνοήθηκε ότι η αποτίμηση της αξιοπιστίας μάρτυρα είναι έργο διακριτό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης (βλ. Αγαθοκλέους κ.α. ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 316 και Αθανασίου κ.α. ν. Κουνούνη
(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Tο σύνολο των μαρτύρων που παρήλασε ενώπιον του δικαστηρίου άφησε θετική εικόνα. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποδέχομαι συλλήβδην τους ισχυρισμούς που ένας έκαστος προέβαλε. Ούτε βεβαίως ότι αγνοώ πως κάποιοι εκ των ισχυρισμών είναι αντικρουόμενοι. Υποδεικνύω μόνο ότι κανείς από τους μάρτυρες έδωσε την εντύπωση ότι πρόθεσή του ήταν να ψευσθεί ή να παραποιήσει τα πραγματικά γεγονότα. Σημειώνεται εδώ ότι το μεγαλύτερο μέρος της μαρτυρίας των ΜΕ1 και ΜΥ1, δηλαδή των προσώπων που έχουν προσωπικό ενδιαφέρον στην έκβαση της υπόθεσης, επαληθεύεται από τις παραδοχές στα δικόγραφα. Από την άλλη και οι δυο αυτοί μάρτυρες παρουσιάστηκαν πρόθυμοι να απαντήσουν καθετί που ερωτήθηκαν έστω και αν κάποιες εκ των απαντήσεων που έδωσαν δυσχεραίνουν την υπόθεση του διαδίκου που εκπροσωπούν. Από την άλλη ο ΜΕ2 και ο ΜΥ2 δεν έχουν προσωπικό συμφέρον στην έκβαση της υπόθεσης, η μαρτυρία τους περιορίστηκε σε θέματα που είχαν προσωπική γνώση, και ο βασικός κορμός τούτης είτε παρέμεινε αναμφισβήτητος είτε επαληθεύεται από σωρεία εγγράφων και άλλη μαρτυρία. Διερευνώντας τους ισχυρισμούς ενός εκάστου στη βάση των ερωτημάτων που πιο πάνω έχουν τεθεί, παρατηρώ τα ακόλουθα∙ Κατά τον επίδικο χρόνο η πολυκατοικία ήταν εγγεγραμμένη ως κοινόκτητη οικοδομή. Αδιάσειστο στοιχείο που υποστηρίζει αυτή τη διαπίστωση είναι εκείνο που αναγράφεται στα τεκμήρια 8(α) έως και (ε) -τίτλοι ιδιοκτησίας- κάτω από τον τίτλο 'ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ'. Αναφέρεται εκεί ότι 'Η οικοδομή ενεγράφη ως κοινόκτητη σύμφωνα με τις πρόνοιες του Μέρους ΙΙΑ του Νόμου Κεφ. 224 στις 27.06.1997'. Μπορεί να λεχθεί εδώ ότι από αυτή και μόνο την αναφορά εξάγεται το συμπέρασμα ότι κατά τον επίδικο χρόνο υφίστατο διαχειριστική επιτροπή εφόσον από το 1997 η πολυκατοικία ήταν εγγεγραμμένη ως κοινόκτητη σύμφωνα με το νόμο. Πέραν τούτου, και παρά τον ισχυρισμό του ΜΕ1 ότι κατά τον επίδικο χρόνο δεν υφίστατο διαχειριστική επιτροπή, θέση την οποία δεν αποδέχομαι, παρατηρώ ότι πληθώρα άλλης αξιόπιστης μαρτυρίας κάνει λόγο για διαχειριστική επιτροπή. Αφενός ο ίδιος ο ΜΕ1 ισχυρίστηκε ότι για όσα οι ISTHMOS και PANDA καταλογίζουν στο Βαρδάρη δόθηκε άδεια και συγκατάθεση από τη διαχειριστική επιτροπή. Σχετικό εν προκειμένω είναι και το περιεχόμενο του τεκμηρίου 5 όπου η ιδιοκτήτρια των καταστημάτων που ενοικιάζει ο Βαρδάρης παρουσιάζεται να συγκατατίθεται υπο την ιδιότητα μέλους της διαχειριστικής επιτροπής. Αποκαλύπτει τούτο ότι όταν συντάσσετο η συγκατάθεση -02.10.2007- υπήρχε διαχειριστική επιτροπή. Από την άλλη και ο ΜΕ2, υιος της εν λόγω ιδιοκτήτριας, έκανε λόγο για αποκλεισμό του, τα τελευταία έξι με επτά έτη, από τη διαχειριστική επιτροπή, αναφορά η οποία επίσης αποκαλύπτει ότι υφίστατο διαχειριστική επιτροπή, η οποία όμως ελέγχετο από άλλους. Αφετέρου ο ΜΕ1 ανέφερε ότι η διαχειριστική επιτροπή είναι εκείνη που του υπέδειξε συγκεκριμένο χώρο για να κατασκευάσει την αποθήκη φύλαξης φιαλών υγραερίου και σκουπιδιών. Έχω τη γνώμη πως όλα αυτά αποκαλύπτουν ότι η διαχειριστική επιτροπή ανέκαθεν ήτο συγκροτημένη ως σώμα και καμία μαρτυρία θέλει τούτο το σώμα, που όλοι παραδέχονται ότι κάποτε υφίστατο, να διαλύεται καθ' οιονδήποτε χρόνο. Ο περί του αντιθέτου ισχυρισμός του ΜΕ1 φαίνεται να εδράζεται στη διαφωνία του για τις αποφάσεις της διαχειριστικής επιτροπής, και αυτό λόγω των προσώπων που την απαρτίζουν, και όχι στο ότι δεν υφίστατο ως σώμα. Συνάγεται τούτο από την απάντηση που έδωσε σε υποβολή ότι ο συναγερμός τοποθετήθηκε και ελέγχεται από τη διαχειριστική επιτροπή, στην οποία εμμέσως πλην σαφώς δέχεται ότι κάποιο πρόσωπο λειτουργεί ως διαχειριστική επιτροπή. Απάντησε εκεί ότι∙ 'Δεν υπάρχει διαχειριστική επιτροπή αυτή τη στιγμή. Ένας ιδιοκτήτης να είναι διαχειριστική επιτροπή και να αποφασίζει χωρίς εμένα που είμαι και ιδιοκτήτης .'. Επι του προκειμένου η μαρτυρία του ΜΥ1 αποκαλύπτει ότι οι ISTHMOS και PANDA είναι δυο διαφορετικά νομικά πρόσωπα, είναι ιδιοκτήτες του μεγαλύτερου μέρους της πολυκατοικίας, εφόσον συνολικά έχουν αναλογικό μερίδιο στην κοινόκτητη οικοδομή που ανέρχεται σε 65,03%, και τέλος, ότι και οι δυο εταιρείες είναι μέλη της διαχειριστικής επιτροπής. Επι του προκειμένου σχετικά κρίνονται και τα τεκμήρια 10 έως και
  1. Δεν παραγνωρίζω ότι ο Βαρδάρης αμφισβήτησε την αυθεντικότητα των τεκμηρίων 10 έως και 13, χαρακτηρίζοντας τούτα τέχνασμα που επινοήθηκε μετά την απόρριψη της συμφωνίας -τεκμήριο 1- και ότι εν πάση περιπτώσει, δεν του γνωστοποιήθηκαν. Εντούτοις, παρατηρώ ότι αναμφισβήτητη αλλά και άτρωτη παρέμεινε η θέση του ΜΥ1 ότι οι αποφάσεις για το σύστημα συναγερμού και το κλείσιμο της κεντρικής εισόδου της πολυκατοικίας υλοποιήθηκαν το Σεπτέμβριο του 2005, δηλαδή 13 μήνες πριν την έγερση της αγωγής, στοιχείο το οποίο αποκαλύπτει ότι υφίστατο διαχειριστική επιτροπή και ότι έλαβε τις επίδικες αποφάσεις που ουδείς αμφισβήτησε μέχρι τη στιγμή που ηγέρθη η αγωγή. Από την άλλη, σε ερώτηση που υποβλήθηκε στο ΜΕ1 'Είναι γι' αυτό που αρνείστε να παρευρεθείτε στις συνελεύσεις της διαχειριστικής επιτροπής;', άφησε ανοικτό το ζήτημα να έχει προσκληθεί εφόσον απάντησε ότι∙ 'καλέστηκα δύο φορές σε περιόδους που λείπω διακοπές'. Εν πάση περιπτώσει, σημασία δεν έχει η ορθή λειτουργία της διαχειριστικής επιτροπής αλλά κατά πόσο υφίσταται τέτοιο σώμα και κατ' επέκταση κατά πόσο οι επίδικες αποφάσεις ελήφθηκαν και υλοποιήθηκαν από τις εναγόμενες προσωπικά ή το εν λόγω σώμα. Επιπλέον, η διερεύνηση της αυθεντικότητας των προσκλήσεων και αποφάσεων της διαχειριστικής επιτροπής (τεκμήρια 10 έως και 13), δεν απεκάλυψε οτιδήποτε μεμπτό. Υπο το φως του συνόλου του μαρτυρικού υλικού οι σχετικές απαντήσεις του ΜΥ1 λαμβάνουν θετικό πρόσημο. Δέχθηκε ο μάρτυρας ότι δεν είναι ο ίδιος που παρέδωσε την πρόσκληση αλλά κοπέλα που εργάζεται στην εταιρεία του. Αυτό όμως από μόνο του, και χωρίς να παραγνωρίζεται ότι δεν αμφισβητήθηκε πως οι αποφάσεις της διαχειριστικής επιτροπής (τεκμήρια 11 και 13), υλοποιήθηκαν το Σεπτέμβριο του 2005, δηλαδή πολύ πριν την έγερση της αγωγής, δεν οδηγεί σε διαπίστωση ότι ο Βαρδάρης δεν ενημερώθηκε, ή ότι τα εν λόγω έγγραφα δεν είναι αυθεντικά. Θα ανέμενε κανείς ότι αν οι σχετικές αποφάσεις δεν έβρισκαν σύμφωνο το Βαρδάρη, και δη επειδή δεν ενημερώθηκε, θα διαμαρτύρετο και θα κινείτο δικαστικά το έτος 2005 που υλοποιήθηκαν τούτες και όχι τον Οκτώβριο του
  2. Συνεπώς, έστω εκ των υστέρων, δηλαδή μετά την υλοποίηση τούτων των αποφάσεων το Σεπτέμβριο του 2005, ο Βαρδάρης κατέστη κοινωνός των σχετικών αποφάσεων, τις οποίες μάλιστα δεν αμφισβήτησε μέχρι την έγερση της αγωγής. Πέραν των πιο πάνω η συγκρότηση της διαχειριστικής επιτροπής διατυμπανίζεται και από τη διπλοσυστημένη επιστολή που απεστάλη στο Βαρδάρη εν τη γεννέσει της επίδικης φιλονικίας, δηλαδή την 31 Αυγούστου 2006 (βλ. τεκμήριο 14), και πριν τη συμφωνία - τεκμήριο 1 (η συμφωνία φέρει ως ημερομηνία την 02.10.2006). Τόσο το τεκμήριο 14 όσο και τα τεκμήρια 15 έως και 19 - επιστολές που απεστάλησαν σε διάφορες αρχές υπο μορφή παραπόνου για τις εργασίες του Βαρδάρη, αποκρυσταλλώνουν ότι κατά τον επίδικο χρόνο η διαχειριστική επιτροπή υφίστατο ως σώμα και ελάμβανε αποφάσεις. Οι περί του αντιθέτου αιτιάσεις της ενάγουσας και του ΜΕ1 δεν βρίσκουν έρεισμα στα πραγματικά γεγονότα και ως εκ τούτου απορρίπτονται. Καταλήγω λοιπόν ότι κατά τον επίδικο χρόνο υφίστατο διαχειριστική επιτροπή η οποία απαρτίζετο από τους ΜΥ1 (πρόεδρος), Γιώργο Θεοδώρου (ταμίας/γραμματέας), Μάριο Κλείτου και Πανίκο Γιακουμή. Τα εν λόγω πρόσωπα εκπροσωπούσαν τις εταιρείες ISTHMOS, Bizserve, Baker Tilly Klitou and Partners Ltd και PANDA, αντίστοιχα (βλ. τεκμήρια 11 και 13). Για το δεύτερο ερώτημα, ποιος τοποθέτησε τους άνδρες ασφαλείας στην είσοδο της πολυκατοικίας και ποιος έδωσε οδηγίες για κλείσιμο της κεντρικής εισόδου της πολυκατοικίας και διατήρηση ελεύθερου του χώρου στάθμευσης αναπήρων έμπροσθεν της πολυκατοικίας, παρατηρώ ότι η μοναδική μαρτυρία που προσκομίστηκε από το Βαρδάρη είναι τα τεκμήρια 1 και
  3. Ο ΜΕ1 ανέφερε ότι μετά από επικοινωνία που είχε με το Μάριο Κλείτου, διευθυντή και μέτοχο των εναγομένων, όταν αρνήθηκε να υπογράψει το τεκμήριο 1 -τη συμφωνία που του προτάθηκε- οι εναγόμενες τοποθέτησαν άνδρες ιδιωτικής αστυνομίας. Επιπλέον, η ενάγουσα διατείνεται ότι η απάντηση που της απέστειλαν οι συνήγοροι των εναγομένων - τεκμήριο 22 - αποκαλύπτει ότι οι εναγόμενες ανέλαβαν την ευθύνη για τις επίδικες ενέργειες και ότι η επίκληση της διαχειριστικής επιτροπής είναι εκ των υστέρων σκέψη. Πέραν όσων πιο πάνω υποδεικνύονται αναφορικά με τη διαχειριστική επιτροπή, παρατηρώ τα ακόλουθα∙ Το τεκμήριο 1 και το περιεχόμενο τούτου δεν χωρεί αμφιβολία ότι πρόκειται για πρόταση που οι ISTHMOS και PANDA υπέβαλαν στο Βαρδάρη. Αυτό άλλωστε το παραδέχθηκε ευθαρσώς και χωρίς περιστροφές ο ΜΥ
  4. Δέχθηκε μάλιστα ότι εκείνος που απέρριψε την πρόταση των δυο εναγομένων εταιρειών ήταν ο Βαρδάρης. Εντούτοις οι αιτιάσεις του Βαρδάρη ότι το τεκμήριο 1 αποκαλύπτει το κίνητρο και την υστεροβουλία των εναγομένων, κρίνω ότι απορρίπτονται από τις απαντήσεις του ΜΥ1 που αποκρυσταλλώνουν την πραγματική εικόνα. Από το περιεχόμενο του τεκμηρίου 1 είναι ηλίου φαεινότερο ότι κατά τον επίδικο χρόνο, Οκτώβριο του 2006 (βλ. σχετικά ημερομηνία τεκμηρίου 1), οι εναγόμενες επιθυμούσαν να εκμεταλλευθούν την οροφή της πολυκατοικίας και προς εξυπηρέτηση τούτης της επιθυμίας τους προσέγγισαν το Βαρδάρη. Αυτή όμως η επιθυμία τους δεν μετουσιώθηκε σε πράξη εφόσον ο Βαρδάρης απέρριψε την πρόταση. Πέραν τούτου δεν συμμερίζομαι τη θέση του Βαρδάρη ότι η ανταπαίτηση των εναγομένων έχει εκδικητικό κίνητρο, θέση που προωθήθηκε επι το ότι με τη συμφωνία τεκμήριο 1 ήταν διατεθειμένες να άρουν κάθε εμπόδιο αναφορικά με ό,τι σήμερα διατείνονται πως συνιστά οχληρία. Παρεμβάλλω εδώ πως το κίνητρο δεν ελέγχεται από το δικαστήριο παρά μόνο στην έκταση που αφορά την αξιοπιστία του ισχυρισμού που προβάλλεται (βλ. Γιαβρή v. Πάσιου
(2004)1Α Α.Α.Δ.125). Στην προκείμενη περίπτωση οι ενέργειες που οι εναγόμενες αποδίδουν στο Βαρδάρη είναι, εν πολλοίς, παραδεχτές. Από την άλλη το περιεχόμενο του τεκμηρίου 1 αποκαλύπτει πως η προτεινόμενη, τότε, συγκατάνευση των εναγομένων για ενέργειες του Βαρδάρη αναφορικά με τα τρία καταστήματα στο ισόγειο της πολυκατοικίας και τη μετεξέλιξη τούτων, δεν ήτο απεριόριστη ούτε άνευ όρων (βλ. όρους 1 και 2 τεκμηρίου 1). Αυτή ήταν και η ξεκάθαρη θέση του ΜΥ1, δηλαδή ότι δεν θα είχαν πρόβλημα με τις μετατροπές νοουμένου ότι θα γίνονταν σύμφωνα με τις υποδείξεις τους. Επι του προκειμένου διαπιστώνω ότι το τεκμήριο 1 δεν έδιδε γενική και απεριόριστη εξουσία στο Βαρδάρη παρά μόνο υπο όρους αντάλλαγμα, ώστε να υλοποιηθεί η συμφωνία που τελικά δεν συνομολογήθηκε και περαιτέρω, ότι με το τεκμήριο 1 οι εναγόμενες δεν ήταν πρόθυμες να ανεχτούν πάσης φύσεως μετατροπές παρά μόνο συγκεκριμένες οι οποίες θα υλοποιούντο σύμφωνα με τις υποδείξεις τους. Επανερχόμενος στο ζητούμενο είναι επάναγκες να διερευνηθεί πότε ανέλαβαν καθήκοντα οι άνδρες ασφαλείας. Επ' αυτού σημειώνω εκείνο που ο ΜΕ1 ανέφερε και δεν αμφισβητήθηκε, δηλαδή ότι οι άνδρες ασφαλείας τοποθετήθηκαν τον Οκτώβριο του 2006 (βλ. παράγραφο 8 τεκμηρίου Α). Από την άλλη ο ΜΥ1 ανέφερε ότι όταν δόθηκε το κλειδί της εισόδου του υπογείου στο Βαρδάρη, δηλαδή το Νοέμβριο του 2006 σύμφωνα με τις παραδοχές που προκύπτουν από την υπεράσπιση και ανταπαίτηση, η κεντρική είσοδος τελούσε υπο τη φρούρηση ανδρών ασφαλείας (βλ. παράγραφο 36 έως και 38 τεκμηρίου Β). Αυτήν μάλιστα τη φρούρηση ο ΜΥ1 τη συνάρτησε με τις αποφάσεις της διαχειριστικής επιτροπής. Αυτές όμως οι δυο αποφάσεις - τεκμήρια 11 και 13- δεν κάνουν λόγο σε τοποθέτηση ανδρών ασφαλείας. Από την άλλη στο στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας δεν διερευνήθηκε ο χρόνος κατά τον οποίο οι άνδρες ασφαλείας ανέλαβαν καθήκοντα πρώτη φορά. Ως εκ των πιο πάνω, επί του προκειμένου δέχομαι την αναμφισβήτητη θέση του ΜΕ1 ότι οι άνδρες ασφαλείας τοποθετήθηκαν τον Οκτώβριο του 2006 και όχι προηγουμένως. Παρόλα αυτά, έχω τη γνώμη πως οι αιτιάσεις της ενάγουσας, ότι οι εναγόμενες προσωπικά είναι εκείνες που ευθύνονται για την τοποθέτηση και τα καθήκοντα των ανδρών ασφαλείας, δεν υποστηρίζονται από το ενώπιόν μου μαρτυρικό υλικό και συνιστούν εικασίες και συμπεράσματα του ΜΕ
  1. Η διαπίστωση και μόνο ότι οι άνδρες ασφαλείας τοποθετήθηκαν μετά την απόρριψη του τεκμηρίου 1, δηλαδή μετά την 02.10.2006, δεν αποδεικνύει ότι οι ISTHMOS και PANDA είναι αυτές που προσέλαβαν τους άνδρες ασφαλείας και τους ανέθεσαν τα επίδικα καθήκοντα. Η σχετική θέση του ΜΕ1 δεν είναι τίποτα άλλο από συμπέρασμα του ιδίου. Διαπιστώνω εν προκειμένω ότι δεν παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο πραγματικά γεγονότα, πέραν των τεκμηρίων 1 και 22, που να επιτρέπουν στο δικαστήριο τον έλεγχο τούτου του συμπεράσματος. Εν ολίγοις, πώς γνωρίζει ο ΜΕ1 ότι οι σχετικές οδηγίες δόθηκαν από τις δύο εναγόμενες και όχι από τη διαχειριστική επιτροπή; Γιατί εκλαμβάνει ως δεδομένο ότι η απόφαση λήφθηκε και εκτελέστηκε και από τις δυο εναγόμενες και όχι κάποια εκ των δυο; Ποια η γνώση του, και η πηγή τούτης, για ό,τι διατείνεται; Τα πιο πάνω ερωτήματα δεν απαντώνται από τη μαρτυρία που προσκόμισε ο Βαρδάρης. Για δε το περιεχόμενο του τεκμηρίου 22 δεν συμμερίζομαι τη θέση της ενάγουσας, δηλαδή ότι οι εναγόμενες ανέλαβαν την ευθύνη των επίδικων ενεργειών. Είναι γεγονός ότι το τεκμήριο 22 δεν κάνει αναφορά σε διαχειριστική επιτροπή, ούτε όμως συνιστά παραδοχή των εναγομένων για οιανδήποτε ενέργεια. Παραπέμπει μόνο στο ΜΥ1, που όπως έχει διαπιστωθεί κατά τον επίδικο χρόνο ήταν ο πρόεδρος της διαχειριστικής επιτροπής. Το γεγονός και μόνο ότι ένα φυσικό πρόσωπο αναλαμβάνει να παραδώσει τα επίδικα κλειδιά δεν σημαίνει και προσωπική εμπλοκή οιασδήποτε των εναγομένων στη λήψη και εκτέλεση των επίδικων αποφάσεων. Άλλωστε η διαχειριστική επιτροπή είναι νομικό πρόσωπο και οι αποφάσεις της εκτελούνται ή τίθενται σε εφαρμογή από φυσικά πρόσωπα. Η απλή και μόνο συμμετοχή φυσικού προσώπου σε προώθηση και εκτέλεση των αποφάσεων νομικού προσώπου δεν οδηγά, δίχως άλλο, στο συμπέρασμα ότι η εταιρεία στην οποία υπάγεται ή την οποία εκπροσωπεί είναι συνυπεύθυνη για αυτές τις ενέργειες. Τέλος οι διαπιστώσεις ότι κατά πάντα ουσιώδη χρόνο η πολυκατοικία ήταν εγγεγραμμένη ως κοινόκτητη οικοδομή, ότι η διαχειριστική επιτροπή χειρίζετο τα θέματα που αφορούσαν την πολυκατοικία, και ότι θέματα ασφάλειας και περιφρούρησης της πολυκατοικίας μέσω συστήματος παρακολούθησης απασχόλησαν τούτη, καθώς ότι οι αποφάσεις τούτης τεκμήρια 11 και 13 υλοποιήθηκαν το Σεπτέμβριο του 2005, δίδουν δικαίωμα εξαγωγής συμπεράσματος ότι η επίδικη απόφαση ανήκει στη διαχειριστική επιτροπή, ως προέκταση των αποφάσεων που έλαβε σε προηγούμενο χρόνο (βλ. τεκμήρια 11 και 13). Εν πάση όμως περιπτώσει, καμία πτυχή του μαρτυρικού υλικού δαχτυλοδείχνει τις εναγόμενες προσωπικά ως υπεύθυνες για την υλοποίηση των υπο κρίση ενεργειών. Στρέφομαι τώρα σε διερεύνηση των λοιπών ερωτημάτων που έχουν τεθεί και τα οποία άπτονται, εν πολλοίς, των αιτιάσεων των ISTHMOS και PANDA. Επαναλαμβάνω ότι συνιστά εύρημα του δικαστηρίου πως ο Βαρδάρης κατασκεύασε αποθήκη φύλαξης φιαλών υγραερίου και σκυβάλλων. Πέραν των έγγραφων προτάσεων που καταμαρτυρούν τούτο, σχετική είναι και η μαρτυρία του ΜΕ1 (βλ. τεκμήριο Α παράγρ. 13(α) και (γ)). Ο χώρος στον οποίο κατασκευάστηκε η εν λόγω αποθήκη επίσης αποκαλύπτεται από τη μαρτυρία του ΜΕ1, η οποία μάλιστα συμπίπτει, επί του προκειμένου, με τη μαρτυρία του ΜΥ1 και του ΜΕ
  2. Οι δε φωτογραφίες ΙΓ έως και ΙΕ και ΙΘ του τεκμηρίου 21, αποκαλύπτουν το ακριβές σημείο όπου κατασκευάστηκε. Τούτος ο χώρος βρίσκεται στην πίσω δεξιά πλευρά της πολυκατοικίας και συγκεκριμένα στο νοτιοανατολικό άκρο. Περαιτέρω, αναμφισβήτητο είναι ότι ο χώρος όπου κτίστηκε η επίδικη αποθήκη είναι κοινόχρηστος της πολυκατοικίας. Ζητούμενο εν προκειμένω δεν είναι ο χώρος όπου κτίστηκε αλλά ο χρόνος που κτίστηκε. Γι' αυτό το θέμα σχετική είναι η μαρτυρία και των τεσσάρων μαρτύρων και διαπιστώνεται ταύτιση απόψεων. Ο ΜΥ1 σε υποβολή ότι βρίσκεται εκεί από το 1997, απάντησε∙ 'Δεν μπορώ να το διαψεύσω, δεν θυμάμαι'. Από την άλλη ο ΜΕ2 ανέφερε ότι ο χώρος αυτός υποδείχθηκε στο Βαρδάρη από τη διαχειριστική επιτροπή λίγο διάστημα μετά που ο τελευταίος εγκαταστάθηκε στην πολυκατοικία. Η δε άδεια οικοδομής που εκδόθηκε για το αρχικό κατάστημα του Βαρδάρη - κατάστημα 2, η οποία φέρει ημερομηνία 01.09.2004, δηλαδή πολύ πριν τον επίδικο χρόνο, φέρει ως συνημμένα τα εγκεκριμένα αρχιτεκτονικά σχέδια δυνάμει των οποίων εκδόθηκε (βλ. τεκμήριο 23). Στο τρίτο σχέδιο, που χαρακτηρίζεται γενική κάτοψη ισογείου, φαίνεται ο χώρος όπου σήμερα βρίσκεται η αποθήκη. Σε αυτόν αποδίδεται ο χαρακτηρισμός σκυβαλλαποθήκη. Ας σημειωθεί τέλος ότι καμία μαρτυρία προωθήθηκε από τις εναγόμενες που να καταδεικνύει ότι ο Βαρδάρης έκτισε τούτη την αποθήκη κατά ή μετά το
  3. Ως εκ των πιο πάνω επι αυτού του ζητήματος δέχομαι ως ορθή τη θέση του ΜΕ1, δηλαδή ότι η εν λόγω αποθήκη κτίστηκε λίγο μετά την αγορά του καταστήματος υπ' αριθμό 2, δηλαδή περί το
  4. Είναι η θέση των εναγομένων, εκφρασθείσα μέσω του ΜΥ1, ότι ο Βαρδάρης δεν έλαβε την άδεια της διαχειριστικής επιτροπής για να κατασκευάσει την περί ου ο λόγος αποθήκη. Ο ΜΥ1 ανέφερε ότι αν και πρόεδρος της διαχειριστικής επιτροπής δεν έχει δει τέτοια συγκατάθεση. Επί του προκειμένου αναφέρω ότι ο ΜΥ1 είναι πρόεδρος της διαχειριστικής επιτροπής από το 1999 ενώ ο ΜΕ1 διατείνεται ότι η άδεια του δόθηκε το
  5. Είναι γεγονός ότι η ενάγουσα δεν προσκόμισε γραπτή μαρτυρία που να υποστηρίζει αυτή τη θέση. Αναμφισβήτητη όμως παρέμεινε η θέση του ΜΕ2, μέλος τότε της διαχειριστικής επιτροπής, ότι η υπόδειξη έγινε από τη διαχειριστική επιτροπή λίγο χρόνο μετά που ο Βαρδάρης εγκαταστάθηκε στην πολυκατοικία, δηλαδή λίγο μετά το
  6. Από την άλλη, το γεγονός ότι το πρώτο κατάστημα του Βαρδάρη -κατάστημα 2- έλαβε άδεια οικοδομής (βλ. τεκμήριο 23), αποκαλύπτει, έστω εμμέσως, ότι η διαχειριστική επιτροπή συναίνεσε στην κατασκευή και χρήση της σκυβαλλαποθήκης που προβλέπετο στα εγκεκριμένα αρχιτεκτονικά σχέδια που επισυνάπτονται στο τεκμήριο
  7. Περαιτέρω, έχοντας διαπιστώσει ότι η αποθήκη υφίστατο πολύ πριν της επίδικης φιλονικίας συνάγεται, εμμέσως πάλιν, ότι αν οι εναγόμενες δεν συμφωνούσαν με αυτή την κατασκευή και τη σχετική τούτης χρήση, θα αποτείνονταν στο δικαστήριο πολύ πριν το
  8. Όλα τα πιο πάνω συνηγορούν λοιπόν ότι η εν λόγω αποθήκη κατασκευάστηκε περί το 1998 σε χώρο που υπεδείχθη στο Βαρδάρη από τη διαχειριστική επιτροπή και με τη σύμφωνη γνώμη τούτης, ώστε να χρησιμοποιηθεί από το Βαρδάρη ως χώρος φύλαξης σκυβάλλων και φιαλών υγραερίου. Αναφορικά με το κατά πόσο προκαλείται δυσοσμία από τα σκύβαλλα του Βαρδάρη παρατηρώ ότι ο ΜΥ1 δέχθηκε πως τόσο πριν το 2006 όσο και μετά την έγερση της αγωγής ο Βαρδάρης χρησιμοποιά ένα μεγάλο σκυβαλλοδοχείο. Ο ΜΥ1 ανέφερε μάλιστα ότι από το 2007 και εντεύθεν ο Βαρδάρης προβαίνει σε διαδικασία καθαρισμού του κάδου απορριμμάτων. Ο μάρτυρας εστίασε το παράπονο των εναγομένων στο χώρο όπου φυλάττονται τα σκύβαλλα και στην αύξηση του όγκου τούτων που σύμφωνα με τον ίδιο 'προκαλούν συνεχή και έντονη δυσοσμία σε κάθε πρόσωπο που εισέρχεται της πολυκατοικίας, ιδιαίτερα δε κατά τους καλοκαιρινούς μήνες'. Έχοντας διαπιστώσει ήδη που φυλάττονται τα σκύβαλλα, δηλαδή στην αποθήκη για την οποία έδωσε άδεια η διαχειριστική επιτροπή, παρατηρώ ότι τα αρχιτεκτονικά σχέδια του τεκμηρίου 23, αλλά και οι φωτογραφίες ΙΕ και ΙΘ του τεκμηρίου 21, αποκαλύπτουν ότι αυτή η αποθήκη, και κατ' επέκταση τα σκύβαλλα, βρίσκεται λίγα μέτρα μακριά από την είσοδο της πολυκατοικίας, όπως άλλωστε δέχθηκε και ο ΜΕ
  9. Διαπιστώνω περαιτέρω ότι, όπως και ο ΜΕ1 δέχθηκε, μετά το 2006, δηλαδή μετά την ενοποίηση των τριών καταστημάτων του ισογείου, η δραστηριότητα του Βαρδάρη αυξήθηκε. Υπό αυτή την έννοια η κοινή λογική παρέχει έρεισμα ότι συν τω χρόνω αυξήθηκαν και τα σκύβαλλα των σχετικών τούτου εργασιών. Δέχομαι κατ' επέκταση ότι τα σκύβαλλα προκαλούν δυσοσμία, ιδιαίτερα λόγω της εγγύτητας του χώρου που φυλάττονται με την κεντρική είσοδο της πολυκατοικίας, η οποία, δυσοσμία, είναι μάλιστα εντονότερη συγκριτικά με πριν το
  10. Δέχομαι περαιτέρω ότι ο ένας και μοναδικός κάδος απορριμμάτων που χρησιμοποιείται αποστειρώνεται μια φορά την εβδομάδα και η αποκομιδή σκυβάλλων διεξάγεται περί τις τέσσερις φορές την εβδομάδα, ως ο ΜΕ1 ανάφερε, θέση την οποία, εμμέσως, δέχθηκε και ο ΜΥ
  11. Περαιτέρω, διαπιστώνω πως η όποια δυσοσμία προκαλείται περιορίζεται στην είσοδο της πολυκατοικίας και δεν επεκτείνεται σε οιονδήποτε από τους ορόφους, εφόσον τίποτα παρόμοιο εισηγήθηκαν οι μάρτυρες των εναγομένων. Αναφορικά με το φουγάρο δεν χωρεί αμφιβολίας ότι σχετικές είναι οι φωτογραφίες Β έως και ΙΒ του τεκμηρίου 21 καθώς και οι παραδοχές του ΜΕ1 στο στάδιο αντεξέτασης. Το φουγάρο τοποθετήθηκε στον αριστερό ή βόρειο τοίχο της πολυκατοικίας, επεκτείνεται σε ολόκληρο το ύψος τούτου και καταλήγει στην οροφή της πολυκατοικίας όπου είναι τοποθετημένος ο κομπρεσσόρος αυτού. Στην έκταση που οι φωτογραφίες αποκαλύπτουν αποβολή λαδιών (βλ. φωτογραφία Δ έως και ΙΑ του τεκμηρίου 21) δεν εξετάζονται από το δικαστήριο εφόσον ο σχετικός λόγος δεν δικογραφήθηκε και συνεπώς δεν αποτελεί μέρος της επίδικης ανταπαίτησης. Μοναδικό ζητούμενο είναι κατά πόσο το φουγάρο προκαλεί αναθυμιάσεις και εάν ναι, κατά πόσο επηρεάζονται οι εναγόμενες. Επι τούτου παρατηρώ ότι οι εναγόμενες καμία μαρτυρία προσκόμισαν στο δικαστήριο. Η μαρτυρία του ΜΥ1 τηρεί σιγήν ιχθύος για αυτό το θέμα. Συνεπώς ο σχετικός ισχυρισμός περί αναθυμιάσεων παρέμεινε μετέωρος πραγματικών γεγονότων. Ως εκ τούτου διαπιστώνω ότι καμία εκπομπή αερίων γίνεται από το φουγάρο και περαιτέρω, ότι οι εναγόμενες δεν τυγχάνουν ανάλογου επηρεασμού. Για πληρότητα της απόφασης σημειώνω πως η θέση του ΜΕ1 ότι ο χώρος όπου τοποθετήθηκε το φουγάρο του υπεδείχθη από τη διαχειριστική επιτροπή, δεν επαληθεύεται από το μαρτυρικό υλικό. Το τεκμήριο 23 -άδεια οικοδομής του καταστήματος 2, το οποίο προφανώς εκδόθηκε με τη σύμφωνη γνώμη της τότε διαχειριστικής επιτροπής, αποκαλύπτει ότι το φουγάρο που τοποθετήθηκε αρχικά ήταν σε χώρο άλλο από εκείνο που σήμερα βρίσκεται. Τότε είχε τοποθετηθεί στο πίσω ή ανατολικό μέρος της πολυκατοικίας και όχι στο αριστερό ή βόρειο. Σε αυτό είναι που έγκειται η διαφορά. Από την άλλη τα έγγραφα της δημοτικής αρχής, τεκμήρια 24 και 25, καθώς και τα παράπονα των εναγομένων και της διαχειριστικής επιτροπής, τεκμήρια 14 έως και 20, ομιλούν αφ' εαυτών και φανερώνουν ότι η τοποθέτηση του φουγάρου στον επίδικο χώρο δεν χαίρει της συγκατάθεσης των άλλων ιδιοκτητών και της διαχειριστικής επιτροπής. Διαπιστώνω μάλιστα ότι όπως φαίνεται από τα τεκμήρια 14 έως 20 η τοποθέτηση του φουγάρου παραγνώρισε τις σχετικές εκκλήσεις και καλέσματα των εναγομένων και της διαχειριστικής επιτροπής να μην τοποθετηθεί στο χώρο που εν τέλει τοποθετήθηκε. Προς υποστήριξη του έτερου ισχυρισμού, δηλαδή ότι ο Βαρδάρης τοποθέτησε σωλήνες υγραερίου που παρακωλύουν και/ή καθιστούν επικίνδυνη τη διάβαση στο πεζοδρόμιο, διαπιστώνω ότι οι εναγόμενες δεν προσκόμισαν σχετική μαρτυρία. Αντίθετο μάλιστα συμπέρασμα συνάγεται από τη μαρτυρία εφόσον οι φωτογραφίες Α, ΙΕ, ΙΣΤ και ΙΖ του τεκμηρίου 21 απεικονίζουν το σύνολο, σχεδόν, του πεζοδρομίου μπροστά και στο πλάϊ της πολυκατοικίας και δεν αποκαλύπτουν οιεσδήποτε σωλήνες υγραερίου, πόσω μάλλον που να παρακωλύουν και/ή καθιστούν επικίνδυνη τη διάβαση. Διαπιστώνω συνεπώς ότι ο σχετικός ισχυρισμός δεν ευσταθεί. Ότι ο Βαρδάρης τοποθετεί τραπεζάκια έμπροσθεν της πολυκατοικίας και συγκεκριμένα στο πεζοδρόμιο μπροστά από τα καταστήματα που κατέχει, δεν χωρεί αμφιβολίας. Αφενός ο ΜΕ1 παραδέχθηκε τούτο, αφετέρου οι φωτογραφίες Α, ΙΣΤ, ΙΖ, ΙΘ και Κ του τεκμηρίου 21, αποκαλύπτουν του λόγου το ασφαλές. Όπως άλλωστε παραδέχθηκε ο ΜΕ1 καθημερινά, εκτός Κυριακής, από η ώρα 9 πμ τοποθετούν στο πεζοδρόμιο έμπροσθεν των τριών καταστημάτων δώδεκα τραπεζάκια. Δέχθηκε μάλιστα ότι αν χρειαστεί, και καθ' ον χρόνο δεν λειτουργούν τα γραφεία, τοποθετούν περισσότερα τραπεζάκια. Από τα πιο πάνω διαπιστώνω ότι καθημερινά, εκτός Κυριακής, και από η ώρα 9 πμ ο Βαρδάρης τοποθετεί τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο μπροστά από τα καταστήματα στο ισόγειο της πολυκατοικίας, ως φαίνεται στις φωτογραφίες Α και ΙΘ του τεκμηρίου
  12. Διαπιστώνω μάλιστα ότι σε χρόνο που δεν λειτουργούν τα γραφεία καταλαμβάνεται, αν χρειαστεί, μεγαλύτερο μέρος του πεζοδρομίου. Τέλος, δέχομαι ότι σε μια περίπτωση, σε βραδινή ώρα, επιπλέον τραπεζάκι ήταν τοποθετημένο μπροστά στην είσοδο της ράμπας, στο αριστερό ή βορειοδυτικό άκρο της πολυκατοικίας, και εμπόδιζε την είσοδο σε όχημα του οποίου ο οδηγός επιθυμούσε να μεταβεί στο υπόγειο της πολυκατοικίας, όπως παραδέχθηκε ο ΜΕ
  13. Για το πεζοδρόμιο ήταν η θέση του ΜΕ1 ότι ο χώρος του παραχωρήθηκε από τη διαχειριστική επιτροπή. Παρατηρώ όμως ότι η μαρτυρία του ΜΕ2 κάνει λόγο σε υπο προϋποθέσεις παραχώρηση. Πριν τον επίδικο χρόνο, δηλαδή το 2006, ο Βαρδάρης κατείχε μόνο το κατάστημα 2 και όχι και τα τρία καταστήματα του ισογείου. Περαιτέρω, ο ΜΕ2 ανέφερε ότι δόθηκε άδεια στο Βαρδάρη να χρησιμοποιά το πεζοδρόμιο, σε χρόνο όμως που δεν λειτουργούσαν τα δυο παρακείμενα καταστήματα και νοουμένου ότι συμφωνούσαν οι κάτοχοι τούτων. Ως εκ των πιο πάνω καταλήγω ότι η επίδικη χρήση του πεζοδρομίου, δηλαδή η χρήση του συνόλου του πεζοδρομίου και μάλιστα από η ώρα 9 πμ, είναι πέραν όσων αρχικά συμφωνήθηκαν με τη διαχειριστική επιτροπή και δεν τυγχάνει της έγκρισης τούτης. Περαιτέρω, τόσο η μαρτυρία των ΜΕ1 και ΜΥ1 όσο και οι φωτογραφίες ΙΗ και ΙΘ του τεκμηρίου 21, θέλουν το Βαρδάρη να χρησιμοποιά το χώρο στάθμευσης αναπήρων μπροστά από την πολυκατοικία. Το μαρτυρικό υλικό και συγκεκριμένα η μαρτυρία του ΜΥ1 θέλει αυτό το χώρο να χρησιμοποιείται με δυο τρόπους. Αφενός σε ώρες που λειτουργούν τα γραφεία ο ΜΕ1 σταθμεύει το όχημά του σε εκείνο το χώρο, αφετέρου σε μή εργάσιμες για τα γραφεία ώρες ο χώρος στάθμευσης αναπήρων καταλαμβάνεται από τραπεζάκια. Αυτή η μαρτυρία παρέμεινε άτρωτη, ιδιαίτερα δε εφόσον και ο ΜΕ1 δέχθηκε ότι αυτό ακριβώς πράττει. Ως εκ τούτου τα πιο πάνω συνιστούν διαπίστωση του δικαστηρίου. Δέχομαι μάλιστα ότι υπήρξαν περιπτώσεις που ο ΜΥ1 μετέβη στην πολυκατοικία κατά τη διάρκεια της νύχτας και για να εισέλθει στην κεντρική είσοδο πέρασε μέσα από τραπεζάκια που ήταν τοποθετημένα στο χώρο στάθμευσης αναπήρων και στο μονοπάτι που οδηγά στην είσοδο της πολυκατοικίας. Τέλος, παρά τον ισχυρισμό του ΜΕ1, και τη γενικότερη θέση του Βαρδάρη, ότι το υποστατικό με τη σημερινή του μορφή, δηλαδή τα τρία καταστήματα στο ισόγειο, έχει άδεια οικοδομής, διαπιστώνω ότι δεν ευσταθεί. Τα έγγραφα που προσκόμισε στο δικαστήριο ο ΜΥ2, και συγκεκριμένα τα τεκμήρια 24 και 25, αποκαλύπτουν ότι μέρος των εγκαταστάσεων του Βαρδάρη αντίκειται στους όρους της πολεοδομικής άδειας (βλ. τεκμήριο 25) καθώς ότι η αίτησή του για έκδοση τέτοιας άδειας οικοδομής απορρίφθηκε. Από την άλλη η πλευρά του Βαρδάρη δεν παρουσίασε στο δικαστήριο τέτοια άδεια. Το γεγονός και μόνο ότι έχει άδεια αποθήκευσης πετρελαιοειδών (βλ. τεκμήριο 4, ημερ. 17.01.2011) δεν οδηγά σε ασφαλές συμπέρασμα ότι έχει και άδεια οικοδομής. Καταλήγω συνεπώς ότι τα τρία καταστήματα του ισογείου, τα οποία κατά ή περί το 2006 ενοποιήθηκαν και κατέχονται από το Βαρδάρη και λειτουργούν ως εστιατόριο, δεν έχουν άδεια οικοδομής. Εντούτοις η μαρτυρία ενώπιον του δικαστηρίου και συγκεκριμένα η μαρτυρία του ΜΥ2, δεν απαντά κατά πόσο ο Βαρδάρης έχει ή όχι άδεια λειτουργίας για το υποστατικό του. Υπαγωγή των πιο πάνω ευρημάτων στο νόμο και τη νομολογία οδηγά στα ακόλουθα συμπεράσματα. Έχοντας διαπιστώσει ότι η πολυκατοικία είναι κοινόκτητη οικοδομή, και ότι κατά τον επίδικο χρόνο είχε διαχειριστική επιτροπή σύμφωνα με τις πρόνοιες του μέρους ΙΙΑ του Κεφ. 224, καθώς ότι η διαχειριστική επιτροπή είναι αυτή που προέβη στα μέτρα και τις ενέργειες που ο Βαρδάρης διατείνεται ότι τον επηρεάζουν, είτε ως παράνομη επέμβαση είτε ως οχληρία, είναι αντιληπτό ότι η αξίωση είναι καταδικασμένη σε απόρριψη. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Ταλιάνου v. Διαχειριστικής Επιτροπής BELMAR COMPLEX
(2002)1Α Α.Α.Δ.102, 107∙ "Προκύπτει από τις πιο πάνω νομοθετικές διατάξεις ότι ο νομοθέτης θέλησε να προσδώσει στις προβλεπόμενες από το νόμο Διαχειριστικές Επιτροπές νομική υπόσταση και δικαιοπρακτική ικανότητα. Προκύπτει επίσης ότι οι Διαχειριστικές αυτές Επιτροπές έχουν δικαίωμα να εμφανίζονται στο Δικαστήριο ως διάδικοι, να ενάγουν και να ενάγονται. Η ανησυχία της εφεσείουσας ότι θα αποτελούσε έκπληξη για τους ιδιοκτήτες των μονάδων των κοινόκτητων οικοδομών να πληροφορηθούν ότι ο διαχειριστής τους δεν είναι το πρόσωπο που διόρισαν αλλά κάποιο πλασματικό πρόσωπο χωρίς κανένα αντίκρυσμα είναι ανεδαφική γιατί οι συγκεκριμένες διαχειριστικές επιτροπές, ενεργούν, σύμφωνα με το νόμο, από μέρους και για λογαριασμό των κυρίων των μονάδων κλπ. Επομένως, τα πρόσωπα που αποτελούν μια τέτοια Διαχειριστική Επιτροπή δεν εμφανίζονται προς τα έξω υπό την προσωπική τους ιδιότητα ούτε ενάγουν ή ενάγονται υπό την προσωπική τους ιδιότητα. Για τους σκοπούς του νόμου, τα πρόσωπα που αποτελούν τη Διαχειριστική Επιτροπή, αποτελούν ένα εκ του νόμου συγκροτημένο σώμα το οποίο εύλογα μπορεί να ονομάζεται Διαχειριστική Επιτροπή με την προσθήκη κάποιου άλλου διακριτικού ονόματος ή χαρακτηριστικού για σκοπούς προσδιορισμού ή διάκρισης από άλλες παρόμοιες Διαχειριστικές Επιτροπές. Στην προκείμενη περίπτωση που οι εφεσίβλητοι, "Διαχειριστική Επιτροπή Belmar Complex" συνιστούν πράγματι εκ του νόμου συγκροτημένο σώμα και νομιμοποιούνται ως ενάγοντες στην αγωγή εναντίον της εφεσείουσας". Από τα πιο πάνω συνάγεται ότι εφόσον η διαχειριστική επιτροπή είναι συγκροτημένη ως σώμα, χαίρει νομικής υπόστασης και έτσι μπορεί να ενάξει και να εναχθεί. Εφόσον στην προκείμενη περίπτωση οι διαπιστώσεις του δικαστηρίου αποδίδουν τις ενέργειες στις οποίες εδράζεται η αξίωση στη διαχειριστική επιτροπή, μοναδική κατάληξη είναι ότι εσφαλμένα ενάχθηκαν οι εναγόμενες 1 και 2 και ως εκ τούτου η αγωγή απορρίπτεται. Για τις αιτιάσεις των εναγομένων 1 και 2 περιορίζομαι στο μέρος εκείνο που εντάσσεται κάτω από την αμέλεια και την ιδιωτική οχληρία εφόσον οι άλλες δυο βάσεις ανταπαίτησης, παράνομη επέμβαση και παραβίαση θέσμιου καθήκοντος, έχουν απορριφθεί. Όπως αντιλαμβάνομαι τις έγγραφες προτάσεις των εναγομένων, αλλά και την αγόρευση των συνηγόρων τους, η αμέλεια δεν εγείρεται αυτοτελώς παρά μόνο στην έκταση που συμπλέκεται με το αστικό αδίκημα ιδιωτικής οχληρίας. Εν πάση περιπτώσει, οι διαπιστώσεις του δικαστηρίου δεν αποκαλύπτουν ζημιά που υπέστησαν οι εναγόμενες λόγω αμελούς συμπεριφοράς του Βαρδάρη. Από τις διαπιστώσεις του δικαστηρίου συνάγεται ότι το φουγάρο δεν προκαλεί αναθυμιάσεις, και ως εκ τούτου τίποτα ανάλογο επηρεάζει τις εναγόμενες, καθώς ότι ο Βαρδάρης δεν τοποθέτησε σωλήνες υγραερίου στο πεζοδρόμιο της πολυκατοικίας οι οποίες να παρακωλύουν τη διάβαση ή να την καθιστούν επικίνδυνη. Ως εκ τούτου το σχετικό μέρος της ανταπαίτησης απορρίπτεται. Ό,τι απομένει να εξεταστεί είναι το μέρος εκείνο που αφορά το παράπηγμα στο οποίο φυλάττονται οι φιάλες υγραερίων και τα σκύβαλλα, η δυσοσμία που προκαλούν τα σκύβαλλα, και η κατάληψη του πεζοδρομίου και του χώρου στάθμευσης αναπήρων. Για το παράπηγμα σημειώνω ότι οι διαπιστώσεις του δικαστηρίου για το χρόνο κατασκευής και τη χρήση τούτου, ομοιάζουν πολύ με τα γεγονότα της υπόθεσης Γιαβρή, πιο πάνω. Στη σελίδα 135 λέχθηκε εκεί ότι∙ "Τέλος, το παράπηγμα το οποίο ο εφεσίβλητος εγκατέστησε λίγο μετά την ενοικίαση του καταστήματος και έκτοτε χρησιμοποιεί για τις ανάγκες του ατμοκαθαριστηρίου του στην περιουσία της εφεσείουσας 1, (και πρότερα της εφεσείουσας 2), στήθηκε με τη σύμφωνο γνώμη του συζύγου της εφεσείουσας 1. Το ίδιο άτομο είχε διαπραγματευθεί την ενοικίαση του καταστήματος στον εφεσίβλητο. Παρόλο που απουσιάζει θετική μαρτυρία ότι ο σύζυγος ενεργούσε εκ μέρους της ιδιοκτήτριας (της εφεσείουσας 2 τότε), η εγκατάσταση και η μακρά χρήση του παραπήγματος χωρίς διαμαρτυρία από αυτή προσδίδει έρεισμα στο εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου, ότι η ιδιοκτήτρια συναίνεσε στην άδεια που παρασχέθηκε στον εφεσίβλητο για την εγκατάσταση του παραπήγματος. Κρίνουμε ότι, επ' αυτού του σημείου, δε χωρεί επέμβαση στο εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου". Όπως στη Γιαβρή έτσι και εδώ, η διαπίστωση του δικαστηρίου ότι το παράπηγμα κτίστηκε κατόπιν άδειας και συγκατάθεσης της διαχειριστικής επιτροπής και περαιτέρω, ότι από την ημερομηνία κατασκευής του, περί το 1998, ουδείς ζήτησε από την ενάγουσα να το μετακινήσει, δεν επιτρέπει στις εναγόμενες να επικαλούνται ότι η εν λόγω κατασκευή συνιστά όχληση. Παρεμβάλλω περαιτέρω ότι και η επιστολή που απεστάλη στο Βαρδάδη εν τη γενέσει της διαφοράς, τεκμήριο 14, δεν αφορούσε το παράπηγμα που ήδη υφίστατο αλλά μόνο το φουγάρο και τις σχετικές με αυτό εργασίες. Κατά συνέπεια και αυτό το μέρος της ανταπαίτησης απορρίπτεται. Έχω τη γνώμη ότι τα ευρήματα που αφορούν τη δυσοσμία και τη χρήση του πεζοδρομίου και του χώρου στάθμευσης αναπήρων, μπορούν να εξεταστούν σωρευτικά, εφόσον εμπίπτουν στην ίδια κατηγορία, ήτοι επέμβαση σε απολαύσεις (amenities) που δικαιούνται οι εναγόμενες ως ιδιοκτήτριες και αποκλειστικοί κάτοχοι της ακίνητης περιουσίας που επηρεάζεται. Η εξέταση παραπέμπει σε διερεύνηση του αστικού αδικήματος της ιδιωτικής οχληρίας (άρθρα 46 έως και 48 του Κεφ. 148). Ως οχληρία ορίζεται η παράνομη επέμβαση στη χρήση ή απόλαυση ακίνητης ιδιοκτησίας κάποιου προσώπου, ή κάποιου δικαιώματος επί ή σε σχέση με αυτή (βλ. Medcon Construction Ltd v. Ευαγγέλου
(1997)1A A.A.Δ.565, 571). Το παράνομο της πράξης ή ενέργειας συνάγεται εκ του αποτελέσματος (ex post facto), δηλαδή αφότου κριθεί ότι η πράξη ή ενέργεια συνιστά μή εύλογη παρέμβαση. Όπως έχει λεχθεί τούτη η παρέμβαση μπορεί να προσλάβει διάφορες ή απειράριθμες μορφές (βλ. Sedleigh - Denfield v. O' Callayhan
(1940)AC 880, per Lord Wright at p.903 'The Forms which nuisance may take are protean. Certain classifications are possible, but many reported cases are no more that illustrations of particular matters of fact which have been held to be nuisances'). Συνακόλουθα η κάθε υπόθεση αποφασίζεται επι των ιδίων δεδομένων της και σημασία έχει η περιπτωσιολογία (βλ. Παπά v. Οικονομίδου κ.α., Πολ. Έφ. 408/08, ημερ. 21.05.2012). Συναφή συγγράμματα εντοπίζουν τρεις κατηγορίες κάτω από τις οποίες μπορούν να ενταχθούν διάφορες παρεμβάσεις που δυνατό να συνιστούν οχληρία (βλ. Clerk and Lindsell on Torts, 16th ed, para 24-03). Τούτες είναι∙ (α) causing an enchroachment on his neighbour's land when it closely ressembles trespass, β) causing physical damage to his neighbour's land or building or works or vegetation upon it, or (γ) Unduly interfering with his neighbor in the comfortable and convenient enjoyment of his land. Πλείστες των περιπτώσεων που άγονται ενώπιον των δικαστηρίων αφορούν την τρίτη κατηγορία. Κάτω από αυτή την κατηγορία προωθήθηκε και εδώ η δυσοσμία των σκυβάλλων και η κατάληψη του πεζοδρομίου και του χώρου στάθμευσης αναπήρων. Όπως επεξηγείται από τη νομολογία και τα σχετικά συγγράμματα η διαπίστωση του κατά πόσο μια πράξη ή ενέργεια συνιστά μη εύλογη (unreasonable) παρέμβαση στη χρήση και απόλαυση της περιουσίας του ενάγοντος, δεν περιορίζεται από άκαμπτους και απόλυτους κανόνες. Είναι πάντοτε ζήτημα βαθμού το κατά πόσο η παρέμβαση, η οποία πρέπει να είναι συνήθης (habitual), είναι υπολογίσιμης έκτασης, δηλαδή όχι απλώς μηδαμινή ή φανταστική που ένας μέσος και λογικός άνθρωπος αποδέχεται (βλ. Παπα, πιο πάνω, Σαββιτζιηκκης-Καρπασίας v. Σιόκουρου
(2002)1Α Α.Α.Δ.472 και Clerk & Lindsell πιο πάνω στις παραγ. 24-05 και 06). Ο βαθμός δυσφορίας ελέγχεται από την αντίληψη του μέσου και συνετού γείτονα, ενώ στοιχεία τα οποία λαμβάνονται υπόψη είναι ο χαρακτήρας της περιοχής και όλες οι περιβάλλουσες περιστάσεις (βλ. Palantzi v. Agrotis
(1968)1 CLR 448). Όπως αναφέρεται στον Halsbury's Laws of England, 3rd ed. para 162, τέτοιες περιστάσεις είναι ο χρόνος και ο χώρος διενέργειας της πράξης, ο τρόπος με τον οποίο διενεργείται, δηλαδή κατά πόσο διενεργήθηκε ακούσια ή κατά την ενάσκηση δικαιώματος, καθώς και τα αποτελέσματα τούτης, δηλαδή εάν είναι μόνιμα, περιστασιακά ή συνεχιζόμενα. Σκοπός του νόμου είναι η προσπάθεια διατήρησης ενός δίκαιου και εύλογου ισοζυγίου μεταξύ αντικρουόμενων δικαιωμάτων, αφενός του ιδιοκτήτη τεμαχίου γης από του να χρησιμοποιεί την ιδιοκτησία του όπως ο ίδιος νομίζει καλύτερα, και αφετέρου του δικαιώματος του γείτονα για εύλογη απόλαυση της δικής του ιδιοκτησίας (βλ. Χριστοδουλίδου v. Γεν. Εισαγ. κ.α.
(2008)1Β Α.Α.Δ.746, 755). Τέλος, όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Clerk & Lindsell, πιο πάνω, στη σελ. 1365, παρ. 24-14 και 15, πλην της δεύτερης από τις τρεις κατηγορίες στις οποίες διακρίνονται οι παρεμβάσεις δεν επιβάλλεται απόδειξη πραγματικής οικονομικής ή φυσικής ζημίας. Όπου η ενέργεια ή πράξη διαπιστώνεται ότι∙ (α)ομοιάζει με επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία (πρώτη κατηγορία) ή (β) συνιστά παρέμβαση στην απόλαυση της περιουσίας του γείτονα (τρίτη κατηγορία), παρέλκει υποχρέωση απόδειξης πραγματικής ζημίας, εφόσον τούτη τεκμαίρεται (αναφορικά με την τρίτη κατηγορία βλ. Μιχαήλ v. Αρτεμίου
(1995)1 Α.Α.Δ.589 και Χαραλάμπους v. Αντωνιάδη
(1998)1Δ Α.Α.Δ.2167). Έχοντας προσδιορίσει τις διάφορες κατηγορίες επέμβασης κρίνω ορθό να σημειώσω εκείνο που αντιλαμβάνομαι ότι συνιστά το παράπονο και αξίωση των εναγομένων. Πέραν του επηρεασμού της απόλαυσης και της επάλληλης δυσφορίας, αφενός λόγω δυσοσμίας και αφετέρου λόγω παρεμπόδισης από απρόσκοπτη και ελεύθερη εμποδίων είσοδο στην πολυκατοικία και συγκεκριμένα την κεντρική είσοδο τούτης, διατείνονται περαιτέρω ότι η απλή και μόνο χρήση μέρους των κοινόχρηστων χώρων χωρίς την άδεια τους, συνιστά οχληρία. Σε αυτή την τελευταία θέση εντάσσουν όχι μόνο το παράπηγμα αλλά και το πεζοδρόμιο με το χώρο στάθμευσης αναπήρων, καθώς και τον εξωτερικό τοίχο της πολυκατοικίας στον οποίο ο Βαρδάρης ανήγειρε το φουγάρο. Αναφορικά με το παράπηγμα οι διαπιστώσεις του δικαστηρίου και τα συμπεράσματα που πιο πάνω αναφέρονται είναι σχετικά και δεν αφήνουν πεδίο επέμβασης. Ως προς τα άλλα δυο σημεία παρατηρώ τα ακόλουθα. Οφείλω να ομολογήσω ότι αυτό το σκέλος της ανταπαίτησης με προβλημάτισε πολύ, ιδιαίτερα λόγω των διαπιστώσεων ότι το φουγάρο τοποθετήθηκε όχι μόνο χωρίς την άδεια της διαχειριστικής επιτροπής και των ιδιοκτητών των ορόφων, αλλά και κατά παράβαση των όρων της πολεοδομικής άδειας, ενώ και η χρήση του πεζοδρομίου από το Βαρδάρη είναι καθ' υπέρβαση της άδειας που του δόθηκε. Ο προβληματισμός μου εστιάστηκε στην πρώτη εκ των τριών κατηγοριών οχληρίας, η οποία αφορά ενέργειες που ομοιάζουν με επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία. Η νομολογία αποκαλύπτει ότι περιπτώσεις όπου δέντρα είναι φυτευμένα στη γη του εναγομένου και τα κλαδιά ή οι ρίζες τους φθάνουν στη γή του ενάγοντα, συνιστούν οχληρία (βλ. Lemmon v. Webb
(1895)A.C. 1, Smith v. Giddy
(1904)2 K.B.448 και Davey v. Harrow Corporation
(1958)1Q.B60). Ανάλογα βεβαίως και στην περίπτωση τοποθέτησης υδροροής όπου τα νερά της βροχής καταλήγουν στη γη του ενάγοντα (βλ. Fay v. Prentice
(1845)1 C.B. 828). Υπό το φως αυτών των αρχών θα ήμουν πρόθυμος να αναγνωρίσω οχληρία, η ζημία της οποίας, ως έχω ήδη επεξηγήσει, τεκμαίρεται από το νόμο. Εντούτοις, η περιουσία δια την οποία οι εναγόμενες παραπονούνται δεν τους ανήκει και ούτε χαίρουν δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης. Πρόκειται για κοινόκτητο χώρο ο οποίος, ως επεξηγείται στο άρθρο 38Στ του Κεφ. 224, δεν ανήκει στους ιδιοκτήτες των υποστατικών αλλά στη διαχειριστική επιτροπή (σχετική εν προκειμένω είναι η τελευταία επιφύλαξη του άρθρου 38ΣΤ του Κεφ. 224). Ως εκ των πιο πάνω άγομαι στο συμπέρασμα ότι το πρόσωπο που δικαιούται να αξιώσει άρση τούτων των ενεργειών, είτε ως παράνομη επέμβαση είτε ως ιδιωτική οχληρία υπό την έννοια της παρέμβασης (encroachment), είναι η διαχειριστική επιτροπή και όχι οι εναγόμενες. Στην έκταση τώρα που το παράπονο των εναγομένων αφορά υπολογίσιμη δυσφορία περιορίζεται, ως εκ των διαπιστώσεων του δικαστηρίου, στη δυσοσμία που προκαλούν τα σκουπίδια της ενάγουσας και στην παρεμπόδιση που τυγχάνουν οι εναγόμενες από τα τραπεζάκια του Βαρδάρη για ελεύθερη και ανεμπόδιστη πρόσβαση στην είσοδο της πολυκατοικίας. Η περιοχή όπου βρίσκεται η πολυκατοικία, σύμφωνα με τα δικόγραφα, είναι η Λευκωσία. Από την άλλη οι εναγόμενες, οι οποίες είναι εταιρείες, εργάζονται ώρες γραφείου, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις εργάζονται και πέραν του καθορισμένου ωραρίου. Στην ίδια πολυκατοικία στεγάζεται επιχειρησιακά και ο Βαρδάρης. Τίποτα άλλο τέθηκε ενώπιον του δικαστηρίου αναφορικά με την ευρύτερη περιοχή. Όπως έχει ήδη διαπιστωθεί τα σκύβαλλα του Βαρδάρη, αυξημένα σε όγκο συγκριτικά με προ του 2006, και τοποθετημένα κοντά στην είσοδο της πολυκατοικίας, δηλαδή στον κάδο που βρίσκεται εντός της σκυβαλλαποθήκης, προκαλούν δυσοσμία στο χώρο περίξ της εισόδου της πολυκατοικίας. Τονίζω το πέριξ της εισόδου εφόσον καμία μαρτυρία, και συνακόλουθα εύρημα, θέλει τούτη τη δυσοσμία να επηρεάζει τα γραφεία των εναγομένων. Από τις διαπιστώσεις του δικαστηρίου συνάγεται ότι η δυσοσμία προκύπτει κατά τις ημέρες εκείνες που δεν γίνεται αποκομιδή σκυβάλλων και είναι επαναλαμβανόμενη, δηλαδή συνήθης, από εβδομάδα σε εβδομάδα. Αιτία της δυσοσμίας είναι η φύση εργασίας της ενάγουσας εφόσον ως εστιατόριο επιδίδεται σε σίτιση, με αποτέλεσμα υπολείμματα φαγητού και δη κρέατος να καταλήγουν στον κάδο απορριμμάτων. Η δυσοσμία αποτελεί συνεπώς επάλληλη επίπτωση από τη λειτουργία της ενάγουσας ως εστιατόριο. Αναφορικά με το χώρο που τοποθετούνται τα σκύβαλλα, δηλαδή τη σκυβαλλαποθήκη, έχει ήδη διαπιστωθεί ότι η διαχειριστική επιτροπή είναι εκείνη που τον υπέδειξε στην ενάγουσα για να χρησιμοποιείται τοιουτοτρόπως και μάλιστα, για κάποια χρονική περίοδο, δηλαδή όταν ο Βαρδάρης λειτουργούσε μόνο το κατάστημα υπ' αριθμό 2, έχαιρε της έγκρισης και της δημοτικής αρχής (βλ. τεκμήριο 23). Υπό το φώς όλων των πιο πάνω έχω την αίσθηση ότι οι αιτιάσεις των εναγομένων είναι υπερβολικές και αφίσταται του μέτρου του μέσου και συνετού γείτονα. Η πολυκατοικία χρησιμοποιείται από όλους τους διαδίκους ως χώρος εργασίας. Κατανοώ και αντιλαμβάνομαι ότι οι εναγόμενες εταιρείες ασχολούνται με συμβουλευτικές υπηρεσίες και επιθυμούν όπως η είσοδος στα υποστατικά τους είναι ελεύθερη δυσοσμίας. Από την άλλη ο Βαρδάρης επιθυμεί συνέχιση της εργασίας του, κατά τρόπο μάλιστα που του υπεδείχθη από τη διαχειριστική επιτροπή και τη δημοτική αρχή. Βαρυσήμαντο στοιχείο στην εξισορρόπηση των δυο είναι το κοινώς αποδεχτό γεγονός ότι δυσοσμία κάποιου βαθμού είναι, και πρέπει να είναι, ανεκτή απ' όλους όσοι εργάζονται στην πόλη και δη μια μεγάλη πόλη με ραγδαία ανάπτυξη όπως η Λευκωσία. Περαιτέρω, στην προκείμενη περίπτωση αυτός ο βαθμός είναι καθ' όλα ελεγχόμενος από τις ενέργειες του Βαρδάρη, ήτοι∙ αποστείρωση κάδου και τακτή και συχνή αποκομιδή σκυβάλλων (περί της τέσσερις φορές την εβδομάδα). Καταλήγω λοιπόν ότι η σχετική εισήγηση των εναγομένων εδράζεται σε υπερβολική ευαισθησία που δεν συνάδει με το μέτρο του μέσου και συνετού γείτονα. Εν ολίγοις, ο βαθμός δυσφορίας που προκαλεί στις εναγόμενες η υπο κρίση δυσοσμία, κρίνω ότι, υπο τις περιβάλλουσες περιστάσεις, δεν είναι τέτοιος που να μην μπορεί να γίνει ανεχτός από το μέσο άνθρωπο. Ως εκ τούτου η σχετική θέση απορρίπτεται. Αναφορικά με την τοποθέτηση των τραπεζιών και την κατάληψη του χώρου στάθμευσης αναπήρων παρατηρώ τα ακόλουθα∙ τα ευρήματα του δικαστηρίου, ιδιαίτερα στην έκταση που εδράζονται στο φωτογραφικό υλικό (βλ. τεκμήριο 21), αποκαλύπτουν ότι από η ώρα 9 πμ μέχρι και η ώρα 6 μμ, όταν κλείνουν τα γραφεία, ο Βαρδάρης καταλαμβάνει μέρος του πεζοδρομίου μπροστά από την πολυκατοικία τοποθετώντας τραπεζάκια. Κατά τον ίδιο χρόνο ο ΜΕ1 σταθμεύει το όχημα του στο χώρο στάθμευσης αναπήρων. Πέραν του ότι οι συγκεκριμένοι χώροι είναι κοινόκτητοι και η διαχειριστική επιτροπή δεν ενέκρινε αυτή τη χρήση, οι φωτογραφίες Α, ΙΣΤ, ΙΘ και Κ του τεκμηρίου 21, με γλαφυρότητα αποκαλύπτουν ότι η σχετική κατάληψη των χώρων αυτών δεν παρεμποδίζει τη διέλευση πεζών που επιθυμούν να εισέλθουν στην πολυκατοικία. Σε αυτό το χρόνο, δηλαδή μεταξύ 9πμ με 6μμ, το μονοπάτι που οδηγά στην κεντρική είσοδο της πολυκατοικίας παραμένει ανοιχτό. Ούτε υποστηρίχθηκε κάτι διαφορετικό από το ΜΥ
  1. Γι' αυτό το χρονικό διάστημα, δηλαδή 9 πμ με 6 μμ, δυσκολεύομαι να αντιληφθώ παρέμβαση από μέρους του Βαρδάρη στη χρήση και απόλαυση των ανέσεων (amenities) επι της περιουσίας που καρπούνται οι εναγόμενες. Περαιτέρω, για τον ίδιο πάντα χρόνο, 9πμ με 6μμ, δεν αντιλαμβάνομαι τι είναι εκείνο που ενοχλεί τις εναγόμενες, υπο μορφή οχληρίας πάντα, επειδή ο ΜΕ1 σταθμεύει το όχημά του στο χώρο στάθμευσης αναπήρων. Σίγουρα όχι επειδή εμποδίζει την είσοδο εφόσον η μαρτυρία, δηλαδή οι φωτογραφίες του τεκμηρίου 21, αποκαλύπτουν ότι δεν εμποδίζει, και περαιτέρω, αν δεν ήταν το όχημα του ΜΕ1 θα ήτο το όχημα τρίτου προσώπου. Προς τί λοιπόν η δυσφορία; Εν πάση όμως περιπτώσει, όπως διεπιστώθη η κατάληψη του χώρου στάθμευσης αναπήρων γίνεται από το ΜΕ1 και καμία μαρτυρία θέλει τούτο το όχημα να ανήκει στο Βαρδάρη. Συνεπώς αυτή η πτυχή της ανταπαίτησης δεν μπορεί να στραφεί εναντίον της ενάγουσας. Αν η στάθμευση του οχήματος προκαλεί οχληρία, τούτη δεν αποδίδεται στο Βαρδάρη αλλά στο ΜΕ1, ο οποίος δεν είναι διάδικος. Ως εκ τούτου η κατάληψη του χώρου στάθμευσης αναπήρων από το όχημα του ΜΕ1 δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Ό,τι απομένει είναι η εκτεταμένη χρήση του πεζοδρομίου μετά τις 6 μμ. Οι διαπιστώσεις του δικαστηρίου αποκαλύπτουν ότι τα τραπεζάκια του Βαρδάρη συχνά τοποθετούνται στο πεζοδρόμιο μπροστά στην είσοδο της πολυκατοικίας. Όπως επεξήγησε ο ΜΥ1, για να εισέλθει κανείς στην πολυκατοικία χρειάζεται να περάσει διαμέσου των τραπεζιών. Επιπλέον, σε μια μάλιστα περίπτωση τραπεζάκι εμπόδιζε και την είσοδο του υπογείου της πολυκατοικίας, δηλαδή στην άλλη άκρη τούτης, ήτοι τη βόρεια. Επι του προκειμένου σημειώνω ότι μπορεί μεν η πολυκατοικία να χρησιμοποιείται για σκοπούς εργασίας, οι πιο πάνω όμως οι διαπιστώσεις καθιστούν φανερό ότι οι εναγόμενες συχνά χρησιμοποιούν τα υποστατικά τους και σε χρόνο μετά της 6μμ. Σε αυτό μάλιστα το χρόνο η πρόσβαση τους στην είσοδο της πολυκατοικίας, και κατ' επέκταση στα υποστατικά τους, καθίσταται δύσκολη ή αν μη τί άλλο, άβολη, άχαρη και άκομψη, εφόσον υποχρεώνονται να περνούν μέσω τραπεζιών που καταλαμβάνουν το χώρο στάθμευσης αναπήρων και φράσσουν την είσοδο της πολυκατοικίας. Αυτή η διαπίστωση έχω τη γνώμη ότι δικαιολογεί συμπέρασμα οχληρίας εφόσον η απρόσκοπτη και χωρίς εμπόδια πρόσβαση στην πολυκατοικία είναι δικαίωμα των εναγομένων, πόσω μάλλον όταν τα εμπόδια είναι τρίτα πρόσωπα που απολαμβάνουν το φαγητό τους. Από την άλλη είναι υποχρέωση του γείτονα, στην προκείμενη περίπτωση του Βαρδάρη, κατά τη διεξαγωγή των εργασιών του να σέβεται τα δικαιώματα και τις λογικές επιθυμίες του γείτονά του, δηλαδή των εναγομένων. Ως εκ των πιο πάνω, εκδίδω διάταγμα εναντίον της ενάγουσας όπως κατά τη διεξαγωγή των εργασιών της, είτε προσωπικά, είτε δια υπαλλήλων είτε δια αντιπροσώπων, να μην τοποθετεί τραπεζάκια στο χώρο μπροστά από τις δυο εισόδους της πολυκατοικίας, δηλαδή την κεντρική είσοδο της πολυκατοικίας και την είσοδο του υπογείου τούτης. Νοείται ότι η απαγόρευση δεν αφορά το πεζοδρόμιο που βρίσκεται μπροστά από το υποστατικό της ενάγουσας. Δοθέντος του διαστήματος που οι εναγόμενες ταλαιπωρούνται τοιουτοτρόπως, δηλαδή από τον Φεβρουάριο του 2007 που υπέβαλαν την ανταπαίτηση τους, μέχρι και σήμερα, και έχοντας υπόψιν μου ότι η ταλαιπωρία υφίσταται μόνο μετά τις 6μμ, καθώς ότι τούτη η ταλαιπωρία ήταν συχνή όχι όμως καθημερινή, υπέρ των εναγομένων και εναντίον της ενάγουσας επιδικάζω αποζημιώσεις ύψους €
  2. Ως εκ του αποτελέσματος τα έξοδα της αγωγής επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων και εναντίον της ενάγουσας. Περαιτέρω, υπέρ των εναγομένων και εναντίον της ενάγουσας επιδικάζω και το 1/3 των εξόδων της ανταπαίτησης, στην κλίμακα της αποζημίωσης που επιδικάστηκε από το δικαστήριο. (Υπ)...................................... Λ.Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ε.χ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.