Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Στέλιου Ασσιώτη κ.α., Αρ. Αγωγής: 10707/90, 16/10/2012

(1)και

(2)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, και συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της Δήμητρας Ττοφή η οποία είναι υπάλληλος των δικηγόρων των Εναγόντων και εξουσιοδοτημένη από αυτούς να προβεί στην ένορκη δήλωση. Αναφέρει ότι οι Ενάγοντες έχουν μετονομαστεί και λειτουργούν από τις 12.7.04 με το όνομα Τράπεζα Κύπρου Δημοσία Εταιρεία Λτδ, και ότι μετά την έκδοση απόφασης στις 22.2.91 υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων οι Ενάγοντες κατέθεσαν τα ΜΕΜΟ με αρ. 318/91, 337/91 και 59/92 επί της ακίνητης περιουσίας των Εναγομένων 2, 4, 5 και

1. Μετά από συμφωνία των Εναγόντων με τους Εναγόμενους οι Εναγόμενοι ακύρωσαν τα ΜΕΜΟ 318/91 και 337/91 και έχουν απαλλάξει τον Εναγόμενο 6 από τις υποχρεώσεις του. Ακύρωσαν επίσης την υποθήκη Υ3424/
2. Στις 12.7.95 οι Ενάγοντες καταχώρησαν ένταλμα κινητών το οποίο απέσυραν άνευ βλάβης των δικαιωμάτων τους. Στις 25.6.02 οι Ενάγοντες εξασφάλισαν διάταγμα μηνιαίων δόσεων εναντίον των Εναγομένων 3 και
3. Είναι η θέση της ότι οι Εναγόμενοι έχουν καταβάλει διάφορα ποσά έναντι του εξ αποφάσεως χρέους και εξόδων εξακολουθούν όμως να οφείλουν, μετά από υπολογισμό του τόκου και των εξόδων, το ποσό των €47.
4. Είναι η θέση της ότι οι Εναγόμενοι ζητούσαν κατά καιρούς παράταση χρόνου προς διευθέτηση του τρόπου αποπληρωμής του εξ αποφάσεως χρέους τους και οι Ενάγοντες συγκατατίθεντο και/ή τους παραχωρούσαν τον απαιτούμενο χρόνο για να διευθετηθεί η πληρωμή του χρέους. Ζητά από το Δικαστήριο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα για εκτέλεση της απόφασης. Το Δικαστήριο διέταξε την επίδοση της Αίτησης, η οποία επιδόθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση 4 και 5 στις 19.1.12 και 18.1.12 αντίστοιχα. Δεν υπήρξε εμφάνιση από πλευράς Εναγομένου-Καθ' ου η Αίτηση 4 και έτσι το Δικαστήριο την 1.2.12 εξέδωσε διάταγμα ανανέωσης της απόφασης και έδωσε άδεια στους Αιτητές να την εκτελέσουν για περίοδο δύο χρόνων από την εν λόγω ημερομηνία. Ο Καθ' ου η Αίτηση-Εναγόμενος 5 παρουσιάστηκε μέσω συνηγόρου, ανέφερε ότι θα καταχωρήσει ένσταση και ότι θα εγίνονταν παράλληλα προσπάθειες διευθέτησης του θέματος, δόθηκαν πολλές αναβολές με τη σύμφωνο γνώμη και των δύο δικηγόρων για να εξευρεθεί λύση και τελικά η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση στις 4.10.12 με οδηγίες όπως καταχωρηθεί η ένσταση μέχρι 15.9.
