SUMBONNIE ENTERPRISES LTD ν. Αναφορικά με την Εταιρεία ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΚΤΙΝΟΣ ΛΤΔ, Αρ. Αίτησης: 567/11, 7/5/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2012:A156 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 567/11 Αναφορικά με τoν Περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113 Αναφορικά με την Εταιρεία ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΚΤΙΝΟΣ ΛΤΔ Αίτηση για εκκαθάριση της εταιρείας ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΚΤΙΝΟΣ ΛΤΔ, Η.Ε. 97792 υπό την εταιρεία SUMBONNIE ENTERPRISES LTD Η.Ε.262368 Αίτηση ημερ. 15.9.11 υπό της εταιρείας Εκδόσεις ΑΡΚΤΙΝΟΣ LTD Η.Ε.97792 - Αιτήτριας 7 Μαΐου, 2012 Για την Αιτήτρια: κα Κάλια Γεωργίου Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση: κος Μάρκου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση επιζητείται ο παραμερισμός της κυρίως αίτησης για Εκκαθάριση που καταχώρησε η εταιρεία Sumbonnie Enterprises Ltd (Καθ΄ ων η Αίτηση στη παρούσα αίτηση), εναντίον της Αιτήτριας, για το λόγο ότι το αντικείμενο που εγείρεται τελεί υπό αμφισβήτηση και δεν μπορεί να αποφασιστεί στα πλαίσια της υπό αναφορά Αίτησης (petition) και /ή γιατί αυτή είναι κακόπιστη, υποβολιμιαία, εκδικητική, καταχρηστική και καταπιεστική. Η παρούσα Αίτηση στηρίζεται στο Περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113, άρθρα 212(α) και 218, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, Δ.19 Θ. 26, Δ.27 θ.3, Δ.48 θ.θ.2, 3, 7, Δ.64 θ.θ. 1 και 2, στους Περί Εταιρειών Κανονισμούς Κ.3, 4 και 8 στους Περί Εταιρειών (Εκκαθάρισης) Κανονισμούς 1933 Κ.92 και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του κ. Χάρη Νικολαϊδη, εργοδοτούμενου στο Τμήμα Οικονομικής Διεύθυνσης της Αιτήτριας. Οι Καθ΄ ων η αίτηση κατεχώρησαν ένσταση η οποία υποστηρίζεται από τις ένορκες δηλώσεις του Λάκη Βαρνάβα, Διευθυντή της εν λόγω Εταιρείας, του Χρίστου Θεοδούλου και του Χρίστου Ιωαννίδη, δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων των Καθ΄ ων η Αίτηση στις οποίες τίθεται το πραγματικό υπόβαθρο των λόγων ένστασης που αναφέρονται στο σώμα της ένστασης και οι οποίοι έχουν ως ακολούθως: 1. Η Αίτηση Εκκαθάρισης που καταχώρησαν οι Καθ΄ ων η Αίτηση στη κυρίως Αίτηση ως επίσης τα γεγονότα με τα συνημμένα τεκμήρια τα οποία εκτίθενται και επισυνάπτονται αντίστοιχα στην ένορκη δήλωση του κ. Λάκη Βαρνάβα που την υποστηρίζει ημερ.20/07/2011, αποκαλύπτουν και θεμελιώνουν το αναγκαίο νομικό και πραγματικό υπόβαθρο για την εφαρμογή των άρθρων 211 (ε) (στ), 212(
- a)και 213 του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, για την Εκκαθάριση της Εταιρείας. 2. Η ένορκη δήλωση του Χάρη Νικολαΐδη ημερ. 15/09/2011 που συνοδεύει την αίτηση παραμερισμού της Αίτησης Εκκαθάρισης δεν αποτελεί ουσιαστική αμφισβήτηση του χρέους της Εταιρείας και ούτε αποκαλύπτει ή τεκμηριώνει ικανότητα πληρωμής των χρεών της. 3. Στην ένορκη δήλωση του Χάρη Νικολαΐδη ημερ. 15/09/2011 (Τεκμήριο 10), η Εταιρεία προβαίνει σε παραδοχή του ποσού των €121.326,90σ ως οφειλόμενο προς την Αιτήτρια, για την οποία αναγνωρισμένη οφειλή της ουδεμία ανταπαίτηση προβάλλει και σε ουδεμία προσφορά προς την Αιτήτρια προβαίνει για την πληρωμή και εξόφληση του ρηθέντος ποσού. 4. Δεν ικανοποιούνται οι ουσιαστικές και δικονομικές προϋποθέσεις για τον παραμερισμό της Αίτησης Εκκαθάρισης στην βάση των επικαλούμενων δικονομικών διατάξεων Δ.27 Θ.3, Δ.19 Θ.26 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικό Κανονισμό. 5. Η γραπτή απαίτησης χρέους (Statutory Demand) των Καθ΄ ων η Αίτηση προς την Αιτήτρια, ημερ. 03/03/2011 έχει τρεις αυτοτελείς απαιτήσεις που είναι δεκτικές διαχωρισμού και ειδικότερα σε σχέση με την απαίτηση για καταβολή του ποσού €63.024,75σ, η Αιτήτρια το αναγνώρισε ως οφειλόμενο με ηλεκτρονικό μήνυμα (email) ημερ. 16/12/2010, Τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση του Λάκη Βαρνάβα, που συνοδεύει την αίτηση διάλυσης και έτσι η αίτηση παραμερισμού καθίσταται άνευ αντικειμένου και θα πρέπει το Δικαστήριο να προκρίνει την προώθηση της Αίτησης Εκκαθάρισης της Εταιρείας. 6. Τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων παραβιάζει το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα των Καθ΄ ων η Αίτηση, όπως διασφαλίζεται από το άρθρο 30 του Συντάγματος να προσφύγει στο Δικαστήριο και να αιτηθεί δικαστικής προστασίας στην βάση του άρθρου 213 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113. 7. Η Αίτηση για παραμερισμό της Αίτησης Εκκαθάρισης αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας που αποσκοπεί στην πρόκληση καθυστέρησης εκδίκασης της Αίτησης Εκκαθάρισης και την αποφυγή δημοσίευσης της αίτησης για την διάλυση της εταιρείας η οποία θα περιέλθει με αυτό τον τρόπο στην γνώση των πιστωτών της εταιρείας και /ή οποιουδήποτε άλλου ενδιαφερόμενου προσώπου. 8. Η Αίτηση για παραμερισμό καταχωρήθηκε κατά σαφή παράβαση και /ή καταστρατήγηση των εφαρμοστέων νομικών διατάξεων καθότι αποσκοπεί να εντάξει την εκδίκαση της ουσίας της αίτησης εκκαθάρισης στα πλαίσια της διαδικασίας της αίτησης παραμερισμού, αποστερώντας με αυτό τον τρόπο τους Καθ΄ ων η Αίτηση του δικαιώματος τους να προσκομίσουν προφορική μαρτυρία στην εναρκτήριας φύσης διαδικασία της Αίτησης Εκκαθάρισης. 9. Η Αίτηση παραμερισμού της Αιτήτριας περιέχει ψευδείς και /ή παραπλανητικούς ισχυρισμούς προς τον σκοπό παρεμπόδισης των Καθ΄ ων η Αίτηση να προωθήσουν την καθ' όλα νόμιμη και βάσιμη αξίωση της για διάλυση της Εταιρείας, στην βάση της Αίτησης Εκκαθάρισης. 10.Η Αίτηση παραμερισμού της Αίτησης Εκκαθάρισης είναι Νόμω και ουσία αβάσιμη και δεν υποστηρίζεται από τις αναγνωρισμένες νομικές και νομολογιακές αρχές. Κατά την ακροαματική διαδικασία ουδείς αντεξετάσθηκε και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων με τις εμπεριστατωμένες γραπτές τους αγορεύσεις υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων. Μέσα στο ίδιο πνεύμα όπως η ένορκη δήλωση του κ. Νικολαϊδη που υποστηρίζει την Αίτηση, ήταν και η γραπτή αγόρευση της ευπαιδεύτου συνηγόρου της Αιτήτριας όπου αναλύοντας τα γεγονότα της υπόθεσης και τη νομική πτυχή του θέματος ήταν η θέση της ότι η διαγραφή είναι αναγκαία στη παρούσα υπόθεση. Ο κ. Μάρκου εκ μέρους των Καθ΄ ων η αίτηση υποστήριξε στη δική του εμπεριστατωμένη γραπτή αγόρευση με αναφορά στα γεγονότα και τις νομικές αρχές που διέπουν την Αίτηση, ότι η Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει, είναι αβάσιμη και θα πρέπει να απορριφθεί ως τέτοια. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ H Δ.27 θ.3 στην οποία μεταξύ άλλων στηρίζεται η παρούσα Αίτηση προβλέπει ότι: «Το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει όπως οιονδήποτε δικόγραφο διαγραφεί για το λόγο ότι δεν περιέχει λογικό αγώγιμο δικαίωμα ή απάντηση και σε τέτοια περίπτωση ή σε περίπτωση που η αγωγή ή η υπεράσπιση φανεί από τα δικόγραφα ότι είναι μηδαμινή ή ενοχλητική, το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει όπως η αγωγή ανασταλεί ή απορριφθεί, ή να εκδώσει απόφαση που θα είναι δίκαια.» Στην υπόθεση IN RE PELMAKO DEVELOPMENT LTD
(1991)1 ΑΑΔ 246 στη σελ. 254 το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα πιο κάτω σε σχέση με αίτηση για διαγραφή αίτησης διάλυσης εταιρείας, στη βάση της Δ.27 - Θ.3: "Η επιχειρηματολογία των εφεσειόντων παραγνωρίζει σε μεγάλο βαθμό το σκοπό του μέτρου της διαγραφής δικογράφου και τα κριτήρια βάσει των οποίων αποφασίζεται η βιωσιμότητα δικονομικού μέτρου. Στις εισηγήσεις των εφεσειόντων εξομοιώνονται σε μεγάλο βαθμό η εκδίκαση της αίτησης για διαγραφή με την εκδίκαση της αίτησης για διάλυση. Ενώ η νομική υπόσταση του Υπομνήματος κρίνεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενο του (Re Newman and Howard, Ltd. [1961] 2 All E.R.495 και Re Fildes Bros Ltd) [1970] 1 All E.R.923." και στη σελ. 255 αναφέρονται και τα ακόλουθα: "Όπως έχουμε αναφέρει, η εγκυρότητα αίτησης για διάλυση, εξετάζεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενο της και τις αντικειμενικές συνέπειες που συνεπάγεται η τεκμηρίωση των ισχυρισμών που προβάλλονται σ' αυτή. Η διαγραφή