Μιχάλη Ζένιου Λτδ ν. Touch Properties Investments Ltd, Αρ. Αγωγής: 1627/05, 8/10/2012

Μιχάλη Ζένιου Λτδ ν. Touch Properties Investments Ltd, Αρ. Αγωγής: 1627/05, 8/10/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A299 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1627/05 Μεταξύ: Μιχάλη Ζένιου Λτδ Εναγόντων -και- Touch Properties & Investments Ltd Εναγομένης Ημερομηνία: 8.10.2012 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κ. Φρ. Χ¨Χάννας Για την Εναγομένη: κ. Σ. Κώστα Α Π Ο Φ Α Σ Η Κατά ή περί τη 14.7.1994 οι διάδικοι υπέγραψαν συμφωνία για την αξιοποίηση του οικοπέδου, με αριθμό εγγραφής C1876, Τεμ. 1804, που βρίσκεται στον Αρχάγγελο. Συγκεκριμένα συμφωνήθηκε μεταξύ τους όπως επί του πιο πάνω οικοπέδου, το οποίο θ΄ αναφέρεται μετά απλώς ως το «ακίνητο», ανεγερθούν τρεις κατοικίες. Το έργο αυτό έφερε την ονομασία «Δήμητρα». Με την υπό κρίση αγωγή οι ενάγοντες ζητούν δήλωση του Δικαστηρίου ότι κατά τη 14.7.1994 η εναγομένη συμφώνησε έναντι νομίμου ανταλλάγματος όπως για λογαριασμό και όφελος της ενάγουσας αξιοποιήσει το ακίνητο και ότι η κατοικία υπ΄ αριθμό 1, επί του πιο πάνω ακινήτου αποτελεί περιουσία της ενάγουσας δυνάμει της μεταξύ τους συμφωνίας και δήλωση ότι η εναγομένη ενεργούσε ως εμπιστευματοδόχος της ενάγουσας. Ζητούν περαιτέρω διάταγμα που ν΄ απαγορεύει στην εναγομένη να αποξενώσει, μεταβιβάσει και ή με οποιονδήποτε τρόπο εκχωρήσει την εν λόγω κατοικία και διάταγμα μεταβίβασης της στο όνομα της ενάγουσας. Τέλος αξιώνουν Λ.Κ.130.000 ως αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας και ή συμφωνίας καταπιστεύματος και ή εγγυητικής διαβεβαίωσης και ή ψευδών παραστάσεων και ή αδικαιολόγητου πλουτισμού και διάταγμα αποκάλυψης όλων των λογαριασμών, λογιστικών βιβλίων και εισοδημάτων της εναγομένης σε σχέση με την εν λόγω κατοικία. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της Έκθεσης Απαίτησης, οι δύο κατοικίες επωλήθησαν έναντι του συνολικού ποσού των Λ.Κ.118.500 ενώ η κατοικία υπ΄ αριθμό 1, που θα αναφέρεται απλώς ως η «τρίτη κατοικία» πωλήθηκε στη διευθύντρια της ενάγουσας εταιρείας, Κυριακή Χ¨Κωνσταντά για το ποσό των Λ.Κ.60.000, δυνάμει γραπτής συμφωνίας. Η Κυριακή Χ¨Κωνσταντά κατέβαλε έναντι του τιμήματος το ποσό των Λ.Κ.15.

1. Είναι η θέση της ενάγουσας ότι το πιο πάνω ποσό των Λ.Κ.15.000 και οποιαδήποτε άλλα ποσά κατεβλήθησαν σε σχέση με την επίδικη οικία, της ανήκουν και τα αξιώνει ως αποζημιώσεις. Η εναγομένη στην υπεράσπιση που κατεχώρησε παραδέχεται τη σύναψη της πιο πάνω συμφωνίας, ισχυρίζεται όμως ότι η ενάγουσα δεν εκπλήρωσε τις συμβατικές της υποχρεώσεις. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η ίδια να επιβαρυνθεί με μεγάλα χρηματικά ποσά για ολοκλήρωση του έργου τα οποία η ενάγουσα ήταν υποχρεωμένη να της τα καταβάλει. Συγκεκριμένα, κατέβαλε τα πιο κάτω: Ι. Λ.Κ. 34.110 για την αγορά του ακινήτου, συμπεριλαμβανομένων των μεταβιβαστικών τελών. ΙΙ. Λ.Κ.36.323,40 για το δάνειο των Λ.Κ. 50.
2. ΙΙΙ. Λ.Κ.16.663 για τη χρηματοδότηση των Λ.Κ.50.
3. ΙV. Λ.Κ.5.000 για το τρεχούμενο λογαριασμό των Λ.Κ.10.
4. V. Λ.Κ.1.540, ασφάλιστρα των κατοικιών 2 και 3 μέχρι τη μεταβίβαση τους. VI. Λ.Κ.8.107, ποσό το οποίο «.προήλθε από καταβολή της εγγυήτριας του δανεισμού Αγγελικής Ελευθεριάδου αφού η δανειοδότρια τράπεζα προχώρησε στην εξαργύρωση του ασφαλιστικού της συμβολαίου που είχε με τη Laiki Cyprialife για το εν λόγω ποσό». VII. Λ.Κ.20.000 δανειοδότηση, υπό μορφή τρεχούμενου λογαριασμού με παρατράβηγμα από την Lombard για κάλυψη των δαπανών ανέγερσης των τριών κατοικιών. Είναι επίσης η θέση της ότι σε περίπτωση που τα έσοδα από την πώληση των δύο κατοικιών δεν επαρκούσαν για την κάλυψη οποιωνδήποτε υποχρεώσεων της ενάγουσας προς την εναγομένη, τότε η εναγομένη θα είχε δικαίωμα να πωλήσει την τρίτη κατοικία για κάλυψη των δαπανών που θα προέκυπταν από την εκτέλεση του έργου. Η αγωγή στηρίζεται στη συμφωνία ημερομηνίας 14.7.94 που συνήψαν τα δύο μέρη και ως εκ τούτου κρίνω σκόπιμο όπως αναφερθώ σε κάποια έκταση στους όρους της, προτού παραθέτω την υπόλοιπη μαρτυρία. Στη συμφωνία η ενάγουσα εταιρεία περιγράφεται ως «ουσιαστική ιδιοκτήτρια» του ακινήτου και η εναγομένη εταιρεία ως «η αντιπρόσωπος». Μεταξύ των μερών συμφωνήθηκε όπως η ιδιοκτήτρια προωθήσει την αξιοποίηση του ακινήτου και ανεγείρει επί αυτού τρεις κατοικίες οι οποίες φαίνονται σε συνημμένο σχέδιο. (Το συνημμένο σχέδιο δεν έχει κατατεθεί στο Δικαστήριο). Η ιδιοκτήτρια συμφώνησε όπως διευθετήσει την επ΄ ονόματι του αντιπροσώπου μεταβίβαση και εγγραφή του κτήματος με βάση τους όρους της συμφωνίας. Οι όροι αυτοί προνοούσαν ότι ο αντιπρόσωπος θα προχωρούσε στη σύναψη δανειοδότησης από την Barclays Bank P.L.C μέχρι του ποσού των Λ.Κ.100.000 το οποίο θα διατίθετο για τη συμπλήρωση της ανέγερσης των κατοικιών. Η ιδιοκτήτρια «θα φρόντιζε» για την πώληση των κατοικιών 2 και 3 επί του συνημμένου σχεδίου για ποσό της τάξεως των Λ.Κ.55.000 και Λ.Κ.65.000 αντίστοιχα. Όλα τα πρόσοδα των πωλήσεων θα διατίθονταν για την εξόφληση της αμοιβής των Λ.Κ.10.000 των συμβούλων της ιδιοκτήτριας, ήτοι της Touch Share Brokers Ltd, της δανειοδότησης από την τράπεζα και «.όλων των άλλων δαπανών, εξόδων και υποχρεώσεων που εβάρυναν την ιδιοκτήτρια με βάση αυτή τη συμφωνία». Η συμπλήρωση της ανέγερσης των κατοικιών θα διενεργείτο από την ιδιοκτήτρια. Η ιδιοκτήτρια θα διέθετε «.εξ ιδίων οποιαδήποτε ποσά πέραν της δανειοδότησης που τυχόν θα απαιτηθούν για συμπλήρωση των κατοικιών». Η ιδιοκτήτρια ανέλαβε να καλύψει και αποζημιώσει τον αντιπρόσωπο για «.κάθε απαίτηση, διαδικασία, έξοδα, δαπάνη, ζημιά ή απώλεια οποιουδήποτε χαρακτήρα που ήθελε υποστεί σε σχέση με την αξιοποίηση του κτήματος». Ο αντιπρόσωπος μπορούσε, αλλά δεν ήταν υποχρεωμένος, να προβεί σε τέτοια δαπάνη ή έξοδα που κατά την κρίση του εύλογα απαιτούντο για διασφάλιση των δικαιωμάτων του, σε σχέση με αυτή τη συμφωνία και την αξιοποίηση του κτήματος και η ιδιοκτήτρια υποχρεούτο να καταβάλει στον αντιπρόσωπο κάθε ποσό τέτοιας δαπάνης ή εξόδων άμα τη απαιτήσει τους. Σε σχέση με την τρίτη κατοικία, ο όρος 8 της συμφωνίας προέβλεπε ότι, ο αντιπρόσωπος είχε υποχρέωση όπως την μεταβιβάσει και εγγράψει στο όνομα της ιδιοκτήτριας, ήτοι της ενάγουσας, ή του προσώπου που θα υποδείκνυε ο ιδιοκτήτης, «.ευθύς μετά την εξόφληση της δανειοδότησης από την τράπεζα και όλων των υποχρεώσεων του ιδιοκτήτη σε σχέση με την αξιοποίηση του κτήματος και αυτή τη συμφωνία έναντι του αντιπροσώπου και των εγγυητών, σε πλήρη απαλλαγή τους από οποιαδήποτε ευθύνη σε σχέση με την αξιοποίηση του κτήματος και αυτή τη συμφωνία». Σε περίπτωση που η οποιαδήποτε πώληση ή διάθεση των δύο κατοικιών δεν επαρκούσε για την κάλυψη οποιωνδήποτε υποχρεώσεων, ο αντιπρόσωπος θα μπορούσε να πωλήσει ή διαθέσει και την τρίτη κατοικία. Σχετικός είναι ο όρος 9 της συμφωνίας. Ο όρος 9 της συμφωνίας προβλέπει επίσης ότι «.η εκπλήρωση των υποχρεώσεων του ιδιοκτήτη σε σχέση με την αξιοποίηση του κτήματος και αυτή τη συμφωνία (αναφορικά με την προαναφερθείσα δανειοδότηση ή άλλως) είναι ανεξάρτητη από την πραγματοποίηση ή όχι της πώλησης ή διάθεσης οποιασδήποτε κατοικίας και ο ιδιοκτήτης θα καλύπτει σε κάθε περίπτωση τον αντιπρόσωπο και τους εγγυητές σε σχέση με οποιαδήποτε ευθύνη τους αναφορικά με την αξιοποίηση του κτήματος ή αυτή τη συμφωνία». Ενώπιον του Δικαστηρίου κατέθεσαν εκ μέρους των εναγόντων η κα Κυριακή Χ¨Κωνσταντά, διευθύντρια και μέτοχος της ενάγουσας εταιρείας και ο λογιστής Αργύρης Τεμπριώτης. Εκ μέρους της υπεράσπισης κατέθεσε ο Άκης Ελευθεριάδης. Συνοψίζω τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Η ΜΕ1, Κυριακή Χ¨Κωνσταντά, κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου, μεγάλο αριθμό τεκμηρίων. Σύμφωνα με το τεκμήριο 1, που πρόκειται για γραπτή συμφωνία ημερομηνίας 21.10.93, η εταιρεία Ayios Andronicos Development Co Ltd επώλησε στη Δήμητρα Βοσκού το ακίνητο έναντι του ποσού των Λ.Κ.32.100,. Στη συνέχεια η Δήμητρα Βοσκού πώλησε το πιο πάνω ακίνητο στην Κυριακή Χ¨Κωνσταντά Ζένιου, έναντι του ιδίου ποσού, Λ.Κ.32.100, δυνάμει γραπτής συμφωνίας, ημερομηνίας 23.10.93, τεκμήριο
5. Παρατηρώ ότι τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη συμφωνία γινόταν πρόνοια για καταβολή προκαταβολής ύψους Λ.Κ.10.000.Τη 2.6.1994 εκδόθηκε άδεια οικοδομής για την ανέγερση τριών κατοικιών επί του ακινήτου. Την 3.11.1994 πωλήθηκε η τρίτη κατοικία από την εναγομένη στην Κυριακή Χ¨Κωνσταντά, έναντι του ποσού των Λ.Κ.60.
6. Κατατέθησαν δύο πωλητήρια έγγραφα σε σχέση με την πράξη αυτή, τα οποία φέρουν την ίδια ημερομηνία 3.11.1994, το περιεχόμενο τους όμως διαφέρει. Πρόκειται για τα τεκμήρια 10(α) και
7. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατατέθηκε απόδειξη ημερομηνίας 3.11.94, τεκμήριο 10(β), για ποσό των Λ.Κ.15.
8. Σύμφωνα με το έγγραφο αυτό, το ποσό των Λ.Κ.15.000 είχε δοθεί στην εναγομένη εταιρεία από την Κυριακή Χ¨Κωνσταντά, ως προκαταβολή για την αγορά της πιο πάνω κατοικίας. Οι κατοικίες 2 και 3 πωλήθησαν το 1995 δυνάμει πωλητηρίων εγγράφων, τεκμήρια 7 και
9. Σύμφωνα με το τεκμήριο 7 η κατοικία των τριών υπνοδωματίων πωλήθηκε, τη 17.6.1995, έναντι του ποσού των Λ.Κ.56.000 και η κατοικία των τριών υπνοδωματίων, τη 18.8.1995, έναντι του ποσού των Λ.Κ.63.
10. Προκύπτει ότι το συνολικό ποσό που εισπράχθηκε από την πώληση, των δύο πιο πάνω ακινήτων ανέρχεται σε Λ.Κ.119.
11. Το 1996, η Touch Properties & Investments Ltd, εναγομένη στην παρούσα διαδικασία, καταχώρησε εναντίον της Κυριακής Χ¨Κωνσταντά την αγωγή 874/96 με την οποίαν αξίωνε διάταγμα όπως αυτή παραδώσει ελεύθερη την κατοχή της τρίτης κατοικίας, αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση και Λ.Κ.400 μηνιαίως μέχρι παράδοσης ελεύθερης κατοχής της οικίας. Μετά από ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο εξέδωσε το αιτούμενο διάταγμα και επιπλέον επιδίκασε όπως η εναγομένη πληρώνει το ποσό των Λ.Κ.200 μηνιαίως, για όση περίοδο διαρκούσε η αναστολή εκτέλεσης του διατάγματος, υπό μορφή αποζημιώσεων. Στη συνέχεια καταχωρήθηκε η αγωγή 9629/98 από την Μichalis Zenios Ltd, ενάγουσα στην παρούσα διαδικασία, εναντίον της Touch Properties & Investments Ltd, εναγομένη στην παρούσα διαδικασία. Η ενάγουσα αξίωνε κάποιο ποσό «ως ποσό εισπραχθέν και παρανόμως κατακρατηθέν και Λ.Κ.70.000 ως το ποσό που αντιπροσώπευε την αξία της επίδικης κατοικίας». Συμφωνήθηκε τελικά όπως το ζήτημα που εγείρετο παραπεμφθεί σε εγκεκριμένο λογιστή. Αν δεν γινόταν εφικτή η περάτωση της διαδικασίας με τον πιο πάνω τρόπο, οι διάδικοι είχαν δικαίωμα να επανέλθουν με νέα ένδικα μέσα. Σχετικό είναι το πρακτικό του Δικαστηρίου, τεκμήριο
12. Σύμφωνα με την απόφαση του εγκεκριμένου λογιστή που εκδόθηκε το 2005, η εναγομένη δικαιούται να εισπράξει από την ενάγουσα το ποσό των Λ.Κ.8.495 και η ενάγουσα δικαιούται την επίδικη κατοικία ή την αξία της. Το 2005 καταχωρήθηκε η αγωγή 2035/05 από την Touch Properties & Investments Ltd, εναγομένης στην παρούσα διαδικασία εναντίον της Κυριακής Χ¨Κωνσταντά. Με την αγωγή αυτή η ενάγουσα ζητούσε διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον την εναγομένη όπως προσέλθει ενώπιον του Επαρχιακού Κτηματολογίου με σκοπό την ακύρωση ή και απόσυρση του πωλητηρίου εγγράφου ημερομηνίας 3.11.1994 το οποίο είχε εγγραφεί ή και κατατεθεί για την επίδικη οικία και διάταγμα και ή απόφαση του δικαστηρίου με το οποίο το πωλητήριο έγγραφο ημερομηνίας 3.11.1994 να θεωρείται άκυρο και εξ υπαρχής μη γινόμενο. Η αγωγή απορρίφθηκε, σχετική είναι η απόφαση ημερομηνίας 28.3.2006, τεκμήριο 16(γ). Η Κυριακή Χ¨Κωνσταντά, ΜΕ1, κατέθεσε γραπτή δήλωση την οποία υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης της. Στη δήλωση της αναφέρεται στη συνεργασία που είχε η ενάγουσα εταιρεία με την εναγομένη εταιρεία, η οποία εκπροσωπείτο από τον Άκη Ελευθεριάδη. Ο λόγος που η ενάγουσα εταιρεία συνεργάσθηκε με την εναγομένη ήταν γιατί αντιμετώπιζε δυσκολίες εξεύρεσης δανείου στο όνομα της εταιρείας, λόγω των προσφάτων οικονομικών δυσχερειών του συζύγου της, το όνομα του οποίου έφερε η εταιρεία και ο οποίος είχε πρόσφατα πτωχεύσει. Η πτώχευση του συζύγου της ήταν και ο λόγος που το ακίνητο αγοράσθηκε στο όνομα της Δήμητρας Βοσκού και όχι στο όνομα της ενάγουσας εταιρείας. Το κόστος ανέγερσης των τριών κατοικιών, σύμφωνα πάντα με τη ΜΕ1 ανήλθε στο ποσό των Λ.Κ.86.976, γεγονός που επιβεβαιώνεται, σύμφωνα πάντα με τη μάρτυρα από το διατακτικό/πιστοποιητικό του αρχιτέκτονα Τάσου Αναστασίου, τεκμήριο
13. Σε σχέση με την τρίτη κατοικία, που υπενθυμίζω ότι έφερε τον αρ. 1, αναφέρει τα πιο κάτω τα οποία παραθέτω αυτούσια: «
14. Όσον δε αφορά την κατοικία υπ΄ αριθμόν 1, μετά από αλλεπάλληλες διαβουλεύσεις και προφορικές συνεννοήσεις που είχαμε με τον κ. Άκη Ελευθεριάδη, περί τα τέλη Οκτωβρίου 1994, συνεφωνήθη προφορικά («Η Δεύτερη Συμφωνία») όπως υπογραφεί ένα κατ΄ ουσίαν τυπικό έγγραφο πώλησης μεταξύ της Εταιρείας και εμένα, για το ποσό των ΛΚ60.000 και όπως αιτηθούμε, με την συμφωνία αυτή, δανειοδότηση («Η Τρίτη Συμφωνία»). Παρουσιάζω ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 10(α) τη τρίτη Συμφωνία, ημερ. 3.11.
16. Σημειώνω παράλληλα ότι τα λεφτά που θα εξασφαλίζοντο από την δανειοδότηση για την αγορά της κατοικίας υπ΄ αρ. 1 αυτά, θα χρησιμοποιούντο για την ανέγερση κατοικιών σε άλλο χώρο, μεταξύ πάντοτε της ΜΙΧΑΛΗΣ ΖΕΝΙΟΣ και της TOUCH PROPERTIES και κατ΄ ουσίαν της ανάπτυξης της συνεργασίας των δύο εταιρειών. Εξ΄ ού και υπεγράφη η τρίτη Συμφωνία ημερ. 3.11.1994 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 10(α)) για την οποία εδόθη και απόδειξη από τον κ. Άκη Ελευθεριάδη για το ποσό των ΛΚ15.000 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 10(β))». Σε σχέση με το τεκμήριο 10(β) ήτοι την απόδειξη για το ποσό των Λ.Κ.15.000 η μάρτυρας παραδέχθηκε ότι ουδέποτε κατέβαλε στην εναγομένη εταιρεία το πιο πάνω ποσό. Η έκδοση της απόδειξης ήταν ιδέα του Άκη Ελευθεριάδη «για να γίνει πιο πειστική η αναφερόμενη συμφωνία». Η αξία της τρίτης κατοικίας κατά τη καταχώρηση της αγωγής ήταν Λ.Κ.115.
17. Προς υποστήριξη της θέσης της η μάρτυρας κατέθεσε την έκθεση του εκτιμητή Άντη Τηλεμάχου, τεκμήριο
18. Η ενάγουσα, σύμφωνα πάντα με τη μάρτυρα, δήλωσε την προθυμία της να εφαρμόσει την απόφαση του διαιτητή και να καταβάλει προς την εναγομένη το ποσό των Λ.Κ.8.945, αυτή όμως αρνείται να της μεταβιβάσει την τρίτη κατοικία ή το αντίστοιχο ποσό των Λ.Κ.115.
19. Αντεξεταζόμενη η μάρτυρας είπε, μεταξύ άλλων, ότι για την αγορά του ακινήτου η ενάγουσα κατέβαλε την προκαταβολή, ισχυρισμός που αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση, ενώ το υπόλοιπο ποσό των Λ.Κ.22.100 όπως επίσης και τα δικαιώματα και τα μεταβιβαστικά τέλη τα κατέβαλε η εναγομένη. Σε σχέση με την ανέγερση των τριών κατοικιών ισχυρίσθηκε ότι αυτές είχαν συμπληρωθεί αρχές του 1995, αργότερα όμως παραδέχθηκε ότι η ανέγερση τουλάχιστο μιας εξ αυτών δεν είχε συμπληρωθεί τον Αύγουστο του
20. Υποβλήθηκε σε αυτή ότι το τεκμήριο 9, που σύμφωνα με την ίδια αφορούσε το σύνολο της εκτελεσθείσας εργασίας δεν ήταν αντιπροσωπευτικό του τελικού κόστους καθότι εκδόθηκε προτού αυτές ολοκληρωθούν, τον Ιανουάριο του
21. Για την ολοκλήρωση υπολείπονταν ακόμη Λ.Κ.20.
22. Η μάρτυρας δεν ήταν σε θέση ν΄ απαντήσει, ενόψει του μεγάλου χρονικού διαστήματος που διέρρευσε έκτοτε. Τα στοιχεία αυτά, σύμφωνα πάντα με την ίδια, τα εγνώριζαν καλύτερα οι λογιστές. Αναφερόμενη δε στα δύο πωλητήρια έγγραφα που υπεγράφησαν σε σχέση με την πώληση της επίδικης οικίας στην ίδια, ισχυρίσθηκε ότι το πρώτο ετοιμάσθηκε για να δείξουν στην τράπεζα Barclays ότι πωλήθηκε μια οικία, γιατί η τράπεζα «αγωνιούσε» όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, λόγω του δανείου των Λ.Κ.100.
23. Το δεύτερο πωλητήριο έγγραφο ετοιμάσθηκε για να εξασφαλίσουν δάνειο από την Interamerican. Η μάρτυρας παραδέχθηκε ότι οι πιο πάνω συμφωνίες ήταν εικονικές. Η μάρτυρας απέρριψε τη θέση της υπεράσπισης ότι η εναγόμενη εταιρεία προέβη στη σύναψη και άλλων δανείων, πέραν του δανείου των Λ.Κ.100.000 από την Barclays Bank, για εξόφληση του έργου και επικαλέσθηκε την έκθεση του λογιστή Αργύρη Τεμπριώτη. Ο Αργύρης Τεμπριώτης είναι εγκεκριμένος λογιστής-ελεγκτής. Το 2004 του ανατέθηκε μέσω του Συνδέσμου Εγκεκριμένων Λογιστών να ετοιμάσει μια έκθεση σε σχέση με τη διαφωνία που προέκυψε μεταξύ των δύο μερών, της Μιχάλης Ζένιος Λτδ και της Touch Properties Investment Ltd, αναφορικά με τη συμφωνία 14.7.2004, που αποτελεί και την επίδικη συμφωνία στην παρούσα διαδικασία. Σύμφωνα με το μάρτυρα, η εταιρεία Touch Properties Investment Ltd του παρουσίασε ότι το καθαρό κόστος ανέγερσης και των τριών κατοικιών ήταν Λ.Κ.136.
24. Το ποσό αυτό δεν υποστηριζόταν από οποιαδήποτε αποδεικτικά στοιχεία, «βασιζόταν πάνω στους εξελεγμένους λογαριασμούς». Με βάση τα στοιχεία που προσκόμισε η πιο πάνω εταιρεία, «.υπήρχε μια διαφορά των εξόδων υπεράνω των εισπράξεων Λ.Κ.33.571». Η εταιρεία Μιχάλης Ζένιος Λτδ του προσκόμισε αποδείξεις είσπραξης που είχε εκδώσει στην εταιρεία Touch, σαν εργολάβος της, για την ανέγερση των εν λόγω κατοικιών για το συνολικό ποσό των Λ.Κ.117.
25. Λαμβανομένου υπόψιν και της προμήθειας που είχε συμφωνηθεί ότι θα λάμβανε η σύμβουλος εταιρείας, Touch Share Brokers Ltd, προέκυπτε ότι η εταιρεία αυτή ήτοι η εναγομένη θα έπρεπε να εισπράξει από την εταιρεία Μιχάλης Ζένιος Λτδ, την ενάγουσα το ποσό των Λ.Κ.8.
26. Ο μάρτυρας αντεξετάσθηκε σε σχέση με τους εξελεγμένους λογαριασμούς τεκμήρια 29(α) και 20(β) τους οποίους του παρουσίασε η εναγομένη. Ήταν η θέση του ότι τα ποσά που αναγράφονται στο τεκμήριο 20(α), κάτω από τον τίτλο «expenditure», ως τραπεζικά έξοδα και τόκοι δεν λήφθηκαν υπόψιν από τον ίδιο καθότι πρώτον δεν ήρθε η εναγομένη «. με απαίτηση τόκου να του τα παρουσιάσει και να τα δικαιολογήσει» και δεύτερον δεν ήταν σίγουρος κατά πόσο οι τόκοι αφορούσαν την εν λόγω συμφωνία. Δεν του παρουσιάσθηκαν οποιαδήποτε στοιχεία προς υποστήριξη των πιο πάνω απαιτήσεων. Σε σχέση με το κόστος αγοράς του ακινήτου ο μάρτυρας είπε ότι δεν έλαβε υπόψιν στους υπολογισμούς του το στοιχείο αυτό καθότι επρόκειτο για θέμα το οποίο «δεν τον αφορούσε». Αγνοούσε δε ποιος είχε καταβάλει το τίμημα για την αγορά του. Στο τέλος της αντεξέτασης του παραδέχθηκε ότι το κόστος ανέγερσης των τριών κατοικιών ανήλθε στο ποσό των Λ.Κ.168.
27. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα: «Ε. Σας υποβάλω ότι το κόστος ανέγερσης ανήλθε στις ΛΚ168.
28. Α. Περίπου, σωστό ναι. Όπως είναι μέσα στους λογαριασμούς. Ε. Ότι αυτό το ποσό περιλαμβάνει και την αξία του οικοπέδου. Α. Πολύ σωστό. Αυτό εμφανίζεται και στην έκθεση μου. Το αφαιρώ όμως στη συμφωνία της 14.
29. μιλά καθαρά ότι θα αποζημιωθεί. Μετά την αφαίρεση των εισπράξεων από τις πωλήσεις για το κόστος ανέγερσης και όχι για το κόστος γης. Είναι ξεκάθαρο μέσα στη συμφωνία». Μοναδικός μάρτυρας υπεράσπισης ήταν ο Άκης Ελευθεριάδης. Ο μάρτυρας υιοθέτησε ως μέρος της κύριας εξέτασης του γραπτή δήλωση και στη συνέχεια αντεξετάσθηκε. Συνοψίζω τη μαρτυρία του. Η εναγομένη εταιρεία είναι, ως ανέφερε χαρακτηριστικά «.συμφερόντων της οικογένειας του», των παιδιών και της συζύγου του. Όλες τις υποθέσεις της εταιρείας τις χειριζόταν ο ίδιος προσωπικά. Ήταν η θέση του ότι η εναγομένη πλήρωσε ολόκληρο το ποσό για την αγορά του ακινήτου ήτοι, Λ.Κ.32.100, όπως επίσης και τα δικαιώματα του κτηματολογίου, Λ.Κ.2.010,
30. Η Barclays Bank πλήρωσε απευθείας, με τραπεζική εγγύηση την εταιρεία Άγιο Ανδρόνικο, ιδιοκτήτρια του επίδικου ακινήτου, το ποσό των Λ.Κ.21.282,50 και με banker's draft τα έξοδα του κτηματολογίου, ήτοι μεταβιβαστικά, υποθηκευτικά δικαιώματα και χαρτόσημα. Το αγοραπωλητήριο έγγραφο που αφορούσε το ακίνητο ήταν στο όνομα της Δήμητρας Βοσκού. Η Δήμητρα Βοσκού παρουσιάσθηκε στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λευκωσίας τη 15.7.
31. Προηγουμένως είχε περάσει από τα γραφεία της Άγιος Ανδρόνικος και διευθέτησε τη μεταβίβαση του ακινήτου. Υπέγραψε δήλωση την οποίαν παρέδωσε και στο κτηματολόγιο ότι παρέλαβε από την εναγομένη το ποσό των Λ.Κ.12.240 και δεν είχε καμία άλλη απαίτηση είτε από τον Άγιο Ανδρόνικο είτε από την εναγομένη. Την πιο πάνω δήλωση την κατέθεσε στο κτηματολόγιο. Αργότερα διαφοροποίησε την πιο πάνω θέση του και ισχυρίσθηκε ότι η Δήμητρα Βοσκού δεν πληρώθηκε στις 15.7.
32. Την ημέρα εκείνη πληρώθηκε μόνο η εταιρεία Άγιος Ανδρόνικος Λτδ καθότι δεν θα μπορούσε να γίνει η πληρωμή ολόκληρου του τιμήματος από την Barclays Bank. Η τελευταία δεν θα δεχόταν να καταβάλει το 100% της αγοράς του ακινήτου. Η κα Βοσκού πληρώθηκε αργότερα, ως ανέφερε χαρακτηριστικά, «.είχε διευθετηθεί η μεταγενέστερη πληρωμή και τη διευθέτηση αυτή την είχε συμφωνήσει με την κα Βοσκού, ο Μιχάλης Ζένιος». Σε σχέση με την ανέγερση των τριών κατοικιών, απέκλεισε τη θέση οι οικοδομικές εργασίες να είχαν αρχίσει πριν το Σεπτέμβριο του 1994, λόγω των θερινών διακοπών των εργολάβων. Ισχυρίσθηκε ότι οι κατοικίες ολοκληρώθηκαν τέλος του 1995 αρχές του
33. Η Κυριακή Χ¨Κωνσταντά, σύμφωνα πάντα με το μάρτυρα, ουδέποτε πλήρωσε το ποσό των Λ.Κ.15.000 ως προκαταβολή για την αγορά της κατοικίας, το τεκμήριο 10(α) που παρουσιάσθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου πρόκειται για εικονική συμφωνία. Η εναγομένη εταιρεία αναγκάσθηκε να πάρει δάνειο ύψους Λ.Κ.20.000 από την Lombard NatWest Bank για κάλυψη των δαπανών του έργου. Το δάνειο εξοφλήθηκε τη 17.12.1998, με τελικό υπόλοιπο Λ.Κ.26.398,
34. Επισημαίνω ότι το μόνο που παρουσίασε ο μάρτυρας σε σχέση με το χρεωστικό αυτό λογαριασμό ήταν μια επιστολή της Lombard NatWest Bank προς την εναγομένη, ημερομηνίας 3.10.97, με την οποία την πληροφορούσε ότι το υπόλοιπο του τρεχούμενου λογαριασμού ήταν Λ.Κ.23.022,95, παρουσίαζε υπέρβαση Λ.Κ.3.022,95 και του ζητούσε όπως φροντίσει να εξοφλήσει την υπέρβαση. Σε σχέση με το αρχικό δάνειο που είχε εξασφαλίσει από την Barclays Bank, ισχυρίσθηκε ότι του είχε παραχωρηθεί λογαριασμός παρατραβήγματος ύψους Λ.Κ.10.000, δάνειο τακτής προθεσμίας του παραχωρήθηκαν οι πιο κάτω διευκολύνσεις: (α) Λογαριασμός παρατραβήγματος ύψους Λ.Κ.10.
35. (β) Δάνειο τακτής προθεσμίας ύψους Λ.Κ.50.
36. (γ) Ενοικιαγορά ύψους Λ.Κ.50.
37. Ο τόκος σε σχέση με τις πιο πάνω διευκολύνσεις θα ήταν 9%. Για τον πρώτο λογαριασμό του παρατραβήγματος Λ.Κ.10.000 η εναγομένη κατέβαλε Λ.Κ.4.597,78 σε τόκους και έξοδα τράπεζας. Ο μάρτυρας παρουσίασε κατάσταση για την περίοδο από 21.7.94 μέχρι 30.8.96 που εξοφλήθηκε το έργο. Τα στοιχεία που αναγράφονται στην πιο πάνω κατάσταση είχαν ληφθεί από «το λογαριασμό Bank-Charges and Interests που ήταν καταγραμμένος στο χειρόγραφο γενικό καθολικό της εταιρείας για τα χρόνια 1994 και 1995 ενώ για το 1996 τα στοιχεία λήφθηκαν από ηλεκτρονικό γενικό καθολικό της εταιρείας». Κατά το χρόνο εξόφλησης του λογαριασμού τον Αύγουστο του 1996, το υπόλοιπο ήταν Λ.Κ.10.969,
38. Σε σχέση με το δάνειο των Λ.Κ.50.000, υπήρχαν τόκοι ύψους Λ.Κ.36.323,
39. Ο μάρτυρας παρουσίασε κατάσταση της Ελληνικής Τράπεζας Λτδ, η οποία αγόρασε τις εργασίες της Barclays Bank. Η κατάσταση καλύπτει την περίοδο 15.7.1994 μέχρι 13.12.
40. Το οφειλόμενο ποσό την περίοδο εκείνη ήταν, σύμφωνα πάντα με την κατάσταση, Λ.Κ.58.753,35, εκ των οποίων οι Λ.Κ.39.528,63 ήταν κεφάλαιο και οι Λ.Κ.19.225,72 τόκοι. Το κόστος για το δάνειο που εξασφαλίσθηκε μέσω ενοικιαγοράς, πρόκειται για έξι διαφορετικά συμβόλαια ενοικιαγοράς, ανήλθε σε Λ.Κ.11.279,
41. Ο μάρτυρας παρουσίασε τα συμβόλαια ενοικιαγοράς μαζί με τις καταστάσεις λογαριασμού. Τα συμβόλαια ενοικιαγοράς δεν φέρουν την ίδια ημερομηνία. Το τεκμήριο 32(α) φέρει ημερομηνία 7.10.94, είναι για ποσό Λ.Κ.10.000, πλέον Λ.Κ.1.800 δικαιώματα. Το τεκμήριο 32(β) φέρει ημερομηνία 8.11.94, είναι για ποσό Λ.Κ.11.000 και Λ.Κ.1.980 δικαιώματα. Το τεκμήριο 32(γ) είναι ημερομηνίας 27.12.94, είναι για ποσό Λ.Κ.10.500 πλέον Λ.Κ.1.891 δικαιώματα. Το τεκμήριο 32(δ) φέρει ημερομηνία 2.2.95, είναι για ποσό Λ.Κ.11.300 πλέον Λ.Κ.2.034 δικαιώματα. Το τεκμήριο 32(ε) φέρει ημερομηνία 4.10.95 είναι για ποσό Λ.Κ.8.968 πλέον Λ.Κ.798 δικαιώματα. Το τελευταίο, τεκμήριο 32(στ), φέρει ημερομηνία 27.12.1995 είναι για ποσό Λ.Κ.2.000 και Λ.Κ.360 δικαιώματα. Παρατηρώ ότι το άθροισμα των πιο πάνω ποσών ανέρχεται σε Λ.Κ.53.768 και των δικαιωμάτων σε Λ.Κ.8.
42. Πέραν των πιο πάνω δαπανών η εναγομένη επωμίσθηκε ποσό ύψους Λ.Κ.840 για την υποχρεωτική ασφάλιση των τριών κατοικιών. Ποσό ύψους Λ.Κ.8.107 το οποίο πιστώθηκε στο λογαριασμό δανείου της Barclays Bank, τις εργασίες της οποίας ως αναφέρεται και ανωτέρω αγοράσθηκαν από την Ελληνική Τράπεζα. Η πίστωση έγινε την 26.9.
43. Κατά την αντεξέταση ζητήθηκε από το μάρτυρα να παρουσιάσει στοιχεία που να συνδέουν τις πιο πάνω τραπεζικές διευκολύνσεις με την ανέγερση των τριών κατοικιών. Ο μάρτυρας ισχυρίσθηκε ότι μια νεροποντή, το 2004, κατέστρεψε τα στοιχεία. Παραθέτω αυτούσια την απάντηση που έδωσε. «Α. Αναφέρεστε σε δύο διαφορετικά πράγματα. Είχα πει προηγουμένως και στην γραπτή μου δήλωση ότι το 2004 τα box files όπου είχαμε τις αποδείξεις πληρωμής είχαν καταστραφεί από νεροποντή που γέμισε το υπόγειο. Γλυτώσαμε κάποια records, δεν καταστράφηκαν όλα. Άρα μέχρι το τέλος του ΄95 όλα τα records χάθηκαν. Το ΄96 τους πρώτους 1-1,5 μήνες επειδή είχαμε αλλάξει τον τρόπο καταχώρησης των στοιχείων στα λογιστικά βιβλία και περνούσαμε από το manual στο computerize system εκείνα διασώθηκαν και υπάρχουν και αποδείξεις που δείχνουν ότι μέχρι τον Φλεβάρη του ΄96 πληρώναμε λεφτά». ................................. «Α. Νομίζω έχω δηλώσει ότι για το 2004 μια νεροποντή, βρίσκονταν τα records και είναι στο υπόγειο και πήγαν στον Κοτσιάτη αλλά είχαν ελεχθεί οι λογαριασμοί με εκείνα τα στοιχεία και δεν είναι τυχαία που μπήκαν αυτά τα χρόνια στους επίσημους λογαριασμούς της τράπεζας οι οποίοι εγκρίθηκαν και από το Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων και επειδή εγκρίθηκαν από το Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων δεν δικαιούται οποιοσδήποτε ιδιώτης λογιστής να αμφισβητήσει το Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων. Είναι πολύ αυστηροί. Έχω πει επίσης ότι υπάρχουν στους λογαριασμούς αυτούς στο ΤΕΠ οι λογιστές μου είχαν δώσει και λεπτομερή ανάλυση .(δεν ολοκληρώνει ο μάρτυρας)». Η εναγομένη, σύμφωνα πάντα με το μάρτυρα υπεράσπισης, συνέχισε μέχρι και τις αρχές του 1996 να πληρώνει τις διάφορες δαπάνες για τη συμπλήρωση των κατοικιών. Πλήρωσε κάποιους τεχνικούς «απευθείας», μεταξύ των οποίων και την εταιρεία ILLIDRATHERM, είχε δε στην κατοχή του αρκετές αποδείξεις τις οποίες ήταν πρόθυμος να τις παρουσιάσει. Στο λογιστή Τεμπριώτη δεν τις παρουσίασε καθότι δεν του τις είχε ζητήσει. Αυτή ήταν συνοπτικά η μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν και να εξετάσω τη μαρτυρία τους. Οι δύο βασικοί μάρτυρες, η Κυριακή Χ¨Κωνσταντά και ο Άκης Ελευθεριάδης δεν μ΄ εντυπωσίασαν ενώ ο λογιστής Τεμπριώτης ετοίμασε την έκθεση του αγνοώντας κάποια βασικά στοιχεία. Η Κυριακή Χ¨Κωνσταντά διακατείχετο από άγχος και νευρικότητα καθ΄ όλη τη διάρκεια της μαρτυρίας της και σε αρκετές περιπτώσεις ήταν συγχυσμένη. Δεν ήταν σε θέση να διαφωτίσει το Δικαστήριο σε σχέση με τα ουσιώδη σημεία της υπόθεσης. Για παράδειγμα, παρά τα γεγονός ότι ήταν η διευθύντρια της εναγομένης εταιρείας που είχε αναλάβει την ανέγερση των τριών κατοικιών, δεν παρουσίασε στοιχεία για το κόστος της εργασίας αυτής. Ισχυρίσθηκε ότι αυτό ανήλθε σε Λ.Κ.86.076, βασιζομένη στη πιστοποίηση του Τάσου Αναστασίου, τεκμήριο
44. Ο ισχυρισμός αυτός όμως καταρρίπτεται από τη δεύτερη πιστοποίηση του Τάσου Αναστασίου, τεκμήριο 2, σύμφωνα με την οποίαν η εκτελεσθείσα εργασία ανήρχετο την 21.9.1995, σε Λ.Κ.97.500 πλέον Φ.Π.Α., σύνολο Λ.Κ.105.300 και από τη μαρτυρία του ΜΕ2 Αργύρη Τεμπριώτη. Ο τελευταίος κατέθεσε στο Δικαστήριο ότι η ενάγουσα εταιρεία του είχε προσκομίσει αποδείξεις είσπραξης που είχε εκδώσει στην εναγομένη εταιρεία σαν εργολάβος του έργου για το συνολικό ποσό των Λ.Κ.117.
45. Η μάρτυρας δεν ήταν επίσης σε θέση να πει θετικά πότε είχε αρχίσει η ανοικοδόμηση των τριών κατοικιών και πότε αποπερατώθηκαν. Ισχυρίσθηκε αρχικά ότι είχαν ολοκληρωθεί και οι τρεις μέχρι το Μάρτιο του 1995, μετά διαφοροποίησε την πιο πάνω θέση και είπε ότι είχε ολοκληρωθεί μόνο η δική της, εννοώντας την τρίτη κατοικία οι άλλες δύο, «. ήταν προς το τέλος». Λίγο αργότερα είπε ότι η τρίτη κατοικία δεν είχε ολοκληρωθεί ούτε μέχρι τον Αύγουστο του
46. Ενώ ισχυριζόταν ότι αγνοούσε σημαντικά στοιχεία που αφορούσαν τα έξοδα ανέγερσης των τριών κατοικιών, επέμενε ότι το έργο είχε εξοφληθεί. Με βάση τη δική της παραδοχή, η ίδια ουδέποτε κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό για την αγορά της κατοικίας 1, στην οποία διέμενε, παρά το γεγονός ότι στην Έκθεση Απαίτησης περιέχεται ισχυρισμός ότι κατέβαλε Λ.Κ.15.
47. Παραδέχθηκε επίσης ότι το μεγαλύτερο μέρος του τιμήματος για την αγορά του ακινήτου όπως επίσης και τα μεταβιβαστικά τέλη καταβλήθηκαν από την εναγομένη και όχι την ενάγουσα. Η ενάγουσα είχε καταβάλει μόνο την προκαταβολή, Λ.Κ.10.
48. Λαμβάνοντας υπόψιν τα πιο πάνω τα οποία είναι αποδεκτά από τη μάρτυρα, ήτοι το ποσό που κατέβαλε η εναγομένη έναντι του τιμήματος αγοράς της γης και τα μεταβιβαστικά τέλη Λ.Κ.24.110,25 (Λ.Κ.22.100+2.010,25), το ποσό των Λ.Κ.10.000 που θα έπρεπε να καταβληθεί, στη σύμβουλο του έργου, Touch Shares Ltd, με βάση τους όρους της επίδικης συμφωνίας, όπως επίσης και το κόστος της εκτελεσθείσας εργασίας το ποσό των Λ.Κ.117.995 που ήταν το κόστος ανέγερσης των τριών κατοικιών με βάση τις αποδείξεις που είχε παρουσιάσει η ίδια η ενάγουσα στο ΜΕ2, προκύπτει ότι τα πιο πάνω έξοδα σύνολο Λ.Κ.152.105 υπερβαίνουν τα έσοδα της εταιρείας από την πώληση των δύο κατοικιών που ήταν Λ.Κ.119.
49. Σε σχέση με τη μαρτυρία του ΜΕ2 παρατηρώ εν πρώτοις ότι το πόρισμα του με βάση τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, δεν ήταν δεσμευτικό για τις δύο πλευρές. Υπενθυμίζω ότι με βάση το πρακτικό του Δικαστηρίου στην αγωγή 9629/1998 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, οι διάδικοι είχαν δικαίωμα «.να επανέλθουν με νέα ένδικα μέσα». Παρατηρώ ότι κατέληξε σε κάποιο πόρισμα χωρίς όμως να λάβει υπόψιν όλα τα αναγκαία στοιχεία και συγκεκριμένα το γεγονός ότι το τίμημα για την αγορά της γης δεν τα επωμίσθηκε εξ ολοκλήρου η ενάγουσα. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της ίδιας της διευθύντριας της ενάγουσας αυτή κατέβαλε μόνο την προκαταβολή, το υπόλοιπο το κατέβαλε η εναγομένη. Σ΄ αντίθεση με τη ΜΕ1, ο Άκης Ελευθεριάδης έδειχνε να έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση ενώ κατέθετε ενώπιον του Δικαστηρίου. Οι απαντήσεις που έδιδε σε απλές ερωτήσεις ήταν στις πλείστες περιπτώσεις μακροσκελείς, φλυαρούσε για άσχετα θέματα ενώ σε αρκετές περιπτώσεις ήταν έντονη η προσπάθεια του να υπεκφύγει την ερώτηση. Σε κάποιες από τις απαντήσεις έδιδε λεπτομερή, αχρείαστη περιγραφή των τραπεζικών διαδικασιών, σε άλλες περιέπλεκε άσχετα θέματα ενώ με κάθε δυνατή ευκαιρία τόνιζε ότι ο Μιχάλης Ζένιος είχε πτωχεύσει και ότι είχε φυλακιστεί για κάποια περίοδο. Σε σχέση με τα κρίσιμα θέματα, όταν του εζητείτο να δώσει στοιχεία για τα επίδικα δάνεια και πως προέκυψαν τα τραπεζικά έξοδα και οι τόκοι, δεν ήταν σε θέση να δώσει μια θετική, σαφή απάντηση ή να παρουσιάσει οποιαδήποτε στοιχεία. Επικαλείτο κάποια νεροποντή που έγινε το 2004 στην οποία σύμφωνα πάντα με τους ισχυρισμούς του καταστράφηκαν όλα τα στοιχεία που αφορούσαν το έτος 1994, παρουσίασε όμως έγγραφα του 1994 σε σχέση με τις έξι ενοικιαγορές τεκμήρια 32(α) μέχρι (στ). Επικαλείτο επίσης συνέχεια τους εξελεγμένους λογαριασμούς που ετοιμάσθηκαν σε σχέση με την εναγομένη εταιρεία. Το γεγονός ότι κάποια στοιχεία συμπεριλαμβάνονται σε εξελεγμένους λογαριασμούς και ότι πιθανόν οι λογαριασμοί αυτοί να έχουν εγκριθεί από το Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων δεν συνεπάγεται ότι τα στοιχεία αυτά αφορούσαν το επίδικο έργο, ή ότι θα πρέπει να γίνουν αποδεκτά από το Δικαστήριο ως έχουν. Εξάλλου, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου προκύπτει ότι το έργο «Δήμητρα» δεν ήταν η μοναδική εργασία της ενάγουσας. Η ενάγουσα ασχολείτο κατά τον επίδικο χρόνο με επενδύσεις σε μετοχές και με ένα δεύτερο έργο το «Συγκρότημα Πάνθεα». Αναφορά στο συγκρότημα αυτό γίνεται στους εξελεγμένους λογαριασμούς που παρουσίασε ο μάρτυρας για τα έτη 1995 και 1996, τεκμήρια 20(β) και 25 αντίστοιχα. Σε σχέση με το δάνειο στη Lombard, το μόνο στοιχείο που παρουσίασε ο μάρτυρας ήταν το τεκμήριο 35, πρόκειται για μια επιστολή, ημερομηνίας 3.10.97, στην οποίαν γινόταν αναφορά στο υπόλοιπο. Κανένα στοιχείο έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου προς υποστήριξη του ισχυρισμού του ότι το ποσό του δανείου χρησιμοποιήθηκε για κάλυψη των εξόδων του έργου. Δεν έχει καν προσκομισθεί στο Δικαστήριο οποιαδήποτε μαρτυρία πλην αυτή του συγκεκριμένου μάρτυρα ότι το δάνειο είχε συναφθεί κατά τον επίδικο χρόνο και όχι πρωτύτερα ή πολύ αργότερα. Αναφορικά δε με τα δάνεια που συνήψε με την Barclays Bank παρατηρώ ότι στην επιστολή της Barclays δεν γίνεται αναφορά σε έξι συμβόλαια ενοικιαγοράς ούτε ότι τα συμβόλαια αυτά θα συνάπτονταν εντός μιας μεγάλης χρονικής περιόδου ενός και πλέον έτους. Υπενθυμίζω ότι το πρώτο υπογράφηκε τη 7.10.94 και το τελευταίο τη 27.12.95 Επισημαίνω δε ότι δεν παρουσίασε οποιαδήποτε στοιχεία που να δεικνύουν ότι τα ποσά που εισπράχθησαν από την πώληση των δύο κατοικιών πιστώθησαν έναντι των δανείων ή ότι όλες οι χρεώσεις οι οποίες φαίνονται στην κατάσταση, τεκμήριο 30, αφορούσαν το επίδικο έργο. Σε σχέση δε με το δάνειο για το ποσό των Λ.Κ.50.000 παρατηρώ ότι στην κατάσταση που παρουσιάσθηκε φαίνεται ότι ο λογαριασμός χρεώθηκε την 30.8.96, αρκετούς μήνες μετά τη συμπλήρωση του έργου, με το ποσό των Λ.Κ.52.521,23 χωρίς να δοθεί οποιαδήποτε εξήγηση. Κανένα στοιχείο έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και σε σχέση με τον ισχυρισμό της υπεράσπισης ότι η ασφάλεια ζωής που εκχώρησε η Αγγέλα Ελευθεριάδου μέτοχος και διευθύντρια της εναγομένης εταιρείας, τη 2.9.97, αρκετό καιρό μετά την ολοκλήρωση του έργου, είχε ως σκοπό την κάλυψη των δαπανών του επιδίκου έργου. Στο εκχωρητήριο που κατατέθηκε, τεκμήριο 34, εκείνο που αναγράφεται είναι ότι η εκχώρηση γίνεται ως ασφάλεια για την τράπεζα για τους λογαριασμούς της εναγομένης και της ιδίας προσωπικά, ήτοι της Αγγέλας Ελευθεριάδου. Δεν αποκλείω η εναγομένη να έχει υποστεί κάποια έξοδα για τη χρηματοδότηση του έργου, πέραν των όσων αναφέρονται στη συμφωνία, λαμβάνοντας υπόψη τα έξοδα ανέγερσης του έργου και το χρόνο ολοκλήρωσης αυτού, δεν έχω ικανοποιηθεί όμως ότι τα έξοδα ήταν αυτά που περιέγραψε ο μάρτυρας υπεράσπισης. Από τη μαρτυρία του μάρτυρα υπεράσπισης δέχομαι ότι κατέβαλε το μεγαλύτερο ποσοστό του τιμήματος για την αγορά του ακινήτου απορρίπτω όμως τη θέση του ότι το κατέβαλε ολόκληρο. Καμία μαρτυρία δεν έχει προσκομισθεί προς υποστήριξη της πιο πάνω θέσης του ενώ η μαρτυρία του επί του σημείου αυτού, ως επισημαίνω και ανωτέρω, κάθε άλλο παρά θετική ήταν. Με βάση τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον μου καταλήγω ότι η μόνη οικονομική συνεισφορά της ενάγουσας εταιρείας σε σχέση με το επίδικο έργο ήταν η καταβολή της προκαταβολής ύψους Λ.Κ.10.000, ενώ το κόστος ανέγερσης του έργου ήταν με βάση τις αποδείξεις που προσκόμισε η ίδια η ενάγουσα ως εργολάβος του έργου στο ΜΕ2, Λ.Κ.117.
50. Η εναγομένη ήταν επίσης αυτή που κατέβαλε το υπόλοιπο τίμημα για την αγορά της γης όπως επίσης και τα μεταβιβαστικά τέλη που ανέρχονται σε Λ.Κ.24.110.25 (Λ.Κ.22.100+2.010,25). Αν προσθέσουμε στα έξοδα του εργολάβου, το ποσό που κατέβαλε η εναγομένη για την αγορά της γης όπως επίσης και το ποσό των Λ.Κ.10.000, που έπρεπε με βάση τους όρους της συμφωνίας να καταβληθεί στη σύμβουλο εταιρεία, καταλήγουμε ότι τα έξοδα για την ολοκλήρωση του έργου ήταν τουλάχιστο Λ.Κ.152.
51. Χρησιμοποιώ τη λέξη «τουλάχιστο» καθότι ως αναφέρω αμέσως πιο πάνω δεν αποκλείω η εναγομένη να είχε καταβάλει κάποια ποσά για τη χρηματοδότηση του έργου. Η εναγομένη εισέπραξε από την πώληση των δύο εκ των τριών κατοικιών το ποσό των Λ.Κ.119.500, το οποίο δεν ήταν σε θέση να καλύψει τα έξοδα για την ανέγερση του έργου. Υπολείπονται τουλάχιστο Λ.Κ.32.
52. Υπενθυμίζω ότι σύμφωνα με τους όρους της επίδικης σύμβασης, τη δαπάνη για την ανέγερση του έργου θα την επωμιζόταν η ενάγουσα. Η ενάγουσα όμως κατά την επίδικη περίοδο αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα με αποτέλεσμα την χρηματοδότηση του έργου να την αναλάβει τελικά εξ ολοκλήρου η εναγομένη. Η ενάγουσα κανένα ποσό κατέβαλε μέχρι σήμερα έναντι των εξόδων αυτών, παρά τη ρητή υποχρέωση που είχε ν΄ αποζημιώσει την εναγομένη για τα ποσά που κατέβαλε. Το άρθρο 51 του περί Συμβάσεων Νόμου, προνοεί ότι αν μια σύμβαση συνίσταται από αμοιβαίες υποσχέσεις που πρέπει να εκπληρωθούν ταυτόχρονα κανένας από τους οφειλέτες δεν υποχρεούται να εκπληρώσει την υπόσχεση που τον βαρύνει εκτός αν ο άλλος είναι έτοιμος και πρόθυμος να εκπληρώσει τη δική του υπόσχεση. Η ενάγουσα εταιρεία είναι πρόθυμη να καταβάλει στην εναγομένη εταιρεία το ποσό των Λ.Κ.8.945 το ισόποσο σε ευρώ, που σύμφωνα με τον ΜΕ2 αποτελεί το ποσό που δαπάνησε η εναγομένη εταιρεία για συμπλήρωση του έργου μετά την αφαίρεση των εσόδων από την πώληση των δύο κατοικιών. Το ποσό αυτό όμως, για τους λόγους που αναλύω πιο πάνω, δεν αποτελεί το ποσό που πραγματικά οφείλεται στην εναγομένη εταιρεία. Ενόψει των πιο πάνω καταλήγω ότι η απαίτηση της ενάγουσας για εγγραφή της τρίτης κατοικίας στο όνομα της είναι πρόωρη εφόσον η ίδια δεν έχει εκπληρώσει ακόμη τις συμβατικές της υποχρεώσεις. Απορρίπτω δε τη θέση της ενάγουσας ότι η επίδικη κατοικία αποτελεί περιουσία της και η εναγομένη εταιρεία ενεργούσε ως εμπιστευματοδόχος της. Η συμφωνία προνοούσε την εγγραφή της τρίτης κατοικίας στο όνομα της ενάγουσας, η υποχρέωση αυτή όμως, ως αναφέρω και ανωτέρω δεν ήταν απόλυτη. Η εναγομένη εταιρεία είχε υποχρέωση να μεταβιβάσει την οικία στην ενάγουσα, μετά την εξόφληση όλων των δαπανών που αφορούσαν την αξιοποίηση του ακινήτου. Σε περίπτωση που τα έσοδα από την πώληση των δύο κατοικιών δεν επαρκούσαν για την κάλυψη των εξόδων που δαπανήθησαν για την ολοκλήρωση του έργου τότε η εναγομένη είχε δικαίωμα να πωλήσει την τρίτη κατοικία για κάλυψη των εξόδων αυτών. Για τους λόγους που αναλύω πιο πάνω, η αξίωση της ενάγουσας για έκδοση διατάγματος που ν΄ απαγορεύσει στην εναγομένη να αποξενώσει, μεταβιβάσει και ή εκχωρήσει την κατοικία και διάταγμα μεταβίβασης της στο όνομα της δεν μπορεί να πετύχει. Απορρίπτω επίσης την αξίωση της για το ποσό των Λ.Κ.130.000 ως αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας καθότι δεν έχω ικανοποιηθεί ότι η εναγομένη έχει παραβεί τους όρους της επίδικης συμφωνίας, ως επίσης την αξίωση της για γενικές αποζημιώσεις. Αναγνωρίζω ότι η πιο πάνω κατάληξη μου δεν επιλύει τις διαφορές των δύο μερών που έχουν εμπλακεί σε πολλούς δικαστικούς αγώνες από το 1996 μέχρι σήμερα. Καθοριστικό για την επίλυση των διαφορών τους είναι ο ακριβής υπολογισμός των δαπανών της εναγομένης εταιρείας σε σχέση με την ολοκλήρωση του έργου. Η μαρτυρία του Άκη Ελευθεριάδη επί του σημείου αυτού δεν έγινε αποδεκτή και ως εκ τούτου το θέμα αυτό παρέμεινε να εκκρεμεί. Από τη μαρτυρία δε που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου προκύπτει ότι ο Άκης Ελευθεριάδης δεν έχει αποκαλύψει στην άλλη πλευρά τα ποσά που εισέπραξε από την εκμετάλλευση της τρίτης κατοικίας που αποτελεί εξίσου σημαντικό στοιχείο για την επίλυση των διαφορών τους. Σε σχέση με το τελευταίο θέμα, κατατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου κατάλογος των ενοικίων που αφορούν την ενοικιαστική αξία της τρίτης κατοικίας για την περίοδο 1.7.1998 μέχρι 1.4.
53. Η εναγομένη αποδέχθηκε ότι η ενοικιαστική αξία της κατοικίας είναι αυτή που αναγράφεται στον κατάλογο, δεν αποδέχθηκε όμως ότι η εναγομένη έχει εισπράξει τα πιο πάνω ενοίκια. Η ενάγουσα αξιώνει αποζημιώσεις, «.ως τα τυχόν έσοδα που λήφθησαν από την εναγομένη και που αφορούν την κατοχή ή/και χρήση της επιδίκου οικίας όπως μισθώματα ή/και ενοίκια ή/και άλλως πως». Το γεγονός ότι η ενοικιαστική αξία της επιδίκου κατοικίας για τη συγκεκριμένη περίοδο είναι παραδεκτή δεν είναι αρκετό για να αποδείξει την αξίωση της ενάγουσας που αφορά «έσοδα που λήφθησαν από την εναγομένη». Τέλος η ενάγουσα αξιώνει διάταγμα, διατάσσον την «.εναγομένη εταιρεία ή/και υπαλλήλους ή/και τους αντιπροσώπους ή/και τους υπηρέτες ή/και τους εκδοχείς αυτής ή/και διευθυντές ή/και αξιωματούχους ή/και τα πρόσωπα που ενεργούν ή/και τις εντολές της εναγομένης, όπως δηλώσουν ενόρκως ή/και αποκαλύψουν όλους τους λογαριασμούς ή/και τα λογιστικά βιβλία ή/και των κύκλο εργασιών ή/και τα τυχόν εισοδήματα της Εναγόμενης εταιρείας σε σχέση ή/και που αφορούν κατοχή ή/και χρήση της επίδικου οικίας όπως μισθώματα ή/και ενοίκια ή/και άλλως πως». Ως αναφέρω και ανωτέρω τα ποσά που εισέπραξε η εναγομένη από το επίδικο έργο, συμπεριλαμβανομένων μεταξύ άλλων και των ενοικίων όπως επίσης και των εξόδων που κατέβαλε για την ολοκλήρωση του έργου αποτελούν σημαντικά στοιχεία για την επίλυση της διαφοράς των δύο μερών αφ΄ ης στιγμής στη συμφωνία δεν καθορίζεται συγκεκριμένο ποσό το οποίο η ενάγουσα θα έπρεπε να καταβάλει στην εναγομένη για την απόκτηση της τρίτης κατοικίας. Επισημαίνω δε ότι η εναγομένη δεν έχει προβεί σε αποκάλυψη των στοιχείων αυτών, συγκεκριμένα των εσόδων ενώ η μαρτυρία της σε σχέση με τα έξοδα έχει απορριφθεί. Το πιο πάνω διάταγμα το οποίο επιζητείται από την ενάγουσα εμπίπτει στις αρχές του δικαίου της επιείκειας. Στην υπόθεση Norwich Pharmacal Co and Others v Commissioners of Customs and Excise[1] οι ενάγοντες, επικαλούμενοι παραβίαση πατέντας τους μέσω παράνομων εισαγωγών από άγνωστα σε αυτούς πρόσωπα, κινήθηκαν δικαστικά εναντίον του τελωνείου, το οποίο κατείχε έγγραφα και στοιχεία και ζήτησαν όπως αποκαλυφθεί η ταυτότητα των παρανομούντων με σκοπό να λάβουν εναντίον των τελευταίων δικαστικά μέτρα. Η Δικαστική Επιτροπή της Βουλής των Λόρδων κατέληξε ότι το πρωτόδικο δικαστήριο είχε δικαιοδοσία να ζητήσει από τρίτο πρόσωπο, το τελωνείο στην προκείμενη περίπτωση, το οποίο είχε εμπλακεί στη διαφορά, να αποκαλύψει την ταυτότητα του παραβάτη. Στην υπόθεση αυτή αναφέρθηκαν και τα εξής:- «Discovery as a remedy in equity has a very long history. The chief occasion for its being ordered was to assist a party in an existing litigation. But this was extended at an early date to assist a person who contemplated litigation against the person from whom discovery was sought, if for various reasons it was just and necessary that he should have discovery at that stage. Such discovery might disclose the identity of others who might be joined as defendants with the person from whom discovery was sought. Indeed in some cases it would seem that the main object in seeking discovery was to find the identity of possible other defendants. It is not clear to me whether in all these cases the plaintiff had to undertake in some way to proceed against the person from whom he sought discovery if he found on discovery being ordered that it would suit him better to drop his complaint against that person and concentrate on his cause of action against those whose identity was disclosed by the discovery. But I would thing that he was entitled to do this if he chose». Σύμφωνα με το σκεπτικό της Norwich μπορεί να διαταχθεί αποκάλυψη εναντίον αθώου μέρους, αυτό όμως δεν αποκλείει την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων έναντι των ιδίων των ισχυριζόμενων αδικοπραγούντων τα στοιχεία δε που μπορούν ν΄ αποκαλυφθούν δεν περιορίζονται στη ταυτότητα των αδικοπραγούντων αλλά επεκτείνονται και ε άλλα στοιχεία. Όπως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στην απόφαση Cartlon Film Distributors Ltd v VCIPIc, VDC Ltd) αναφέρονται τα εξής: «So Norwich Pharmacal is not limited simply to the case of finding out of the name of a wrong-doer. It also extends to cases where there is a good indication of wrong-doing, but not every piece of what the claimant needs to plead a case is fully in position». και Στην υπόθεση 1309 P v T Ltd (Ch. 1996 p. No 6984, 30.4.1994,