5. Στις 3.10.12, εκπρόθεσμα δηλαδή σε σχέση με τις οδηγίες του Δικαστηρίου, καταχωρήθηκε η ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση 5 και στις 4.10.12 οι συνήγοροι και των δύο πλευρών κατέθεσαν στο Δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις προωθώντας κάθε συνήγορος τη δική του θέση. Είναι η θέση του Καθ' ου η Αίτηση 5 στην ένσταση του η οποία αν και όπως έχω ήδη αναφέρει καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα τέθηκε όμως υπόψη των Αιτητών οι οποίοι και τη σχολιάζουν στην γραπτή τους αγόρευση γι' αυτό και θα θεωρήσω ότι βρίσκεται νομότυπα εντός του φακέλου και ενώπιον του Δικαστηρίου, ότι οι Αιτητές δεν μπορούν να επιτύχουν στην Αίτηση για δύο βασικούς λόγους ο πρώτος λόγος αφορά κώλυμα λόγω συμπεριφοράς συνεπεία συμφωνίας που έχει γίνει μεταξύ του και των Αιτητών και ο δεύτερος λόγος αφορά τον ισχυρισμό του Καθ' ου η Αίτηση 5 ότι δεν οφείλει κανένα ποσό στους Αιτητές βάσει συμφωνίας που έχει κάνει μαζί τους καθότι τον έχουν απαλλάξει από τις υποχρεώσεις του. Η ένσταση στηρίζεται στις Δ.48 θ.4 και Δ.40 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και στη γενική και σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται δε από την ένορκο δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση-Εναγομένου 5 Σωτήρη Ανδρονίκου στην οποία ισχυρίζεται ότι ο ίδιος ήρθε σε συμφωνία με τους Ενάγοντες-Αιτητές για να απαλλαγεί πλήρως από τις υποχρεώσεις του και προς τούτο επισυνάπτει το Τεκμήριο 1 και ισχυρίζεται περαιτέρω ότι ο ίδιος έχει εκπληρώσει στο ακέραιο όλες τις υποχρεώσεις του με βάση τη συμφωνία Τεκμήριο 1 και ότι έχει καταθέσει τα ποσά που έχουν συμφωνηθεί και επομένως έχει απαλλαγεί από τις υποχρεώσεις του. Δεν οφείλει κανένα ποσό στους Αιτητές για να δικαιολογείται η ανανέωση της απόφασης και/ή παροχή άδεια εκτέλεσης σε ότι τον αφορά. Επισυνάπτει επίσης ως Τεκμήριο 2 ένα έντυπο. Το Τεκμήριο 1 είναι επιστολή των Εναγόντων προς τον Εναγόμενο-Καθ' ου η Αίτηση ημερ. 29.12.10 στην οποία επιβεβαιώνεται, μεταξύ άλλων, για να απαλλαγεί από τη Δικαστική απόφαση στην παρούσα αγωγή θα πρέπει το αργότερο μέχρι 31.1.11 να καταθέσει το ποσό των €24.000 σε λογαριασμό "Κατάθεση σε Εγγύηση" που θα ανοιχθεί στο όνομα του για να διασφαλίζει τις υποχρεώσεις του κ. Στέλιου Ασσιώτη και εφόσον ο λογαριασμός αυτός παραμείνει δεσμευμένος για περίοδο 2 ετών από την ημερομηνία ανοίγματος του και στο τέλος συμψηφιστεί με το λογαριασμό του Στέλιου Ασσιώτη. Το Τεκμήριο 2 είναι ένα έντυπο των Αιτητών με τίτλο "Κατάθεση" στο οποίο ο αριθμός λογαριασμού και το ποσό που φαίνεται να έχει κατατεθεί δεν μπορούν καθόλου να διαβαστούν και φαίνεται να έχει ημερ. 28.12.10 από τη σχετική σφραγίδα της τράπεζας που φαίνεται σε αυτό. Δεν φαίνεται επίσης καθόλου η υπογραφή του καταθέτη. Κατά την ακρόαση της Αίτησης, κανένας από τους ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκε και οι συνήγοροι των διαδίκων με αναφορά στη νομολογία προώθησαν ο καθένας τη θέση του. Το νομικό καθεστώς που διέπει την εξέταση των Αιτήσεων φύσεως ως η παρούσα είναι η Δ.40 θ.8 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Σύμφωνα με την εν λόγω διαταγή: "
6. Where six years have elapsed since the judgment or date of the order, or where any change has taken place by death or otherwise in the parties entitled or liable to execution, the party alleging himself to be entitled to execution may apply to the Court or a Judge for leave to issue execution accordingly. And such Court or Judge may, if satisfied that the party so applying is entitled to issue execution, make an order to that effect, or may order that any issue or question necessary to determine the rights of the parties hall be tried in any of the ways in which any question in an action may be tried. And in either case the Court or Judge may impose such terms as to cost or otherwise as hall be just." Αναφέρω ότι με πολύ πρόσφατη τροποποίηση ο νομοθέτης έχει επεκτείνει τώρα το χρόνο ισχύος μιας Δικαστικής απόφασης για σκοπούς εκτέλεσης από τα 6 χρόνια που ήταν στα
7. Έχω παραθέσει πιο πάνω αυτούσιο το λεκτικό της Δ.40 θ.