δικογράφου, και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο ο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσο το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά, η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφυγή ενώπιον δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει βάσει του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.1 του Συντάγματος." και στη σελ. 256 αναφέρει επίσης: "Το βασικό ερώτημα είναι, και σε αυτό το πλαίσιο περιορίζονται τα επίδικα θέματα της έφεσης, αν το Υπόμνημα για διάλυση αποκαλύπτει γεγονότα τα οποία δικαιολογούν την υποβολή της αίτησης για διάλυση της εταιρείας. (Βλ. Halsbury's Laws of England, 4th ed., Vol. 7, p. 602)." Στην υπόθεση Λοίζος Λουκά & Υιοι Λτδ ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.
(1999)1 ΑΑΔ 1316 αναφέρθηκαν τα εξής: "Προκύπτει από την εξέταση της νομολογίας ότι το πρωτόδικο δικαστήριο δεν στέργει σε ικανοποίηση αιτήματος για απόρριψη αγωγής, για το λόγο που προβλήθηκε, παρά μόνο στην περίπτωση που διαπιστώνεται ότι:
(1)πράγματι το δικόγραφο του ενάγοντα δεν περιέχει, έξω από κάθε αμφιβολία, αιτία αγωγής, και
(2)η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί ύστερα από τροποποιήσεις που μπορεί νόμιμα το δικαστήριο να επιτρέψει. Διαφορετικά θα έμενε κενό γράμμα το συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα εκάστου να προσφύγει στο δικαστήριο για διάγνωση των δικαιωμάτων του σε συγκεκριμένη διαφορά. Από την επισκόπηση της νομολογίας διαφαίνεται μια σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας για απόρριψη αγωγής που, όπως η παρούσα, βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα." Και πιο κάτω αναφέρονται τα εξής: «Η κρινόμενη δε συνιστά περίπτωση τόσο φανερή που θα δικαιολογούσε τερματισμό της διαδικασίας στο ξεκίνημα της. Η πρωτόδικη απόφαση έχει προσδιορίσει τα ερείσματα της αγωγής και δεν υπάρχει λόγος να τα επαναλάβουμε. Στην έκθεση απαίτησης μνημονεύονται αρκετά γεγονότα που θα στήριζαν τη βάση αγωγής που καθόρισε η πρωτόδικη απόφαση. Πέραν τούτου, υπάρχει σοβαρή δυνατότητα για τροποποίηση στη βάση απευθείας συμφωνίας των διαδίκων, όπως προεκτέθηκε. Για τη δυνατότητα και τις θετικές διορθωτικές επιπτώσεις ενδεχομένων τροποποιήσεων βλέπε Rep. of Peru, ανωτέρω, και Dadswell v. Jacobs 34 Ch. D. 278. Με τα δεδομένα, όπως εξετέθησαν, δεν είναι νοητή η απόρριψη της αγωγής. Μια τέτοια ενέργεια θα υπερσκέλιζε το συνταγματικό δικαίωμα προσφυγής στο δικαστήριο για παροχή θεραπείας." Επίσης, στην υπόθεση Pearce v. Ove Arup Partnership Ltd. and Others [1999] 1 All E.R. 769,782, αναφέρονται τα εξής: "The jurisdiction to strike out an action as an abuse ought to be very sparingly exercised (see eg Lawrance v. Lord Norreys [1890] 15 App Cas 210 at 219, [1886-90] All ER Rep 858 at 863), and should not be extended to become a trial of contentious matters on affidavit (see Wenlock v. Moloney [1965] 2 All ER 871, [1965] 1 W.L.R. 1238). "(βλ. επίσης Papamichael v. Chaholiades
(1970)1 CLR 305). Η επιλογή των προνοιών της πιο πάνω διάταξης είναι κατάλληλη μόνο σε περιπτώσεις που είναι απλές, προφανείς και ξεκάθαρες. Όπου η διάγνωση του ζητήματος απαιτεί πολλή εξέταση, επιχειρηματολογία και περίσκεψη ή λήψη μαρτυρίας, δεν εφαρμόζονται. (Χαρ. Αλωνεύτης Λτδ κ.α. ν. Alpha Bank Ltd
(2003)1 ΑΑΔ 990, Δημοκρατία ν. Γεωργίου
(2003)1 ΑΑΔ 704). Όπως ήδη αναφέρθηκε η αίτηση βασίζεται επίσης στη Δ.19 θ. 26 όπου αναφέρει ότι το Δικαστήριο μπορεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας να διατάξει τη διαγραφή ή την τροποποίηση οποιασδήποτε οπισθογράφησης ή δικογράφων τα οποία δυνατό να είναι μη αναγκαία ή σκανδαλώδη ή τα οποία τείνουν να επηρεάσουν ή να θέσουν σε αμηχανία ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη διεξαγωγή της υπόθεσης. Οι πρόνοιες της Δ.19 θ.26, είναι πανομοιότυπες με αυτές της Δ.19 θ.27 του Supreme Court Practice του 1959, της Αγγλίας (βλ. The Annual Practice 1959 p. 477). Οι πρόνοιες του αγγλικού κανονισμού υπήρξαν το αντικείμενο ερμηνείας σε σωρεία αποφάσεων. Όπως αναφέρεται σε σχόλιο στο The Annual Practice (ανωτέρω) στη σελ. 477, η διατύπωση (language) του κανόνα είναι ευρεία αλλά η εφαρμογή του περιορίστηκε σε κάποια έκταση με τις αποφάσεις που δόθηκαν σε σχέση μ' αυτόν. Θα έλεγα δε ότι η γενική εφαρμογή του κανόνα καθορίζεται με την απόφαση του Bowen L.J. στην υπόθεση Knowies v. Roberts 38 Ch D. 270, όπου αναφέρεται ότι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να υπαγορεύει στα μέρη πως να συντάσσουν τα δικόγραφα και ότι αυτός ο κανόνας θα πρέπει να τηρείται σαν ιερός. Από την άλλη όμως ο κανόνας αυτός υπόκειται στον περιορισμό ότι τα μέρη δεν πρέπει να παραβιάζουν τους κανόνες ετοιμασίας των δικογράφων και αν κάποιος διάδικος εισάγει δικόγραφο που είναι αχρείαστο, και τείνει να επηρεάσει δυσμενώς και να καθυστερήσει την εκδίκαση της αγωγής, τότε το δικόγραφο αυτό είναι πέραν των δικαιωμάτων του. ΓΕΓΟΝΟΤΑ Με την κυρίως Αίτηση, η Εταιρεία Sumbonnie Enterprises Ltd (Καθ΄ ων η Αίτηση στη παρούσα) ζητά διάταγμα Εκκαθάρισης της Αιτήτριας Εταιρείας, σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
- Η πιο πάνω με αριθμό και τίτλο αίτηση, βασίζεται στα άρθρα 113, 203, 204, 209, 211, 212 (α), 213, 214 και 333 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, στους περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμούς 1993 - 1998, Καν. 92 στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Διαταγή 48, Θεσμοί 1-6 και 9, Διαταγή 30, Θεσμοί 1-5 και στις εγγενείς και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Με την Αίτηση Εκκαθάρισης οι Καθ΄ ων η Αίτηση, ισχυρίζονται ότι η Αιτήτρια της οφείλει τα πιο κάτω αναφερόμενα ποσά: (α) Ποσό €64.637,00 πληρωτέο δυνάμει συμφωνίας ημερ. 17/06/2010, για την κάλυψη ζημιάς της Εταιρείας. (β) Ποσό €4.000,00σ το οποίο είναι οφειλόμενο λόγω μη καταβολής από την Αιτήτρια της αξίας των μετοχών που κατείχε στην Καθ' ης η Αίτηση. (γ) Ποσό €63.024,75σ το οποίο είναι οφειλόμενο από την Αιτήτρια ως πελάτης των Καθ' ων η Αίτηση ένεκα παροχής υπηρεσιών και /ή προϊόντων το οποίο ποσό η Αιτήτρια αποδέχθηκε ως οφειλόμενο κατά ή περί τον Δεκέμβριο
- Οι Καθ' ων η Αίτηση επέδωσαν στο εγγεγραμμένο γραφείο της Αιτήτριας γραπτή απαίτηση χρέους ημερ. 03/03/2011, η οποία επιδόθηκε με Ιδιώτη Επιδότη στις 04/03/2011 και προσωπικά στον Διευθυντή της Αιτήτριας κ. Δημήτρη Γεωργιάδη. Μετά την επίδοση της πιο πάνω αναφερόμενης γραπτής απαίτησης χρέους, η Αιτήτρια δεν έχει καταβάλει οποιοδήποτε ποσό έναντι των πιο πάνω αναφερόμενων οφειλών της προς τους Καθ' ων η Αίτηση, ούτε έχει γίνει οποιαδήποτε προσφορά από την Αιτήτρια για την διευθέτηση ή εξασφάλιση των οφειλομένων ποσών εντός 21 ημερών από την επίδοση της πιο πάνω γραπτής απαίτησης χρέους στο εγγεγραμμένο γραφείο της Εταιρείας ή αργότερα. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Με την παρούσα Αίτηση, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι το χρέος τελεί υπό αμφισβήτηση και ως εκ τούτου δεν μπορεί να αποφασιστεί στα πλαίσια της κυρίως Αίτησης Εκκαθάρισης, αλλά σε κανονική πολιτική αγωγή. Είναι η θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι δεν υπάρχει ουσιαστική αμφισβήτηση του χρέους της Αιτήτριας προς τους Καθ' ων η αίτηση και η παρούσα περίπτωση δεν εμπίπτει στις περιπτώσεις που τυγχάνει εφαρμογής η αρχή που έχει αποκρυσταλλωθεί από την αγγλική νομολογία, ότι εκεί που υπάρχει ουσιαστική αμφισβήτηση του χρέους, το Δικαστήριο μπορεί να σταματήσει την προώθηση της αίτησης για την διάλυση της Εταιρείας. Στην υπόθεση Mann ν. Goldstein
(1968)2ΑΙΙ ER 769 στην σελ. 773 αναφέρονται τα εξής: "When the debt is disputed by the company on some substantial ground (and not just on some ground which is frivolous or without substance and which the court should, therefore ignore) and the company is solvent, the court will restrain the prosecution of a petition to wind up the company." Ως προς την έννοια της ουσιαστικής αμφισβήτησης ενός χρέους στην υπόθεση Hold Southey ν. Catnic Components Ltd
(1978)2 All ER 276 στη σελ. 278, το κριτήριο καθορίστηκε ως εξής: "So I have to ask myself, is the debt relied on by the defendant disputed by the plaintiff on some ground which is substantial as opposed to a ground which is frivolous or insubstantial." Στην υπόθεση Re Great Britain Assurance Society
(1880)16 ChD 246, σελ. 253 αναφέρονται τα εξής: "it is not sufficient for the Respondents, upon a petition of this kind, to say". We dispute the claim". "They must bring forward a prima facie case which satisfies the court that there is something which ought to be tried." Όπως προκύπτει από την γραπτή απαίτηση χρέους των Καθ΄ ων η Αίτηση ενσωματώνονται τρεις αυτοτελείς και αυτόνομες αξιώσεις των Καθ' ων η Αίτηση εναντίον της Αιτήτριας, όπως εκτίθενται και αναλύονται στην Αίτηση Διάλυσης και στην ένορκη δήλωση που την συνοδεύει. Με βάση τα τεθέντα από την ένορκο δήλωση γεγονότα, προκύπτει ότι η Αιτήτρια αναγνώρισε σε κάποιο χρόνο πριν την καταχώρηση της παρούσας ως οφειλόμενο το ποσό €63.024,75σ προς τους Καθ' ων η Αίτηση, με ηλεκτρονικό μήνυμα του Χάρη Νικολαΐδη ημερ. 16/12/2010 το οποίο αναγνωρίζει ως οφειλόμενο ως πελάτη των Καθ΄ ων η Αίτηση (Τεκμήριο 3 στην αρχική ένορκη δήλωση του Λάκη Βαρνάβα ημερ. 20/07/2010). Το εν λόγω ποσό αποτελεί μία εκ των τριών αυτοτελών αξιώσεων των Καθ' ων η Αίτηση στην γραπτή απαίτηση χρέους ημερ. 03/03/
- Επίσης, η Αιτήτρια με ηλεκτρονικό μήνυμα του Χάρη Νικολαΐδη ημερ. 08/06/2011 (Τεκμήριο 10 στην Ε.Δ. του Χ. Νικολαΐδη) αναγνωρίζει ως συνολικά οφειλόμενο ποσό στους Καθ' ων η Αίτηση το ποσό €121.326,90σ από το ποσό των €131.661,75σ που αποτελεί το άθροισμα των τριών αυτοτελών αξιώσεων των Καθ' ων η Αίτηση, αντικείμενο της γραπτής απαίτησης χρέους ημερ. 03/03/
- Τα όσα αναφέρονται από την Αιτήτρια στην επιστολή της ημερ. 08/03/2011, αλλά και την ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν μπορούν να εξουδετερώσουν τα πιο πάνω, ούτε να θεωρηθεί ότι δεν αποκαλύπτεται βάση της αίτησης, υπό το πρίσμα των αρχών που έχουν αποκρυσταλλωθεί στην πιο πάνω αναφερόμενη νομολογία. Επίσης ως προς τη δεύτερη απαίτηση, υπάρχει ισχυρισμός ότι η Αιτήτρια οφείλει στους Καθ' ων η Αίτηση το ποσό των €4.000,00σ που αντιπροσωπεύει την αξία απόκτησης των μετοχών στο μετοχικό κεφάλαιο των Καθ' ων η Αίτηση, το οποίο ποσό η Αιτήτρια ουδέποτε κατέβαλε. Τα όσα επικαλείται ο Χάρης Νικολαΐδης στην Ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την επίδικη αίτηση σε σχέση με την εν λόγω αξίωση δεν μπορούν σ΄ αυτό το στάδιο να εξουδετερώσουν τους ισχυρισμούς των Καθ΄ ων η Αίτηση, ιδιαίτερα έχοντας υπόψη ότι δεν έχει τεθεί απόδειξη πληρωμής του πιο πάνω ποσού και έχοντας υπόψη τη θέση των Καθ΄ ων η Αίτηση ότι το ποσό των €20.000 που είχε καταβάλει η Αιτήτρια στους Καθ' ων η Αίτηση εδόθη ως δάνειο κατ' αναλογία του ποσοστού συμμετοχής της στο μετοχικό κεφάλαιο των Καθ' ων η Αίτηση, όπως το ίδιο έπραξαν και οι άλλοι μέτοχοι των Καθ' ων η Αίτηση, οι εταιρείες Bouhem Holdings Ltd και Bretime Holdings Ltd και ότι τα ποσά που οι μέτοχοι των Καθ' ων η Αίτηση κατέβαλαν ως δάνειο, επεστράφησαν συμπεριλαμβανομένου και του ποσού των €20.000 της Αιτήτριας σύμφωνα με την κατάσταση λογαριασμού, Τεκμήριο Α' στην ένορκη δήλωση του Λάκη Βαρνάβα ημερ. 05/01/2012 που υποστηρίζει την γραπτή ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση. Επίσης, όσον αφορά την τρίτη αξίωση αντικείμενο της γραπτής απαίτησης χρέους των Καθ' ων η Αίτηση ημερ. 03/03/2011, ποσού €64.637,00σ που αντιπροσωπεύει την αναλογούσα συνεισφορά της Αιτήτριας στην ζημιά των Καθ' ων η Αίτηση, σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας ημερ. 17/06/2010 (βλ. Τεκμήριο 4) και έχοντας υπόψη τους όρους της εν λόγω συμφωνίας (βλ. παραγ. 7, 8, 9, 10 και 11), δεν βρίσκω ότι τα όσα η Αιτήτρια ανέφερε στην Ένορκο Δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι τέτοια, που να μην αποκαλύπτουν βάση στην επίδικη αίτηση ή αποτελούν τέτοια αμφισβήτηση που να οδηγεί το Δικαστήριο στην απόρριψη της Αίτησης από αυτό το στάδιο. Εξετάζοντας τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας για "ανταξίωση" εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση για παρεχόμενες υπηρεσίες διαφήμισης και κατά πόσο η προβαλλόμενη ανταξίωση φαίνεται να έχει κάποια βαρύτητα, έχοντας υπόψη ότι η Αιτήτρια δεν είχε εκδώσει οποιοδήποτε τιμολόγιο μέχρι 8.3.2011 αλλά αυτό γίνεται μετά τον ουσιώδη χρόνο, δηλαδή στις 9.3.2011 το γεγονός ότι εκδόθηκε τέτοιο τιμολόγιο δεν μπορεί να με οδηγήσει στο συμπέρασμα, σ΄ αυτό το στάδιο, ότι η ανταξίωση έχει κάποια βαρύτητα. Σχετική είναι η Αγγλική υπόθεση Re Euro Hotel (Belgravia) Ltd
(1975)3 All ER 1075. Στη σελ. 1086 αναφέρθηκαν τα εξής: "The court is rightly concerned to prevent any abuse of the process of presenting a winding-up petition; the process must not be used as a means of putting improper pressure on a solvent company. But I do not think that this concern should be extended to halting the proceedings on a perfectly proper winding-up petition founded on an unguestioned debt merely because the company, being insolvent, can produce an argument of law, wearing a mask of complexity, which tends to support a cross-claim. The case before me is certainly not one in which it can be said that the company is ready and able to pay the debt to the petitioning creditor if it is established, and I am very far from being satisfied that the company bona fide believes itself not to be indebted to the petitioning creditor." Ως προς τον ισχυρισμό της Αιτήτριας ότι η Αίτηση Διάλυσης είναι καταχρηστική, κακόπιστη, υποβολιμαία και εκδικητική. Στην υπόθεση Bryanston Finance Ltd v. De Vries (No. 2) [1976] 1 All ER 25 αναφέρονται τα ακόλουθα στην σελ. 36: "The right to petition the court for a winding-up order in appropriate circumstances is a right conferred by statute. A would-be petitioner should not be restrained from exercising it except on clear and persuasive grounds." Στη σελίδα 79 του Συγγράμματος "Applications to Wind Up Companies" αναφέρονται τα εξής: "In any proceedings to prevent the prosecution of a petition for the compulsory winding up of a company, the company must prove that the petition or proposed petition would constitute an abuse of process by showing, for example: (a) That it is bound to fail as a matter of law or through lack of evidence, for example because the petition fails to allege sufficient grounds for the court to make a winding-up order. (b) That it was presented for an improper purpose (c) That the petitioner is unreasonably seeking to wind up the company instead of pursuing an alternative and more appropriate remedy. Στην αγγλική υπόθεση Holt Southey Ltd v. Catnic Components Ltd
(1978)2 All ER 276 (πιο πάνω) αναφέρθηκαν τα εξής: "Bryanston Finance Ltd v. de Vries (No. 2) emphasized that the High Court is not to interfere with the subject's right to present a petition to the Companies' Court, unless it is clear that such a petition, if presented, would be an abuse of that court's process. The hardship to the would-be petitioner in being denied his prima facie right of petitioning and in perhaps being forced into a multiplicity of proceedings has to be remembered just as much as the hardship to the company if an illfounded and unjustified petition is presented against it and advertised." Και συνεχίζει: "The basis of Mann v. Goldstein, as I understand it, is that it is plainly an abuse of the process of the Companies' Court for someone to petition in the capacity of a creditor, who is not a creditor" Από τα πιο πάνω, ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι η Αίτηση Διάλυσης είναι καταχρηστική, κακόπιστη, υποβολιμαία και εκδικητική δεν μπορεί να ευσταθήσει, αφού οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν καταστεί ως φαίνεται από τα γεγονότα της Κυρίως Αίτησης πιστωτές της Αιτήτριας και ως εκ τούτου η καταχώριση και προώθηση της Αίτησης Διάλυσης δεν αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, σύμφωνα με τις πιο πάνω αρχές. Οι Καθ' ων η Αίτηση προχώρησαν με την καταχώριση της Αίτησης Διάλυσης της Αιτήτριας, σύμφωνα με τις σχετικές πρόνοιες του περί Εταιρειών Νόμου, κατόπιν της παράλειψης της Αιτήτριας να συμμορφωθεί με τη γραπτή απαίτηση ημερομηνίας 03/03/2011 με την οποία καλούσαν την Αιτήτρια να καταβάλει το ποσό που οφείλει σ΄ αυτούς και λόγω της αδυναμίας της Εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της. Δεν έγινε οποιαδήποτε κατάχρηση διαδικασίας ούτε και υπάρχει κακοπιστία εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση. Ως έχει αναφερθεί πιο πάνω, η αίτηση για παραμερισμό Αίτησης Διάλυσης αποτελεί εξαιρετικό μέτρο που δικαιολογείται μόνο εφ' όσο η Αίτηση Διάλυσης κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατη. Αυτό δεν ισχύει στην παρούσα περίπτωση ως αναφέρεται πιο πάνω, αλλά όπως επίσης προκύπτει από την Αίτηση Διάλυσης και την ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει εκτίθενται όλα τα γεγονότα που δικαιολογούν την υποβολή της, σύμφωνα με τις σχετικές πρόνοιες του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 και δηλαδή η ύπαρξη του χρέους της Αιτήτριας προς τους Καθ' ων η Αίτηση (παράγραφοι 6, 7, 8, 9 και 13 της Αίτησης Διάλυσης), ο ισχυρισμός ότι η Αιτήτρια συνεχίζει να οφείλει τα εν λόγω ποσά (παράγραφοι 16 και 17 της Αίτησης Διάλυσης), η επίδοση γραπτής απαίτησης στο εγγεγραμμένο γραφείο της Αιτήτριας (παράγραφος 14 της Αίτησης Διάλυσης), η μη συμμόρφωση της Αιτήτριας με την εν λόγω γραπτή απαίτηση (παράγραφος 15 της Αίτησης Διάλυσης) και ο ισχυρισμός ότι η Αιτήτρια είναι σε κακή οικονομική κατάσταση και αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της (παράγραφος 18 της Αίτησης Διάλυσης). Με αυτά τα δεδομένα τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος παραβιάζει το συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα των Καθ' ων η Αίτηση να προσφύγουν στο Δικαστήριο με μία διαδικασία η οποία προβλέπεται από το Άρθρο 213 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 και να τύχουν διάγνωσης των δικαιωμάτων τους στα πλαίσια αυτής της διαδικασίας. Τέλος, είναι η θέση των Καθ' ων η Αίτηση ότι το Δικαστήριο κατά την εξέταση της παρούσας αίτησης θα πρέπει να λάβει υπόψη και τους ισχυρισμούς των Καθ' ων η Αίτηση ότι η Αιτήτρια είναι αναξιόχρεα και αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της. Το Άρθρο 211(ε) του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 προνοεί ότι εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Το Άρθρο 212 του νόμου προνοεί ότι Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της: (α) αν πιστωτής, με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίναι τις πεντακόσιες λίρες, επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, απαίτηση υπογεγραμμένη από αυτόν η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό, και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις βδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή, ή (γ) αν αποδειχθεί προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της και, για απόφαση κατά πόσο η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας. Στην υπόθεση GIP Constructions Ltd ν. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(1991)1 ΑΑΔ 14 το Ανώτατο Δικαστήριο, αναλύοντας τις αρχές που πηγάζουν από την αγγλική νομολογία σε σχέση με τα αντίστοιχα αγγλικά άρθρα των άρθρων 211 και 212 του δικού μας περί Εταιρειών Νόμου, ανέφερε τα εξής: "Τα άρθρα 211 και 212 του δικού μας Νόμου είναι αντιγραφή του αντίστοιχου αγγλικού. Στην Αγγλία η έννοια των διατάξεων αυτών έχει φωτισθεί από νομολογία. Σύμφωνα με την αγγλική προσέγγιση, η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει την γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών της από μια εταιρεία. Δηλαδή, οι εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσκόμιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα. Στην αγγλική νομολογία βρίσκει κανείς και τα εξής παραδείγματα. Απόδειξη από τον πιστωτή ότι το χρέος που του οφείλεται δεν έχει πληρωθεί από την εταιρεία εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος αποτελεί εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ότι η εταιρεία είναι αφερέγγυος: Re Globe New Patent Iron and Steel Co. [1875] LR. 20 Eq.
- To ίδιο είναι το αποτέλεσμα και όταν υπάρχει παραδοχή από την εταιρεία ότι δεν έχει περιουσία επί της οποίας θα μπορούσε να γίνει εκτέλεση: RE Flagstaff Silver Mining co. of Utah [1875] LR. 20 Eq.
- Σε αυτές τις περιπτώσεις όμως, η εταιρεία μπορεί να αποκρούσει την εκ πρώτης όψεως μαρτυρία με απόδειξη ότι δύναται στην πραγματικότητα να πληρώσει τα χρέη της: Re Bradford Tramways Co. [1876] 4 Ch. D. 18,
- Στην υπόθεση Re Capital Annuities Ltd [1978] 3 All E.R. 704, στην σελ. 718, την εκφρασθείσα από το Δικαστήριο άποψη, ότι μαρτυρία που δείχνει ότι μια εταιρεία δεν έχει για την ώρα αρκετή ρευστότητα να πληρώσει όλα τα παρόντα χρέη της είτε έχουν είτε δεν έχουν ζητηθεί δεν σημαίνει από μόνη της και αδυναμία της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, πρέπει να την δει κανείς σε συνάρτηση με τα ιδιαίτερα γεγονότα εκείνης της υπόθεσης και αφού περιπλέον επισημανθεί πως εν πάση περιπτώσει εκείνο που ο Δικαστής είχε υπόψη του ήταν πως εκεί επρόκειτο για εντελώς προσωρινή δυσκολία που θα μπορούσε να αρθεί μέσα σε λίγες ημέρες. Θεωρούμε πως και στα δικά μας άρθρα 211 και 212 πρέπει να δοθεί η ιδία ερμηνεία. Το ότι στο περιθώριο του άρθρου 212 του δικού μας νόμου υπάρχει σημείωση που εμφανίζει το περιεχόμενο του ως ορισμό της έννοιας της "αδυναμίας πληρωμής χρεών" της αναφερομένης στο άρθρο 211, δεν είναι λόγος για διάφορη ερμηνεία. Η έννοια των άρθρων 211 και 212 είναι σαφής. Και επομένως η σημείωση στο περιθώριο στο άρθρο 212 δεν αποτελεί παρά μια ατυχή περιγραφή που δεν έχει σημασία. Όλη όμως η μαρτυρία που προσήχθη, έστω και αν δεν προσφέρεται για εμπέδωση των περιπτώσεων που εξειδικεύονται στα άρθρα 212(a) και 212
(6), εντούτοις αποτελεί καλή μαρτυρία μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της εξέτασης του κατά πόσον η εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της. Η διαφορά μεταξύ της γενικότερης εξέτασης του θέματος και των εξειδικευμένων περιπτώσεων του 212(a) και 212(β) είναι η εξής. Στις εξειδικευμένες περιπτώσεις, η εκπλήρωση των προϋποθέσεων που τίθενται οδηγούν από μόνες τους και στην κατάληξη. Εγείρεται δηλαδή το νομοθετικό τεκμήριο περί αδυναμίας πληρωμής χρεών. Αντίθετα, στην περίπτωση της γενικότερης εξέτασης του θέματος, το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πως θα αξιολογηθούν τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου περιλαμβανομένων και εκείνων στην άλλη πλευρά της πλάστιγγας που θα ήθελε προβάλει η εταιρεία." Η Αίτηση Διάλυσης στηρίζεται, μεταξύ άλλων και στα 211(ε) και 212(γ) του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 και σε αυτήν διατυπώνεται ο ισχυρισμός ότι η Αιτήτρια είναι αναξιόχρεα και αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της (παράγραφος 16). Όπως αναφέρεται πιο πάνω οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν παρουσιάσει στοιχεία που δείχνουν ότι η Αιτήτρια είναι σε κακή οικονομική κατάσταση και ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της. Αυτό αποτελεί ένα επιπρόσθετο λόγο για τον οποίο το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να εκδώσει το διάταγμα που ζητείται με την υπό εξέταση αίτηση. Ενόψει των πιο πάνω λόγων, η παρούσα αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται εναντίον της Αιτήτριας όπως υπολογισθούν και να πληρωθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............ Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΓΚ/ΘΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο