← Κύπρος

ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΡΟΖΙΤΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ κ.α., Αίτηση αρ.: 335/2012 , 18/9/2012

ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΡΟΖΙΤΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ κ.α., Αίτηση αρ.: 335/2012 , 18/9/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A273 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Αίτηση αρ.: 335/2012 Μεταξύ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Αιτητές και

  1. ΡΟΖΙΤΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ
  2. ΝΙΚΟΥ Δ. ΙΩΑΝΝΟΥ Καθ'ων η αίτηση -------------------- 18 Σεπτέμβριου, 2012 Για την αιτήτρια Ροζίτα Διονυσίου, εμφανίζεται ο κ. Κ. Τ. Γεωργίου για τους κ.κ. Παπαντωνίου και Παπαντωνίου Δ.Ε.Π.Ε. Για τους καθ'ων η αίτηση «Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Δυτικής Λευκωσίας», εμφανίζεται ο κ. Π. Χατζησάββας Απόφαση για την αίτηση ημερ. 4.5.12 (αίτημα για παραμερισμό και/ή ακύρωση διατάγματος για την εγγραφή διαιτητικής απόφασης) -------------------- Στις 8.3.12 η οντότητα «Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Δυτικής Λευκωσίας» («οι καθ'ων η αίτηση») κατεχώρισαν αίτηση διά κλήσεως επιδιώκοντας την έκδοση διατάγματος με το οποίο να εγγράφεται, στο Πρωτοκολλητείο, η διαιτητική απόφαση ημερ. 9.3.10 για σκοπούς εκτέλεσής της. Η διαιτητική απόφαση ημερ. 9.3.10 εξεδόθηκε δυνάμει της περί συνεργατικών εταιρειών νομοθεσίας και αφορά στους καθ'ων η αίτηση ως δανειστές και, μεταξύ άλλων, την Ροζίτα Διονυσίου («η αιτήτρια») ως εγγυήτρια του πρωτοφειλέτη. Η διαιτητική απόφαση ημερ. 9.3.10 εξεδόθηκε εναντίον της αιτήτριας ερήμην και διαπιστώνει την ύπαρξη έντοκου χρέους ύψους €60.024,73 δυνάμει του γραμματίου υπ' αριθμόν 7200152-
  3. Η αίτηση ημερ. 8.3.12 επεδόθηκε στην αιτήτρια στις 2.4.
  4. Αυτή, όμως, παρέλειψε να εμφανισθεί στη διαδικασία και στις 23.4.12 εξεδόθηκε εναντίον της το διάταγμα για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης ημερ. 9.3.
  5. Στις 4.5.12 η αιτήτρια κατεχώρισε την υπό συζήτησιν αίτηση («η αίτηση») διά της οποίας επιδιώκει τον παραμερισμό και ή την ακύρωση του διατάγματος ημερ. 23.4.
  6. Επικαλείται την Δ.5 θ.θ.1 και 2, τη Δ.16, τη Δ.48 θ.θ. 1 έως και 4 και τη Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, τα Άρθρα 28 και 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, τα άρθρα 2 και 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου (Ν. 22/1985, ως αυτός τροποποιήθηκε στη συνέχεια), τον Καν. 79 των περί Συνεργατικών Εταιρειών Κανονισμών, τα άρθρα 2 και 21 του περί Διαιτησίας Νόμου (Κεφ. 4, ως αυτό τροποποιήθηκε στη συνέχεια) καθώς και την διακριτική και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Την αίτηση υποστηρίζει ένορκη δήλωση της αιτήτριας ημερ. 4.5.12 το περιεχόμενο της οποίας σκιαγραφείται ως εξής: Παρέλαβε η ίδια αντίγραφο της αίτησης ημερ. 8.3.12 και επεσκέφθηκε τους δικηγόρους της οι οποίοι την συμβούλευσαν να καταχωρίσει ένσταση. Το πρωί της 23.4.12 οι δικηγόροι της επεκοινώνησαν με τον δικηγόρο των αιτητών και τον ενημέρωσαν για την πρόθεσή της να καταχωρίσει ένσταση. Πλην όμως, αυτός είχε ήδη προχωρήσει στην έκδοση του επίδικου διατάγματος. Το γεγονός ότι οι δικηγόροι της δεν γνωστοποίησαν γραπτώς την πρόθεσή της να ενστεί οφείλεται σε παραδρομή καθώς και στις διακοπές του Πάσχα. Διαθέτει καλή εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση εφ' όσον ουδέποτε ειδοποιήθηκε για την εκκρεμότητα του επίδικου χρέους και ούτε ειδοποιήθηκε να παραστεί στην επίδικη διαιτητική διαδικασία. Ούτε υπέγραψε το κρίσιμο γραμμάτιο υπ' αριθμόν 7200152-
  7. Επιπλέον, η επίδικη διαιτητική διαδικασία πάσχει, η δε διαιτητική απόφαση ημερ. 9.3.10 είναι ελλειπτική, αόριστη, ατεκμηρίωτη και αναιτιολόγητη. Τέλος, η αιτήτρια επικαλείται την εκκρεμότητα της έφεσης αρ. 138/2012 την οποίαν κατεχώρισε η ίδια εναντίον των καθ'ων η αίτηση και διά της οποίας επιδιώκει την ακύρωση μίας άλλης διαιτητικής απόφασης. Πρόκειται για την διαιτητική απόφαση ημερ. 31.3.10 η οποία αφορά στον τρεχούμενο λογαριασμό υπ' αριθμόν 4010835-0 και έντοκο χρέος ύψους €17.
  8. Η αίτηση αντιμετωπίζει την γραπτή ένσταση των καθ'ων η αίτηση η οποία κατεχωρίστηκε στις 7.6.
  9. Οι λόγοι της ένστασης συνοψίζονται ως εξής: 1) Η αίτηση είναι παράτυπη και καταγράφει εσφαλμένη νομική βάση. 2) Η διαιτητική απόφαση ημερ. 9.3.10 εξεδόθηκε κανονικώς και νομοτύπως και αφού η αιτήτρια παρέλαβε προσωπικώς και εγκαίρως όλες τις σχετικές ειδοποιήσεις. 3) Η αιτήτρια δεν απεκάλυψε εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση. 4) Το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να εξετάσει την ουσία της διαφοράς. Η διαιτητική απόφαση ημερ. 9.3.10 επεδόθηκε στις 4.1.12 και δεν εφεσιβλήθηκε εμπροθέσμως. 5) Η αίτηση είναι καταχρηστική και σκοπόν έχει να καθυστερήσει την πληρωμή του επίδικου χρέους. 6) Διά της ένορκης δήλωσής της ημερ. 4.5.12 η αιτήτρια ψεύδεται και παραπλανεί. 7) Συντρέχουν οι προϋποθέσεις καταχώρισης και εγγραφής της διαιτητικής απόφασης ημερ. 9.3.10 εφ' όσον αυτή επεδόθηκε και τελεσιδίκησε. Την ένσταση υποστηρίζει ένορκη δήλωση του Κύπρου Κύπρου, υπαλλήλου των καθ'ων η αίτηση, ημερ. 7.6.
  10. Ο μάρτυρας των καθ'ων η αίτηση απορρίπτει τους ισχυρισμούς της αιτήτριας περί τα γεγονότα και επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης. Ιδίως, ο Κύπρος Κύπρου ισχυρίζεται πως η διαιτητική απόφαση ημερ. 9.3.10 επεδόθηκε στην αιτήτρια στις 4.1.12 και πως η αιτήτρια ειδοποιήθηκε εγκαίρως για την επίδικη διαιτητική διαδικασία. Παρουσιάζει δε αντίγραφο της σχετικής ειδοποίησης υπογεγραμμένο από την αιτήτρια (τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση του Κύπρου Κύπρου ημερ. 7.6.12). Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθηκε με τις εκατέρωθεν αγορεύσεις. Δεν επεχειρήθηκε η προσαγωγή περαιτέρω μαρτυρίας και ούτε ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Συνεπώς, η αίτηση θα εξετασθεί υπό το πρίσμα των όσων η αιτήτρια και ο Κύπρος Κύπρου αναφέρουν, ως γεγονότα, στις γραπτές ένορκες δηλώσεις τους. Είναι χρήσιμο να σημειώσω τα ακόλουθα εν σχέσει με το θεσμοθετημένο και νομολογημένο πλαίσιο εκδίκασης αίτησης ως η επίδικη: Η εξουσία του Δικαστηρίου να παραμερίζει και ή να ακυρώνει διάταγμα διά του οποίου επιτρέπεται η εγγραφή, στο Πρωτοκολλητείο, διαιτητικής απόφασης (για σκοπούς εκτέλεσής της) και το οποίο εξεδόθηκε ερήμην καθορίζεται στη Δ.48 θ.
  11. Πρόκειται για εξουσία διακριτική η οποία ασκείται επί τη βάσει κριτηρίων αναλόγων προς αυτά που εφαρμόζονται για τον παραμερισμό και ή την ακύρωση, δυνάμει της Δ.26 θ.14 και της Δ.17 θ.10, απόφασης η οποία, επίσης, εξεδόθηκε ερήμην (Ηλία ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγίας Νάπας

(2009)1 Α.Α.Δ. 365). Έτσι, και στις περιπτώσεις παραμερισμού και/ή ακύρωσης διατάγματος εγγραφής διαιτητικής απόφασης, γνώμονα αποτελεί η ανάγκη να εξισορροπηθούν αφ' ενός το δικαίωμα κάθε διαδίκου να ακουσθεί και αφ' ετέρου η ανάγκη προόδου και αποπεράτωσης της διαδικασίας καταχώρισης και εγγραφής διαιτητικής απόφασης χωρίς προσκόμματα [δείτε, για κατ' αναλογίαν εφαρμογήν, την απόφαση Γεωργίου ν. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τράπεζας Κύπρου Λτδ (Αρ. 2)
(1999)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1936, 1941]. Για να επιτύχει η αίτηση για παραμερισμό και/ή ακύρωση διατάγματος για εγγραφή διαιτητικής απόφασης ο εκάστοτε αιτητής θα πρέπει είτε να αποδείξει ότι η επίδοση της αίτησης για την εγγραφή ήταν κακή, οπότε το διάταγμα θα ακυρωθεί ex debito juisticiae (δείτε, για κατ' αναλογίαν εφαρμογήν, την απόφαση Γεωργαλλίδης ν. Χρίστου
(1197)1 (Α) Α.Α.Δ. 247, 250) είτε να αποκαλύψει εκ πρώτης όψεως καλούς λόγους ένστασης ή συζητήσιμο σημείο και να δώσει πειστικές εξηγήσεις για την παράλειψή του να εμφανισθεί κατά τη διαδικασία εγγραφής της διαιτητικής απόφασης [δείτε, για κατ' αναλογίαν εφαρμογήν, τις αποφάσεις Γεωργίου ν. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τράπεζας Κύπρου Λτδ (Αρ. 2) (ανωτέρω) 1941-3 και «Βόθροτεξ» Λτδ ν. Φαντάκη
(2001)1 (Α) Α.Α.Δ. 339, 344]. Στη δεύτερη περίπτωση, η προϋπόθεση για αποκάλυψη εκ πρώτης όψεως καλών λόγων ένστασης ή συζητήσιμου σημείου και η προϋπόθεση για ύπαρξη καλού λόγου για την παράλειψη του αιτητή να εμφανισθεί, είναι σωρευτικές. Για την αποκάλυψη εκ πρώτης όψεως καλών λόγων ένστασης ή συζητήσιμου σημείου δεν απαιτείται απόδειξη των σχετικών γεγονότων. Είναι αρκετό να εγερθούν τα ζητήματα, οπότε το Δικαστήριο τα εξετάζει χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία τους και χωρίς να αξιολογεί τη σχετική μαρτυρία [δείτε, για κατ' αναλογίαν εφαρμογήν, την απόφαση Κωνσταντινίδη ν. Hissin
(2004)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1774, 1779]. Περαιτέρω, ακόμη και εάν αποκαλυφθεί η ύπαρξη εκ πρώτης όψεως καλών λόγων ένστασης ή συζητήσιμου σημείου, το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να απορρίψει αίτηση για παραμερισμό ή ακύρωση διατάγματος για την εγγραφή διαιτητικής απόφασης εκδοθείσας ερήμην, εάν διαπιστώσει πως ο αιτητής παρέλειψε να εμφανισθεί στη διαδικασία εκδίκασης της εναντίον του υπόθεσης χωρίς αποχρώντα λόγο. Η χωρίς αποχρώντα λόγο παράλειψη του διαδίκου να εμφανισθεί σε δικαστική διαδικασία η οποία τον αφορά καθώς και η χωρίς αποχρώντα λόγο καθυστέρησή του να αποταθεί για τον παραμερισμό διατάγματος το οποίο εξεδόθηκε εναντίον του ερήμην δυνατόν να συνιστούν απόρροιες μίας περιφρονητικής στάσης απέναντι στο Δικαστήριο. Τέτοια στάση είναι ασυγχώρητη και όπου παρατηρείται το Δικαστήριο μπορεί, στα πλαίσια άσκησης της διακριτικής εξουσίας του, να αρνηθεί να παραμερίσει την απόφαση [δείτε, για κατ' αναλογίαν εφαρμογήν, τις αποφάσεις Milouca Motor Trading Ltd ν. Κούρτη
(1997)1 Α.Α.Δ. 941 και «Βόθροτεξ» Λτδ ν. Φαντάκη (ανωτέρω), 343]. Οι λόγοι ένστασης οι οποίοι δύνανται να προβληθούν στη διαδικασία εγγραφής διαιτητικής απόφασης δεν πρέπει να αφορούν στην κανονικότητα ή τη νομιμότητα ή το κύρος αυτής. Μετά την τροποποίηση (διά του Ν.171(Ι)/2000) του άρθρου 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου του 1985 (Ν.22/1985, ως αυτός τροποποιήθηκε στη συνέχεια) και την προσθήκη του εδ.
(5), η διαδικασία καταχώρισης και εγγραφής διαιτητικής απόφασης στο Πρωτοκολλητείο Επαρχιακού Δικαστηρίου, για σκοπούς εκτέλεσης, δεν μπορεί να έχει ως αντικείμενο την ορθότητα, τυπική και ή ουσιαστική, της απόφασης αυτής. Η ορθότητα διαιτητικής απόφασης μπορεί να ελεγχθεί μόνον στα πλαίσια έφεσης που καταχωρίζεται δυνάμει του εδ.
(4)του άρθρου 52 του Ν.22/1985. Το εδ.
(5)είναι σαφές και ρητό: «
(5)Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών, με βάση το εδάφιο
(2)δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο σύμφωνα με το εδάφιο
(4)ή αν η έφεση κατ' αυτής εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως σαν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου». Στην απόφαση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν. Κυριακίδη κ.α»
(2008)1 (Α) Α.Α.Δ 716, 719, αναφέρονται τα εξής: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί» δηλαδή στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι' αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου, ο,τιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης». Παρενθετικά αναφέρω πως πριν την θεσμοθέτηση των ρυθμίσεων που διαλαμβάνει το εδ.
(5)του άρθρου 52 του Ν.22/1985 τα πράγματα ήσαν διαφορετικά. Η διαδικασία ενώπιον του διαιτητή και η δικαστική διαδικασία για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης ήσαν άρρηκτα συνδεδεμένες και αλληλένδετες. Έτσι, οιαδήποτε πλημμέλεια σημειωνόταν στην πορεία έκδοσης διαιτητικής απόφασης μπορούσε να αποτελέσει επίδικο θέμα στα πλαίσια της δικαστικής διαδικασίας για την καταχώριση και εγγραφή της (Χριστοφόρου κ.α
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 980, 984-5, Πιττάκας
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ 1932,1935). Έχω εξετάσει με προσοχή τα επίδικα νομικά ζητήματα, λαμβάνοντας υπ' όψιν και τα όσα οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων ανέφεραν αγορεύοντας, και έχω διεξέλθει τη μαρτυρία: Στην προκείμενη περίπτωση, δεδομένων των όσων η αιτήτρια ισχυρίζεται στην ένορκη δήλωσή της ημερ. 4.5.12 είναι προφανές πως ό,τι ενδιαφέρει είναι η σωρευτική συνδρομή εκ πρώτης όψεως καλών λόγων ένστασης εναντίον της αίτησης για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης ημερ. 9.3.10 και καλού λόγου για την παράλειψη εμπρόθεσμης εμφάνισής της στη διαδικασία. Όμως, τέτοιοι λόγοι ένστασης δεν συντρέχουν εφ' όσον τα όσα η αιτήτρια προβάλλει εναντίον της αίτησης για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης ημερ. 9.3.10 αφορούν αποκλειστικώς στην κανονικότητα, τη νομιμότητα και το κύρος της απόφασης αυτής. Το αναντίλεκτο γεγονός πως δεν κατεχωρίστηκε έφεση εναντίον της διαιτητικής απόφασης ημερ. 9.3.10, ως το εδ.
(4)του άρθρου 52 του Ν.22/1985 επιτρέπει, στερεί την αιτήτρια της δυνατότητας να ισχυρισθεί, στα πλαίσια της υπό συζήτησιν αίτησης, ότι η διαιτητική απόφαση είναι αντικανονική, παράνομη ή άκυρη. Συμμερίζομαι τη σχετική εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου των καθ'ων η αίτηση και κρίνω, ως βάσιμους, τους σχετικούς λόγους ένστασης. Η αποτυχία της αιτήτριας να καταδείξει την συνδρομή εκ πρώτης όψεως καλών λόγων ένστασης στην αίτηση για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης ημερ. 9.3.10 οδηγεί την αίτηση ημερ. 4.5.12 σε αποτυχία. Παρέλκει η συζήτηση των άλλων λόγων ένστασης οι οποίοι προβάλλονται εναντίον της αίτησης ημερ. 4.5.12. Η αίτηση ημερ. 4.5.12 απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης ημερ. 4.5.12, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των καθ' ων η αίτηση «Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Δυτικής Λευκωσίας»- και εναντίον της αιτήτριας Ροζίτας Διονυσίου. (Υπ.)........................................ Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.