8. Από αυτό προκύπτουν σαφέστατα κατά τη γνώμη μου τα ακόλουθα: μετά την πάροδο 10, όπως είναι σήμερα, ετών από την έκδοση μιας απόφασης ή διατάγματος ο διάδικος που ισχυρίζεται ότι έχει δικαίωμα να την ή το εκτελέσει μπορεί, στο κείμενο χρησιμοποιείται η λέξη "may", να αποταθεί στο Δικαστήριο για άδεια για εκτέλεση της/του. Το Δικαστήριο μπορεί, "may" αν ικανοποιηθεί ότι το μέρος που αιτείται έχει δικαίωμα να εκτελέσει την απόφαση να εκδώσει τέτοιο διάταγμα ή μπορεί, "may" να διατάξει όπως οποιοδήποτε θέμα που τυχόν προκύπτει σε σχέση με τον καθορισμό των δικαιωμάτων των διαδίκων μπορεί να εκδικαστεί. Σε οποιαδήποτε από τις πιο πάνω περιπτώσεις το Δικαστήριο αποφασίζει και τα έξοδα ανάλογα. Προκύπτει δηλαδή σαφέστατα ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να κάμει ένα από δύο πράγματα. Είτε αμέσως να δώσει άδεια για εκτέλεση εάν ικανοποιηθεί ότι το αιτών μέρος το δικαιούται, είτε να διατάξει την εκδίκαση θεμάτων που είναι απαραίτητα για να καθορίσουν τα δικαιώματα των διαδίκων, σε περίπτωση βέβαια που θεωρεί ότι αυτά τα δικαιώματα δεν είναι καθορισμένα. Με βάση τη Δ.48 θ.8

(1)(κκ) αίτηση με βάση τη Δ.40 θ.8 μπορεί να γίνει μονομερώς αλλά σε περίπτωση που καταχωρηθεί μονομερώς το Δικαστήριο μπορεί να δώσει οδηγίες για να επιδοθεί στο πρόσωπο ή τα πρόσωπα που μπορεί να επηρεάζονται από αυτή. Εδώ όπως έχει ήδη αναφερθεί διατάχθηκε η επίδοση της Αίτησης. Στην Αγγλία για αιτήσεις παρόμοιας φύσης ως η παρούσα, δηλαδή για άδεια για εκτέλεση απόφασης μετά τα 6 χρόνια, στο Σύγγραμμα The Annual Practice 1958 στη σελίδα 1020 υπάρχει ένας κατάλογος των στοιχείων που θα πρέπει να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου προτού προχωρήσει να δώσει τέτοια άδεια. Συγκεκριμένα διαβάζουμε τα ακόλουθα: "..application for leave to issue execution on a judgment more than six years old should be made to a Mater in chambers ex parte, on an affidavit of facts by the party applying, or his solicitor, stating

(1)the date of the judgment, amount of original judgment debt, and amount still remaining due;

(2)showing that the applicant is entitled to execution, i.e. that there has been no change of parties, or devolution of interest, or, if any such, the precise nature of it, and

(3)showing causes of delay. The Master will, however, generally direct a summons to issue." Αναφέρω βέβαια ότι τα πράγματα στην Αγγλία σήμερα έχουν αλλάξει κατά πολύ, τα όσα αναφέρονται πιο πάνω έχουν σχέση με την παλαιά Δ.42 θ. 23 των Αγγλικών Θεσμών η οποία είναι πανομοιότυπη με τη δική μας Δ.42 θ8. Σημειώνω το γεγονός ότι με βάση την παλαιά αγγλική διαταγή αίτηση για άδεια εκτέλεση απόφασης μετά τα 6 χρόνια πρέπει να γίνεται, στο κείμενο χρησιμοποιείται η φράση "should be made", μονομερώς. Έχω προβεί σε μελέτη σχετικά με το θέμα ανανέωσης απόφασης. Τα πιο κάτω αφορούν τα συμπεράσματα μου. Ø Από το γεγονός και μόνο ότι η περίοδος ισχύος των Δικαστικών αποφάσεων για σκοπούς εκτέλεσης που ήταν για 6 χρόνια έχει σήμερα επεκταθεί στα 10 χρόνια ο νομοθέτης σαφέστατα αναγνωρίζει το αναφαίρετο δικαίωμα του εξ αποφάσεως πιστωτή να προωθήσει και να εκτελέσει την απόφαση του λαμβάνοντας υπόψη τα πραγματικά δεδομένα που ισχύουν στο κυπριακό νομικό σύστημα που καταδεικνύουν ότι οι διαδικασίες εκτέλεσης μιας δικαστικής απόφασης είναι ιδιαίτερα χρονοβόρες. Ø Είναι πολύ διαφορετικός ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται το θέμα στην Αγγλία από την Κύπρο και αυτό το καταδεικνύει επίσης η πρόσφατη τροποποίηση και η επέκταση της ισχύος της απόφασης για σκοπούς εκτέλεσης για 10 χρόνια. Ø Η αγγλική νομολογία και τις οποίες έχουν επίσης πραγματευτεί και άλλοι συνάδελφοι μου Δικαστές στα πλαίσια παρομοίων Αιτήσεων πρωτόδικα, δείχνει ότι στην Αγγλία το θέμα εκτέλεσης μιας απόφασης μετά τα 6 χρόνια συνδέεται άρρηκτα με τον περί Παραγραφής νόμο, the Limitation Act ο οποίος ισχύει στην Αγγλία, ο οποίος όμως στην Κύπρο μέχρι πρόσφατα βρισκόταν υπό αναστολή. Η πιο πάνω διαπίστωση κατά τη γνώμη μου καταδεικνύει ότι υπήρχε ένας σημαντικός παράγοντας που διαφοροποιεί σαφώς και άρδην την κατάσταση στην Αγγλία από αυτήν που ισχύει στην Κύπρο. Ø Ακόμα και στην Αγγλία παρόλη την αυστηρότητα η οποία διέπει το θέμα και επαναλαμβάνω ότι κατά τη γνώμη μου το γεγονός ότι οι διαδικασίες εκεί δεν είναι τόσο χρονοβόρες όσο οι κυπριακές διαδικασίες έχει καταλυτική σημασία, αναγνωρίζεται επίσης η αρχή ότι δεν θα ήταν σωστό να πληρώσει ο εξ αποφάσεως πιστωτής το κόστος των μακρόχρονων διαδικασιών. Συγκεκριμένα στην υπόθεση National Westminister Bank v. Powney

(1990)2 All ER 416, το Εφετείο (Court of Αppeal), ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση και έδωσε άδεια για εκτέλεση της απόφασης αναφέροντας "Ιt is in our Judgment the cardinal principle of procedural law that no party should suffer unnecessarily from delay which is not his fault but rather a fault in the administration of justice". Ø Η φράση ότι το Δικαστήριο δεν θα επεκτείνει το χρόνο εκτέλεσης μιας απόφασης πέραν των 6 χρόνων εκτός και αν καταδειχτεί από τους Αιτητές ότι είναι αποδεδειγμένα ορθό και δίκαιο (demonstrably just) όπως τέθηκε στην υπόθεση Duel v. Frazer κατά τη γνώμη μου αφορά και συνδέεται άμεσα με τα δεδομένα που ισχύουν στην Αγγλία και συγκεκριμένα το πόσο γρήγορα εξελίσσονται οι διαδικασίες καθώς και με βάση τα δεδομένα της συγκεκριμένης υπόθεσης. Ø Σημειώνω επίσης ότι στο Σύγγραμμα The Annual Practice 1958 στη σελίδα 1020 καταγράφονται όλα τα στοιχεία τα οποία θα πρέπει να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου προτού δώσει άδεια εκτέλεσης της απόφασης. Τα στοιχεία αυτά είναι η μέρα έκδοσης απόφασης, το ποσό που οφείλεται την ημέρα της απόφασης και το ποσό το οποίο σήμερα παραμένει να εκκρεμεί. Πρέπει επίσης να αποδειχτεί ότι ο Αιτητής δικαιούται σε εκτέλεση δηλαδή ότι δεν έχουν αλλάξει οι διάδικοι ούτε έχουν αποποιηθεί των διαταγμάτων τους και επίσης να καταδεικνύεται ο λόγος της καθυστέρησης. Έρχομαι τώρα να εξετάσω την Αίτηση με βάση τις αρχές της νομολογίας και τα όσα ανωτέρω αναφέρω αλλά και σύμφωνα με το περιεχόμενο της ένστασης του Καθ' ου η Αίτηση

1. Σύμφωνα με τη βεβαίωση που ο ίδιος έχει επισυνάψει ως Τεκμήριο 1 στην ένσταση του και η οποία κατά τον ισχυρισμό του αφορά τη συμφωνία του με τους Ενάγοντες-Αιτητές, έχει αναλάβει όπως μέχρι 31.1.11 καταθέσει το ποσό των €24.000 σε συγκεκριμένο λογαριασμό και ότι ο εν λόγω λογαριασμός θα παραμείνει δεσμευμένος για περίοδο 2 ετών από την ημερομηνία του ανοίγματος του, στο τέλος δε των δύο ετών θα συμψηφιστεί με συγκεκριμένο λογαριασμό για να απαλλαγεί από τη Δικαστική απόφαση στην παρούσα αγωγή. Το Τεκμήριο 2 έχει ημερομηνία 28.12.10 δηλαδή κατά πολύ προγενέστερη της επιστολής Τεκμήριο
2. Η ημερομηνία είναι το μόνο στοιχείο που φαίνεται σε αυτό. Έστω και αν θεωρήσω ότι όντως το Τεκμήριο 2 αφορά το ποσό των €24.000 το οποίο έχει κατατεθεί στο συγκεκριμένο αριθμό λογαριασμού που αναφέρεται στο Τεκμήριο 1 ως ο Καθ' ου η Αίτηση 5 ισχυρίζεται και που επαναλαμβάνω οι ισχυρισμοί του αυτοί δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν λόγω της πολύ κακής κατάστασης του αντιγράφου που έχει επισυνάψει ως Τεκμήριο 2, και διατηρώ επίσης αμφιβολίες λόγω της μεγάλης χρονικής διαφοράς που παρατηρείται στα δύο έγγραφα, παρατηρώ ότι με βάση το Τεκμήριο 1 που ο Καθ' ου η Αίτηση 5 επικαλείται υπολείπεται κάποιο μέρος της συμφωνίας των μερών για να θεωρηθεί ότι έχει εκπληρωθεί και συγκεκριμένα το γεγονός ότι ο εν λόγω λογαριασμός θα πρέπει να παραμείνει δεσμευμένος για περίοδο 2 ετών από την ημερομηνία ανοίγματος του. Έτσι ακόμα και αν θεωρήσω ότι στις 28.12.10 ο Εναγόμενος 5 έχει συμμορφωθεί με την Απαίτηση των Εναγόντων να καταθέσει το ποσό των €24.000 σε συγκεκριμένο λογαριασμό, είναι όρος της μεταξύ τους συμφωνίας ότι ο εν λόγω λογαριασμός θα πρέπει να μείνει δεσμευμένος για δύο χρόνια από την ημερομηνία ανοίγματος του. δηλαδή μέχρι τις 28.12.
3. Η εν λόγω ημερομηνία δεν έχει ακόμα παρέλθει και έτσι από αυτό το γεγονός και μόνο καταδεικνύεται ότι η συμφωνία των μερών 29.12.10 την οποία επικαλείται ο Εναγόμενος 5 δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί και εκπληρωθεί για να δικαιολογείται τέτοιο εύρημα του Δικαστηρίου ως ισχυρίζεται, επομένως ακόμα και σε περίπτωση που όντως το Τεκμήριο 2 αντικατοπτρίζει τα όσα ο Εναγόμενος 5 ισχυρίζεται, για τα οποία επαναλαμβάνω ότι διατηρώ τις επιφυλάξεις μου λόγω της πολύ κακής του κατάστασης, και πάλι αποδεικνύεται ότι οι ισχυρισμοί του περί εξόφλησης του ποσού και απαλλαγής του δυνάμει της συμφωνίας του με τους Ενάγοντες δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα σε αυτό το χρονικό σημείο που καλείται το Δικαστήριο να πάρει απόφαση. Επομένως δεν έχει εξοφλήσει το ποσό της απόφασης ούτε και έχει απαλλαγεί από το χρέος που αφορά η παρούσα υπόθεση και η Δικαστική απόφαση που εκδόθηκε στις 22.2.
4. Εν κατακλείδι είναι η θέση μου ότι η άδεια για εκτέλεση απόφασης μετά τα 10 χρόνια από την έκδοση της είναι θέμα που επαφίεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η οποία με βάση τη νομολογία πάντοτε ασκείται δικαστικά. Οι παράμετροι για την άσκηση της τίθενται στην ίδια τη Δ.40 θ.
5. Είναι δεδομένο ότι λόγω του μακρού χρονικού διαστήματος για το οποίο ισχύει μια απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης, στην Κύπρο, 10 χρόνια, θα πρέπει οι Αιτητές να καταδεικνύουν ότι όντως δεν έχουν παραμείνει αδρανείς. Από την άλλη όμως εναπόκειται στους ίδιους να επιλέξουν πιο από τα μέτρα εκτέλεσης που το Κεφ. 6 περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος τους παρέχει θα διαλέξουν. Δεν μπορούν να τιμωρούνται εάν το μέτρο εκτέλεσης που έχουν επιλέξει αποβαίνει ιδιαίτερα χρονοβόρο με βάση τα ισχύοντα στην Κύπρο διαδικαστικά θέματα και καθυστερήσεις. Εδώ έχουν πληρωθεί σημαντικά ποσά έναντι της απόφασης από τον Εναγόμενο 6 ο οποίος και έχει απαλλαγεί από τις υποχρεώσεις του με βάση την παρούσα απόφαση, βρίσκεται σε ισχύ διάταγμα μηνιαίων δόσεων εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση 4 για την οποία και η απόφαση έχει ήδη ανανεωθεί για άλλα δύο χρόνια από 1.2.12 ενώ όσον αφορά τον Εναγόμενο-Καθ' ου η Αίτηση 5 έχω αναφέρει σε έκταση πιο πάνω τη θέση μου. Θεωρώ λοιπόν ότι υπάρχει ενώπιον μου μαρτυρία η οποία καταδεικνύει ότι οι Αιτητές δεν έχουν μείνει αδρανείς. Ο ισχυρισμός για εξόφληση του χρέους από τον Εναγόμενο-Καθ' ου η Αίτηση 5 φαίνεται ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, η θέση της κα Ττοφή ότι το σημερινό οφειλόμενο υπόλοιπο ανέρχεται στο ποσό €47.794 παρέμεινε αναντίλεκτη και έτσι είναι η θέση μου ότι οι Αιτητές δικαιούνται να πετύχουν στην έκδοση του διατάγματος που αιτούνται. Ως εκ των ανωτέρω εκδίδεται διάταγμα με το οποίο ανανεώνεται η ισχύς της απόφασης ημερ 22.2.91 για σκοπούς εκτέλεσης σε ότι αφορά τον Εναγόμενο-Καθ' ου η Αίτηση 5 για χρονικό διάστημα 2 ετών από σήμερα. Σε ότι αφορά τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, θεωρώ ότι δεν υπάρχει λόγος απόκλισης από το συνήθη κανόνα που είναι ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα και έτσι τα έξοδα της παρούσας Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων-Αιτητών και εναντίον του Εναγομένου-Καθ' ου η Αίτηση 5 όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /εκ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο